Opinions

Heel in de verte moest ik af en toe aan Source Code denken, en feitelijke dwaalden mijn gedachten nogal vaak af, ver van wat op het scherm te zien zou zijn geweest. Zoveel spektakel is gewoon tè, waardoor het verhaal volledig ondergesneeuwd raakt; al die kleurtjes, al die mega-hologrammen, al die drukte op al die wegen, al die vechtpartijen, tjonge jonge moet dat nou, etc, enzovoort.

Afijn, met hier en daar de snelvoorwaartsknop ingedrukt kan ik deze van Johansson en Pitt ergens onderaan in de vergetelhoek zetten.

Dus, uhh, Libby is zo'n beetje super intelligent. Zwemt als 'n vis in 't water in en door de cyberwereld, speelt van jeugd af aan schaak, maar ziet niet eens dat ze schaakmat staat? Wat is dit? Humor of toch gewoon een belediging van 't intellect van de kijker? En zo kan de hele film samengevat worden door een bak rommel vol met ongeloofwaardige toestanden. Het origineel was een paar treden beter, maar ook al niet om van de daken te schreeuwen. Snel vergeten, dus maar.

Woody Harrelson en vooral ook Chandler Head (de jongste Jeanette) speelden de sterren van de hemel. Een gemankeerde vader en de ontsporing van een gezin is uiteraard geen nieuwtje, maar elke keer weer weet dit uit het leven geroepen thema mij wel te raken, zeker als de acteerprestaties garant staan voor een geloofwaardige geschiedenis. Wat dat betreft staat The Glass Castle als een huis.

Een beetje jammer van dat einde, daar had de regisseur (of schrijfster - ik ken de autobiografie niet) toch wat meer poëzie aan toe kunnen voegen.

Vooraf dacht ik nou vooruit laat ik deze eens opnemen, want ... Nicole Kidman speelt erin mee, én toeval of niet, kortgeleden zag ik twee puttertjes. Prachtige vogeltjes met knalrood, wit, grijs en zwart. Van het kunstwerk wist ik bar weinig, maar geheel onbekend was het niet.

Toen ik me gisteren aan dit kijkmaal zette, was ik aangenaam verrast door de fijne sfeer waarin het verhaal verpakt was. Hier en daar een terugblik, dan een flard van een droom of een brokstuk van een herinnering. Ik hou van versneden verhaalstructuren om zelf de draad bij elkaar te mogen houden. De rol van de jonge Theo werd fraai vertolkt door het evenbeeld van Potter, zoals ie dan ook door zijn vriend Boris genoemd werd. De lichtschuwende zwarte Boris kon 't goed vinden met de andere vreemde snuiter, uhh snuiver ... De oudere maar nog altijd jeugdige Theo had inderdaad diezelfde te gladde bijna te perfecte uitstraling; iemand van wie je aan de buitenkant nooit zou kunnen doorgronden wat er van binnen afspeelt. De rol van Hobie werd ook zeer geloofwaardig en sympathiek uitgebeeld. Kidman schitterde in overbodigheid. Ze had amper schermtijd, maar dat deed niets af aan de film.

Uiteindelijk kreeg het schilderij dan toch de metafysische betekenis die uiteraard heel lang verborgen moest blijven, daaraan gekoppeld een tipje van de sluier van de toekomst oplichtend, in de vorm van een brief aan Pipa. Mooi!

Nee, een veel te gekunsteld verhaaltje, waarbij naast het zusje van (als je weet dat die journalist willens en wetens staat te liegen en dus niet te vertrouwen is dan ga je hem niet opzoeken maar maak je melding bij de politie; i.c. de dienstregeling van de tram) ook de buurman alles aan geloofwaardigheid door de plee trekken. Jammer.

Een oervervelende aaneenrijging van stereotypen en clichés: van klungelig super slim jochie (mat in een zet - hoe verzin je het?) tot gevierd alfa-mannetje in Wallstreet om met de voetjes in de boterzachte aarde te landen van de idyllische Provence, inclusief jeugdliefde. Zelfs voor de Bouquetreeks te voorspelbaar.

