Opinions

Ongeloofwaardige CIA-meuk met heel erg veel te veel actie, actie, actie. Nee, doe mij de Bourne-reeks dan maar, is van hetzelfde laken een pak maar met meer sfeer en wat lichtvoetiger, misschien ook wel wat beter op 't sentiment hinkend. Afijn, popcorn vermaak met heel weinig op 't lijf, wat bij zomerweer aangenaam is.

Wat een bizarre film is dit! Met af en toe werkelijk schitterende beelden, alleen jammer van dat 4:3 formaat. Even dacht ik met een variant van A Beautiful Mind te maken te hebben, want erg realistisch was 't allemaal niet. Een drietal ronduit gruwelijk walgelijke scenes passeert de revue, waarbij een teiltje voor de kijker een noodzakelijk attribuut bleek. Kijkwijzer "18 jaar en ouder" las ik in mijn EPG. Over het einde was ik iets minder enthousiast: deze film verdiende een pikzwarte afwikkeling en geen disco-deuntje met een knipoog. Desalniettemin, top cinema.

Wat een tranendal, vooral omdat de zogenaamde gelaagdheid er zo dik bovenop uitgesmeerd wordt en vervolgens ook nog eens via gekunstelde dialogen uitgelegd wordt. Van Sant vliegt hier helemaal uit de bocht.

Jammer van dat einde, voor de rest heel kijkwaardig.

Een film van de buiten categorie, niet omdat het lachen gieren en brullen is, maar vooral door de verpletterende aankleding (decor, kostuums, belichting, grimmige, enz.) de fantastische sfeer en de acteurs. Kortom, een film om helemaal in onder te dompelen, of je nou 8 jaar bent of 80.

Zo hé, dit was slecht. En vooral de combi actie met die vreselijke muziek als "ondersteuning." Ik kon maar een oplossing bedenken: "mute." Verder was 't toch vooral kijken hoe gras droogt in een te hete zomer. Geen punten, maar daar doe ik sowieso niet aan. Doorspoelen maar.

Deze film laat een diep verborgen jeugdwond zo godsgruwelijk pijnlijk het hier en nu bepalen van een in en in eenzame ziel, dat elk fragment voor de sensitieve kijker uitermate moeilijk te aanschouwen is. De piano-klanken van Bach versterken een permanent latente spanning tussen een oppervlakkige buitenwereld waarin alles normaal lijkt en een onheilspellend destructieve onderstroom.

Helaas biedt Shame nergens een sprankje hoop, hoewel broer en zus in het ziekenhuis even werkelijk contact leken te hebben.

Ben bang dat ik deze film nog een keer moet kijken.

Zo hé, was dit even slecht. Zit ik te wachten op de verschijning van Naomi Watts zoals in de aankondiging van FilmBox vermeld stond, kom ik van een kouwe kermis thuis. Nee, foutje bedankt, dat was een andere Shut In (2016). Deze Shut In was een veel te gekunsteld tafereel met een ellenlange exercitie in de voorraadkast; dat duurde en duurde. Bovendien was het hele verhaal, hoe dramatisch ook, veel te ongeloofwaardig, met er bovenop een einde zo rot als een mispel. Teiltje.

Het is geen goed teken als ik regelmatig overvallen word met de gedachte "waar zit ik naar te kijken" tijdens het kijken naar een film. Bij Sicario gebeurde dat met regelmaat, vooral door de afwezigheid van dialoog. De zwijgzame karakters met lang starende blikken doen de geest afdwalen naar een eigen invulling.

Dat een FBI-agente zich geheel ongeïnformeerd laat meeslepen in een wespennest, vond ik al over de rand. Dat Henry Ossewoud op eenzelfde manier verdwaalde in een doolhof van goed en kwaad, was nog te billijken, maar iemand van de FBI, waarbij alles valt en staat met inlichtingen ... Hoe naïef mag een FBI-agente zijn zonder aan geloofwaardigheid in te boeten? Tja. De motivatie moest blijkbaar geput worden uit de beperkingen van wet en regels, en de vele slachtoffers. Nou, ja, ok, even zuchten en verder kijken.

