Opinions

Een film die tergend langzaam voorbij trekt, en die je als kijker "uit moet zitten," als ware het dat je zelf de onmacht van het verstikkende huwelijk door de strot geduwd krijgt. Toch blijf je als kijker een buitenstaander, die getuige is van een gruwelijke misstand. Het enige moment waarin de emotie aan het licht komt, is als Effie haar verhaal doet bij Lady Eastlake, die de impact van haar situatie geweldig weergeeft.

Enkel mooie plaatjes leveren nog geen goede film en zelfs aan het acteren mankeerde vrijwel niets, maar als de makers bij zo'n aangrijpend thema de kijker op afstand (in de kou) houdt dan is er ergens iets grondig mis gegaan.

In allerlei opzichten een variatie op "Sander en de kloof." Niet dat dit een geweldige film is, want de "elite" die "in de hemel" leeft en woont, wordt wel heel karikaturaal neergezet, hoewel het ontbreken van enig inlevingsvermogen wel raak geschoten is. Verder nogal veel ongeloofwaardige voorvallen en gebeurtenissen, maar ach ... Damon zet zijn rol meer dan redelijk neer, hoewel dat einde dan weer iets minder sentimenteel had gemogen. Afijn, middelmatige film, die diverse raakvlakken met de hedendaagse maatschappij binair uit de doeken doet.

"To live and to be a fool, Charlotte...how right you were."

Vroeger op de middelbare school tijdens de Engelse les kregen we de literatuurgeschiedenis bijna letterlijk door de strot gedrukt. Het rijtje van de Brontë-zusters zit daarom diep in mijn geheugen gegrift. Tot lezen kwam het nooit. Maar dankzij Kate Bush kreeg Wuthering Heights prachtige klanken en een adembenemende choreografie. Later zag ik de verfilming van Wiler uit 1939.

Gisteren keek ik voor een tweede keer naar Emily, kort nadat ik 'm voor het eerst zag. Op de een of andere raadselachtige wijze bleef de film tussen mijn oren hangen, en kon ik niet anders dan toegeven om elk detail opnieuw te beleven. Emma Mackey levert hier een waar kunstwerk af, evenals de regisseur Frances O' Connor, en de tegenspelers Whitehead en Jackson-Cohen. Of deze biopic dichtbij de waarheid blijft, lijkt me van ondergeschikt belang. Wat fier overheid gehouden wordt, is de geloofwaardigheid waarmee deze versie van de levensgeschiedenis van Emily Brontë op het witte doek wordt geëtaleerd, en Wuthering Heights hiermee een begeesterde bestaansgrond geeft. Daarbij mag de muziek niet onvermeld blijven, want als zelfs de piano het gevoel van de magie in de regen verklankt dan zijn oog en oor overgeleverd aan een complete betovering. Het gedicht dat Emily aan haar broer geeft terwijl zij gescheiden door een lijkwit laken aan de waslijn van elkaar afscheid namen als waren zij beiden niets meer dan tijdelijke liefdesverschijningen in de rimpelingen van de tijd, is gelukkig uit de brand gespaard gebleven:

...

Dit was het beste kostuumdrama dat ik ooit heb gezien, of moet ik schrijven "heb beleefd?"

Liefde is als een hypnose werd ooit eens ergens in een film genoemd. In The End Of The Affair kiest de schrijver, de hoofdpersoon Maurice, er bewust voor om fictie en werkelijk door elkaar te laten lopen. De regisseur doet er een schepje bovenop door de personages in de film bewust te maken dat ze personages in een fictief verhaal zijn. Waan en werkelijkheid vormen een kluwen in een poging om de beklemmende werkelijkheid te ontlopen: het onvermijdelijke einde.

Fiennes speelt de keurige, toch wat stijve Engelse gentleman, die zich verliest in een passionele verhouding met z'n minnares. Hoogtepunt is uiteraard het hoogtepunt van de daad, ondersteund door de betoverende muziek van Michael Nyman. De lelie blanke naaktheid van Julianne Moore was minstens zo adembenemend als de chemie tussen haar en Fiennes. Prachtig !

Fictie biedt de mogelijkheid om gebeurtenissen vanuit meerder perspectieven te belichten. Welke het dichtst de waarheid benadert blijft een kwestie van interpretatie. Het verhaal legt op een ingrijpende wijze de worsteling van de hoofdpersoon bloot; de onbegrijpelijkheid en meedogenloosheid van een opperwezen versus de mens opzoek naar verlossing, naar verklaring en vooral naar Liefde.

Sfeer, acteerwerk, beeldkwaliteit, aankleding en muzikale ondersteuning waren tip top in orde. Niet een meesterwerk, maar zeker een film die boven het gemiddelde uitstijgt.

Mijn gedachten bij "web" en "spin" gaan eerder naar Deleuze met zijn Rhizomen-theorie. Naast de mozaïek-film lijkt er zich zo langzamerhand een nieuw genre aan te dienen binnen de filmwereld, waarvan Enemy naast Inland Empire - "This is not my house", krachtige exponenten zijn. Gebeurtenissen liggen als knooppunten in een web, waarbij verleden, heden en toekomst een niet te ontwarren kluwen lijken te vormen. Niet alleen de tijd ligt verspreid in een chaotische web, ook en vooral wanen en verwrongen herinneringen bieden weinig greep om een weg van A naar B uit te stippelen. Gelukkig heeft de kijker ook een intern kompas, waarbij intuïtie en emotie als Noordpool dient.

Het is heel "veelzeggend" dat Enemy eindigt met "After the lights go out" van The Walker Brothers.

In het kort; Enemy vind ik een briljante en uitermate gedurfde film, met fantastisch ingetogen acteerwerk van Jake Gyllenhaal en, hoewel een niet al te grote rol, van Sarah Gadon.

