Log

Indrukwekkende film over het getormenteerde leven van Brian Wilson, het muzikale genie van de Beach Boys. Vorig jaar zag ik een docu over Brian die dankzij een zeer meevoelende journalist een inkijkje had in de late jaren van Brian. Die docu was al hartverscheurend, maar deze film doet er een schep bovenop.
Vanaf het eerste fragment zat ik al op het puntje van mijn stoel. Een uitgebluste man ligt levenloos in een groot bed, in een kamer voorzien van alle luxe. Vervolgens zie ik het onderlichaam van een man in een auto in een showroom. De dialoog en de "good vibrations" die zich tussen de verkoopster met de man afspeelt is met geen pen te beschrijven maar nadert het dichtst bij "hemels." Een reddende engel, met de tederheid van pure medemenselijkheid ontfermt zich over een mens opzoek naar "genade." Deze man luistert naar de naam Brian, jawel van de Beach Boys. Maar de engel is wezenlijk van veel grotere betekenis en heet Melinda Ledbetter. Deze emotioneel en sociaal zwaar beschadigde Brian wordt fenomenaal neergezet door John Cusack, achter wiens blik alleen al een hele wereld van verdriet schuilgaat.

Zonder deze Melinda was het persoonlijke verhaal over Brian Wilson nooit en te nimmer naar buitengekomen, en de manier waarop Elizabeth Banks haar speelt is adembenemend. Men spreekt weleens over engelen geduld. Zij is het vleesgeworden bewijs dat het bestaat. Wow.

De jeugdjaren van Brian werden gespeeld door Paul Dano, die misschien qua uiterlijk meer op de echte Brian leek, maar in wie ik te weinig de verfijnde mimiek van een gepijnigd personage herken. Hoe Brian zich in een isolement werkt is dan weer wel uitmuntend vormgegeven. En de vondst om twee acteurs samen Brian te laten spelen zorgt voor een fantastische meerwaarde in het verhaal, want de "andere Brian" ontstaat op het moment dat hij als door een donderslag bij heldere hemel geraakt wordt tijdens zijn eerste ontmoeting in de showroom met Melinda !!

Alpha was pasgeleden op TV (NPO 3) en ik had 'm opgenomen omdat ik geïnteresseerd ben in een drama dat zich ontvouwt rond een vader-zoon verhaal. De aankondiging belooft zelfs een extra dimensie doordat de rollen gespeeld worden door vader Gijs en zoon Rein(out) Scholten van Aschat. Maar helaas gaat het voor mij bij de eerste de beste dialoog tussen vader en zoon al mis: te horkerig, te geforceerd kort af, te gekunsteld. Ja, dat er oud zeer tussen de twee speelt is me wel duidelijk, maar kom op zeg. Vervolgens ontspint er een naar mijn smaak nogal kinderachtige machtsstrijd (wie is de Aplha?) tussen de twee, met een misplaatste douche-scène. Dan wordt de vader min of meer op sleeptouw genomen om een ski-tour (buiten de piste) te maken in gezelschap van wat vrienden en avonturiers van Rein. De beelden van het berglandschap zijn adembenemend, alleen jammer van dat 4 : 3 formaat. Heeft Gijs op de piste nog keurig een helm op, als enige, eenmaal aan de tour begonnen is die verruild voor een muts. Hoe zo?
Uiteraard blijven de twee achter en zien we de rest van het gezelschap uitzicht verdwijnen: confrontatie. Laat Rein zijn vader uit wraak alleen achter of toch niet? Na de top krijgt het drama zijn climax doordat .vader en zoon verongelukken in een lawine, waarbij de vader gered wordt door z'n airbag maar de zoon bedolven raakt. Net op tijd graaft Gijs zijn zoon uit de sneeuwmassa. Wat goed dat hij een schep bij zich heeft. Jammer van z'n knie. Gelukkig kan hij nog wel op z'n ski's staan. Opvallende misser is dat Rein eerst met snowboard naar beneden suisde maar na de hectiek van de lawine ineens over ... ski's beschikt?
Een drama zou geen drama zijn als het niet opnieuw mis gaat. Rein is te ver voorop afgedaald tussen de bomen en zijn vader is spoorloos. Hij roept en roept. Niemand. Afijn, ze hervinden elkaar. De knie van Gijs heeft het begeven. Spalken. Rein doet dat wel heel geroutineerd. Petje af. "Kan je skiën?" - "Nee, ik ga lopen." Samen strompelen ze voorwaarts. Uitgeput bereiken ze een rotsmassa. "Zit je goed?"
Niet veel later slaat het noodlot toe. Pa kan niet meer, en de zoon moet alleen verder. Hulp halen. De zoon verongelukt en moet à la Over de Rand kruipend als een dier zijn weg vervolgen. Uiteindelijk komt hij op de piste, waar hij ditmaal wel tot een coma ondersteboven wordt geskied. In het leeg en verlaten ziekenhuis ligt ie niet aan de monitor en dan weer wel. Als hij opstaat piept het alarm. Zijn geheugen heeft 'm in de steek gelaten, net als ... zijn vrienden? Hij herpakt zich, krijgt flarden van zijn geheugen terug en wordt door de Zwitserse hulpdienst met helikopter naar de plaats des onheils gevlogen, maar hij weet niet meer waar precies. En zo eindigt het drama met de verloren vader. Tja, The Netherlands: no points.

