Opinions

Een aangrijpend verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen. De hoofdrolspeelster deed 't niet onaardig, evenmin haar "toeverlaat" Yousef, maar hierbij eindigt dan ook de opsomming van positieve punten voor deze film, want die politie-agenten, en ik weet uit ervaring wat een onmensen het kunnen zijn, werden wel enorm karikaturaal neergekwakt: dit waren geen honden, maar randdebielen.

Afijn, toch zou ik willen adviseren: kijken, al was het alleen maar omdat in sommige landen de uitvoering van het recht zo corrupt als de pest was, is en wellicht zal blijven.

Nix gut, zou er achter deze film geplakt kunnen worden. Naast de vele natuurkundige blunders vertoont deze film een vracht aan andere mankementen, waarvan de volslagen ongeloofwaardige karakterontwikkeling van Roy wel het ergerlijkst is. Oké, af en toe een fraai plaatje, maar verder was het verhaal een opeenvolging van onzinnige gebeurtenissen.

Een huis met een geschiedenis, dat een stem krijgt. Een karakter en een verhaal, waarin een familiedrama als een estafettestokje van generatie op generatie wordt doorgegeven. Prachtig aan de buitenkant, maar met de nodige gebreken aan de binnenzijde. Nora had in haar jeugdjaren haar gevoelsleven in dat huis gestopt in een opstel, waarmee ze zich later toegang verschafte tot de toneelschool.
Toch staat het huis niet helemaal centraal in het verhaal van Sentimental Value, want de kern cirkelt rond de twee zussen Nora en Agnes, en hun vader Gustav Borg, die een niet onsuccesvolle regisseur is. Gustav beschikt niet over fijngevoelige antennes om zich in verbinding met zijn medemens noch zijn dierbaren te stellen. Toch is hij verre van blind voor wat er in die medemens omgaat, wat hij op fenomenale wijze weet te vertalen naar een wonderbaarlijk script. Is de film die wij zien een één op één vertolking van dat script? De titel van het script is nergens leesbaar in beeld. Aanvankelijk lijkt het project van Gustav door geldgebrek in de vergetelheid te belanden, maar Gustav weet de gevierde actrice Rachel Kemp voor zijn kar te spannen en daardoor lijkt zijn film alsnog te gaan slagen. Rachel voelt gaande het traject van het filmmaken dat zij teveel in de gedaante van dochter Nora wordt gemanipuleerd en besluit om op te stappen.
Een sleutelscéne krijgt twee (drie?) maal zijn opwachting. Eerst als Rachel de woorden uit het script tegenover Gustav “speelt,” vervolgens als Nora hardop hetzelfde fragment voorleest op verzoek van Agnes. Nora begint afstandelijk en gevoelloos maar naarmate de tekst vordert, raakt Nora diep ontroerd. Niet de vaas, maar het script ís de werkelijke Sentimental Value, waarmee Gustav blijk geeft zijn dochter Nora waanzinnig goed te begrijpen. Fysiek lijkt Gustav eraan onderdoor te gaan en belandt in het ziekenhuis.
Opnieuw krijgen we een inkijkje in het huis van het begin. De boel wordt grondig gerenoveerd. Tegels weggebikt, scheuren weggewerkt, muren glad gestreken. Alles modern, als ware het een IKEA-huis. Zelfs de buitenkant krijgt een totale make-over: de karakteristieke zwart rode uitstraling transformeert in neutraal wit. Maar ook deze observaties zijn aan twijfel onderhevig.
In het gemoderniseerde huis zien we het jongetje Erik, neefje van Nora, zoontje van Agnes, dat afscheid neemt van … Nora. Is ze adoptie-ouder geworden? Of, speelt ze dan toch de rol die Gustav haar had toebedeeld? Nadat Erik het huis verlaat en op weg is naar school, zien we de scéne die Gustav eerder met Rachel had besproken: een scene in de gedaante van een levensechte traumatische jeugdherinnering die hem voor het leven zou achtervolgen. Dan wordt er op de deur geklopt. Erik is zijn mobiel vergeten. Toch maar goed dat er mobieltjes zijn! Nora stapt voor een tweede keer langzaam en in gedachten verzonken de roemruchte kamer binnen. De deur gaat dicht, maar dan krijgen we toch te zien wat er zich in de kamer afspeelt. Het Ikea-krukje blijkt een stoel geworden. Nora’s blik is moeilijk te omschrijven, maar vertelt op schitterende (troostende?) wijze waarom het script anders verloopt dan Gustav had beschreven. En dan horen we “Cut,” zien Gustav springlevend in zijn regisseursstoel, en zitten we midden in de wereld van het filmmaken.

