Opinions

Hoewel Kocsis hier dramatisch geïnteresseerd is in de dynamiek tussen monotonie/eenzaamheid en zelfbeeld, had ik veel sterker dan bij haar debuut het gevoel dat ze welbewust naar de erfenis van de Hongaarse twintigste eeuw verwijst. Zeker in een zekere scène in haar oude school, die zich ontwikkelt rond het archief aldaar. Herinnering is in Adrienn Pál zowel een kwetsbaar, pijnlijk subjectief goed als een reddingsmiddel dat Piroska aangrijpt om zichzelf terug (of opnieuw) te vinden.
Film als mentaal en fysiek archief dus, met het lijkenhuis als een perfect middelpunt.

The Pale Blue Eye vertelt door zijn mengeling van persoonlijk drama en occult mysterie uiteindelijk twee verhalen. In theorie moeten die verhalen elkaar naadloos aanvullen, maar de praktijk is gekunsteld, omdat de dwarsverbanden het verhaal uiteindelijk opbreken en overdreven uitleggerig maken. De verzorgde beeldregie (met voldoende adempauzes tussen de scènes door) en het sfeerrijke aanzicht van een winters sneeuwlandschap houden de eerste grote Netflix-film van 2023 toch ruim twee uur boeiend.

Lees hier mijn volledige recensie

Gemengde gevoelens. Papillon was één van die grote klassiekers die ik nog eens moest zien. Idealiter had ik me een paar jaar terug meteen voor het scherm gezet: destijds was ik over het algemeen nog een stuk meer van de gevangenisfilms (de Darabonts, Escape from Alcatraz) dan ik dat nu ben of zou zijn. Nu goed, het kwam er dan toch eindelijk eens van gister. Thanks voor het duwtje in de rug baspls.

Verfijnd filmpje, dat vooral scoort op details in het camerawerk en de belichting, met name wanneer de isolatie van McQueens personage haar hoogtepunt (of dieptepunt, 'tis maar hoe je het bekijkt) bereikt. McQueen is in die paar scènes ook gewoon ijzersterk. Gezichtsexpressie is hier een middel om de constante clash tussen ontreddering en hoop over te brengen. Als we met de personages buiten de muren treden wordt het snel minder. Ik kon minder met de wat schelle en bombastische score en het eenzijdige exotisme in de 'open' scènes. Aan het scenario kun je ook sterk merken dat Trumbo schreef, niet alleen in de moraal aan het einde, maar ook in de generale uitwerking van personages en de manier waarop de plotverloop altijd al een groter doel lijkt te dienen. Het programmatische karakter van de film bedreigt in dat kader menigmaal de geloofwaardigheid van het drama. Met Spartacus (1960) heeft Papillon zeker de nodige overeenkomsten.

Het einde is prettig iconisch, en over het algemeen is dit ook een film die te veel klasse heeft om ergens echt door de ondergrens te zakken. Als de zielloze/oriëntalistische romance met die local geschrapt was had ik nog wel tegen de 3,5* aangehikt.

Honderdtwintig jaar reizen naar een utopische kolonisatieplaneet. Maar Jim Preston (Chris Pratt) wordt negentig jaar te vroeg wakker uit zijn hyperslaap. Na een jaar op het uitgestrekte ruimteschip de Avalon is Preston verworden tot een soort ruimte-Robinson Crusoe, en ziet hij nog maar één mogelijkheid: een medepassagier (Jennifer Lawrence) wakker makken…

Als narratief concept werkt het goed. Twee Hollywoodsterren op een ruimteschip, een vleugje mysterie en uiteraard een opborrelende romance. Maar bij die clichés zou het niet mogen blijven. Waarom zijn Pratt en Lawrence op dit schip? Waarom wordt Pratt te vroeg wakker? De trailer belooft veel, maar uiteindelijk blijkt het scenario alle conventies strak te volgen, en geen greintje ruimte over te laten voor een inventieve twist.

En dat is eeuwig zonde. Passengers oogt cinematografisch gelikt, Pratt en Lawrence zijn aardig op elkaar ingespeeld en qua setting had de film zich heen beter platform kunnen wensen. Maar daarbuiten wringt het dat de voorspelbaarheid troef is, en alle elementen die de film vormgeven stuk voor stuk zinspelen op eerdere films. De barman lijkt van de set van The Shining te zijn getrokken, de hyperslaap en de kolonie doen sterk denken aan Avatar, de slaapmodules vertonen gelijkenis met die uit Moon (2009), en het ruimteschip leek ook gemodelleerd te zijn naar films als Alien, 2001 en Sunshine.

