Opinions

Misschien voor een puzzeltocht niet onaardig, maar de vaart waarmee de professor van raadsel naar raadsel rende, reed en vloog, was mij al te ongeloofwaardig en ridicuul. Het einde stond daar uit het lood geslagen en diametraal tegenover, want dan staat de wetenschapper uiteindelijk oog in oog met het ultieme antwoord op alle vragen, neergeknield en naar beneden kijkend, en hoppa ... Aftitelen maar.

Toch een beetje standaard romcomrommel, uhh romantische komedie, maar wel met een geweldige Binoche. Helaas is er cinematografisch helemaal niets te beleven en de verhaalstructuur is ook gewoon wc-papier. Nee, kan bij lange na niet in de schaduw staan van Eternal Sunshine Of The Spotless Mind, wat de ultieme liefdesfilm is ... samen met Amelie uiteraard.

Gisteren in Close-Up. Deze docu geeft een prima kijk op het werk van Lynch. Een kunstenaar die de televisie- en de film-wereld op zijn kop zette; baanbrekend, moedig, uniek, compromisloos en fascinerend !

Na achtereenvolgens Tree Of Life, Badlands en nu Days Of Heaven kom ik tot dezelfde conclusie. Op de een of andere manier lijkt Malick niet instaat om menselijk emoties op een geloofwaardige manier over te brengen. De dialogen van de hoofdfiguren klinken als hardop gelezen teksten, die na het filmen zijn opgenomen en toegevoegd. Als hij zoveel aandacht besteedt aan "hoe iets in beeld moet worden gebracht" waarom lukt het hem dan niet om het cruciale intermenselijke verkeer via stem en non-verbale expressie als oprechte emoties vast te leggen? is het de blinde vlek van Malick?

Het zogenaamde "in het moment" verkeren is veruit te zoeken; ik blijf als kijker telkens weer op een afstand en word nooit en nergens deelgenoot van het verhaal dat Malick wenst over te brengen. O ja, het is mij te makkelijk om dit alles toe te schrijven aan het gekozen perspectief; we zien het verhaal vanuit het oogpunt van het meisje (net als in Badlands overigens). De keuze van een ingesproken vertelstem helpt vanzelfsprekend ook al niet mee om in een verhaal onder te dompelen.

Mooie plaatjes maken geen goede, laat staan een briljante film, suggestieve associaties met de natuur evenmin.

Michelle Williams speelt Miss S. En uiteraard doet ze dat met verve. Wie zou er niet voor haar vallen? McGregor in zijn rol als sukkel alias boekhouder. Zelfs het geld liet hij liggen, en aan het eind dan toch die twijfel of zijn ogen hem niet bedriegen. Een alleraardigst verhaal en behoorlijk acteerwerk. Warm aanbevolen. Voor romantici.

Clooney en Woodley, ja dat rijmt, en acteren uitstekend, maar wat die acteur die Sid ten tonele brengt in het verhaal doet is voor mij een spelbreker; is het komedie of slapstick? Verder een niet bijzonder boeiend verhaal en Hawaï vind ik sowieso te klam en broeierig. Afijn, een snel te vergeten niemendalletje.

Zijn wij niet allemaal Roodkapje? Waardoor we het kwaad niet kunnen (willen) zien, waardoor we de façade achter het vertrouwde voor lief nemen en ons (laf) verschuilen achter regels en wetten? Tot zover vond ik de film wel aardig, maar de ontknoping (spiegeltje, spiegeltje aan de wand ...) was een brug te ver. En, Reeves kan sowieso niet (nauwelijks) acteren.

Jammer van en door Pitt en Ford, en eigenlijk ook wel van het veel te voorspelbare verhaal. Werd het toch weer een heel slap pief-paf-poef met moreel verantwoord einde. Doorspoelen maar.

Wat een goeie kop heeft die Guy Pearce. Tot zover het goede nieuws. Deze Quentin Tarantino bleek een tube waarin je kan knijpen wat je wil, maar er komt niets meer uit. Leeg, cliché tot de derde macht, waarbij je je na afloop afvraagt of het nog goed komt met het verstandelijke vermogen van Pearce. Laten we hopen dat hij er goed voor betaald werd.