Sentimental Value is een schouwspel van de bovenste plank, met een fascinerend script (driedubbele betekenis, misschien wel meer) waarin geweldig wordt geacteerd en de kwetsbare (gemankeerde) mens vol in het licht komt te staan. Gaat dat zien !

Slappe ongeloofwaardige hap. Nee, zelfs het acteerwerk van Williams vond ik tegenvallen, terwijl ik haar hoog in mijn lijst van favoriete actrices heb staan. Met een permanente droevige blik en hier en daar een traantje was dit een van haar schraalste vertoningen. Nee, doet u mij Manchester by the Sea dan maar. Verder, hoe het familie mysterie ontrafeld wordt en de ongelooflijke korte tijd die de betrokkenen nodig hebben om hiervan te "herstellen" waren voor mij reden om dit verhaal als volslagen mislukt te beschouwen. Vooral vanuit het perspectief van de dochter worden er 47 straten overgeslagen. Cinematografisch evenmin amper stijgend tot de grijze middelmaat.

Originele en gedurfde film, vooral omdat er zo weinig gebeurt. Maar met een unieke sfeer en fantastische beelden. Als liefhebber van het "minder is meer" is dat helemaal mijn kopje thee. Colin Farrell schuwt de vreemde rollen sowieso niet en dat siert hem. Dit keer schittert hij als huisvader in een amalgaam gezin, en als theewinkelier. Zijn zoektocht naar de ultieme thee staat vanzelfsprekend symbool voor de kern van de film; of moet ik "ziel" schrijven? Ergens tussen Zen en het shintoïsme meandert het verhaal naar een verfijnde climax als het dochtertje vertederend een liedje begint te zingen: betoverend !

Freddie Highmore is en blijft een wat eigenaardige acteur, die in The Bates Motel uitstekend zijn rol als verknipte zoon vertolkte. In dit komische drama speelt hij de stuntelige en ook weer eigenaardige Charlie die intern allerlei blokkades lijkt te bezitten waardoor zijn zoektocht naar de liefde een merkwaardig, zwart komisch pad vertoont. Toch is het verhaal te braaf en kom je als kijker nooit op het puntje van je stoel. Kortom, een niemendalletje in de categorie aardige wegkijker.

Niet te doen. Heb hem in tweeën gehakt en delen zonder geluid bekeken. Anders kwam ik er niet doorheen. Nee, dit heeft niets, maar dan ook niets met "nihilisme" te maken, al helemaal niet met anti-kapitalisme, maar puur en alleen met volslagen leeg hedonisme. Wat een rit, pfff, om uiteindelijk bij het begin uit te komen; een déjà-vu uit haar eigen jeugd. Wel goed dat ze onderweg wat insectjes weet te redden, en ook nog boodschappen brengt. O ja, die gedeelde droom, ook zo perfect ongeloofwaardig gebracht. Chapeau.

Net als zijn voorganger een misbaksel van de eerste orde. De bedoeling was om de opgroeiende mens in al zijn kwetsbaarheid te tonen in zijn ontdekkingstocht naar zijn eigen seksuele driften en die van zijn medemens. De bedoeling was ook om dit op een humoristische wijze uit de doeken te doen. In mijn ogen zijn beide aspecten faliekant mislukt. Het is te braaf, te flauw, en vooral heel erg veel te Amerikaans ( en daarvoor mag je wat mij betreft hypocriet lezen). Nee, doe mij Happiness maar.