Om dan te verrassen, moet je met een inventief scenario komen, en dat gebeurt niet. Zeker het laatste gedeelte van Passengers is erg matig. Van tevoren keek ik hier erg naar uit, maar de voorzichtige vrees na de eerste reacties werd bewaarheid. Passengers is niet meer dan doorsnee.

2.5*

Paterson leeft in patronen. Hij toert dagelijks hetzelfde rondje met zijn dorpsbus, laat z’n hond uit en drinkt dan een pintje in z’n stamcafé. Ondertussen is hij gelukkig met Laura, die op haar beurt weer gelukkig is met haar creatieve zwart-witdecoraties. Eigenlijk is alles en iedereen gelukkig. Wat is dan in vredesnaam het ergste dat gebeuren kan? Misschien het einde van de creativiteit. Het einde van het grote scheppen, woorden en ideeën in dat simpele notitieboekje. Poëzie. Een identiteit op wit papier. Maar ook het einde van die identiteit kan voor Paterson een nieuw begin zijn. Jim Jarmusch (Night on Earth, Only Lovers Left Alive) tovert in dit prachtige drama met zijn blik op menselijkheid en de noodzaak om af en toe tot rust te komen. Een film waarin niks gebeurt was nooit zo mooi.

De grootste kracht van Paths of Glory ligt besloten in het effectieve scenario. Op subtiele wijze brengt Kubrick zijn anti-oorlogsboodschap over. Het maakt deze film mede tot een stabiele factor in Kubricks immer indrukwekkende oeuvre.

Paths of Glory confronteert de kijker met een aantal pijnlijke waarheden met betrekking tot la grande guerre. Het suïcidale karakter van niemandsland, het al even suïcidale karakter van sommige officiers (lees hier: generaal Mireau) en de wijze waarop (in dit geval) de Fransen uiteindelijk its own worst enemy waren. De meeste verbeelding zit hem nog wel in de laatste scène van de film. Massale spot en hoongelach verworden tot emotie en muzikale eenwording. De vele voorbeelden van dehumanisatie monden uiteindelijk uit in een toonbeeld van menselijkheid. Krachtiger had Stanley Kubrick niet kunnen afsluiten.

Het maakt Paths of Glory voor mij alleen nog niet die perfecte oorlogsfilm die sommigen hierin zien. De relatief korte speelduur mag er dan voor zorgen dat de boodschap krachtig overkomt, de personages missen hierdoor wat uitdieping en het narratief oogt in zijn totaliteit wat beperkt. De dialogen zijn bij vlagen briljant, maar niet altijd even geloofwaardig. Personages als de drie 'slachtoffers' (waarvan er trouwens twee sprekend leken op Mark Wahlberg en Nicolas Cage, maar dat verder terzijde) vond ik zodanig karikaturaal dat ik moeite had ze voor te stellen in de zeer realistische setting die Paths of Glory verder representeert. Tevens is het erg jammer dat er m.b.t. het Franse kamp toch voor de Engelse taal is gekozen.

De tand des tijds heeft Paths of Glory weinig goed gedaan. Zwart-wit beelden vormden geen probleem, maar de editing was van bedenkelijk niveau, de beeldovergangen waren weinig subtiel en ik vond niemandsland er ook niet al te best uitzien. Daarbinnen voltrekt zich ook het narratieve dieptepunt: de tamelijk ongeloofwaardige scène waarin drie mannen 's nachts de oversteek maken naar het Duitse kamp. Het contrast is (te) groot met de soldaten die tien minuten later nog niet eens over het eigen prikkeldraad heen weten te komen.

Uiteindelijk zijn het puntjes van de kritiek die het sterke scenario en de degelijke uitwerking niet aan kracht laten inboeten. Mijn oordeel: niet Kubricks sterkste werk, maar wel een belangrijk anti-oorlogsdocument, dat het bekijken zeker waard is.

Het is inmiddels een cliché geworden in het repertoire van Amerikaanse rampenfilms: met het kwaad (in dit geval islamitisch terrorisme) wordt afgerekend, en Amerika komt sterker en verenigd uit de strijd naar voren.

