Opinions

Op de een of andere manier had ik het begin niet opgenomen, maar het einde van de film loste dit euvel op. De sfeer en dialogen evenals de filmbeelden waren van een prima kwaliteit. Dat is sowieso een voorwaarde om weldadig in een verhaal onder te kunnen dompelen. De "geestige" detective vermenging vond ik hier zeer welgeslaagd. Katten vond ik al niet te vertrouwen met al hun zogenaamde "extra" levens. Ze luisteren ook zo slecht, of eigenlijk helemaal niet, alsof ze volledig in hun eigen/andere wereld leven. Maar door deze film bekijk ik deze in zichzelf gekeerde sluip-vogelmoordenaars met nog meer argwaan. In Australië moeten ze tegenwoordig niet voor niets aangelijnd buitenshuis vertoeven.

Fantastisch !!

Een docu over "een verlengstuk van de mens," dat net als de reportage zelf, bol staat van de emotie. Dat de mens gedreven wordt door nieuwsgierigheid weet iedereen natuurlijk wel, maar dat wetenschap als een gezamenlijk huzarenstuk zoveel teweeg kan brengen, is van een ongekende schoonheid.

Wie nog twijfelt aan de verbeeldingskracht, de waarde of de precisie van wetenschap moet deze docu absoluut gaan zien. Ook wie daar niet aan twijfelt trouwens. De Voyagers, zowel I als II maken in velerlei opzichten vooral een reis ver voorbij onze wildste dromen; wat ooit door mensen handen gemaakt werd, zal in de vorm van deze twee ruimtevaartuigen het langst in dit onmetelijke universum overleven.

Van heel dichtbij zie ik hoe de mens verkruimelt door het aftakelen van het geheugen. Hoe je als kijker de belevingswereld van Anthony wordt ingetrokken is fenomenaal. De sprongen in de tijd geven heel goed weer dat zijn geheugen geen nieuwe herinneringen meer kan opslaan. De dag van gisteren is volkomen verdwenen. Het constante zoeken naar zijn horloge, die hem in de waan houdt greep op de tijd te hebben. Allemaal zo herkenbaar. Als zelfs de laatste strohalm (vertrouwd huis en naaste familie) uit zijn vingers glipt, staat hij helemaal alleen in de wereld en kan hij niet anders dan om zijn moeder roepen. Hartverscheurend, gruwelijk, maar zo ontzettend goed weergegeven door scenario, acteerwerk en beeld.

Ik zit even helemaal stuk.

Al die Santa films gaan zo'n beetje over hetzelfde, dus dachten ze laten wij het eens over een andere boeg gooien; de Gibson stijl. Dus zien we geweld als vermaak, rond een flinterdun thema dat je "Santa must die" zou kunnen noemen. Neemt allemaal niet weg, dat er nog best aardig in geacteerd wordt. Verder had het niet veel om het lijf en werd ik er niet warm van.

Nog meer dan na Lobster en Sacred Deer borrelde bij mij de vraag op "Waar heb ik in G's naam naar zitten kijken?" Hoezo een mengeling van kouwekak Engelse dialogen van het deftigste soort even zo gemakkelijk afgewisseld met platter dan platte platvloersheden? Hoezo werden er kikvors- alias vissenoog-perspectieven tussengevoegd? Oké, die konijnen begrijp ik, want wie 17 kinderen gebaard heeft, al dan niet levend ...of levensvatbaar ... Verder is de werkelijk adembenemende aankleding en muziek ongeëvenaard. Het duivenschieten ook niet mis. De man met de trek-streel-eend best hilarisch, en zo krijg je een opsomming waar geen jus van te maken valt. Conclusie, ter leeringh ende vermaeck nog maar eens kijken dan.

O ja, vergeet ik bijna die scene met die naakte corpulente man, die bekogeld werd met ... fruit. Wat is dat dan? Prachtige opname, dat wel !

Heerlijk absurdistisch verhaal, waarin af en toe een grappig dansje wordt opgevoerd, waarin de lichamelijke en expressieve kwaliteiten van de hoofdrolspelers treffend uit de doeken worden gedaan. En onder al die joligheid lijkt zelfs een diepere laag verscholen. Al met al, een geslaagde film voor mensen met een bepaald gevoel voor humor en zo ...

Dit is toch wel een heel braaf en slap aftreksel van Secretary (2002) - MovieMeter.nl, die vanavond op Canvas verschijnt. Gedurfd !

Over Fifty Shades ben ik snel uitgepraat. Een onschuldig meisje laat zich verleiden in betekenisloos SM-spel, waarbij er na 125 minuten verder niets maar dan ook niets gebeurt. Aan die actrice heeft 't niet gelegen, maar met een verhaal zo dun als bordkarton is geen eer te behalen. Doorspoelen maar.