Als deze film in het genre Horror zit, vraag ik me af wat er met mijn gevoel voor humor is gebeurd. Ik lag in een deuk bij het kijken naar het personage dat Bale me voorschotelde. Wellicht komt het door z'n visitekaartje? En, ik had het erg te doen met zijn secretaresse, Jean, gespeeld door een geweldige Chloë Sevigny. Top, net als de film !

Liefde ?!

De grote vraag is of Haneke een vraagteken of een uitroepteken plaatst achter de Liefde in zijn film Amour. De verschijningsvorm van Amour draagt op het eerste gezicht de kenmerken van een rechttoe rechtaan documentaire, maar schijn bedriegt. Het is algemeen bekend dat Haneke bij het maken van films een wiskundige precisie hanteert. Elk toeval wordt angstvallig buiten de deur gehouden, en iedere scene komt op het celluloid zoals hij zich vooraf had ingeprent. Haneke weet wat en hoe hij iets vertellen moet. Zelfs, het waarom komt vaak bewust als een moeilijk te verteren morele kwestie op het bordje van de kijker terecht.

Amour begint bij het einde, na een inktzwarte geluidloze inleiding. De toon is gezet. De dood wordt niet als een verrassing gebracht, maar ligt op een presenteerblaadje als een stille getuige van een voldongen feit. Dan springt het verhaal terug in de tijd, naar een stokoud echtpaar, Anne en George, dat een pianoconcert bijwoont. Aan niets is op te maken dat de dood al op de loer ligt. Afijn, de rest van het verhaal is geschiedenis.


De droom, Beethovens Bagatelles, de briefkaart, de nachtmerrie, de duiven en het open raam.

Na afloop van de film ontkomt de kijker er niet aan om enkele details opnieuw de revue te laten passeren. Want, bepaalde gebeurtenissen kunnen geen objectieve weergave van de werkelijkheid zijn geweest. Het grootste mysterie draait om het “verdwijnen van George.” Leeft ie nog of heeft ie zelf een einde aan zijn bestaan gemaakt? Haneke toont nergens zwart op wit een antwoord, maar bedient zich van een soort dichterlijke vrijheid die cinematografische taal biedt. Hiermee overstijgt Amour met verve de kille registratie van een documentaire en betreedt het de arena van de literatuur.

George komt thuis na een sfeerloze begrafenis van een kennis. Hij treft zijn vrouw zittend, naast haar rolstoel, op de grond nabij het open raam in de hal van hun appartement aan.

George beleeft een adembenemende nachtmerrie. Hij dwaalt door de gang van het appartementencomplex, gaat opzoek naar iemand die zou hebben aangebeld, waadt ineens door een laag water en dan vanuit het niets verschijnt achter hem een hand die hem het ademen onmogelijk maakt. Of is het een hand die hem de mond snoert, als voorbode van wat uit het onderbewuste zal gaan opborrelen? George schrikt wakker.

De pianist van het optreden uit het begin komt op bezoek. Hij blijkt een oud leerling van Anne te zijn. Anne dringt erop aan om een stuk van Beethovens Bagatelles te spelen. Het laatste werk van Beethoven, opgedragen aan z’n broer. Ook bekend als “Ciclus von Kleinigkeiten.” Bijna schoorvoetend speelt de pianist uiteindelijk het stuk.

Anne takelt met de dag verder af. Door het open raam in de hal moet een duif naar binnen gevlogen zijn. George jaagt de duif terug naar buiten en sluit het raam.

Anne weigert te eten, wil zich niet langer laten voederen als een hulpeloos vogeltje en spuugt het zelfs uit. George is de wanhoop nabij.

