Opinions

Hoeveel Aarde's hebben we nodig als we leven zoals de gemiddelde Nederlander? Hoeveel CO2 pompen we de lucht in als we leven als ... etc. Het gaat niet om de totalen maar om de hoeveelheden per inwoner:

CO2 footprint per capita per country

CO2 Emissions per Capita - Worldometer - worldometers.info

Ecological footprint per capita per country

List of countries by ecological footprint - Wikipedia - en.wikipedia.org

De documentaire begint bij het begin, waar anders kon zij beginnen? Bij een Zweeds meisje dat op een dag besluit om iets te doen tegen de opwarming van de aarde. Geheel alleen zit ze naast een bord met daarop "School Staking" tegenover het parlementsgebouw van Stockholm.

Een lange weg volgt, waarin langzaam maar zeker duidelijk wordt dat het hier niet gaat om zomaar een gemiddeld meisje dat de kont tegen de krib gooit. Ondanks haar handicap, syndroom van Asperger, weet ze zich moedig staande te houden. Vanuit een sociaal isolement weet ze op te klimmen tot symbool van een wereldwijde beweging, en vanuit die rol treedt zij in contact met mensen uit alle hoeken van de aardbol. Niet voor niets brak haar moeder tijdens de (mislukte) taart in snikken uit; als geen ander had zij de toekomst voor haar dochter in geheel ander daglicht gezien.

De offers die Greta Thunberg opbrengt om consequent vast te houden aan de keuzes die ze maakt, vallen samen met de ontberingen die ze ondergaat tijdens haar oversteek naar New York in een heuse zeilboot.

Als geen ander doorziet zij de hypocrisie van de moderne maatschappij; zelfs haar eigen rol analyseert zij genadeloos - "Spreek ik wel dezelfde taal?" (of woorden van gelijke strekking)

De prachtige reis, die we in de documentaire samen met Greta afleggen eindigt waar zij begon; thuis in Zweden, waar vertrouwde dagelijkse routines enig houvast bieden.

Ik vond het prachtig en vooral ontroerend om zo'n kwetsbaar meisje (alsof haar beeldtenis toevalligerwijs de aarde ook zelf vertegenwoordigt) zo te zien worstelen met haarzelf en vooral met de wereld om haar heen.

Opvallend gemis in deze docu wat zijn ex, Michelle Williams, waarmee een dusdanig gat geslagen wordt in de betrouwbaarheid van de getoonde geschiedschrijving over de werkelijke levensloop van Heath Ledger dat biografie en wensbeeld een te afstandelijke niet ontwarren kluwen bleef. Te veel essentiële vragen bleven onbeantwoord of werden als zijdelings weggezet, waarmee de hele docu ontaardde in een te zoete nazit over een spreekwoordelijke ideale (schoon)zoon.

Wellicht was het verdriet nog te groot en te vers.

In het verleden was ik al een paar keer aan deze film begonnen maar kon ik de rit niet uitzitten. Sowieso heb ik moeite met Zombie-films in het algemeen; het thema/concept staat me niet aan. Afijn, gisteren heb ik op de tanden gebeten en me naar het einder gesleept. Mijn verdict: deze film is een belediging voor het intellect en het acteerwerk van meneer Smith is werkelijk abominabel, en die gast vult 99% van de tijd het scherm. Nee, snel vergeten, deze meuk.

Of het nou een homage of een parodie was op Twin Peaks, is niet helemaal duidelijk, maar ik meen zelfs een Badalamenti geluidsfragment kenmerkend voor die serie meermaals gehoord te hebben. Verder is de Blue Rose, zeker gezien TP Seizoen 3 overduidelijk een niet te missen element. Het gebroken hart speelt eveneens een prominente rol. Verder interessant was de toch wat eigenaardige "hemelse muziek" die her en der als ondersteuning bij de beelden werd gebruikt, en daarmee kwam een verwijzing naar deze geweldige sfeervolle film in het vizier: La Double Vie de Véronique (1991) - MovieMeter.nl.

Al met al een niet heel onaardige "slasher" of hoe noem je zo'n film, maar niet helemaal mijn kop koffie helaas.

Ik hou het kort. Smith kan niet acteren en vult net als in I Am Legend veel te veel schermtijd. En ook dit verhaal rammelt aan alle kanten. Wederom, doorspoelen maar.

PS. Vorige week was er de Nicholas Cage reeks. Een serie flutfilms maar waarin stuk voor stuk door Cage beter wordt geacteerd dan Smith.

Duitse science-fiction, het is even wennen, maar uiteindelijk werkt het wel. Stevens en Eggert zetten een geloofwaardig gekunstelde romance neer. Maar bovenal beschrijft Alma op treffende wijze waar een hoogtepunt je brengen kan, én ... komt liefde uiteindelijk dan toch niet heel dichtbij, elkaar tot in het kleinste detail willen en kunnen begrijpen, naast de vanzelfsprekende fysieke component, hoewel Tom reukloos bleek. Al met al een geslaagde film.