Positief was daarentegen de totaal unieke sfeer in dit naar mijn smaak veel te dunne verhaal.

Gisteren dacht ik "nou, vooruit laat ik 't begin van SOTL nog eens vers in de herinnering voeren", maar eenmaal begonnen, bleef ik tot aan het einde in de film hangen. Ik weet niet hoevaak ik SOTL al gezien heb, maar vaak is het zeker. Dit keer viel me pas op hoeveel gelijkenis de scenes met de enorme kooi vertonen met werken van Francis Bacon, o.a. The Pope en 1946.

Verder doorzag ik gisteren pas hoe Clarice tijdens de gruwelijke eindscènes opnieuw in een variant van haar eigen nachtmerrie verstrikt raakte.

In het kort: Silence Of The Lambs is naar mijn smaak een absoluut meesterwerk, waar de tand des tijds totaal geen vat op krijgt. Ongeëvenaard met een briljante Jodie Foster.

Heerlijk bizar Kerstverhaal met een glansrol van Roman Griffin Davis, die Art speelt !

Baggerfilm losjes gebaseerd op geen dirty, maar crazy dancing. En, ik was nog wel zo hoopvol gesteld, vanwege de hoge waardering. Nee, mijn bordje met 1,9 op de schaal van 10 gaat strak de lucht in. Alle clichés vliegen voorbij en vooral de miraculeuze genezing van de bipolaire stoornissen was een belediging voor iedere vorm van geloofwaardigheid. Gooi het allemaal maar onder de noemer "romantiek," maar ik werp dit gedrocht linea recta in mijn vergetelhoek.

Meer, maar feitelijk minder, van hetzelfde. En dat is jammer. Hier en daar een aardige visuele spitsvondigheid, maar voor de rest, niks dat echt tot de verbeelding spreekt. Dit flinterdunne vervolg is minder dan een lauwe schaduw naast 't origineel: een volslagen overbodige prul.

Jammer van die "epiloog," maar voor de rest een bovengemiddeld "drama" met uitstekend acteer- en ditto camerawerk. Een film met een gepast uitgeklede verhaallijn, waardoor de kijker heerlijk in het duister mag verkeren.

In hoeverre het waar is dat Snowden een nieuwe draai aan de Rubiks Kubus gaf, zou ik niet weten, maar dat hij op geniale wijze zoveel geheime data aan de (buiten)wereld op een presenteerblaadje gaf, was een huzarenstuk om de vingers bij af te likken. Ook mooi dat Stone de echte Snowden aan het eind van de film zijn opwachting laat maken, en via een nawoord laat weten dat hij herenigd is met z'n vriendin ... Nergens wordt 't sentiment nodeloos vergroot. Kortom, een prachtige inkijk op het leven van Edward Snowden.

Die Vetch zong best aardig, maar het verhaaltje en het acteerwerk waren niet te pruimen zo zoet.

Mwah, ze moeten gedacht hebben om van de TV-serie Medium met de altijd beminnelijke Patricia Arquette (schitterde in Lost Highway) een filmsucces te maken, maar helaas kwam 't geheel niet goed uit de verf. Aan de acteurs lag het niet, aan het scenario des te meer. De ontknoping was een bedroevend tranendal. Jammer, ik had er meer van verwacht.

Vooropgesteld film is fictie en geen documentaire waarmee de criticasters hier de film afserveren. Natuurlijk is het verhaal geconstrueerd, en ik vind dat uitermate kundig en zelfs waardig gedaan. Niet alleen het verhaal staat als een huis, maar het acteerwerk is bovendien van de bovenste plank.