Wow. Als de liefde zo'n mooie prominente rol krijgt in een misdaad verhaal dat uitgesponnen als een waar epos uit de doeken wordt gedaan, ja dan zit ik aan het grote scherm gekluisterd. Dat ene kleine zinnetje waarin zij haar geheim prijs geeft, draagt alles naar hemelse hoogte. Subliem.

Ik heb me dan toch laten overhalen om Digger te bekijken in de bioscoop.

En helemaal aan het einde van deze postmoderne hyper over de top zwartgallige achtbaan satire waarin de ene na de andere fictielaag doorbroken wordt, kom ik als kijker uit bij het vierde niveau en zie ik hoe mensen het theater verlaten, mét mondmasker. Mijn oververmoeide en overprikkelde brein verzucht: wanneer houdt de eindeloze reeks van fictie na fictie op en krijg ik de werkelijke wereld ooit nog te zien?

Buiten het theater, met op de gevel levensgroot de titel “FOSSIL FOOLS,” is het chaos troef en een drukte van jewelste. Voetgangers struikelen zowat over elkaar heen, kanalen en wegen zijn open riolen geworden, geparkeerde voertuigen liggen lukraak opgestapeld langs de kant, militairen zijn nadrukkelijk aanwezig om de schijn van veiligheid te suggereren. Op een hoek van de straat vraagt een robot de weg aan een voorbijganger.

Dan keert eindelijk de rust terug. Ssst. Stil. De aftiteling begint en vanuit de stilte hoor ik de natuur zachtjes fluisteren. Kikkers kwaken. Luider en luider. Net als in het begin van de film is dit het moment van de waarheid: Graaf uzelf door de lagen heen en … WORD WAKKER !!

De momenten van geluk, in een verknipt gezin, krijgen in L'Immensita de gedaante van een musical (zang en dans) wat wonderwel past binnen dit unieke verhaal, dat uit de doeken wordt gedaan vanuit het perspectief van de oudste dochter Adriana, die 't liefst als Andrea ('n jongen) door het leven wenst te gaan.
De gang door 't rietland naar een "verboden wereld" is voor Andrea een ontsnapping en tevens toevluchtsoord om de eerste stappen in de liefde te zetten. Vertederend is haar eerste kus in de auto.
Thuis stapelt de ellende zich op, met een moeder die af en toe de weg helemaal lijkt kwijt te raken en met een in vele opzichten afwezige vader.
Het einde vond ik om door een ringetje te halen, als Andrea in "haar verboden wereld" haar liefdeslied helemaal solo ten gehore brengt (playback met mannenstem). Prachtig ingetogen acteerwerk van de gehele ploeg, en heel fijn camerawerk. Mooie film !

Deze film gaat volgens Pierre Bokma (Schuilen in schoonheid) he-le-maal nergens over, én is dus bar slecht. Ik ben het met hem eens.

Stijl boven inhoud, en niet zo'n beetje. Prachtig steriele beelden van een hypermodern milieu, waar alles schittert en glanst. Tot zover de positieve elementen. Vanaf de aftrap, met de ster op "the walk of fame" gaat het al meteen mis: het is te recht voor z'n raap: een taart die niet in je gezicht gesmeten wordt, maar er tot bloedens toe wordt ingewreven. Er waren momenten dat ik dacht aan Under The Skin; supersnelle motorrijder met pikzwarte helm, de poging tot erotische verleiding, de rode gang. Maar die gedachte spatte al heel snel uiteen. Verder nog een vleugje The Fly en een flinterdun knipoogje naar Sunset Blvd. Maar nee, het verhaal vliegt volledig uit de bocht en heeft inderdaad alles behalve "substantie." Jammer.

Niet onaardige duivelse rit, maar uiteindelijk toch teveel rechttoe rechtaan, oftewel een twaalf in een dozijn wraakverhaal waarin een psychologische onderlaag node gemist wordt. Cage en Kinnaman spelen hun rol naar behoren en ook de sfeer en de cinematografie zijn dik in orde, waardoor de gehele exercitie voor mij als kijker zeker geen straf was.