Opinions

Wow, wat een film! En heel, heel even kwam ie in minder dan 'n flard voorbij: "Do you like David Bowie?" De man die alle doden stierf zou in 1971 hebben kunnen zingen: "Holy Holy" of was 't toch "All the mad men?"

Terug naar de film in bredere zin, een cinematografische belevenis die een samengebundelde dynamiek en kleurenpalet op het scherm toont, waardoor vorm en inhoud perfect in elkaar overvloeien. Eigenlijk kom ik gewoon woorden tekort om te duiden wat ik gezien heb. Tja, zo gaat dat met magnifieke films: met geen pen te beschrijven. Vet gruwelijk mooi.

Alles in deze film ademt, nee hijgt, de sfeer van nervositeit. Nooit en nergens een personage met wat rust en afstand om op de een of andere manier, mede voor de kijker, te doorgronden wat al die hectiek nou te betekenen heeft. Tjonge, wat een lange zit. Met recht een drama. Had ik maar doorgespoeld. En dat sentimentele einde; niet te harden. Kortom, een heleboel pief paf poef, op waarheid gebaseerd, het liet me volledig koud. De Bourne-reeks slaat dan wellicht nergens op, is puur fictie, maar in die films zit sowieso meer menselijk drama, omdat emoties geloofwaardig uit de doeken worden gedaan, in tegenstelling tot deze 13 Hours.

Nou nee, ik ben niet zo te spreken over deze film. Om positief te beginnen zijn de beelden prachtig geschoten, zit de vaart er goed in, en belooft het gekozen perspectief een hallucinante trip te worden. Maar gaandeweg nemen de hoeveelheid ongeloofwaardigheden en toevalligheden zoveel toe dat enig medeleven met de korporaal moeilijker wordt. Uiteindelijk leek 't wel of ik in een of ander video-spel was beland. Zoiets doet de kijkbeleving uiteraard geen goed. Had de regisseur of de scenarioschrijver er wat persoonlijke terugblikken in vermengd met waanbeelden en of angstvisioenen dan had ik met volle aandacht de rit uitgezeten. Helaas.

Alle clichés komen in rap tempo voorbij. Was dit autobio of fictio in hapklare brokken voor de nieuwe generatie? Straatcultuur in Hollywoodsaus van woordjes die rijmen dan weer ritmisch klinken. Het intellect samengeknepen tot een doffe dreun. Mij te modern, al is het 20 jaar oud. Ik vond er geen reet aan.

Traag drama dat op momenten keihard binnenkomt. Er was zelfs een scene waarbij ik mijn ogen even moest dichtdoen. De jaren zestig sfeer vond ik door de aankleding (in de letterlijke zin) wat minder, tegenover ijzersterk acteerwerk van de hoofdrolspeelster. In een woord: aangrijpend !