Opinions

Jammer van dat einde. Zoals bij veel films was dit bij deze (zelfs in letterlijke zin) ver gezocht, waarmee de hoeveelheid ongeloofwaardigheden nog verder opgestapeld raakte. Het uitgangspunt was niet eens zo onaardig: FBI-agente met een fascinatie voor de dood, verplaatst zich met verve in de levens van de dader, met daar tegenover een seriemoordenaar met eenzelfde soort "eigenschap." Hawke en Jolie vond ik zo slecht nog niet en Sutherland deed het als bliksemafleider best goed, al had hij wel erg weinig schermtijd.

Een niemendalletje met enige allure, al begreep ik niet waarom die authentieke beelden er tussendoor moesten. Toch was de aankleding en de sfeer zeer aangenaam, evenals het acteer- en camera-werk, met soms zelf een spitsvondigheid. Kortom, een meer dan bezienswaardige film.

Gisteren halverwege blijven steken in een tweede poging. Misschien moet ik nog eens terugkomen uit de toekomst om Tenet werkelijk te begrijpen, wat denk ik een paradox is. Nolan slaat weleens vaker de plank mis; zo is zijn 5e dimensie in Interstellar totale fictie die hij uit een zwart gat denkt te kunnen halen. In Tenet gaat hij aan de haal met wat onbegrepen elementen uit de quantum mechanica, die door mevrouw Sabine Hossenfelder genadeloos om zeep worden geholpen. Zij heeft er dan weer wel soep van gegeten, en nee die was niet te heet; maar wel Superdeterministisch. Afijn, ik dwaal af. Terug naar Tenet, een palindroom, waaruit zou volgen dat er een "leer, principe, theorie, dogma" bestaat dat oorzaak en gevolg omdraait, oftewel die de tijd omkeert. Daarvoor heb je dan een apparaat nodig, die in de film als een "draaideur met spiegelmoment" wordt uitgebeeld. Ook is er dan ineens een probleem met de zuurstof. Huh? Oké. Voor hoe lang dan?

Verder vind ik Pattinson (die ik subliem vond in Cosmopolis - over rare geniale films gesproken) uitstekend als de verpersoonlijking van een natuurkundige wereldvreemdeling, maar 't kan net zo goed andersom wezen. Conclusie: veel vaart, naar mijn smaak te veel zelfs, weinig wol en al helemaal geen lol noch mysterie. Jammer, en in een woord: mislukt.

Gisteren dacht ik "Nou, vooruit laat ik deze toch maar eens een kans geven" en dat ging niet van een leien dakje. De neiging om door te spoelen naar een verlossend einde was bijna niet te onderdrukken, maar ik heb moedig standgehouden tussen al die tyfusherrie en explosies. Wel met het geluid op fluistervolume.

Afijn, dan die seks-scene met die afgrijselijke muziek erbij. Hoe verzin je het? Beeld en geluid detoneerde als een nagel over het krijtbord. Sowieso vond ik het acteerwerk van abominabel niveau en het positieve daarbij is dat de befaamde bodybuilder daardoor niet uit de toon viel.

O ja, de reden waarom de acterende spierbundel en zijn tegenstander terug in de tijd "moesten," is dan weer wel onder te brengen in de categorie humor. Het feit dat de held van de rebellenbeweging bestaat, volstaat uiteraard om niets aan het verleden te veranderen. Wat dan ook exact gebeurde.

Oké, gezien. Eens maar nooit weer.

Wim T. Schippers als lijkenscheerder is toch wel een hoogtepunt in de Nederlandse cinematografie. Verder een nogal warrig verhaal (ken 't boek niet, ben geen Wolkers fan, mij te grotesk en geforceerd) met goedkoop blauw zweem en te fragmentarische schooltoneelstukjes, maar misschien past alles perfect om een verknipte geest uit de doeken te doen. Theo van Gogh heeft in ieder geval zijn best gedaan, maar een getalenteerd cineast kon ik er niet in ontdekken.

Niet alle "oudjes" zijn digibeten, evenmin zijn ze allemaal Zuckerberg-adepten. Veel hangt af van het milieu waarin men verkeert. Jaap leek me iemand die een verleden in de fabriek had liggen. En Maartje was niet het doorsnee kantoortype. Uiteraard werden gebeurtenissen uitvergroot en aangedikt. Dat past uitstekend in een tragikomedie. De lach en de traan werden, zeker voor Nederlandse filmbegrippen, naar mijn smaak evenwichtig opgediend. Kortom, dit is een prachtige film, waarbij de aftakelende mens met respect wordt neergezet !