Een film om in te lijsten. De knipoog (hommage mocht 't niet genoemd worden) naar Nicholas Roeg's Don't Look Now, maar vooral de structuur (ja, vorm) waarin de interne worsteling van de huurmoordenaars is gegoten, werkt fantastisch. Het bezoekje aan het museum, waar de twee oog in oog komen te staan met drie gruwelijke taferelen, is van hetzelfde laken een pak als de toevalligheid waarmee ze een heuse filmset binnenwandelen, uiteraard inclusief de dwerg.

De perceptie van de werkelijkheid (narigheid) wordt op een fenomenaal kunstzinnige wijze uit de doeken gedaan.

De schitterende looptechniek van Amanda Seyfried is bijna even adembenemend als die van Allyson Felix, maar daar moet wel aan worden toegevoegd dat Amanda het op hoge hakken moest doen. Verder kan ik uren verdwalen in de prachtige ogen van Seyfried, ze kan nog fenomenaal acteren bovendien, en dus wil ik al haar gangen op het witte doek met eigen ogen gezien hebben.

Dan In Time, een film die ik meerdere keren gezien heb, niet alleen vanwege bovengenoemde redenen, maar vooral doordat het verhaal een fascinerend en super simpel uitgangspunt hanteert en dat consequent doorvoert: tijd = geld = leven, waardoor filosofische gedachten vanuit het verhaal als vanzelfsprekend naar boven borrelen.

De strijd van en in het leven van dag tot dag, de eindjes aan elkaar weten te knopen, rennen voor je leven, zorgen dat iedere seconde telt, de dood die altijd en overal op de loer ligt (als je bijna geen geld, uhh, tijd hebt), etc. En juist door het besef van de eindigheid van het bestaan krijgt het leven betekenis.

De heersende klasse, zij die over zeeën van tijd beschikt, heeft een $Y$T€€M uitgedokterd om het volk in het gareel te laten lopen; zones. Maar één uitverkorene, gefortuneerde weet binnen te dringen tot de heersende klasse, met alle gevolgen van dien. Is het een tijdsmarxist?

In vele opzichten is In Time een verhaal over Liefde, Hoop en de strijd van het individu tegen een corrupt regime, en daarmee in zekere zin niet zo heel ver verwijderd van Gattaca. Ook niet onaardig is de terugkeer van de oude stijl auto's met elektromotor.

Verder haalt In Time bij lange na niet het niveau van het meesterwerk Gattaca, maar is en blijft het een heel aangename kijkbeleving.

Ik was er aan begonnen, maar na de tweede moord had ik wel genoeg gezien. Wat een drama, en dan heb ik het uiteraard over de film, over de acteerprestaties, over de geloofwaardigheid, en over de sfeer. Zelfs Cage zat mijlenver onder z'n automatische-piloot niveau, wat al niet heel erg hoog genoemd mag worden. Nee, dit was bagger. Doorspoelen maar, of nog beter: helemaal niet kijken.

Hoe zeggen ze dat in goed Duits: numero tre? Hoeveel van hetzelfde kan een mens verdragen? De Bourne-reeks heeft er een stuk 4, 5. Langdon zit nu al aan zijn derde. Wat volgt? Het recept is zo langzamerhand wel tot de schroefdop uitgeknepen. Weer een raadsel, weer een kerk, een museum of ander historisch cultureel verantwoord gebouw bol van de mystiek. En dan al die kruipdoorsluipdoorgangetjes waar alleen ingewijden kaas van hebben gegeten. Het begon zo veelbelovend, met een geestbedwelmende hel belicht vanuit de ik-persoon, maar het ontaardde in een tranendal zonder zelfs maar een droog beschuitje. In een woord: diaree. Dus doorspoelen maar.

Nou vooruit, laat ik het zo zeggen, dat in INLAND EMPIRE (geschreven als het traliewerk à la HOLLYWOOD) David Lynch al zijn registers opentrekt om vanuit de belevingswereld van de hoofdpersoon (in feite zijn eigen geprojecteerde fantasie) waan en werkelijkheid in elkaar te verweven.

Film als spel van licht en duisternis om diep in de psyche van de menselijk soort in algemene zin door te dringen. Als een oog zichzelf ziet, en zo pontificaal beeldvullend de aandacht van de toeschouwer opeist, om vervolgens dwars door de weefsels van doek en eigen vlees en bloed door te dringen, dan is dat de ultieme visualisatie van het bewustzijn: niet "wie is zij?" maar "wie ben ik?" wrikt zich in de geest van de onwetende filmliefhebber.

Ieder individu speelt varianten van zichzelf, afhankelijk van de situatie waarin hij of zij verkeert. Soms ontspoort een rol "Strange what love does," waarna het geweten als een ongewenste buurvrouw met een beschuldigende vinger het bestaan binnendringt en achtervolgt: "Is there a murder in your film?"

