Opinions

Verhelderende docu vooral doordat het weergeeft dat doping diep doordrongen was, is en blijft in de top van de atletiek, waar het om enorm veel geld gaat. Maar vooral verontrustend was de ontboezeming van de directeur van het dopinglab die de monsters van 4 jaar eerder (1984) nog eens onder de loep nam en vervolgens er niets meedeed, omdat ie niet wist om te gaan met de grote hoeveelheid "dopeurs," die massaal hun toevlucht hadden genomen in HGF (groeihormonen).

Subtiel (nou ja) werd het beugelbekkie van schijnheil Carl Lewis met dat laatste in verband gebracht.

In Rio staan we aan de rand (of erover) van de gen-doping. Hier en daar wordt een Rus geweerd, maar verder heeft een ieder "vrijspel."

In het decor van de prachtige Dolomieten begint het verhaal in een mistroostig bergdorpje, waar geen skilift te bekennen valt, laat staan toeristen. De film maakt enkele forse heen-en-weer sprongen in de tijd en gaandeweg moet duidelijk worden dat de kijker ergens tussen fictie en werkelijkheid belandt. Hmm. Onderweg wordt vooral het manipulatieve samenspel tussen media en politie/opsporingsdienst (macht) nogal over de top aan de kaakgesteld. Het acteerwerk beklijft evenmin; zelfs Reno kan geen potten noch poten breken. Aan het eind zit nog een ridicuul staartje, waardoor het geheel nog dieper de mist in gaat. Jammer.

Zo af en toe schoot ik spontaan in de lach, met name als ik rechtstreeks in de ogen van de wolf keek. Ook de onwaarschijnlijke snelheid waarmee de wolf over het hele beeldscherm bewoog was hilarisch, alsmede zijn onmetelijke kracht. Afijn, in de wereld van sprookjes vermengd met fantasy en horror (niet) zijn er geen grenzen, desalniettemin moet er ergens toch een poging gedaan worden om de kijker mee te nemen, of op z'n minst emotioneel mee te voeren, in de gebeurtenissen. Hierin faalde deze film, zoals vele in dit genre, grandioos. Blijft over een pracht aan beelden, de mooie rode mantel schitterde in het contrastrijke smetteloze witte poeder (sneeuw), het dorpje voldeed aan alle sprookjeselementen, en de mensen waren tiptop uitgedost. De geluidseffecten waren van eenzelfde gehalte. De verschijning van Amanda Seyfried ronduit adembenemend. Tel daar bij op het wie-is-het mysterie, en een einde dat als nieuw begin in zijn eigen staart bijt, en ... voor je het weet is het verhaal voorbijgevlogen.

De film begint meteen al met een ongeloofwaardige scene, waardoor een ballerina min of meer gedwongen wordt om in een ander milieu van nut te zijn. Trouwens, voor een ballerina had Jennifer toch wel iets te veel massa. Wat dat betreft deed Natalie Portman het in Black Swan veel beter.

Maar goed, een warrig kat-en-muis-spel begint, waarbij de poes zo uit de etalage van de plastic Barbie-poppen had kunnen komen. Dan kijk ik veel liever naar de erotische fantasie van Sally Hawkins in The Shape of Water, maar dat is een kwestie van smaak. Over erotische fantasieën gesproken: Maggie Gyllenhaal in Secretary. Dat is pas gedurfd !

Hoe dan ook, Red Sparrow wordt nergens origineel, beklijft voor geen meter, en verdwijnt linea recta in de diepe kast van niemendalletjes.

Laat ik 't kort houden: deze film nix gut.

Zoals de beer aan de buitenlaag van Glass krabt om zeker te stellen dat al het kwaad werkelijk uit de indringer verwijderd is, doe ik een poging om in een diepere laag onder het schitterende beeldverhaal van Inarritu te geraken. Want onder deze gruwelijk mooie presentatie van een meedogenloze helletocht sijpelt een poëtische en spirituele reis.

Inarritu laat de eeuwigheid van de natuur naadloos aansluiten bij de universele grondslag van het christendom: de dood als beginpunt van nieuw leven.

