Opinions

Vroeger keken wij naar Cowboy-films, tegenwoordig heten die "Westerns." Uiteraard staan dit soort films bol van de clichés en overdrijvingen. Een geloofwaardige of waarheidsgetrouwe western bestaat volgens mij helemaal niet. Deze vormt hierop dan ook geen uitzondering, en is alleszins zeker het kijken meer dan waard. De goeien tegen de kwaaien en uiteraard winnen de goeien. Zo hoort het nou eenmaal.

De top-acteurs, ik was vooral gecharmeerd door de rol van Ethan Hawke, maken van deze Magnificent Seven een zeer aangename zit en naar mijn smaak is deze versie beter dan het origineel.

Gisteren op de BBC om de man die onze planeet heeft verlaten nogmaals te eren. En hoe ! Wat een film. Vooral ook omdat ik aan het eind van het verhaal met de vraag opgezadeld bleef zitten of ie nou wel of toch géén "echte" bezoeker van onze planeet was geweest ...

Na een hele lange tijd heb ik de Marathon Man weer gezien, laat ik zeggen om mijn geheugen wat op te frissen, want ik was toch de precieze samenhang kwijt geraakt. Uiteraard stond dé scene nog zo helder voor ogen dat 't leek alsof ik 'm gisteren nog had beleefd...

Wat ik volledig kwijt was, waren die prachtige authentieke beelden van de legendarische Abebe Bikila, en zijn poster aan de muur. Verder staat het verhaal nog steeds als een huis, wat zeg ik, als een monument.

En over dat einde, dat bij sommige kijkers niet helemaal in de "smaak" viel, daarover zou ik willen opmerken dat de manier waarop Levy (Babe) wraak neemt op Szell perfect in lijn is met de ultieme manier waarop hij zijn buurtgenoten weet te bewegen zijn kamer "op te ruimen": Levy geeft niet om luxe noch om geld.

Uiteindelijk kan Levy het trauma uit zijn jeugd zowel figuurlijk als letterlijk van zich afwerpen. Schitterend !!

Prachtig gefilmd drama met een fantastische George Mackay, die een uitermate intrigerend personage neerzet. Vooral de sfeer met name dankzij de muzikale omlijsting is van hoge kwaliteit. De twist deed achteraf denken aan A Beautiful Mind. O ja, Anya Taylor-Joy deed amper minder dan George en de bevreemdende atmosfeer had soms iets weg van de films van Paul Thomas Anderson.

Geen onaangename kijkervaring, maar die discodreunen, kom op zeg, moest dat nou? Gelukkig werd David Bowie niet vergeten. Het einde kwam rechtstreeks uit de sapcentrifuge, wat jammer was, want ik zie het fruit liever vanaf de verte aan de bomen hangen. Afijn, ik vond Moon in al z'n eenvoud stukken beter.

Man raakt verstrikt in talloze werelden, waarin hij weer en nog eens opnieuw geboren wordt, wel niet dood gaat en weer net wel opstaat of toch niet. Uiteindelijk vergat hij in de gauwigheid dat zijn liefje ook nog aan de tuinslangen lag. Heel, heel lang verhaal kort. Waanzinnig veel overbodig zinloos geweld en weet ik niet wat, zoals half virtueel en half materieel of zo iets, om uiteindelijk letterlijk samen het beeld toch maar uit te vliegen. Eind goed al goed. Wanneer komt 't deel waar het echte zand erover gaat? Tjeez. Ik krijg spontaan zin om die van Cronenberg nog eens te bekijken: eXistenZ.

Na een lang intermezzo van vele jaren deze film weer eens bekeken, en met 'n iets andere blik het verhaal proberen te volgen. Dat deze film een meesterwerk genoemd mag worden, staat voor mij nog altijd als een huis, zelfs na "ik weet niet hoe vaak" diep ondergedompeld te zijn geweest in deze fenomenale verhaalstructuur. Het geheugen van de kijker wordt zwaar op de proef gesteld. Strak in de logica wisselen de fragmenten in kleur naar zwart-wit en vice versa, totdat richting 't slot uiteindelijk de zwart-wit beelden naadloos overgaan in kleur.

Een detail viel me dit keer pas op: hoe kon Leonard zonder "geheugensteun" opschrijven dat het om "fact no. 6" ging? Een foutje van meneer Nolan of een bewuste keus om nog meer twijfel in zijn bouwwerk aan te brengen, waarin bovenal een fantastische ontleding van het gammele menselijke geheugen uit de doeken wordt gedaan.