Afijn, deze film is als een droom in mijn geheugen tot aan mijn dood vastgelegd, vooral omdat mijn nieuwsgierige geest er voor open stond.

“In één zin verwoorden welke kijkbeleving Nolan wilde overbrengen” is geen gemakkelijk verzoek. Niemand kan beweren dat ie in de huid van Nolan kan kruipen, waardoor er altijd ruimte blijft voor eigen invulling. Mijn idee over hetgeen Nolan wilde overbrengen:

Nolan neemt ruim de tijd om de situatie op aarde uit de doeken te doen. Hij benadrukt vooral de liefdevolle familieband tussen Cooper en Murph. Verder dient de aardse uitzichtloosheid als motivatie om Cooper op sterrentocht te sturen. Het mysterie van de “geest” mag zeker niet onopgemerkt blijven, want speelt zo’n cruciale rol in het hele verhaal. Deze lange aanloop, deze uitgebreide introductie, blijkt noodzakelijk want:

Nolan wil de tijd als mysterie voor de mens breedvoerig ten toon spreiden (in de meest letterlijke betekenis).

Alle hoeken en met name gaten worden aangegrepen om bij het raadsel van de tijd in de onmetelijke ruimte stil te staan. In Nolans verhaal worden mensen tientallen jaren ouder waar anderen slechts minuten op het horloge zien passeren. Vandaar dat de planeet met Dr Mann (Matt Damon) noodzakelijk was; een vorm van tijdrekken waardoor Cooper op hete kolen kwam te staan. Nolan deinst er niet voor terug om zelfs een mogelijkheid te scheppen om vanuit de toekomst met het heden te communiceren; helaas heeft ie daar wel een extra dimensie voor nodig en neemt ie het opeens met de snoeiharde wet van de zwaartekracht niet meer zo nauw: spaghettification wordt om een kort verhaal langer te maken ingeruild voor een tesseract. Uiteindelijk wint Cooper de race tegen de klok, al moet Murph daarbij gebruikmaken van de verlenging (extra-tijd). Waarom Nolan hiervoor kiest, blijft vooralsnog, voor mij, een raadsel. Min of meer tussen alle commotie door wil Nolan dan ook nog eens aandacht voor een ander mysterie: welke rol speelt de liefde tussen al dat ruimte-tijd gedoe? In een bijna onopgemerkt moment moet Cooper vanuit de toekomst Dr Amelia Brand nog even aanraken, maar helaas ontbreekt de emotionele lading en de voorafgaande expositie die bij liefde hoort. Hierdoor krijgt de zogenaamde liefde tussen Amelia en Cooper de kenmerken van een toevallige bijkomstigheid zonder bindingskracht; het ontbeert wat bij Murph en Cooper wel gelukt is: emotie.
Nolan overspeelt zijn hand door een overdaad aan semi-wetenschappelijke onzin (overbodige uitleg) en een enorm tekort aan intermenselijke interactie. Hij schiet heen en weer tussen het uitvergroten van overbodige details (vooral om wat spektakel te kunnen maken), maar verzaakt om de grote lijn duidelijk, in sfeer en beeld, voor het voetlicht te brengen: de tijd als mysterie voor de mens. Het gevolg is een ratjetoe over tijd, zwaartekracht, ruimte, liefde en de toekomst van de mens.

Met minder had Interstellar naar mijn mening meer opgeleverd.

Bloederige monden, gesabbel aan de nek, heel veel gesabbel aan de nek, lijkbleke gezichten, keurige kostuums en braaf gecoiffeerde haardossen. Een ellenlange aaneenrijging van clichés in een veel te lang uitgesponnen verhaal zo dun als de sex-appeal van een rimpelsauriër. Over seks gespróken, doe mij Cruise maar in Magnolia of Eyes Wide Shut.

Waar sommigen een oppervlakkige reis of misschien zelfs nog wel erger een lafhartige vlucht zien, meen ik een mythisch verhaal te herkennen in Into the Wild. Het verhaal is met reden, heel secuur en delicaat opgeknipt in een reeks gefragmenteerde terugblikken op het leven van Chris/Alex. Als we dit citaat van Thoreau projecteren op de beweegredenen voor het waarom Chris/Alex op reis gaat dan brengt dat wellicht wat licht in het duister: "I'm going to paraphrase Thoreau here... rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness... give me truth." Die waarheid denkt hij dus in de natuur te vinden; de ironie is dat ie in die natuur daadwerkelijk tot het ultieme inzicht komt, maar dan blijkt er geen weg meer terug.
De toekomstige door Ron te adopteren zoon ervaart letterlijk de ware betekenis van Rons woorden. Ook niet zonder betekenis was het feit dat ie z'n echte naam Christopher McCandless en niet Alexander Supertramp op de bus schreef, waarbij uiteraard verwezen wordt naar het boek Doctor Zhivago, wat tevens op de besjes sloeg.
Een reis vol bijna mythische verwijzingen eindigt in een prachtig slotakkoord. Klein meesterwerkje van Penn.