Glass is een man die de dood niet voorblijft, maar haar eerder op de hielen zit. Hier en daar neemt hij zelfs zelf de gedaante van de dood aan. Hij lijkt gedreven door eerst z’n dode echtgenote, daarna door zijn eveneens vermoorde zoon. Bedolven onder het gewicht van een kolossale beer, die hij ternauwernood de dood in wist te jagen, stokt de adem van de zwaar toegetakelde Glass. De beer liet het leven in een poging om zijn jong tegen een al te aanwezige pottenkijker te beschermen. Zijn makkers schieten hem net op tijd te hulp. Een royaal uitgedoste berenvacht beschermt hem vervolgens tegen het barre bestaan in dit winters onherbergzame gebied.

Voor dood achtergelaten en half begraven verzamelt Glass de moed der wanhoop om zijn zoon te vinden. Hij fluistert hem bemoedigende woorden in. Is het tegen beter weten in, de zoon is immers dood en koud als de donkerste winternacht? Of schildert Inarritu hier een magnifieke echo van de kruisiging als antwoord op de vraag “Vader, vader, waarom heeft U mij verlaten?”

In de meest letterlijk zin, maar daardoor des te meer tot de verbeelding sprekend, overleeft Glass de bitterste kou en tegenslag in een uitgehold, dus morsdood paard, waaruit hij als ’t ware opnieuw geboren wordt. De natuur samengebald tot een kluwen van leven en dood.

Ergens tussen droom en herinnering bevindt Glass zich met zijn zoon in de overblijfselen van een kerk. Hier en daar een stuk muur. Geen dak. Het beeld van Christus krijgt de schijn van een rotstekening van tienduizenden jaren oud. De vader omarmt z’n zoon, en wordt een andere wereld gewaar, waar hij de stam van een boom omhelst.

Nog een keer verdwaalt de geest van Glass in het schemergebied van waan en verleden als hij uit het dode lichaam van zijn vrouw een springlevende vogel ziet vliegen.

Glass weet uiteindelijk de bewoonde wereld te bereiken, maar z’n terugkeer is van korte duur. Wraak staat met hoofdletters in zijn gepijnigde bestaan geschreven.

Samen met een compagnon begint de achtervolging. De compagnon overleeft het niet.

Nogmaals verbergt Glass zichzelf in de dood, dit keer om zijn tegenstander te verschalken. Een sterk staaltje uit het grote arsenaal van verbluffende Indianen trucs.

Oog in oog met zijn aartsrivaal gebeurt uiteindelijk niet datgene waar Glass de diepste doden voor was gestorven. Zo maar, zonder aanleiding, alsof door God ingefluisterd, laat hij de misdadiger aan zijn lot over, zoals ook hij aan z’n lot werd overgelaten. De rivier voert het levenloze lichaam mee richting vijandige Indianen, die het achteloos laten passeren.

De lieflijk sprankelende rivier, de levensader van de natuur uit het prille begin, heeft plaatsgemaakt voor een aangezwollen en woest kolkende watermassa waarin het leven van de moordenaar eindigt.

De zwaar gewonde Glass hijst zich opnieuw op de been en strompelt achter zijn overleden echtgenote aan. Hij kan haar niet volgen en zij kwam hem niet tegemoet, dus blijft hij alweer alleen achter in deze bittere werkelijkheid. Er rest niets anders dan … ademhalen, waar leven mee begint.

Mwah, de karakters werden naar mijn smaak veel te dik aangezet, waardoor het voelde als een opeenstapeling van clichés. Een afgrijselijk brilletje, een keertje poepchinees (Riceboy), moeder op sterven maar toch nog voldoende energie om op reis te gaan, etc, enz. Wat ik dan weer wel mooi vond was de legende van de oude moeder en de dennennaalden, die in wezen resoneerde in de terugtocht op initiatief van zijn terminale moeder naar zijn wortels.

Per toeval tegen deze film gelopen. Eerst dacht ik in een bombastisch spektakel verhaal te zijn beland, maar gaandeweg blijkt dit een bijna (nou ja, ik behoor niet tot de gelovigen) geloofwaardige uiteenzetting te zijn van de wederopstanding van Jezus, vanuit het gezichtspunt van ene Clavius, een prachtige rol van Joseph Fiennes, die ook schitterde in de Handmaid's Tale.

De zoektocht naar het lichaam van Christus dreef Clavius naar de volgelingen, de apostelen. De plotselinge verschijning van Hem had iets meer in de sfeer van een zinsbegoocheling geplaatst mogen worden, naar mijn smaak, maar goed.

