Opinions

Boek niet gelezen, en film met moeite uitgezeten, want de film schiet volledig uit de bocht door geen mensen op te voeren, maar dimensieloze karikaturen. De dialogen weerspiegelen geen schim van de werkelijkheid en ontstijgen het niveau van toneelstukjes op de basisschool nauwelijks. Van een nog lager gehalte zijn de wieler-scènes, waarin de acteurs in lycra zijn gehesen en pedalen mogen/moeten rondduwen; terwijl nota bene Wilfried de Jong met regelmaat een rondje Rottemeren fietsend afwerkt. De geur van zweet en de pijn van afzien komen nergens tot leven. Heel veel blijft hangen tussen mislukte humor en persistente onkunde.

Het verhaal begint veelbelovend maar bereikt nergens een climax, zelfs niet op de top van de mythische berg.

Ik heb mij altijd verwonderd over de vraag waarom Hitchcock de auto's van de hoofdrolspelers op een gegeven moment op de verkeerde (linker) weghelft laat rijden. Nu blijkt dat er een waslijst aan "gekkigheden" (inconsistenties) is van allerlei details die haaks staan op het "normale leven." Ik kan me niet voorstellen dat Hitchcock deze "fouten" over het hoofd heeft gezien, en bij sommige moet er zelfs sprake zijn van een bewuste keuze. De reden: droomlogica, waarmee een gevoel en sfeer opgeroepen wordt bij de kijker dat er iets niet in de haak is zonder dat de vinger op de zere plek gelegd kan worden. Later zou David Lynch deze techniek in vooral Mulholland Dr eveneens toepassen, waarbij de "envelop-scene" boekdelen spreekt - ook de tweede opname van die scene bevat (bewust) dezelfde inconsistentie.

Het Leven van Adèle.

Uiteindelijk moet ik ronduit toegeven dat deze film een fikse tegenvaller is. Het selectief winkelen uit het enorme scala aan gebeurtenissen in het leven van een opgroeiende puber, of moet ik adolescent zeggen, en het uitvergroten van die selectie, werkt zo destructief dat het verhaal als een versnipperde foto in de golven van de zee verdwijnt.

Adèle houdt van lezen, is goed in literatuur, maar nooit en nergens wordt deze interesse breeduit in beeld gevangen. Adèle schrijft, maar geen scene doet hiervan getuige. Adèle schaamt zich voor haar seksuele voorkeur, maar haar ouders dienen slechts om de verschillen tussen de milieus van haar geliefde, Emma, en haarzelf even aan te stippen. Nergens strijdt ze om uit de kast te komen.

Slechts eenmaal vermengt een manifestatie van Adèles innerlijke leven zich met de objectieve werkelijkheid; ze beeldt zich in dat ze met het blauw harige, nog onbekende, meisje een vrijpartij beleeft, terwijl ze masturbeert.

Elke vorm van Adèles zintuiglijke waarnemingen wordt van zeer dichtbij uitgemeten. De hele santenkraam aan menselijke emoties passeert de revue, maar de vrolijke kant blijkt een minderheid, waardoor somberheid en verdriet overheerst. Kortom, Adèle worstelt met ’t leven en vooral de liefde. Tussen neus en lippen wordt de filosofie erbij gesleept, eerder zijdelings aangestipt, maar beklijven doet ze niet … Nee, zij krijgt zelfs de lading van een vals voorwendsel om de liefde te consumeren.

Als Adèle de liefde bedrijft, verliest ze zichzelf totaal en geeft ze zich geheel over aan een dierlijke lust. Vooral met Emma ondergaat ze een ongeremde passie. In de relatie met Emma bekleedt ze de onderdanige, dienende rol, maar Emma verlangt een meer evenwichtige verhouding. Uiteindelijk loopt hun relatie spaak en nogal bruut wordt Adèle buiten de deur gezet.

Adèle slijt haar dagen in eenzaamheid en stil verdriet. Tijdens een hernieuwde ontmoeting, waarbij niet duidelijk is op wiens initiatief, toont Adèle nog altijd een sterk verlangen naar Emma. Maar Emma kiest voor een leven zonder haar, waardoor Adèle nog meer verdriet ondervindt.