En daar wringt het toch flink. Peter Berg en zijn vaste actieheld Mark Wahlberg trappen hiermee immers in de val die ze vorig jaar wisten te vermijden bij het maken van Deepwater Horizon. Die film draaide echt om de ramp (in dit geval op een booreiland), terwijl Patriots Day zich primair concentreert op de veerkracht van de burgers die haar moeten verdragen.

Uiteindelijk rust deze film, mede daardoor, te veel op een eenzijdige en kritiekloze moraal van zelfverheerlijking en - de filmtitel zegt het al - patriottisme.

Abstract van mijn uitgebreide Fv-recensie, zie: Recensie Patriots Day (2016) - FilmVandaag.nl

Heb deze film zojuist gezien en ik kan eigenlijk vrij weinig met alle negatieve reacties en stemmen.

De acteerprestaties vond ik geloofwaardig, het verhaal ontroerde. De aanval op Pearl Harbor werd mooi weergegeven. Ja, je zag de aanval aankomen. Maar daar gaat het ook niet om, wat mij betreft. Iedereen weet ook dat Hitler 'Der Untergang' niet overleefd, maar maakt dat het meteen een matige film ?

Het romantische intermezzo van de twee jongens en hun geliefde hoort bij een film als deze, noem het clichematig, maar dit verhaal pakte, en bleef pakken tot het einde toe.

Nationalistisch is deze film zeker, de Japanners zijn de badguys, de Amerikanen zijn heldhaftig. Hoeveel films zijn er echter niet met zo'n kijk ? Ik stoorde me er niet aan, als deze film de zaken van twee kanten had belicht was hij misschien geloofwaardiger geweest, maar ik betwijfel of het voor mij als kijker een groot pluspunt was geweest. Een realistische kijk haal ik wel uit de geschiedenisboeken ( die soms zelfs ook subjectief zijn ).

Ik was 3 uur aan de buis gekluisterd en in plaats van kritisch vragen te blijven stellen geef ik deze film de 5 sterren die ze verdient.

Het onmiskenbaar effectieve eerste luik in deze reeks - zombies in een trein, en dan op z'n Koreaans - gaf me dat duwtje richting de bioscoop, maar Peninsula valt in het niet bij zijn voorganger. Niet alleen verschiet regisseur Sang-Ho Yeon zijn kruit veel te vroeg, het scenario probeert ook nog eens op volstrekt holle wijze iets te zeggen over de beestachtige natuur van de mens die nog niét definitief tot zombie is getransformeerd, maar al wel doordraait in quarantaine. Bepaald niet wat we nodig hebben in tijden van lockdown en sociale isolatie. Met verder onder meer een tragi-komische reddingsactie waar de honden nog geen brood van lusten, en het meest lukrake en achteloze gebruik van kinderen (trauma-toestanden als speeltuin) dat ik in geruime tijd heb gadegeslagen.

Een heerlijk samenspel tussen good old Clint Eastwood en Lee van Cleef staat aan de basis van For a Few Dollars More (1965). De introductie van de twee characters is veelbelovend, en met name halverwege de film delen de twee acteurs een paar heerlijk luchtige scènes. Eastwood en Van Cleef zijn namelijk bounty hunters: meedogenloze profiteurs die elkaar de loef af willen steken in het opstrijken van premies, maar op den duur beseffen dat ze elkaar nodig hebben om een grote bende bandieten op te kunnen rollen.

Het verhaal dat zich ontvouwt is eenvoudig van aard en vermaakt goed; de uitwerking had echter beter gekund. Als de film over de helft is brengen een aantal saaiere scènes de klad er enigszins in. Het duurt dan tot de kenmerkende final shoot-out voor Leone mijn aandacht weer volledig te pakken heeft. En dat is jammer, want een film met zo’n simpel narratief concept had gerust wat ingekort kunnen worden (naar een minuut of 100, net als zijn voorganger). Nu ligt het zwaartepunt op enkele scènes die ik echt heel goed vind, zoals de slow burner bij de kapel in het eerste uur en de reeds genoemde final shoot-out. Gemeenschappelijke deler is wederom de fenomenale muziek van Ennio Morricone die die stukken film begeleidt.