We maken kennis met Benjamin (fantastische rol van Magimel) een toneeldocent die heel slecht nieuws te horen krijgt, in het bijzijn van z'n overbeschermende moeder (heerlijk onderkoelde rol van Deneuve). Dat die moeder geen al te warme persoonlijkheid is, blijkt later heel nadrukkelijk, vanwege het feit dat ze nogal wat op haar kerfstok heeft, waardoor het leven van haar zoon een nogal dwingende richting kreeg. Benjamin doceert met hart en ziel de fijne kneepjes van het toneelvak. De toneeloefeningen weerspiegelen de diepere gevoelens bij een definitief afscheid.
De behandeld arts op zijn beurt toont opmerkelijk veel overeenkomsten met de toneelsessies, doordat hij heel veel meer doet dan "slechts" genezen. Als een wijze ervaren mens legt ook hij ziel en zaligheid in om niet alleen zijn patiënten, maar ook al het verzorgende personeel in een begeleidingsproces te gidsen, waarbij kunst (muziek en dans) opgenomen zijn.
Een opvallende "rol" is toegedicht aan verpleegster Eugenie, waar Benjamin verliefd op wordt - (ja, het was letterlijk liefde op 't eerste gezicht). De manier waarop zij en Benjamin hun laatste contact gestalte geven, deed me denken aan Leaving Las Vegas: een engelverschijning in vlees en bloed als laatste troost.
Dan is er nog het verborgen vaderschap, dat juist heel mooi en niet clichématig uit de doeken wordt gedaan. De wens van de vader kwam uit, zodat hij zijn zoon niet twee keer in de steek hoefde te laten.

Kortom, een schitterende beklijvende film !

The Square is ronduit een fantastische film en Paul Verhaeghe heeft er zojuist een boekje over geschreven:

De alledaagse waanzin van de normalisatie.

Kort samengevat (sorry voor dit pleonasme, maar ik weet niet beter): De mens is geen betere aap, en de aap doet het als mens ook heus niet onaardig.

Toch wel een behoorlijke tegenvaller deze muziekfilm. Behalve dat ene nummer "Shallow," geloof ik, was de rest amper middelmatig te noemen, evenals de karakterontwikkeling en de boodschap: ja, de pop-industrie is zo namaak als barbies met siliconen, hoewel mevrouw Gaga, hoezo rood haar, in dat opzicht wel weer wat lof oogst. Het einde vond ik dan weer zo ongeloofwaardig en nep. Afijn, in zijn geheel: niks bijzonders.

Mijn opvoeding werd iedere zondag gevuld met een stevig portie Star Trek. Een garantie om een leven lang avonturen in het universum te koesteren. Star Wars heb ik altijd links laten liggen: te kinderachtig. Bij Star Trek mocht en kon je als kijker een beetje "meedenken." En meeleven met de karakters. De humor vind ik ook goed gedoseerd. Afijn in deze speelfilm duurde de aanloop, of zo je wil, de introductie me wel iets te lang. Hoe de Enterprise uit zijn dok de ruimte in vliegt geloof ik wel; dat kan in minder dan een minuut. Het einde maakt veel goed, heel veel, want uiteindelijk is elke zoektocht in wezen een reis om het eigen bestaan te duiden.

Helaas kan ik me niet ontworstelen uit mijn vooroordeel dat er niet veel soeps komt uit de keuken van de NLse filmindustrie. Zo is De Storm een lamentabele verzameling toneelscènes van lagere school niveau. Alles is karikatuur, alles is bordkarton. Op geen enkel moment kon ik aan de indruk ontsnappen dat dit gespeeld werd voor de camera. Hier traden geen geloofwaardige mensen met echte emoties op in werkelijkheidsgetrouwe gebeurtenissen, maar waren vooraf ingestudeerde tekstjes keurig uit 't hoofd geleerd en uitgesproken: even een broederlijk knokpartijtje, dan een potje door de zee waden, dan weer een knokpartijtje, dan wat gedoe bij roeiboten, etc, enz. Om uiteindelijk ineens vele jaren later volledig uit de bocht te vliegen. Jammer, want van het verhaal was heel veel te maken.

... lees verder ...