Vervolgens verzandt de film in een jammerlijk EO-einde, desalniettemin was de aankleding (al hadden ze niet veel om het lijf) prachtig en waren de decors tot in de puntjes verzorgd.

Jammer dat deze film op allerlei fronten geweld aandoet tegen mijn gevoel voor geloofwaardigheid. Gaandeweg kreeg ik steeds meer de indruk te maken te hebben met een boos sprookje dat o zo voorspelbaar toch nog helemaal goed zou gaan aflopen. Een soort Super-mama die het kwaad wel even zal gaan overwinnen (knipoogje naar zoonlief in de zin van "Everything's gonna be okay.") en papa laat ons heus niet in de steek.

Afijn, deze ingeblikte troep kan vliegensvlug naar de vergetelheid en het enige wat ik me zal herinneren is dat ik Deliverance (1972) rond hetzelfde thema in alle facetten heel veel beter vind.

Verrassend goed film, op waarheid gebaseerd, met prima acteurs en fijn Engelse uitstraling. Meer dan de moeite waard en fascinerend verhaal.

Mijn favoriete regisseur laat herhaaldelijk "room to dream" uit zijn mond ontsnappen: David Lynch. Niet dat deze film ook maar in de verste verte iets met lynch vandoen heeft, hoewel die "back yard" ...

Allereerst is het een uitermate goede zet om het verhaal vanuit het perspectief van het jongetje te laten passeren. Zijn brein is nog kneedbaar ("plastic") als silly putty: met fantasie en liefde kan je de ergste verschrikkingen overleven. Zelfs "verschrikking" wordt 'n rekbaar begrip in de lenige geest.

En er zit enorm veel poëtische ruimte in deze film, vooral doordat de kunst van het weglaten door de regisseur goed verstaan wordt: meer door minder. Het opgerolde tapijt legt letterlijk een verband tussen dood en geboorte.

De tijd versnelt. Mensen hebben haast. De film beantwoordt dit onmiddellijk en gaat met reuze vaart door de post traumatische periode van de moeder. Het jochie zal pas veel en veel later geconfronteerd gaan worden over het mysterie van z'n vader.

Het einde was geen open deur, maar toch ook weer wel.

Geen van de personages kwam voor mij geloofwaardig uit de verf. Al vanaf het begin gaat het mis met die koffers en rugzakken door dat bos nadat de auto het had begeven. Wat een amateurtoneel. Dat de schrijver niet al te sympathiek moest overkomen was me wel duidelijk, maar het gemis aan persoonlijkheid en diepgang maakte deze film een ontiegelijk lange zit. Zelfs Paula Beer kon de boel niet opvrolijken noch vlot trekken. Haar schwalbe met de fiets was bijna hilarisch. Kortom, een film om heel snel te vergeten.

Sarah Gadon zag ik voor het eerst in Cosmopolis, waarin ze op mij een onvergetelijke indruk maakte: eigenaardig en aantrekkelijk tegelijk. Pasgeleden verraste ze me opnieuw met een niet al te grote rol in True Detective S3.

En vandaag tussen al de Corona-ellende door had ik wel zin om weer even te kunnen verdwijnen in haar helblauwe kijkers en onder te dompelen in de vrolijkheid van een bevrijding. Ook Bel Powley was geen onbekende, Diary of a Teenage Girl, waarin zij schitterde in de gedaante van een 15jarige.

Afijn, een film waar de onschuld vanaf spat vooral door twee magnifieke actrices. Een niemendal in een gouden lijst.

Waar heb ik dit eerder gezien; kinderen die een roversbende vormen onderleiding van een volwassene ? Oliver Twist, Perfume? Het verhaal van RwtH staat in geen enkele verhouding tot die twee parels, want is een ellenlange aaneenrijging van platgeslagen mislukkingen. Niet te doen.

Een degelijke film, waarbij ik nooit op het randje van m'n stoel terechtkwam. De topacteurs dragen met verve het verhaal, waarbij mijn hart altijd een paar slagen extra doet bij Rachel Weisz, hoewel haar vechtkunst als een duvel uit een doos op het toneel leek te komen. Het einde bij het schoolplein ging dan ook nog eens over het sentimentele randje, wat helemaal niet nodig was. Jammer.