George vertelt Anne een verhaal uit z’n jeugd. Het blijkt een traumatische ervaring tijdens een jeugdvakantie gescheiden van z’n moeder. Hij moet een jaar of tien geweest zijn. Hij werd gedwongen om rijstepap te eten. Met z’n moeder had ie afgesproken om een briefkaart op te sturen; als ie ’t naar z’n zin zou hebben dan werd ’t een kaart met bloemen en anders met sterren. Vervolgens kreeg hij difterie. Hij stuurde dus sterren. George belandde in het ziekenhuis. Z’n moeder kwam op bezoek, maar mocht niet dichtbij hem komen; ze werden door een glaswand van elkaar gescheiden. Plots werpt George zich met z’n kussen op het gezicht van Anne, als ware het een innige omhelzing, gescheiden door … een kussen. Hij wacht tot al het leven uit Anne verdwenen is.

George begint aan een lange brief. Hij beschrijft zelfs het voorval met de duif. En, alsof de duvel op de staart wordt getrapt, hoort George getrippel van opnieuw een duif die door het open raam in de hal naar binnen is gekomen. In tegenstelling tot het eerdere voorval, geeft hij deze duif niet de vrijheid. Hij sluit het raam en grijpt een deken van ’t eenpersoonsbed. De slaapkamer van Anne heeft ie hermetisch tot aan de kieren afgedicht met tape. George slijt zijn dagen in stille eenzaamheid.
Na vele pogingen lukt het hem om de duif onder de deken te vangen. Met moeite kan George zich met z’n vangst op een zetel in de gang hijsen. Liefkoost hij z’n duif, of … ontneemt hij haar de adem?

George wordt wakker in het eenpersoonsbed van geluiden uit de keuken. Anne doet de vaat. Het afdruiprek staat vol. Ze staan op ’t punt om weg te gaan. Anne herinnert George eraan om z’n jas niet te vergeten. Dan verlaat George na Anne de woning.

De brandweer forceert de deur. De geur van de dood heeft zich in de gehele woning verspreid.
Anne ligt opgebaard op bed in haar mooiste jurk. Haar hoofd omringd door afgeknipte witte bloemen.

[Ich ruf' zu dir, Herr Jesu Christ.]

Het raam in de hal staat open.

Erg veel dialoog (gesproken tekst) maar dat kan je verwachten in een rechtbankdrama. Uiteindelijk valt het oordeel op basis van "de jongen met de hond," waarbij ik meteen de gedachte had "Dat is wel heel erg slim van dat jochie." Te slim? Hoe oud was ie eigenlijk? Sowieso zet ik hier en daar wat vraagtekens bij de geloofwaardigheid van de personages, én al die gesprekken, ze gingen maar door, eindeloos, Engels, Frans ... het zal allemaal wel. Niet een film om nogmaals te bekijken.

Nix aan ! Om te janken zo slecht. Het ene cliché na 't andere, en zelfs Woody ging nat in z'n Piet Bambergen uitdossing. Kortom, slappe hap.

In het begin dacht ik met een verfilming van Peppie en Kokkie Nemen Het Heft In Handen van doen te hebben; een nogal oversimplificering van oorzaak en gevolg met flinterdunne personages. Gaandeweg kreeg met name Everett (Mortensen) iets meer body en met de verschijning van Bragg (Irons stelt nooit teleur) kreeg deze platgeslagen Western mijn voordeel van de twijfel. Mrs French had dan weer niet misstaan tussen Peppie en Kokkie, maar goed. Ook jammer dat het einde via een voice-over tot op de lettergreep uitgelegd moest worden; had zoveel beter geweest als Everett op z'n paard 't stadje verlaat en verdwijnt aan de horizon. Afijn, toch een niet onaangename wild-west rit.

Het is de derde of vierde keer dat ik Arrival gezien heb. Sowieso laat ik een eerste keer altijd over me heen spoelen, om me onder te dompelen in de sfeer, in het verhaal, in de beleving. Mocht een film me pakken, zij het emotioneel, intellectueel (ik word graag uitgedaagd) of op de lachspieren (komt niet zo vaak voor) dan krijgt een film een tweede, derde of weet ik veel hoevaak een extra kijkbeurt. Arrival is er zo een, net als veel van Villeneuves overige films.