Mwah, eigenlijk een niet bijzondere misdaadfilm. Eentje waarvan je denkt "goh, heb ik al eerder gezien" met aan het eind een totale ontsporing, waardoor de film zelfs afglijdt naar de onderste plank.

Toch is dit gewoon de beste "bouwmarkt-film" die ik ooit gezien heb. En, die superheldenrol in een diep verborgen ingetogenheidsjasje is Denzel Washington op het lijf geschreven. Uiteraard is deze film totaal niet werkelijkheidsgetrouw maar dat zijn de Bourne-films net zomin. Blijft over: een aardig verhaal met veel over-de-top geweld. O ja, van het literaire dipsausje zou ook Hans Teeuwen best wel pap lusten.

In een steriel en ijzig koude maatschappij (samenleving is het amper te noemen) is de mens ontdaan van emoties, die als een afwijking gezien worden. De film speelt leentjebuur bij heel veel eerdere werken, maar bovenal doet het denken aan Winston Smith en Julia in de roman 1984. Maar ook In Time en Gattaca passeren de revue, naast een veelheid van andere scifi-films. Toch is dit een unieke en originele kijkbeleving.

Vanaf de eerste beelden bekruipt me een zeer onaangenaam gevoel in de sfeer van "waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken?" Het tempo is traag als de klok bij de tandarts. Het duurt lang, heel lang voor er eindelijk een rimpeling in de monotonie optreedt. Een minimale observatie door Silas is de aanzet tot verdere ontsporing. Het ijs is gebroken. Nou ja, dat duurt nog even, maar juist doordat alles zo kil, koud, steriel, efficiënt en ontdaan van alle franje blijft, spat elke aanraking van het scherm af; versterkt door een magnifiek muzikale ondersteuning.
Hier en daar is het zoals in veel films al te toevallig dat de puzzelstukjes in elkaar passen, maar dat vormt geen al te hinderlijke drempels om het verhaal geloofwaardig voor te spiegelen.

Dat zij (Nia) uiteindelijk de naam Eva op de mouw (pols) krijgt toegespeeld laat mijn verbeelding afkoersen naar het paradijs, waar de mens opnieuw mag beginnen.

In zekere zin is deze film een schitterende ode aan de liefde.

Betoverend mooie film, waarin de altijd beminnelijke Kate Winslet schittert in een waanzinnige liefdegeschiedenis samen met een minstens even magnifieke Jim Carrey. De toon laveert tussen licht humoristisch en nostalgisch, af en toe hilarisch. Het sprankje science fiction vormt een meesterlijke vondst en pelt de liefde af tot haar kale essentie; zelfs zonder geheugen blijft zij onverklaarbaar voortbestaan.

Zelfs na 3, misschien wel 4 kijkbeurten blijft deze film de juiste snaar raken, met fantastische beelden en een heel klein beetje maffe maar o zo lieve kwetsbare eigenaardige personages.

Sciencefiction aan me hoela. Fantasie, dat dan weer wel, én een beetje veel; veel te veel eigenlijk. De pastiche of caleidoscoop met hier en daar een vette knipoog naar andere films is nogal een draaikolk waarin alles zo snel op elkaar volgt dat ik er een beetje onpasselijk van werd. De momenten van verstilling "ligt een steen naast de andere" en de ontknoping die ik al zevenenveertig werelden eerder zag aankomen, waren zo sporadisch aanwezig dat ik heel, heel blij was dat het eindelijk dan toch afgelopen was. Wel mooi gefilmd, dat is dan weer een dikke plus.

Zelden een film gezien die me net zo koud laat als de barre kilte tussen de hoofdrolspelers in Ex Machina. In alles kreeg deze cinematografische exercitie de gedaante van een faliekante mislukking. Niets, maar dan ook niets kwam behoorlijk uit de verf. Meteen vanaf 't begin gaat 't mis.

Na 't winnen van een of andere "spel" zit 'n nogal wereldvreemd figuur binnen een poep en een scheet in een afgelegen bungalow van de gastheer, tevens AI-guru en organisator van dat "spel." Binnen deze geforceerd aanvoelende geïsoleerde en uitermate kille situatie zijn deze twee personen voor een week aan elkaar overgeleverd. Echt diepzinnige of ijsbrekende gesprekken vinden er niet plaats en op menselijk gebied wordt niets prijsgegevens over de persoonlijke geschiedenis van deze twee heren.
Dan komt al snel de aap uit de mouw. De eenzame ziel was niet echt de winnaar van een spel, maar eerder door de AI-guru uitgekozen om de ultieme test in z'n laatste project te vervullen.

Ava, robot in vrouw-achtige constructie zonder huid maar met menselijk gezicht mag opdraven als object in de Turing-test: mens of machine? Er loopt nog een robot-vrouw rond, wel met huid en haar, zelfs met een strookje schaamhaar. Verder is er niets en niemand. Geen enkel contact met de buitenwereld.
Afijn, de week vliegt om en de heren leren niets maar dan ook niets persoonlijk van elkaar, al blijkt dat de AI-guru wel wat stiekeme info, alias profielschets, kenmerken en voorkeuren van de uitverkorene had verzameld; ergens moest die selectie op hebben plaatsgevonden, niet waar? De test is geslaagd en de verrassende wending krijgt nog een onverwacht staartje.

Tussen neus en lippen door werd er nog even wat gekeuveld over AI, over enkele typische menselijke eigenschappen en zo, maar 't had niet veel meer om het lijf dan het opsommen van wat zinnetjes uit de wikipedia.

Nee, dit gedrocht kan bij lange na niet tippen aan een meesterwerk als Gattaca.