Tijdens haar werk als kleuterleidster openbaart zich zowaar een minuscuul sprankje van Adèles levenservaringen, zij het in bedekte nogal naïeve termen:

“De slurf van de olifant is er om pistachenoten op te rapen. Hij hoeft zich niet te bukken.”
“De nek van de giraffe is er om de sterren te strelen. 't Is niet nodig te vliegen.”
“De huid van de kameleon, groen, blauw, paars, wit, is om zich te verstoppen voor andere dieren. 't Is niet nodig om weg te vluchten.”
- “ 't Gedicht van de dichter is er om dit alles te zeggen, en nog duizenden andere dingen. 't Is niet nodig het te begrijpen.”

Een laatste keer volgt er een ontmoeting tussen Adèle en Emma. Adèle trekt een mooie blauwe jurk aan.



Heel in de verte zie ik een ijdele poging om in deze film, vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, uit de doeken te doen hoe het bestaan z’n diepere weerklank heeft op de zintuigelijke waarneming en verwerking van de werkelijkheid. Maar de film schiet enorm te kort in het uitdragen van betekenis. De suggestie van een diepere laag ontbreekt, waarmee het fictieve verhaal het domein van de dicht-op-de-huid documentaire niet overstijgt. Jammer. Al te jammer, want na drie uur verwachtte ik zoveel meer.

Films, die ook heel expliciet intermenselijk verkeer belichten, vooral de eerste is ver voorbij de schaamte, maar die naar mijn beleving wel het rijk van de literatuur binnentreden:

In The Realm Of The Senses
Une Liaison Pornographique

Hmm, wat ik ervan begrijp is dat de film het boek vrij nauwkeurig volgt: we krijgen het verhaal van de 5 zusjes opgediend vanuit het retrospectief van de jongens. Zoals eerder opgemerkt, komt de emotionele lading (aanleiding) van het drama amper uit de verf; waarschijnlijk gierden hormonen en verlangens dusdanig door de puberlichamen van de jongens dat verlangens, waan en werkelijkheid door elkaar heen liepen. Uitermate vreemd is de ontknoping. Lux opent de deur om de jongens te ontvangen om samen volgens plan te vluchten, terwijl haar zusjes hun laatste adem al hadden uitgeblazen, op een manier alsof er niets aan de hand was. Ergens tussen shock en "misschien al veel langer het contact met de werkelijkheid verloren" zet ze ondertussen de hand aan zichzelf door zich in de auto te vergassen. De jongens waren bij het zien van de dode lichamen enkel nog in staat om keihard weg te rennen.

Al met al een intrigerend verhaal met jammergenoeg te weinig diepgang en emotionele expressie, desalniettemin liet de jonge Kirsten Dunst al iets van haar acteertalent zien. De rest was nogal doorsnee, bijna clichématig.

Dit sloeg nergens op.

Meisje, weet je moeder wel dat je in dat grote flat gaat wonen? En waarom was je niet wat kieskeuriger toen je een vriendje uitkoos? Nu zit je opgescheept met een bebaarde Kermit de Kikker met een stem die 6 mijl onderwater niet slecht klinkt. Afijn, welkom bij gluren bij de buren. Vanaf het begin gaat 't dus al mis. De personages lijken nergens op, de dialogen dito. Tel daarbij op de gekunstelde manier waarop de gebeurtenissen plaatsvinden. Voorbeeldje: meisje gaat winkelen en ziet in de etalage een verrekijker naast, jawel, een trekharmonica liggen. Nog eentje dan: in het verleden heeft Kermit toevalligerwijs kennis vergaard over het op afstand hengelen naar geluid.

En zo gaat 't maar door, om uiteindelijk te belanden bij het hoogtepunt: meisje gaat uit de kleren. Haar borsten zijn inderdaad juwelen van moeder natuur, maar detoneren bij de rest van haar frêle lichaam. Dan volgt er nog 't een en ander waardoor de geloofwaardigheid al maar verder uitzicht raakt.

Jammer, het verhaal was op zich niet slecht en met Scarlett Johansson of Amanda Seyfried, die wel kunnen acteren, naast een Collin Farell had dit zomaar een boeiende zit kunnen zijn.