Opinions

"C'mon ladies, we don't need a jungle, but a well mown lawn as a playground will do." (paraphrase)

Hank Moody, de enige echte man in Hollywood, nou ja ... in ieder geval wel een met een hart van goud als het gaat om Karen en Becca! In een wereld waar iedereen elkaar verliest in seks, drugs, alcohol, zielloos vermaak en andere stompzinnig afleidingen (geld, macht, geweld) is daar de weldadige ommekeer bij het telkens herenigde en dan weer uiteengespatte drietal. O ja, de broederliefde met Charlie mag ook niet onbenoemd blijven.

Een of twee afleveringen van deze serie als afsluiter van de avond is een aanrader, voor wie bestand is tegen grof maar gevat taalgebruik en een stuk of wat fraaie blote tieten om wellicht hier en daar een flard levenswijsheid op te dissen.

O ja, blasfemische immuniteit is eveneens geboden. "God hates us all."

Was ik vol goede moed begonnen aan dit seizoen in de overtuiging dat er eindelijk een eind aan komt, zie ik dat er nog een seizoen aangeplakt is. Hoeveel zitvlees heb je nodig om het uitmelken van een succesformule (seizoen 1) te doorstaan? Afijn, de ellenlange close-ups met een starende Moss ken ik onderhand dromen en sorteren geen enkel effect meer. Ik ben murw. Tel daarbij op de vele te gekunstelde en geénsceneerde gebeurtenissen, waardoor de serie in een veel te lange nasleep als maar geen einde weet te breien aan alle ellende. Er is slechts een eigenschap die me tot kijken dwingt: nieuwsgierigheid. Ik wil nou eenmaal weten hoe het eindigt.

"You read me."

Uitermate sfeervolle serie met een adembenemende Amy Adams. Broeierig vooral, zoals 't in Missouri kan zijn. Beschadigde en misschien wel verknipte mensen die zich staande houden in een wereld waar ogenschijnlijk niets aan de hand lijkt. Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar sommige kruisen zijn bijna niet te dragen, zodat escapisme middels alcohol, medicijnen en andere middelen van verdoving trauma's uit de jeugd onverwerkt in een verdomhoek achterlaten. Maar de waarheid sijpelt altijd (mondjesmaat) binnen, zoals de journaliste Camille als geen ander weet. De romance met de rechercheur was voor de hand liggend, maar de fysieke contacten vanzelfsprekend moeizaam en dus ook moeilijk maar wel fascinerend om aan te zien en mee te beleven.

De serie had wel eerder een eind moeten krijgen; bij de entree van de rechercheur bijvoorbeeld, zodat de kijker nog wat te raden over zou hebben. Jammer.

Kort samengevat was seizoen 2 een sentimentele draak. Het verblijf terug in de tijd hier op aarde ontsteeg nooit en nergens het niveau van Goede Tijden Slechte Tijden met hier en daar een futuristisch snuifje en wat rare snuiters, en wat knokpartijtjes. Nee, ik vond het helemaal niks. En het slechte nieuws is dat seizoen ook weer veel te veel met sentiment en knokken begint. Ik wil meereizen om vreemde nieuwe werelden te ontdekken en stoutmoedig aankomen waar nooit iemand eerder geweest is, en niet een sneue berg slijm die al maar groter wordt.