Wie niet tegen de hitte kan moet ver weg van een vulkaan blijven. Deze drama-docu heeft veel weg van een kroniek met een aangekondigde dood. Herzog, met zijn aanstekelijke Engelse accent, verraadt het onheil meteen in het begin. Toch verpest dit de ontdekkingsreis die we met het echtpaar maken niet. Katia en Maurice veranderen van wetenschappers die puur vanuit nieuwsgierigheid onderzoek naar vulkanen doen, naar toeristen met een fascinatie voor vreemde wereldlijke taferelen, om uiteindelijk uit te komen bij gepassioneerde vulkaanbezoekers die het raadsel van het leven, zowel begin als eind, in beeld brengen. Aangedikt met de stem van Herzog en etherische muziek (zoals hierboven opgemerkt, soms een beetje over de top) staat deze beeldenreeks garant voor een meeslepende kijkbeleving.

Drie turven hoog waren mijn broer en ik (ik nog iets minder zelfs) toen mijn vader ons midden in de nacht uit bed haalde. We sliepen in een bungalowtent op luchtbedden in slaapzakken. Vakantie, ergens op de Veluwe. In de kantine van de camping was het een drukte van belang. Aan alles was te merken dat er iets bijzonders stond te gebeuren: mannen op de maan.

Maar wie was die (eerste) man, Neil Armstrong? Deze film, First Man, geeft een uitstekende inkijk op het leven van deze astronaut. We leren hem kennen als een zwijgzame, introverte vader, met ... een hart van goud. Zonder diep in de psychologie te duiken, durf ik wel te stellen dat hij hier en daar lichtelijk autistische trekjes vertoonde, wat voor het uitvoeren van complexe protocollen geenszins een nadeel is, maar daar waar het aankomt op gevoelens de buitenstaander op een muur stuit. Zelfs zijn eigen vrouw kon niet/amper tot hem doordringen. Het predikaat "eigenaardig" passeert mijn gedachten.

Wat ik vooral uitmuntend gedaan vind in deze film zijn de fragmenten waarin de stilten heel nadrukkelijk uit de doeken worden gedaan. Hoe Neil in zijn diepste eenzaamheid een gedenkteken achterlaat en vooral dat traag verlopende einde, waarin het/zijn isolement magnifiek wordt weergegeven.

Een einde dat boekdelen spreekt en ver voorbij de aftiteling na blijft galmen.

Wat een draak van een film is dit zeg hé. Als er nog een film gezocht wordt om het begrip over-acting te duiden dan kan je hier meer dan terecht. Iedereen zal begrijpen dat de kinderen vooral ettertjes moeten spelen, en ik begrijp best dat er heel irritante kinderen rondlopen, maar hier zit zowat geen enkele scene in waarin kinderen ook eens normaal met elkaar omgaan.

Zelfs als ze quasi onbezorgd door een weiland lopen moet dat met een overdreven vrolijke en vooral gekunstelde huppel. Doe's normaal joh.

Dan de rol van de moeder. Oké, ze dingt zeker mee naar de no-bra awards, maar ook zij valt met haar gedrag zo uit de toon van het geloofwaardige dat ik me mateloos heb zitten ergeren - aan het acteren dan hè. Ook zij moet uiteraard niet al te sympathiek en of sociaal aangepast overkomen, maar dat betekent niet dat iedere scene tenenkrommend uit de verf moet komen. Ook de moeder loopt nooit eens gewoon zoals mensen lopen. Nee, het leek alsof de regisseur permanent in z'n megafoon toeterde "Doe 't lekker overdreven."

Enig lichtpuntje was de altijd leverende Willem Dafoe, die een hotel-beheerder neerzet die niets aan geloofwaardigheid mankeerde.

Al met al werd The Florida Project een eindeloos verlangen naar een einde, dat na een volslagen krankzinnig en ongeloofwaardig gebrachte huilpartij, uitmondde in een keurige exit-scene.

Ja, schitterende documentaire, die mijn jeugdherinneringen van een kampeervakantie met mijn ouders op de Veluwe doet herleven. Ik was veel te jong om het werkelijk te doorgronden, maar de nachtelijke uren in de kantine van de camping samen met al die andere vakantiegangers stonden garant voor een memorabele gebeurtenis.

De beelden in deze docu, gemaakt door de astronauten zelf, versterken het gevoel van authenticiteit. Het moment dat er voor mij het meest uitspringt is als de waterige ogen van al die knappe koppen op het grondstation Houston staren naar de TV-beelden van onze "blue marble" in dat pikzwarte heelal.

De ingesproken mijmeringen, overpeinzingen en soms ronduit filosofische gedachten afgewisseld met allerlei frivole capriolen maken van het geheel een sublieme kijkervaring.

Hele stukken heb ik doorgespoeld, en ... niks gemist. Ofwel, deze kan in de categorie "doorspoelen maar" of zoals de Engelsen zeggen "A waste of time."