Opinions

In tijden van zelf-isolement en verplichte opsluiting om het hoofd te beiden tegen een onzichtbare vijand is deze Wakefield een aangename zit. Het uitgangspunt is origineel: in een uitgeblust huwelijk waarin vanalles is geprobeerd om het vuur gaande te houden, kiest de man van het ene op het andere moment om zichzelf het leven van een wasbeer (het was toch een wasbeertje, of niet?) aan te meten door, jawel, een zelfverkozen isolement. Gaandeweg treedt er binnen de man een metamorfose op. Hij leert om de wereld en zijn huwelijk/gezin met andere ogen te zien.

Het eind laat de kijker in het ongewisse of de hele vertoning werkelijk heeft plaatsgevonden, althans dat is mijn insteek.

Een aangename film in fijne sfeer met een uitstekende Cranston.

Schitterende film, met misschien wel het mooiste pure naakt ooit, maar helaas waren er ook momenten die mijn gevoel voor geloofwaardigheid flink op de proef stelden. Desalniettemin heeft de film voldoende gelaagdheid en artistiek verborgen elementen om ver boven een gemiddelde film uit te steken. De acteurs waren subliem, de beelden adembenemend, en het verhaal aangrijpend.

Ja, de rondleiding in Düsseldorf had veel korter gekund, maar stond dan weer wel voor de nodige contrasterende absurditeit. Al met al vlogen die drie uur voorbij en dat is een prestatie van wereld formaat.

O ja, en dan de muziek. Max Richter levert alweer een fenomenaal meesterwerk af. Zijn naam zit in mijn geheugen sinds de TV serie De Geniale Vriendin.

Verder kwam ik deze recensie tegen, waarbij ik sterk de indruk krijg dat deze "criticus" niets van de lotto-balletjes heeft begrepen.

Veruit Aronofsky's beste film, volgens mijn beleving. Wel jammer van dat 4:3 formaat, is nergens voor nodig. Na Pi vond ik het al maar minder worden, al waren er kleine oplevingen met Black Swan en The Wrestler. Mother vond ik ronduit strontvervelend. Maar The Whale is een heerlijk super vet aangesmeerd drama met fenomenaal acteerwerk en goede dialogen waardoor een geloofwaardig en zeer invoelbaar verhaal uit de doeken wordt gedaan. Mooi ook dat de liefdeloze letterlijkheid van de Bijbel er opnieuw van langs krijgt.

Vanaf het begin was ik meteen behoorlijk ... op de kast gejaagd. Wat een strontvervelende film. En dan mag het nog zo hartstikke waargebeurd wezen, ik kwam er niet doorheen: FFW, oftewel doorspoelen en snel naar het eind. Een dikke nee.

Soms, en zeker in donkere tijden als deze, zou je in sprookjes willen geloven. Dit is er zo een, met een geweldige, nee schitterende, Colin Farrell, die de emoties van het fantastische verhaal met verve vertolkt. Behalve prachtige plaatjes, met veel sneeuw en ijs uiteraard, ook vette sentimenten, rijkelijk gelardeerd met mythische elementen, daarbovenop de sterren met hun eeuwige licht. Wie het hier niet warm van krijgt, heeft een hart van steen, of geen.

Als humor 't uitvergroten van clichés en platgetreden paden zou zijn dan was deze film geslaagd. Ik heb me kapot geërgerd en ben afgehaakt. Kortom: bagger.

Regels, geen regels! Toch alweer een tijdje geleden zag ik 'n documentaire over 'n gevaarlijk kruispunt. Er werden allerlei opties opgeworpen om de situatie veiliger te maken, maar de keuze viel uiteindelijk op 'n revolutionair voorstel. De kruising werd volledig op de schop gedaan en omgetoverd naar 'n groot verkeersplein, zonder borden: zonder regels. Doordat voetgangers, fietsers, en snelverkeer dwars doorelkaar bewogen, moest de mens wel een beroep doen op zijn eigen verstand. Het aantal ongelukken nam drastisch af.

Wellicht 'n vreemde inleiding om bij Woodstock uit te komen, maar de rode draad is toch dat de mens zonder regels, zonder gezagsdragers, zonder bemoeienis zich uitstekend redt. Deze documentaire over Woodstock laat met name zien dat in de chaos orde ontstaat. En bovenal dat het begrip vertrouwen een jammerlijk anachronisme is. Wie de hemel op aarde wenst te zien, moet zeker naar Woodstock kijken. Men zou er bijna religieuze elementen aan toe kunnen wijzen; iets met veel te weinig brood en vis, wat neerkomt op delen wat er toevalligerwijs aangeboden wordt.

Trouwens, die toespraak van de landeigenaar (boer, zoals ie zichzelf noemde) was als afsluiting om in te lijsten.

Afijn, een schitterend tijdbeeld "van dat komt nooit meer, nooit meer terug," waaruit vooral blijkt dat de mens zichzelf in de vaart der volkeren volkomen is voorbij gelopen.

Pief paf poef. Best slecht, al acteren Ferrer en Gooding Jr zo beroerd nog niet. Iets, of eigenlijk veel, te simpel verhaal.