Log

Vooropgesteld film is fictie en geen documentaire waarmee de criticasters hier de film afserveren. Natuurlijk is het verhaal geconstrueerd, en ik vind dat uitermate kundig en zelfs waardig gedaan. Niet alleen het verhaal staat als een huis, maar het acteerwerk is bovendien van de bovenste plank.

We maken kennis met Benjamin (fantastische rol van Magimel) een toneeldocent die heel slecht nieuws te horen krijgt, in het bijzijn van z'n overbeschermende moeder (heerlijk onderkoelde rol van Deneuve). Dat die moeder geen al te warme persoonlijkheid is, blijkt later heel nadrukkelijk, vanwege het feit dat ze nogal wat op haar kerfstok heeft, waardoor het leven van haar zoon een nogal dwingende richting kreeg. Benjamin doceert met hart en ziel de fijne kneepjes van het toneelvak. De toneeloefeningen weerspiegelen de diepere gevoelens bij een definitief afscheid.
De behandeld arts op zijn beurt toont opmerkelijk veel overeenkomsten met de toneelsessies, doordat hij heel veel meer doet dan "slechts" genezen. Als een wijze ervaren mens legt ook hij ziel en zaligheid in om niet alleen zijn patiënten, maar ook al het verzorgende personeel in een begeleidingsproces te gidsen, waarbij kunst (muziek en dans) opgenomen zijn.
Een opvallende "rol" is toegedicht aan verpleegster Eugenie, waar Benjamin verliefd op wordt - (ja, het was letterlijk liefde op 't eerste gezicht). De manier waarop zij en Benjamin hun laatste contact gestalte geven, deed me denken aan Leaving Las Vegas: een engelverschijning in vlees en bloed als laatste troost.
Dan is er nog het verborgen vaderschap, dat juist heel mooi en niet clichématig uit de doeken wordt gedaan. De wens van de vader kwam uit, zodat hij zijn zoon niet twee keer in de steek hoefde te laten.

Kortom, een schitterende beklijvende film !

Voor mij was dit geen cinematografische beleving waardoor ik op het puntje van mijn stoel belandde, noch waardoor ik enige andere vorm van emotie bij mezelf kon bespeuren. De eindeloze geagiteerde (Perzisch gesproken) dialogen gingen me enorm tegen staan. Op momenten doemde een onbehaaglijk gevoel van saaiheid op. Vooraf werd gezegd (door de film-operateur) dat de film ook geestig zou zijn. Het is volledig aan me voorbij gegaan. Nee, dit was geen hoogstandje, maar een uiterst minieme rechttoe rechtaan vertelling over getraumatiseerde mensen, met uiterst beperkte middelen om een uiterst sobere kijkervaring op te dienen. De troetelprijs begrijp ik wel, maar objectief gezien zou deze film amper een voldoende scoren.

Mwah, eigenlijk een niet bijzondere misdaadfilm. Eentje waarvan je denkt "goh, heb ik al eerder gezien" met aan het eind een totale ontsporing, waardoor de film zelfs afglijdt naar de onderste plank.

Het verhaal moet ons (mij) laten geloven dat er mensen bestaan die een geestkracht bezitten waarmee ze anderen in een totale waan laten belanden. De associaties met Inception, The Matrix, Total Recall en noem de hele santenkraam maar op liggen voor het oprapen. Jammer genoeg wordt alles zo ongeloofwaardig en slecht uit de doeken gedaan dat er slechts een flinterdun zoetsappig niemendalletje overblijft. Ik vond trouwens Ben Affleck wel steeds meer op de echte Mickey Rourke gaan lijken. Botox, steroïden? Afijn, doorspoelen maar.

Het zal aan mijzelf liggen maar ik heb moeite om een anti-abortus film als komedie te consumeren. De lichtvoetigheid waarmee de zwangerschap werd voldragen doet afbreuk aan de worsteling die te jonge mensen ondergaan in zo'n situatie en dat kan niet op deze manier weggelachen worden. Wat is nou de boodschap? Gebruik condooms met een smaakje? Of, als je dan toch zwanger raakt, zoek een leuke adoptiemoeder en alles komt goed? De SGP zal deze film vast promoten. Neemt niet weg dat Ellen Page een uitstekende rol vertolkt.

Drakerige film waar alles er veel te dik bovenop ligt. Ik moet bekennen dat ik er versneld doorheen ben gespoeld. Alles was zo voorspelbaar. En dat Engels sloeg ook nog eens helemaal nergens op. Flop !

Ja, deze horror-film doseert precies goed, naar mijn idee. Niet al te doorzichtige fratsen en flauwekul, maar een soort paranormale sfeer in de mystiek tussen droom en werkelijkheid. Als liefhebber van de serie Medium zit je in The Black Phone eerste rang. Aanrader.

Britse humor als motor in een parodie op het spionage-genre en eigenlijk een veelheid aan genres tot aan "Here comes Johnny uhh mommy", waarbij zelfs Tinker, Taylor, Soldier, Spy niet gespaard wordt. Ik heb er hard om moeten lachen, en de hele mallotige rit uitgezeten met als fijne afsluiter "Slave to Love" van Bryan Ferry. Heerlijk !