Al met al kan gezegd worden dat dit tweede deel van de Dollartrilogie vermaak biedt, (via Eastwood en van Cleef), Leone’s kunsten wederom toont (montage, close-ups, aankleding van de decors, editing), maar door het (te?) eenvoudige, en vooral te lang uitgesponnen narratieve concept toch aanzienlijk aan kracht inboet.

3.5*

Voor wie geïnteresseerd is in een blogbericht van mijn hand waarin de hele Dollartrilogie aan bod komt, klik hier

Eerste deel van Leone’s Dollar-trilogie over een lone gunman (wiens rol klassiek wordt ingevuld door de iconische Clint Eastwood) die profiteert van een burenruzie in een slapend stadje.

Eigenlijk zijn het begin en het einde van de film het best. Na de heerlijke openingssequentie met de muziek van Morricone (door de film heen de meest constante factor) komt het verhaal fijn op gang met een ontspannen Eastwood, die enkele oneliners uitslaat en de broeierige situatie heel rustig in zich opneemt. Leone speelt hier al fijn met close-ups, zoals hij dat later bij Once Upon a Time in the West en The Good, the Bad and the Ugly nog veel uitgebreider zou doen.

Echter, in het middenstuk valt goed op dat het plot nogal matig is. Daarnaast had ik wat moeite met de belichting, oogden de actiescènes wat gemaakt en weinig spectaculair, en was het acteerwerk los van Eastwood ook niet al te best. Duidelijk wordt hier dat a Fistful of Dollars wel vermakelijk is, maar ver blijft van de klassieke status die Leone’s latere werken zou vergaren.

Aan het einde blijft de relatief positieve indruk toch overeind; in een heerlijke slotscène, die ik zou bestempelen als een voorproefje op the Good, the Bad and the Ugly, zien we Eastwood zo’n beetje op de top van z’n kunnen. De muziek van Morricone maakt het mooi af.

3*

volledig

Schitterende film. Van begin tot einde geboeid door dit prachtige verhaal, dat zich kenmerkt door goed acteerwerk, mooie muziek en een interessant en goed uitgewerkt thema. Lerman en Watson zijn werkelijk fantastisch. De muziek is ook erg goed gekozen (The Smiths, Heroes, Come on Eileen). Enkel bij het vaag blijvende plot rondom Charlie's tante raakte ik af en toe even de draad kwijt, maar het voegt wel een heftige extra dimensie toe aan de film. Overigens lees ik nu bovenstaande reacties hoe dat precies in elkaar stak. Zal vast aan mij liggen dat ik dat ik niet direct volledig meekreeg. Achteraf heb ik alleen maar respect voor de wijze waarop de flashbacks in de film verwerkt zijn. In principe een ruime 8, maar deze film gaf aan het einde net even dat extra goede gevoel. Raakte de juiste snaar bij mij. 4,5*

Assayas vermengt het materialistische met het bovennatuurlijke. Een verademing in een seculiere tijd als deze, waarbinnen de opmars van (nieuwe vormen van) spiritualiteit soms wat ondergeschoven dreigt te worden.

Het effect is een soms wat unheimlich aanvoelende film. De (illusionaire?) aanwezigheid van de geest van een overleden broer in een kil, leeg huis contrasteert met een constante aanwezigheid van moderne technologie en een materialistische focus op mode. Het oude maakt contact met het nieuwe; sterk is een scène waarin berichtjes van een onzichtbare aanwezige één voor één verschijnen op het beeldscherm van Maureen (Kirsten Stewart).

Stewart stijgt boven zichzelf uit in deze arthouse-thriller. Ontmoetingen zijn vluchtig, de locaties die ze betreedt zijn doorgaans verlaten en op straat heeft ze nauwelijks oog voor haar omgeving. Veel komt dus aan haar op lichaamstaal en mimiek. Geleidelijk lijkt Stewart af te rekenen met haar Twilight-imago. Haar performance hier is volwassen en gelaagd, en geeft het haperende scenario de nodige zeggingskracht.

Assayas' genremix boet aan het einde wat aan kracht in; het bovennatuurlijke element had potentie, maar verdiende uiteindelijk een strakkere uitwerking.