Science fiction noemen ze dat. Tja, ik moet bekennen dat ik hier en daar met de FF-knop de vaart erin heb moeten houden, want wat een opeenhoping van stompzinnigheid is me dit, zeg hé. Zal wel voor een ander soort publiek zijn, dat verslaafd aan actie minder gehinderd wordt door enige logica.

Wat een mislukking was dit. De oversimplificatie, nee uhh, infantilisering van "de verschijning" in de vorm van zombie-achtige wezens in menselijke gedaanten laat niets maar dan ook niets aan de verbeelding over. Wel mooi gefilmd trouwens en die "doffe" ogen kwamen uit The Red Room van Twin Peaks. De volwassen Danny was veel te veel McGregor en miste de verkniptheid van het jochie van 30 jaar geleden. Rosie Hat sloeg ook al nergens op. Het einde was eveneens meer dan tenenkrommend, want dat had uiteraard in The Overlook Hotel moeten plaatsvinden.

Die fantastische jaren '70, toen aan naakt nog geen #metoo kleefde, toen schaam- en okselhaar gekoesterd werd, toen cynisme lang nog niet de haarvaten van de maatschappij bereikt had. Afijn, die jaren 70 dus, waarin de eigenzinnige regisseur Nicolas Roeg geheel ten onrechte niet op een voetstuk werd gehesen, maar eerder afgedaan werd als een filmmaker die nogal geforceerd en gekunsteld een verhaal verknipt uit de doeken deed. Kortom: onbegrepen.

Door schade en schande zijn we allemaal wijzer geworden en zijn de creaties van Roeg meer op waarde geschat. Don't Look Now is vanaf mijn jeugd middels een rood jasje mijn geheugen ingekerfd om nooit meer te verdwijnen. Ik was in die jaren te jong en gewoon te dom om Roegs verbeelding te vatten. Dus toen ik de aankondiging in de TV-gids zag, was er geen ontkomen meer aan. Ik moest deze film na al die jaren opnieuw zien.

Net als met The Man Who Fell To Earth (met 'n geweldige David Bowie) is de sfeer in Don't Look Now niet meteen om je weldadig in om te wentelen; het schuurt, het piept, het kraakt. De scene-overgangen soms abrupt, het acteerwerk alles behalve natuurlijk, soms zelfs wat houterig. Samengevat: bevreemdend. En, dat mag uiteraard geen verrassing zijn, als we de aard van het beest nader beschouwen. De genoemde films doen een beroep op de kijker om er zelf een rode draad doorheen te weven. Roeg schuwt de grote thema's niet en verbindt liefde met de dood - over functioneel naakt gesproken en was met recht zijn tijd ver vooruit door pre-Lynchiaans de belevingswereld binnenstebuiten te keren, waarbij waan en werkelijkheid een hallucinerend geheel vormen.

Als ik het perspectief plaats in een man die een tragisch verlies probeert te dragen, die als restaurateur het oude wil herstellen, die zijn werkzaamheden in dé Stad van het water, Venetië, verricht, die zijn vrouw kwijtraakt in een labyrint van donkere steegjes en kanalen, die er met z'n verstand niet uitkomt, en die uiteindelijk oog in oog komt te staan met wat hij 't meeste vreest, ja dan denk ik dat ik Roeg goed kan volgen en roep ik van de daken: ga dat zien, ga dat zien.

Wat een verschrikkelijk goede film, om en rond dè stad van as en rouw, Hiroshima, waar een rode Saab met het stuur aan de verkeerde kant, voor Japan dan toch, een rit naar de eeuwigheid en terug lijkt te maken om twee getormenteerde zielen rust en bovenal troost te geven. Waanzinnig. Ik heb ademloos zitten kijken, af en toe een traantje weggepinkt, want ach wat had ik te doen met die zwijgzame vrouwelijke chauffeur. Er gebeurt teveel om op te noemen, en er blijft heel veel nog onbegrepen, omdat ieder detail een extra lading en betekenis lijkt te krijgen. Een sigaret is niet zo maar een sigaret. En o wat is gebaren taal oogstrelend en ... veelzeggend. Op naar de volgende kijkbeurt waarin 3 uur voorbij vliegt.