Leven alsof het je laatste dag is. Vermoeiend want je moet je begrafenis regelen, anderzijds maakt het de weg vrij om alle conventies aan je laars te lappen. Met name dat laatste doet Richard Brown. Met verve, overtuiging en met veel gevoel voor humor. De thematiek biedt overeenkomsten met American Beauty, en ook wel met The Dead Poets Society.

Johnny Depp zet een zeer geloofwaardig en beminnelijk personage neer, waarbij de lach en de traan afgewisseld worden, maar soms ook vermengd raken. Het einde had zowaar een Lynchiaans teintje. Mooi !

Misschien geen film van de allerbovenste plank, maar de typisch Engelse sfeer, en al was het een detail, de manier waarop de Amerikaanse schreeuwerigheid op de hak wordt genomen, maakte de kijkbeleving uitermate aangenaam. Hier en daar een beetje in de sentimentele overdrijving, wat heel goed past in deze tragi-komedie. Verder heb ik een zwak voor Gemma Arterton: haar tranen zijn altijd schitterend !

Deze film zat achter het kinderslot, dus ik dacht "dat belooft wat." Blijkt het te gaan om een Danny Vera variant zonder gitaar en zang, maar met hier en daar nogal expliciet geweld en soms een blote tiet. Het verhaal had sowieso weinig om het lijf. Verder niet te veel woorden aan vuil maken: bagger.

Wie heeft de conciërge vermoord? Het kan niet anders dan een handlanger van Harry Lime zijn geweest, die elk nader onderzoek naar de dood van Harry Lime in de kiem wilde smoren, een handlanger die zich had uitgedost als Holly Martins zodat die zich in Wenen niet meer zou kunnen vertonen, en vroegtijdig de stad zou moeten verlaten, wat sowieso de bedoeling moest zijn geweest als Harry al te nieuwsgierig naar het ongeluk bleef rondneuzen. Toch blijf je dan met de vraag zitten waarom Harry de hulp had ingeroepen van zijn oude vriend Holly om naar Wenen te komen; moest hij wellicht het smerige zaakje van Harry voortzetten, terwijl Harry als een rat in de onderwereld van Wenen zou voortleven?
Het loopt allemaal anders doordat Holly zich vastbijt in het mysterie rond de dood (verdwijning) van Harry. Ook valt hij voor z'n vriendin, Anna.
Harry verraadt dus feitelijk Holly vanwege die handlanger, waarna Holly Harry verraadt. Uiteindelijk eindigt het verhaal als the lonesome cowboy, met Anna die Holly straal voorbij loopt. Schitterend zwart-wit, goed verhaal, uitstekend acteerwerk, iets mindere soundtrack maar met een uitmuntend einde.

Dode dichters dichten niet. Op zoek naar de zin van het lijden moet de weg van de kunst ingeslagen worden. Aan dooddoeners geen gebrek. Toch een meer dan kijkwaardige uiteenzetting, waarin Houellebecq zelf figureert en Pop in de garage met beeld en geluid alleen achterlaat.

Het lijden laat de tijd in zijn traagste tempo passeren om de eenmalige onderbreking met de eeuwigheid pijnlijk in het bewustzijn te hameren.

Als liefhebber van minimalisme sprak de schoonheid die Dudok de Wit op het betoverende witte doek tot leven brengt me enorm aan. Niet toevallig was het De Boeddhistische Omroep/Blik die dit juweel vandaag op TV mocht uitzenden.

Juist door de kunst van het weglaten, krijgt elk detail een rijkdom aan interpretatiemogelijkheden, maar Adam en Eva kon ik er in de verste verte niet in herkennen, net zomin als Cast Away. Sowieso zit er (gelukkig) niets van de bijbel in. De betekenis van de Rode Schildpad laat zich eenvoudig raden, zeker in het licht van drie groene schildpadden die als schaduwen de "nieuwe reiziger" begeleidden.

Kortom, na Father and Daughter is dit een magnifiek spiritueel vervolg.

