Log

Verhaal dat hier en daar naar mijn beleving uit de bocht vliegt, door de opstapeling van toevalligheden. Aan het acteerwerk ligt het niet, maar de manier waarop Jerry aan het eind ten gronde gaat, vind ik al helemaal niet geloofwaardig. Jerry had ze wel degelijk rationeel op een rijtje, sociaal-emotioneel iets minder, maar je kan mij niet wijsmaken dat hij na de mislukte picknicktafel-lokaas-enscenering niet "iets" zou hebben opgevangen van het toevallige ongeval waardoor Gary niet op de afspraak was. Jammer, hier had Penn beter over moeten nadenken.

En helemaal aan het eind van de Wes Anderson rit vraag ik me vermoeid af "Waar ging dit over?" Ik kon er geen chocola van maken, al eindigt 't in de keuken met prikklok en kaartspel. De slavernij is afgeschaft, da's duidelijk en dat die man kan koken ook. Droge humor met steriele kunstzinnige decors is veel te weinig om mij als kijker mee te voeren in een fantasiewereld die op de een of andere manier de absurditeit van de huidige werkelijkheid zou moeten weerspiegelen. Jammer.

Erg veel dialoog (gesproken tekst) maar dat kan je verwachten in een rechtbankdrama. Uiteindelijk valt het oordeel op basis van "de jongen met de hond," waarbij ik meteen de gedachte had "Dat is wel heel erg slim van dat jochie." Te slim? Hoe oud was ie eigenlijk? Sowieso zet ik hier en daar wat vraagtekens bij de geloofwaardigheid van de personages, én al die gesprekken, ze gingen maar door, eindeloos, Engels, Frans ... het zal allemaal wel. Niet een film om nogmaals te bekijken.

Filmmisbruik uit de onderste la. Dat Cage zich overal voor leent, is bekend, maar dat huiscomponist van wijlen Lynch Badalamenti (ook wijlen) hier de geluidssferen kleurde was ongekend. Voeg de "I put a spell on you" van Manson (uit Lost Highway) er aantoe om er een diep tranendal van te maken. Wel fijn dat ze alles in het verhaal uitleggen. Kortom, zet de fik er maar in.