Hoe meer ik aan Arrival terugdenk en de scenes op een rijtje zet, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat de structuur erg doet denken aan Donnie Darko: "The dreams in which I'm dying are the best I've ever had."

Villeneuve husselt op briljante wijze verleden, heden en toekomst door elkaar EN tekent het verhaal op vanuit het oogpunt van de hoofdpersoon (gespeeld door een fantastische Amy Adams). Al vanaf de eerste beelden ondersteund door de prachtige klanken van Max Richters On The Nature Of Daylight dringt er zich een diepzinnige droevenis binnen.

Wat het verstand te boven gaat, zoekt in de geest een creatieve oplossing. Het kunststukje dat Louise opvoert, is van een bovenmenselijke schoonheid en laat de kijker vertwijfelt achter in zijn eigen zoektocht: Is het helderziendheid gedoopt in science (fiction) of een kunstzinnig geconstrueerd verhaal om het eigen verdriet een plaats te geven?

...

"7 februari 2106, 07:28 uur op TV (Vijf)"

Ik geloof dat ik daar niet op ga zitten wachten. Een poos geleden zapte ik toevallig naar deze film, die naar z'n einde liep. Dat korte fragment dat ik toen oppikte was voldoende om mijn nieuwsgierig te wekken en om de titel van de film in mijn geheugen op te slaan. Een week of wat geleden was het dan zover: TAW zou op TV gaan verschijnen, dus opnemen en later kijken om de reclame-blokken over te kunnen slaan.

TAW ziet er vooral erg jaren 80/90 uit, maar dat is een pre om het tijdperk af te bakenen. Lang voordat de tweeling in beeld komt, is al opvallend hoe sterk de huwelijkspartners op elkaar lijken. Het ultra gladgeschoren gezicht van Depp met kort geknipt kapsel weerspiegelt het uiterlijk van Theron; vanzelfsprekend is dit opzettelijk, al was 't maar om een niet nader te specificeren gevoel van onbehagen te creëren.

Depp speelt vervolgens een perfect onderkoeld enigszins angstaanjagend karakter op een ingetogen wijze, bijna emotieloos waarbij de vraag in het midden blijft hangen of er nou echt iets met 'm aan de hand is of dat z'n vrouw meer en meer geplaagd wordt door een verwrongen waarneming van de werkelijkheid; de titel is immers niet voor niets The Astronaut's Wife. Een bijzondere verschijning is Clea DuVall die altijd een vervreemdende sfeer aan een verhaal weet bij te dragen; zo schitterde zij in de TV-serie Carnivale. Hier speelt ze de zus van.

Ergens tussen waan en werkelijkheid scheert de film langs een fijnmazig, maar bedrieglijk simpel science-fiction element, waarop zelfs het einde weinig tot niets onthult, dankzij het bewust gekozen subjectieve perspectief.

Kortom, The Astronaut's Wife is het kijken meer dan waard.

Zo hé, dit was niet slechts zeer slecht maar ronduit irritant. Dialogen als "hoe was het op je werk" met als antwoord "goed" en heel veel van dit. En dan als donderslag bij heldere hemel kan die meneer ineens hele volzinnen, nee hele kapitelen uit een boek voordragen als een monoloog aan zijn zoon om hem de les te lezen. Nee, hier klopt geen moer van. En dan mevrouw, hoe oud was ze 55? Maar met de emotionele ontwikkeling van een 15 jarige. Oftewel, deze film is een draak, het aankijken niet waard.

Hou ouder de film, en ik mag ook niet klagen ... hoe beter ie wordt. Het lijkt wel alsof het licht nog meer moeite heeft om het platte beeldscherm uit de duisternis te verdrijven, waardoor de zwarte humor nog scherper uit de verf komt. De sfeer van boek en film staan voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Meesterwerk !