Everest was 't aankijken niet waard, zodat ik 't einde bij lange na niet haalde. Deze Meru daarentegen stijgt ver boven de platheid van Everest uit. Soms, of misschien zelf wel vaak, is de realiteit verbeeld via een docu veel aansprekender dan een speelfilm gebaseerd op de werkelijkheid.

En dat einde kwam dan weer wel als een heel kort hoogtepunt, maar het voorspel was sowieso adembenemend genoeg. Een beetje nagenieten was er niet bij, zelfs geen sigaretje. Dat bergbeklimmers die rookten was dan weer iets waar ik me over verbaasde. Hoe dan ook, die drie op de top waren echte bikkels.

Fenomenale anti-oorlogsfilm, die ik de eerste keer niet doorkwam. Zoveel verdriet dat aan de voordeur afgeleverd wordt, daar ben ik niet altijd tegen bestand. Deze keer heb ik de rit helemaal uitgezeten, ik wist immers wel zo'n beetje wat er komen zou. Maar de manier waarop het verhaal uit de doeken wordt gedaan maakt een diepe indruk op me.
Zo op het eerste oog gebeurt er feitelijk niet al te veel, en de film staat haaks op de hoofdwet van de cinema: don't tell, but show. De aanloop naar de scene waar alles omdraait (die de essentie van de misere weergeeft) is even verrassend als hartverwarmend. Als Tony en Will "thuiskomen" van hun bacchanalen staan ze plots oog in oog met een vader van een van de oorlogsslachtoffers, gespeeld door Steve Buscemi. In 99 van de 100 gevallen schiet zo'n door verdriet verscheurde vader de twee militairen linea recta naar het hiernamaals, maar deze keer komt de man zijn excuses aanbieden voor de woede die hij op de twee had botgevierd toen zij het slechte nieuws kwamen brengen. Behalve excuses kwam er ook een oprechte biecht; hij had zijn zoon tekortgedaan met een kort en kil "Ja" tijdens hun laatste telefoongesprek, waar hij eigenlijk had moeten (willen?) zeggen dat hij uitkijkt naar het moment van de terugkeer van zijn zoon en dat hij van hem houdt. De uitgestoken hand wordt welgemeend ontvangen.
De twee gaan het huis binnen, waarna Will zijn biecht, zijn diepst verborgen trauma openhartig en tot in het kleinste detail met heel veel verdriet en emotie vertelt. Zelfs zijn voornemen om een eind aan zijn leven te maken deelt hij met Tony. Hij vraagt, wat niet veel mensen zouden (durven) vragen: "Why didn't ye?" Will's antwoord is van een verpletterende en niet minder raadselachtige eenvoud: "The sun came up." Dan lijkt het de beurt aan Tony om zijn verhaal te doen. Dit doe-mij-maar-Pepsi moment is subliem in scene gezet. Will loopt naar de keuken, naar de koelkast, twijfelt, wacht, en wacht op het onvermijdelijke breekmoment van Tony. Hij kijkt om 't hoekje, ziet de tranen en ... wacht. Maar het verdriet van Tony is te groot, zit te diep en hij krijgt er geen woord uit.
Lara (een geweldige Samantha Morton) vertelt de waarheid achter het shirt van haar overleden man. Over de geur van angst en woede die zij uit het shirt wilde wassen precies op de dag waarop zij niet veel later het fatale nieuws te horen zou krijgen. De man op wie zij ooit verliefd werd rook zij al lang niet meer, die was verdwenen door en in de oorlog in Irak.

Tony besluit om nog een keer polshoogte te gaan namen bij Lara op wie hij zijn "zinnen" (hart en ziel) heeft gezet. Met engelengeduld nadert hij als ware hij een egel bang om de ander onnodig te verwonden. Uiteindelijk en mooier afgerond kon het niet worden, krijgt Tony haar nieuwe adres én de belofte dat zij hem een brief zal schrijven.

Acteerwerk van de allerbovenste plank in een hartverscheurende verhaal dat dwarsdoor de ziel snijdt.

Het duurde even voor het kwartje viel, maar na een derde kijkbeurt weet ik het zeker, deze Mia Madre staat pal naast INLAND EMPIRE. Huh? Jazeker, want zowel Lynch als Moretti gebruiken hetzelfde recept: Men neme een "aangrijpende gebeurtenis/thema" uit het eigen leven en projecteert (vanzelfsprekend niet een op een - dat zou te voor de hand liggend zijn) dat op zowel filmdoek als personages, waarbij de regisseur zelf als rand-figuur deelneemt, en dit alles rondom het film-maken.

Al met al uitermate terecht dat de VPRO-gids Mia Madre vijf sterren geeft, want in wezen zijn dit zuivere kunstfilms, waarin het persoonlijke leven magnifieke artistieke creaties oplevert.