Per ongeluk rolde ik in deze film via TV-kanaal ONS. Engeland eind 19e eeuw was al wat ik vantevoren wist. De schrik schoot me door het lijf bij de eerste beelden. Wat was dit oubollig, zeg. Toch bleef ik hangen, en er trad gewenning op. Het verhaal en het acteren van met name de hoofdrolspeler pakte wonderwel goed uit. De ontmoeting met Kathie was de broodnodige wending, waar helaas te snel een dramatisch voorval opvolgde. De kostschool met al zijn perikelen werd flink opgeschud door wereldgebeurtenissen, maar Mr Chips als leerkracht van het Latijn hield zich knap staande als een rots in de branding. Terloops hoorde ik hem "Festina lente" zeggen, en las in de ondertiteling "haastig langzaam." Of woorden van gelijke strekking.

Eindelijk weet ik nu waar mijn zeer strenge wiskunde leraar zijn stokpaardje "Haast je langzaam" vandaan heeft.

Afijn, een zeer aangename film.

Geen meesterwerk, maar geenszins een ondermaats brouwsel. De pluspunten in het kort. Sfeer/aankleding was prima, ergens tussen broeierig, sensueel bij vlagen en vervreemdend. Cage solide, Strickland meer dan goed, Benward geloofwaardig; de overige acteerploeg nogal matig, maar met heel veel minder schermtijd. Gelukkig.

Dan de minpunten. Het verhaal ontspoort jammerlijk op het moment dat er heel veel uit de "kelderkast" komt aankakken. Het einde is dan verder nog bedroevender. Al met al, een vermakelijke film die veelbelovend begon maar gaandeweg afbrokkelt naar de grijze middelmaat. Toch een beetje jammer.

Zou ik The Grandmother in de stoel van Bram Bakker zetten dan zou ik zweren dat het om zaadlozingen ging. De wereld keerde binnenste buiten toen de kleine spruit zijn natte dromen kreeg. Hij kon er met zijn ouders niet over praten. Zo onbegrepen en verloren had hij zich nog nooit gevoeld, als een wezen dat een totaal andere taal spreekt. De dood van zijn oma, met wie hij wel zinnige woorden kon wisselen, bracht hem op het spoor van de wonderbaarlijke fantasie uiteraard in het geheim in de verborgen bovenkamer. De ultieme troost om het onmogelijk waar te maken; uit de dood opstaan, opnieuw geboren worden.

Kijk, dat deze korte film geen schoonheidsprijs verdiende, was bij de conceptie al duidelijk, maar de grenzeloze uniciteit van Lynch stond er wel door in de schijnwerpers.

Eindelijk dan tegen deze film gelopen, al bladerend door de "bak thrillers" in de categorie "gratis" van UPC. De film is een groot feest van herkenning. De jonge smoelen van een scala aan oer Hollandse acteurs trekt voorbij, waarbij vooral Jeroen Willems uiteraard weer even tot leven komt; toch de magie van film om sterren voor eeuwig te laten schitteren. Ook leuk om de jonge versie van Frank Lammers door het beeld te zien schuiven met zijn typische stemgeluid.
Afijn, het verhaal is een draaikolk van vriendschap, liefde, angst en het uiteindelijke laatste verborgen antwoord op een vraag die vanaf het begin tergend goed blijft hangen. Maar ...
Maar toch is het me allemaal iets te lauw. Als twee geliefden elkaar in het duister zoeken, en elkaar uiteindelijk in het meest gruwelijke moment echt vinden en raken, dan had cinematografisch heel barok, met veel meer contrast, uitgepakt kunnen worden. Deze film had een majestueus spel van licht en duisternis verdiend. Al met al kabbelde het verhaal nu voort op, naar mijn smaak, iets te timide en ingetogen toon.

"Juliet, the dice were loaded from the start, I love you like the stars above, I love you till I die. When we made love you used to cry. Juliet." Dit zong Mark Knopfler over een andere Juliet, maar had evenzo goed over deze kunnen gaan. Wow, die Lily James is wel een verschijning zeg hé. Afijn dit liefdesdrama was mierzoet, maar tevens om door een ringetje te halen. Heads off !