Ergens tussen de serieuze spionagefilm en de slappe slapstick is deze film gestruikeld over het begrip geloofwaardigheid. Daarbij heb ik Gere nooit een geweldig acteur gevonden (oké, in The Mothman Prophecies verzuipt ie net niet) maar hier in The Double gaat weer koppie onder.

In de VPRO-gids kreeg deze film 5 sterren. De volle mep. Nou, dat wil ik dan weleens zien. De geneuzelfilms van Tolkien kregen ook vaak 5 sterren, maar die vind ik het aankijken niet waard. Smaak? Afijn, Mel Gibson blinkt evenmin uit in filmkeuzes en acteerwerk, maar één uitzondering was Pay Back. Inmiddels op leeftijd en met vette snor begint hij meer en meet op Clooney te lijken.

Bij de openingsscène dacht ik even; hmm, wtf, een inkijkje in de menselijke ziel van een ex-gedetineerde die de fysieke sensatie langere tijd node moet hebben gemist? Hoezo dan? Na afloop dringt de diepere betekenis pas echt door. Veel later in de film, raakte ik in een zelfde soort verwarring bij de baby-scene. Goede films doen dat met de kijker. Waar zit ik nou weer naar te kijken? En dan, aha. Tuurlijk. Het klopt wel. Dat had ik niet verwacht.

Het einde is helemaal in lijn met de traagheid, het gevoel voor timing, het oog voor detail en ... weldoordachte realiteitszin, misschien zelfs wel een getuigenis van een diepzinnig inzicht: geen sushi laten brengen, maar zelf koken en ... samen een oud video-game spelen.

Mooi wel , hoe Gibson alsnog in een meesterwerk verzeilde.

Na afloop bleef ik toch een beetje op mijn honger zitten. Tja, te hoge verwachtingen. Het enige wat ik vooraf wist, was dat Cage de hoofdrol speelt en als onopvallende figuur in dromen van anderen voorkomt. Dit leek me voldoende om een uitermate interessante film voorgespiegeld te krijgen.

Het begint hoopvol met, jawel, een droomfragment, maar uiteindelijk ontwikkelt het verhaal zich zoals ik bijna had kunnen uittekenen. Zoals hierboven ook al opgemerkt doet de regisseur te weinig met de soms moeilijk te ontwarren scheiding tussen droom en werkelijkheid. Daar had veel meer in gezeten. Oké, het hoeft geen Lynch te zijn, maar nu was het me toch allemaal al te braaf.
Het einde vond ik dan weer wel geslaagd: Paul Matthews wilde niets liever dan alleen en slechts alleen in de droom van zijn eigen vrouw voorkomen; met of zonder vreemd Talking Heads pak. Ook mooi dat de afsluitende muziek van, jawel, David Byrne was.

In wezen verschilt een gedeelde droom nauwelijks van fake news dat ons kan maken en breken.

Heel vermoeiend met veel te weinig Michelle.

Al met al vond ik Dunkirk zo slecht nog niet. Niet alleen "te land, ter zee en in de lucht" maar ook de 4 oer-elementen werden thematisch uit de doeken gedaan: aarde, water, lucht en ... vuur.

Afijn, het verhaal ophakken in verschillende tijdlijnen en perspectieven is verre van een nieuwtje en is vele malen beter gedaan: Babel.

Maar de opnamen vond ik adembenemend en de introductie waarbij de kijker als het ware met de (land)soldaat het strand op wordt gejaagd beloofde een intense kijkervaring.

Jammer dat het verhaal en het terugkerende manco van Nolan in deze film weer zo overduidelijk aan het licht komt: het gebrek aan vermogen om de kijker mee te nemen in de emotionele belevingswereld van een personage.