Als fictie dient om de werkelijkheid te begrijpen, mag deze docudrama wat mij betreft zeker als geslaagd worden beschouwd. Vanaf de eerste beelden doemt meteen de vraag op waar ik naar zat te kijken. Helemaal aan 't eind, niet voor niets de epiloog genoemd, wordt duidelijk dat alles volgens een script verloopt. Knap gedaan en deze vorm spoort zeker aan tot nadenken over de "gelukzoeker," die ieder van ons in wezen is ...

Ken je die film met die goeie Duitser? Tja, wie oog in oog met Michelle Williams komt te staan gaat sowieso door de knieën, welke rol ze ook maar speelt. In deze Suite Francaise schittert ze in haar oogverblindende eenvoud, puur natuur zonder opsmuk (de felle rode lipstick daargelaten). Haar tegenspeler hoefde slechts te spiegelen en voilà. Toch wel jammer van dat Frans. Afijn, de muziek heeft gelukkig geen woorden nodig, net zomin als de liefde. En die kwam geweldig uit de verf.

Overstijgt de kwalificatie mierzoet, waardoor je enorme dorst krijgt en naar de WC moet. Teiltje.

Sundown, oftewel het licht gaat uit. Mijn interpretatie. Over een man die vooral zwijgt en spontaan een plan tussen zijn oren knoopt om zijn naderende einde op een zelf gekozen manier te slijten. Hij maakt niemand deelgenoot van dat plan en leeft van dag tot dag een toeristenbestaan van strand, eten, drinken en wat intimiteit, die zijn leegte niet of nauwelijks opvult. Troosteloosheid sijpelt in alle uithoeken door het filmdoek. Aan het eind staat een lege stoel met een overhemd dat wappert in de wind, waarna de aftiteling in een doodse stilte over het zwarte doek rolt. Kortom, een prachtig aangrijpend stukje cinema van en met een indrukwekkende Tim Roth.

Als je je verstand op nul weet te zetten is het misschien net het aankijken waard, want de science in het verhaal is ver en wel heel ver te zoeken. Blijft over fiction, die overgaat in vreemdsoortige horror om er vervolgens weer een heel ander eind aan te breien. Vergeleken met Ad Astra een pietsie beter, en dat is geen compliment.

Uitstekende rol van Georgina Verbaan. Vooral haar Engels is voortreffelijk. Over die andere taal (Russisch ?), kan ik niet oordelen. Verder een meer dan gemiddeld goede film, zeker voor Hollandse begrippen. Een komedie, met een laagje extra.

Als twee mensen door de dood met elkaar verbonden worden, heeft de liefde het laatste woord. Hoewel dat zelfs niet helemaal zeker is.

Na Karakter zet Van Diem toch weer een meer dan aardige film op de het doek. Ook fotografisch bijzonder on-Nederlands mooi.

Petje af, voor Mike en Georgina ! En ook voor Van Koningsbrugge trouwens.

Niet voor straf van de goden een steen een berg op rollen zoals Sisyphus, maar met fictie de werkelijkheid vangen, meer in het bijzonder de eigen leefwereld van Caden Cotard. Een rol op het lijf geschreven voor PSH vergezeld door een fenomenaal vrouwelijk acteergezelschap. De metgezel van Caden Adele verkleint de naakte waarheid tot miniatuur kunstwerkjes, daarentegen blaast Caden zijn wereld op tot bovenmenselijke proporties. Gaandeweg vermengt fictie zich met de werkelijkheid en vice versa. Een variant op "Where stars make dreams and dreams make stars" maar dat was een geheel andere film, hoewel ook in dat verhaal het hoofdpersonage zichzelf helemaal kwijtraakt. Uiteindelijk doet het er allemaal niet meer toe, zeker in het beeld van de naderende dood. Wat rest is de vergeefsheid, de moedige poging, maar bovenal een luisterend oor en een schouder om het vermoeide hoofd te laten rusten. Niet toevallig op de schouder van ene Ellen als ware het dat Caden uiteindelijk heel klein in een miniatuurtje van z'n eigen vrouw eindigt.

In een woord: topfilm !