In zekere zin zijn dit films die het predikaat "confessie" of boetedoening/biecht opgeplakt zouden kunnen krijgen - niet voor niets reisde Lynch met zijn premature versie af naar ex-vrouw en dochter. Afijn, zie maar.

Wellicht geen kaskrakers, desalniettemin waagstukken van de bovenste plank.

Een gevangenisfilm waar het stof van 42 jaar op ligt, maar die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Turkije is in al die jaren nog steeds een corrupte bende, wat dat betreft lijkt de tijd stil te hebben gestaan.

Met name de groezelige sfeer van deze film is buitengewoon mooi en consequent uit de doeken gedaan. Brad Davis kwam me raadselachtig bekend voor, maar ik kon hem niet thuis brengen. Afijn, hij speelt een glansrol. Climax alias aangrijpendste moment was het bezoek van zijn geliefde. Wat een tragiek!

In hoeverre dit een waarheidsgetrouwe weergave is uit een dramatische episode van het leven van Billy Hayes doet er in feiten niet zo toe; deze film gaat sowieso naar mijn bovenste plank !

Minder dan slappe thee. Oftewel, Silence Of The Lambs in een smakeloos reli-sausje. Wat een verspilling en creatieve armoede.

Een kleine mus die een prachtig zwaan werd, met een stem die rechtstreeks uit de hemel kwam, subliem vertolkt door Marion Cotillard. Het verhaal is bewust in de schoot gelegd van de stervende Edith Piaf, die terugblikt op haar leven. De menselijke geest die over haar eigen geschiedenis vliegt, houdt zich niet aan de wetten van de logica, van oorzaak en gevolg, maar schiet alle kanten uit op het richtsnoer van de emotie. De diepst verborgen, en meest dramatische, krijgt dan helemaal op het einde pas het volle licht (de dood van haar eigen dochter Marcelle.)

Schitterende film !

Tegen zoveel drukte was ik niet opgewassen. Wat een vermoeiend gedoe. Na 15 minuten: uit.

Zwaar ondergewaarde film vooral vanwege verkeerde verwachtingen, denk ik. Het etiket "horror" denkt namelijk maar zeer ten dele de lading, eerder zou ik deze film in de hoek van psychologische drama's plaatsen. De titel Monstrous helpt evenmin. Afijn, de film oogt schitterend en vanaf het begin zit ik als kijker met de twijfel of de beelden wel of geen werkelijkheid weergeven. Uiteindelijk lossen alle vragen op in het water. Christina Ricci speelt een geweldige "Woman in Trouble" om maar eens een Lynchiaanse ondertitel uit de kast te halen. Kortom, een prima film !

Bij veel films van Aronofsky krijg ik ontzettende jeuk: de dialogen hebben geen natuurlijk verloop, de scenes zijn een bij elkaar geharkt zooitje, de muziek is brak of gewoon afwezig, de sfeer ademt niet, topacteurs verschrompelen tot bordkarton. De enige uitzondering vond ik The Wrestler en in iets mindere mate Black Swan.

Zo herinner ik me The Fountain als een enorme lange zit waarin het ene cliché na het andere symbolisch voorbij trok. Er kwam maar geen eind aan. Afijn, deze Mother! is van hetzelfde laken een pak.
Aronofsky schreeuwt mij teveel "Kijk mij eens lekker symbolisch bezig zijn."

Nee, als we dan toch de bijbel erbij halen, doet u mij dan maar "De laatste dagen Van Emma Blank" van onze eigen Alex van Warmerdam.

PS. Ik vergeet Aronofsky's beste film, zijn debuut: Pi (1998) - MovieMeter.nl

Dit had zomaar een meesterwerk kunnen worden. Alles was aanwezig, prachtige aankleding, levensdrama, pregnant klassenverschil, zeer geloofwaardig acteerwerk en ... al was het maar kort, Nils Frahm in een film die zich hoofdzakelijk in begin 20e eeuw afspeelt. Wat zat dat meesterwerk, naar mijn mening, dan in de weg? Het einde, de afwikkeling, de ontknoping, had het gevoel en verschijningsvorm van een afgeraffeld uit de toon vallende opeenvolging van korte fragmenten.
De beeld-poëzie blijft echter pal overeind staan.

