Opinions

Kijken naar gras in slowmotion. Met 64X de normale beeldsnelheid opgevoerd om heel gauw tot de climax te komen. Kortom, nix gut, zelfs niet voor een western met een indianenvloek.

De donkere dichtbegroeide groene bossen vormen een prachtig decor voor deze zeer ingetogen film. In zekere zin zou je dat decor zelfs als een projectie kunnen zien van het brein van de vader, die op niemand dan hemzelf kan en durft te vertrouwen, die altijd een ontsnapping voorhanden moet hebben, die alles zelf onder controle wenst te houden, en die overal gevaar ervaart. Zijn dochter is vooral bang om haar vader te verliezen. Zo leven ze van dag tot dag, verstopt in de natuur, op afstand van het drukke moderne leven.

Jammer van die konijnen-scène. Daarentegen leggen de momenten bij de bijenkorf bloot dat vader en dochter totaal verschillend denken over de kracht, saamhorigheid en "warmte" van het collectief.

Het markante klak-geluidje is het enige sprankje hoop van de dochter aan het einde van het verhaal.

Mooi ingetogen drama dat bijna het tegengestelde verbeeldt van Captain Fantastic.

Wat een mislukking. En die muziek? Vurschrukkuluk. Enig lichtpuntje: natuurlijk naakt. Dat dan weer wel.

Licorice Pizza staat naar mijn smaak voor kleur en vorm, die door PTA ook weer in deze film fantastisch uit de verf komen, door met fijnbesnaarde penseelstreken de mens met al zijn tekortkomingen centraal te stellen. Sowieso is een film met Tom Waits bijvoorbaat al meer dan geslaagd.

Nooit gedacht dat de Marsiaanse evenknie van Louis van Gaal Calvin zou heten. Een film die heel veel fictie biedt maar bitter weinig science noch geloofwaardigheid. Is Calvin nou zo slim en die wetenschappers zo dom?

Naar mijn smaak een iets te lange aanloop, maar gaandeweg ontvouwt zich een "verhaal" dat beklijft. Er zijn er vele in dit genre, waarvan The Road heel veel gelijkenis vertoont. Het verhaal dat de vader rond Noa(c)h vertelt en later door zijn dochter bijgesteld wordt, heeft uiteraard meer om het lijf dan slechts wat woordjes voor het slapen gaan; wat de vraag opwerpt of Casey Affleck (scenario en regie!) met deze film een kritische noot aan de christengemeenschap uit wil dragen? Prachtige muziek trouwens, met name bij het sublieme einde ...

Het gebeurt niet vaak dat ik tijdens een film in slaap sukkel. Dit was er zo een. Donker, vaag, mistig, en op geen enkele manier interessant of zelfs maar mysterieus. Eigenlijk heel lang zo'n beetje niks en nikserigheid. De poging tot kunstzinnige beeldvermenging of wat het ook wezen mocht, ging eveneens in de mist. Geeuw.

PS. Gezien op de BBC, waar deze in de gids vermeld stond met Dafoe en Pattinson. Dat is dus The Lighthouse van 2019. Jammer van deze vergissing.

Al met al een serie (film?) die zeker enige originaliteit bezit. Nooit eerder had ik zoveel gelaagdheid van enscenering en werkelijkheid gezien in een infiltratieverhaal: een actrice die speelt dat ze actrice is, waarbij zij haar acteertalent gebruikt om de gedaante aan te nemen van een werkelijke terroriste; naar haar beweegredenen hoeft niemand te raden. Hoewel ?

De wereld is geen zwart-wit tekening van goed en kwaad, scheidslijnen vervagen, alles wordt onzeker.

Dan aan het eind ....

Charlie had bijna alles perfect gedaan, ze had zelfs de liefde met Khalil bedreven om zijn vertrouwen te winnen. Maar de twijfel sloeg toe toen ze de batterijtjes uit haar transistorradio kon halen. Ze koos ervoor om te wachten, maar was vergeten (of had ze ’t niet gezien) dat Khalil de batterijen eerder al had verwijderd, waardoor ze zichzelf ontmaskerde. Vervolgens haalde Khalil de batterijen er opnieuw uit, wat de redding betekende voor Charlie en de dood voor Khalil. Zo kreeg Gadi uiteindelijk dan toch zijn gedroomde scenario in de schoot geworpen. Dankzij het toeval kon de liefde ontsnappen uit de dubbelrol van toneel en werkelijkheid.

Schitterend, met vooral de acteerprestatie van Florence Pugh die de hele serie draagt uiteraard.

Het zou zo maar een genre genoemd mogen worden: de minimalistische film. Net als in Phone Booth (met een geweldige rol van Colin Farell), maar zeker niet uit hetzelfde wrakhout gesneden als Buried, staat Locke als een huis, en het fundament achtergelaten door Tom Hardy zal de tand des tijds zeker doorstaan.

Locke is een film ontdaan van alle franje, al is die BMW uitgerust met veel luxe, en ontbloot op magistrale wijze de zielenroerselen van een man, die door "Harmonica" uit Once Upon A Time In The West "an ancient race" genoemd wordt. Ivan Locke's leven wankelt in al zijn voegen terwijl hij op weg is om "het goede" te doen.

Fascinerend van begin tot eind. Uit het leven gegrepen. Briljant in zijn eenvoud, vooral omdat er niets aan geloofwaardigheid verloren gaat.

Een man van weinig woorden, net als zijn moeder, zo was Richard. Maar achter deze "imperfectie" schuilde een warme persoonlijkheid; ruwe bolster blanke pit (uhh?). Nou ja, het type bootwerker, maar dan in de bouw, met handen als kolenscheppen.

Mildred, een vrouw met weinig woorden, niet uit onvermogen, maar eerder door een ernstige vorm van bescheidenheid; timide.

De fotograaf, flamboyant en lichtvoetig. Eindelijk een moment van verlichting in dit loodzware drama. Mooi dat die foto op de bank van Richard met z'n hoofd op de schoot van Mildred in spiegelbeeld van de echte in de film zijn opwachting mocht maken.

Verder had deze film niet zo heel veel vernieuwends, maar vooral omdat het op waarheid was gebaseerd, en toch niet zo heel ver in de geschiedenis lag, een (beeld)verhaal om nooit meer te vergeten. Trouwens, Virginia is en blijft prachtig.