Opinions

Fokking hell, wat was dit slecht. Dus je hebt een graf hekel aan geweld en daarom maak je een film vol met stompzinnig geweld om aan te tonen dat geweld verheerlijkt wordt via de media. No points oftewel in keurig Umbutu's "Nix gut."

Dit was een van de slechtste Italiaanse films die ik heb gezien. Na een paar minuten wist ik het eigenlijk al, maar helaas bleef ik tot het eind van de lange rit kijken. Kort samengevat: Bouquetreeks ontmoet EO's huis op de prairie. Afijn, had ik maar doorgespoeld, al was ik dan niet op die ene mooie beklijvende zin gestuit: "Schoonheid verbindt de ziel met het mysterie."

Een verhaal over een meisje en een alleenstaande (eenzame?) schrijfster die door toeval een paar dagen in elkaars aanwezigheid mogen verblijven. Maar toeval vanuit het perspectief van een meisje dat de waarheid aan haar laars lapt verkruimelt in de wind. Hier en daar verzanden de scenes in wat amateuristisch toneel.

Gelukkig staan tegenover allerlei filmtechnische onvolkomenheden een fijne Italiaanse sfeer. Het einde is dan weer van een poëtische schoonheid doordat het de vraag weet op te roepen of de gehele expositie de verbeelding, of gekleurde herinnering, is van het meisje of de schrijfster zelf?

Verre van een meesterwerk, maar beslist niet onaardig.

Zo hé, heb ik me daar net naar een parel van een film zitten kijken uit de categorie Alles Goed ! Jawel, wie een beetje z'n hoofd erbij houdt en z'n hart nog niet in de vriezer heeft liggen, beleeft een verhaal vanuit het perspectief van de gemankeerde hoofdpersoon vanwege Asperger, die met moeite zich staande weet te houden in het moderne jachtige gecompliceerde leven. Die rol wordt met verve vertolkt door Tye Sheridan (type Sven Kramer in z'n jonge jaren) met een even fenomenaal spelende tegenhanger in de persoon van Ana de Armas (ook bekend van Bladerunner 2049). Wow !

Ellende in hotels, ik blijf dat een boeiend vertrekpunt in films vinden. Er zijn talloze voorbeelden, maar deze is uniek vanwege de psychische aandoening van de Night Clerk. Het verhaal kent verscheidene verrassingen en blijft onvoorspelbaar. Zelfs of er sprake is van een happy end kan in twijfel getrokken worden en dat kan ik zeer waarderen.

Jammer dat het zo kort was. Twee boeiende verhaallijnen, over terugkijken en reconstructie, waarbij allerlei kruisverbanden gesuggereerd kunnen worden, bijvoorbeeld dat beide als oorzaak geweld hebben, de een van kosmische proporties de ander op menselijke schaal. Afijn, van mij mogen deze dames er een lange kunstzinnige speelfilm (docu-drama) met een mengeling van kosmologie en toneel van maken.

Het grootste mankement van deze re-make (uiteraard is dat mijn bevinding) vind ik het ontbreken van de broeierige en licht erotische sfeer, die het origineel ondanks de Hollywood-gedragscode wél had. Zo'n Joan Blondell is natuurlijk ook moeilijk te overtreffen. En de Stanton die Cooper neerzet was helaas teveel Indiana Jones. De beelden waren dan weer wel om door een ringetje te halen, adembenemend. Het einde, evenals enkele andere gebeurtenissen kregen in deze nieuwe versie ook een verandering, waar ik niet enthousiast van word. Al was dat einde wellicht iets te romantisch, de meerwaarde zat hem in het cyclische element: Stanton en Molly eindigen als Zeena en Pete. .

Ondanks al mijn kritiek blijft Nightmare Alley een fascinerende film en zeker de moeite waard !

Bij lange na niet de allure van Léon, maar binnen het misdaadgenre toch met de typisch kenmerkende stijl van Luc Besson. En dat is dan toch knap gedaan.

Rampzalig. Dan heb ik het met name over "het verhaal," want waar heb ik feitelijk naar zitten kijken? Een al maar doordenderende achtbaan, met de ene na de andere miraculeuze ontsnapping. Man, man, man. Dat ging maar door en door en door. Ik werd er zo moe van dat ik eerlijk moet bekennen dat ik niet van de "fast forward knop" kon afblijven, dus hier en daar en veel en vaak ging het in een sneltreinvaart: hop naar het einde. Want, toch niks gemist.

En wat een ontknoping, tjonge jonge.

Kort samengevat: zonde van het celluloid en door spoelen maar.

Mierzoet melodrama romkitch(en) gedoe met te veel (maar eigenlijk helemaal niets) om 't lijf. Sowieso heb ik 't niet zo op die wereldwijde verheerlijking van de (meester)kok - doe toch niet zo overdreven met dat eten zeg hé. Zeta-Jones doet me ook al niet veel en Eckhart ken ik nauwelijks en ik herinner me van hem vooral iets in Dark Knight.

Hafijn, de musicale ondersteuning van Glass was dan weer wel dik in orde en die opera's smaakten eveneens naar meer.

Al met al, ga ik deze film niet in mijn geheugen opslaan. Doorspoelen maar.

De eerste indruk, oftewel hoe je de eerste minuten van een film ervaart, staat meestal garant voor de rest van de film. Nou dat kwam dus nooit meer goed. Het eigenaardige en nogal gesloten hoofdpersonage OJ Haywood bepaalt de toon en de sfeer van de tergend langzame en lange exercitie, die een mengeling verbeeldt van fantasie, bedrog, effectbejag, filmmaken en het mallotige geloof in UFO's dan wel UAP's. Lang verhaal kort: mooi gefilmd maar al met al toch veel te veel een afgescheurde parachute achter een motorfiets. Zo flauw, al te flauw.

Niet al te coherent verhaal waardoor de geloofwaardigheid hier en daar behoorlijk onderuit gaat. De reden om plotsklaps toch in Napels te blijven vindt nergens werkelijk een verklaring. Vervolgens is er sporadisch contact met de echtgenote, die niet serieus geïnformeerd wordt, maar uiteindelijk ineens heel blij is dat ze over mag vliegen. En juist dan gebeurt wat al 47 straten eerder zich aandiende.

De hoofdrolspeler acteerde zeer degelijk en inderdaad kwam de badscène zeer goed uit de doeken, maar verder miste het verhaal diepgang en substantie om de personages waarheidsgetrouw te presenteren. Jammer.