Hoe Jane pril, onschuldig puur natuur poedeltje naakt tussen de boeken struint verbeeldt op prachtige wijze de liefde voor het verhaal, het smachten naar woorden om de liefde nog meer betekenis te geven. De geknakte en weggenomen orchidee van Pauls moeder was eveneens een knap staaltje verbeeldingskracht om de abrupt verongelukte zoon te verbinden aan een mogelijk schuldgevoel; een geheim dat in de vorm van fictie vermengd met feiten slechts in boeken werkelijk gestalte kan krijgen. De fooi van Mr Niven symboliseert de mentale en emotionele afstandelijkheid tussen de klassenverschillen, tegen wil en dank. De filosoof vond ik niet goed in het geheel passen en vanaf zijn verschijning kwam het verhaal in een te grote stroomversnelling.

Afijn, jammer van dat einde.

Nou ja zeg. Een mislukte poging om een Wes Anderson decor en wat esoterisch vaagheden tot een organisch geheel te kneden. Ik kon er geen chocola van maken, en werd er evenmin toe uitgedaagd. Emotioneel reikte Mr K niet verder dan: doorspoelen maar.

Juist op het moment dat het verhaal zichzelf (de maker) denkt te moeten verklaren gaat het mis en stort het kaartenhuis in. De scène met de Vergeet-Engel in het voorgeboorte, én een zogenaamd multiversum behoefde geen enkele toevoeging en allerminst een tegenstrijdigheid.

Oké, tot zover de minpunten. Een visueel juweel waarvan elk facet schitterend het daglicht reflecteert. Wie terugkijkt op zijn leven ontkomt niet aan de liefde. De liefdes die hij heeft mogen genieten, en de liefdes die hij is misgelopen. En juist die werden met heel veel gevoel voor detail uit de doeken gedaan. Prachtige film !

Mike Leigh wilde de film het gevoel geven tussen de spanning van het sterfelijke gemankeerde individu en het epische werk; de spirituele manier waarop Turner de wereld “distilleerde,” zo las ik onder de kop "Trivia" van IMDB.

Naar mijn smaak is Leigh met verve geslaagd in deze ambitieuze onderneming. Een visuele biografie die als een zoektocht begint en eindigt met Turners fascinatie voor "licht." Niet zonder betekenis begint hij uiteraard bij de "Hollandse/Vlaamse" meesters en de benaming de Rembrandt van Engeland is dan ook meer dan terecht.

Onder de nogal ruwe verschijning en de soms botte gedragingen van Turner schuilt een uiterst fijnbesnaard en gevoelig, breed cultureel onderlegd mens, die aan het eind van zijn schilderscarrière zijn innerlijk leven op expressionistische wijze naar het witte linnen wist te vertalen.

Wat Turner met de kwast deed, roerde Leigh zo af en toe doormiddel van de camera aan: sommige opnamen zouden zo ingelijst kunnen worden.

De opmerking "Love will come" had meer dan waarschijnlijk niet alleen betrekking op het "gewone klootjesvolk" dat zijn werk niet begreep, maar tevens op zijn hemelse geduld om de ware uiteindelijk tegen te komen; zij diende zich aan in de persoon van de weduwe Mrs Booth, die een zielsverwant bleek.

De biografisch inkijk eindigt veelzeggend op het sterfbed met de woorden "God is the sun." En de goede verstaander hoeft niet diep na te denken waarom Mrs Booth de ramen van haar voordeur nog eens van een grondige beurt voorziet, met een innige glimlach op haar gezicht, en waarom afgesloten werd met de beelden van de aan psoriasis lijdende huishoudster, die alleen en verlaten tussen de nalatenschap van Mr Turner haar laatste dagen zal gaan slijten.

Trouwens, een uitmuntende acteerprestatie van Timothy Spall.

Gelikt verhaal waarin alles en iedereen tot in de puntjes verzorgd oogt, waardoor het zo onnatuurlijk overkomt dat er geen cel in m'n hoofd in beroering werd gebracht. Deze whodunnit liet me kouder dan een diepvriesmaaltijd uit een defecte magnetron, en had de diepgang van een verplicht spelletje cluédo. Het acteerwerk was van hetzelfde bordkarton.

Ik had zin om naar een laten-we-zeggen erotische film te kijken, niet zo'n recht voor z'n raap rampetampen HP gedrocht, waar de plastic ballonnen overtrokken met huid tezamen met overgespierde mannelijke monsters als ware het een sportwedstrijd te keer gaan. Nee, iets meer echtheid, iets meer humor ook. Dus ik schoof aan voor MASA.

Nou raakte ik niet opgewonden van de getoonde beelden, al was Emily Hampshire zeker het aankijken meer dan waard, maar vooral het acteerspel van haar en haar tegenspeler trokken deze komedie boven de middelmaat uit. Dat de mens vaak een seksueel moeizaam bestaan geniet, werd hier op een luchtige en uiteindelijk romantische wijze uit de doeken gedaan.

Ik zeg: "missie geslaagd."