Jonge vrouw, meisje, maakt 'n lange reis, alleen, maar met hond en vier dromedarissen. Over het waarom wordt wel heel summier een tipje van de sluier opgelicht. Is ze de mensen zat? Zoekt ze de confrontatie met zichzelf? Gaat ze gebukt onder een onverwerkt verleden?
Nergens werd ik ook maar 'n klein beetje op het puntje van mijn stoel gezet. Het kabbelt voort, zoals een lange lange eenzame reis voortkabbelt. Hier en daar een flard van een droom dan wel een herinnering met de lading van een traumatische jeugdervaring. Al met al bleef ik ontzettend op mijn honger zitten. Het is te weinig. Hoe lang duurt 't nog tot 't eind?
Okay, op waarheid gebaseerd, maar dat was ook de reden waarom ik aan deze vertoning begon. Helaas kan ik niet anders dan deze film vergelijken met Into The Wild en Wild, die mijlenhoog boven dit niemandalletje uittorenen.

O ja, die muziek was ook verschrikkelijk. Paste voor geen meter bij de sfeer van de beelden. Uitermate storend.

Het begint met een strontvervelend stel en het kwam nooit meer goed. Rijk en dom is een steeds vaker voorkomende combinatie in het huidige tijdsgewricht, maar dat leek me niet de boodschap van deze film. De letterlijke driehoek op het aangezicht die de droefheid van de mens zichtbaar maakt krijgt in het verhaal een equivalent in de drie situaties waarin de moderne mens zich staande moet zien te houden: het gewone leven, de cruise, het onbewoonde eiland. Afijn, een lang verhaal kort: rollen (intermenselijke relaties) worden omgedraaid en binnenstebuiten gekeerd, om uiteindelijk te mogen concluderen dat niemand deugt; zelfs de toiletjuffrouw niet. Het enige pluspuntje was de kapitein, gespeeld door de altijd beminnelijke Woody Harrelson, die de bui al ver van tevoren zag hangen.

Per ongeluk viel ik in deze bizarre film op Arte (met Duitse ondertiteling, dat dan weer wel). Als ik ergens moeite mee heb, nee een diepgrondige afkeer meedraag, dan is het wel de vermenging van seks en verminking. Mijn geest kan dat niet aan. Op momenten heb ik weggekeken en het geluid uit gezet. Bij de Anitchrist van Von Trier had ik die neiging ook, maar toen zat ik in de bioscoop, weliswaar gewaarschuwd door een bordje bij de balie waarop stond "Deze film bevat zeer shockerende beelden" of iets van dien aard.

Ondanks deze afgrijselijke scenes zat er heel veel mysterie in het verhaal dat op een intrigerende manier uit de doeken werd gedaan. Helaas was naar mijn smaak de muzikale ondersteuning soms ronduit irritant. Desalniettemin was het totaal voldoende boeiend om de rit uit te zitten.

O ja, het vrouwelijk schoon was adembenemend in beeld genomen, sowieso was het camerawerk tiptop, en de acteerprestaties waren eveneens zeer solide.

Wie dwars door alle banaliteiten en platvloersheid heenkijkt, ziet een beklijvend verhaal over de mens en zijn worsteling met het leven, de dood en de liefde. Eigenlijk had "De Meeuw" een betere titel geweest.

In de gauwigheid dacht ik dat Emma Stone hier de hoofdrol zou spelen. Dat kwam door een flits, die ik voorbij zag komen. Dus de film maar opgenomen en vanavond bekeken. Een niemendalletje zonder originaliteit, een wegkijker als zovele, maar toch was ik een tikkeltje betoverd door, hoe heet ze ook al weer, Lio Lipton. De zoenscène had ik graag met haar willen repeteren. Ja, ik vond haar wel sex-appeal hebben. Afijn, de gevangenis was een aardige vondst, maar wat volgde was al te cliché. Jammer.

Onder al die gruwelijke grauwheid borrelde een zoektocht naar boven, die zich misschien het best laat omschrijven als een intens verlangen naar verlossing. En voor die verlossing heb je niet God, maar die ander nodig. Een ander die ongewild alle barrières opheft, zodat een verborgen waarheid eindelijk gezegd kan worden; als ware het een biecht.

Hannah kwam als bij toeval in zijn leven. Bijna zoals een engel verschijnt in de eeuwenoude verhalen. Haar smeekbede voor zijn stervende vriend leek dit beeld te bevestigen. Maar deze engel was niet van een hemelse smetteloosheid, want zij was net zo besmeurd door de Engelse klei als hijzelf. Hannah kon in zijn aangezicht niet anders dan ook hem de waarheid vertellen. Een waarheid gruwelijker dan Joseph ooit kon vermoeden.

Maar ... , zij hadden elkaar gevonden, in dit godsgruwelijke onzalige bestaan. Prachtig !