3,5*

Ik liet me tijdens het kijken naar Phantom Thread vooral leiden door de prachtige score van Jonny Greenwood, die op dat moment live uitgevoerd werd door het Rooterdam Philharmonisch Orkest. De volmaakte paradoxen van de muziek – elegant maar dreigend, harmonieus maar bij vlagen ook ijzig en verstokt – schijnen ook door in de film zelf, die de perfectie vrijwel op ieder vlak benadert. Karakters botsen en schuren in een sierlijk kader van cinematografische wonderlijkheid. Haast onmerkbaar verschuiven de perspectieven: het blikkenspel is ook een rollenspel. Vicki Krieps mag de geschiedenis in als de actrice die erin slaagde (een wederom fenomenale) Daniel Day-Lewis te overrompelen. Wát een vrouw – het mag, nee moet gezegd.

Sterke thriller die zich volledig op één locatie afspeelt. Mijn oprechte waardering dat Schumacher middels een fijne spanningsopbouw mijn aandacht volledig bij de film weet te houden, want daar had ik vooraf wel mijn twijfels bij. Dat dit werkje maar 80 minuten duurt speelt natuurlijk ook wel mee, maar dat doet niets af aan de uitstekende uitwerking van dit eenvoudige narratieve concept.

Ik was vooral ook erg content met het sterke acteerwerk. Voorop gaat Kiefer Sutherland als excellerende 'invisible actor' en in zijn kielzog volgen een sterke Whitaker en een gedegen Farrell. Mede hierdoor blijft de film de gehele speelduur interessant en geloofwaardig genoeg, zonder dat de ruimtelijke beperkingen Phone Booth fataal worden. De twist aan het einde kon wel op mijn goedkeuring rekenen.

Zeer de moeite om eens meegepakt te hebben, kleine 4*.

Het kostte niet heel veel tijd om verknocht te raken aan de geluidsband van deze film. Mansell’s elektronische tonen passen erg goed bij de paranoïde sfeer die Pi oproept, en het is dan ook mede door de muziek dat ik dit werk waarlijk meeslepend vond.

Want op het narratieve vlak miste ik toch wel wat, al genoot ik van de speculatieve vervlechting van wiskunde en (Joodse) religie. Pi draait uiteindelijk vooral om de toenemende paranoia van hoofdrolspeler Max Cohen (Sean Gulette). En dat was me dan net niet genoeg, want ik vond Gulette niet al te sterk acteren, en de beelden flitsen zo snel aan je voorbij dat een stukje opbouw of narratieve uitwerking meestal zoek is.

Dat flitsende tempo is echter weer sterk gedaan, want de montage is van hoog niveau. Het geeft Pi qua filmvorm iets extra’s. Wel betwijfel ik tot op dit moment of ik erg gelukkig ben met de zwart-wit keuze, dat genereerde visueel een stukje grauwheid en deed de scherpte van het beeld geen goed. Misschien was dat juist Aronofsky’s intentie, maar ik ben benieuwd of ik er nog meer in had gezeten als er in kleur was gefilmd.

Knap dat diezelfde Aronofsky met zijn debuut op low budget al zoiets kon neerzetten. Ik ben onder de indruk, maar mis nog net even dat extraatje voor een waarlijke hoge beoordeling.

Stevig in de 3,5*

Een prachtige film. Op zeer heftige wijze maken we kennis met de gruwelen die de joden moesten doorstaan, in dit geval in Warschau. Meerdere malen zien we hoe mensen als beesten worden neergeknald. ´Waarom slaan we jullie?´ ´om Nieuwsjaarsdag te vieren....
Dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt het des te indrukwekkender.
Brody´s rol kent niet bijster veel dialoog maar zijn rol is erg geloofwaardig. Lichaamstaal is hier van grote waarde. Het gedeelte waarin Brody op de vlucht is kent geen dialoog; alles wordt door de acteur zelf gedaan. Dit deed me denken aan Tom Hanks in Cast Away. Wat voor mij wel een mysterie zal blijven, is waarom de SS´er Szpilman hielp. Natuurlijk, hij wilde zijn hachje redden nu het einde van de oorlog nabij was, maar ik vond het wel een erg scherp contrast. Het is echter gebeurd, wat ook maar weer aantoond dat niet alle Duitsers moordenaars waren. Een waardevol werk, dat ik niet anders kan beoordelen dan middels de maximale score. 5*

Masochisme tussen twee hoofdrolspelers, ik word er maar zelden heel warm van. Heel gek is dat in het geval van La Pianiste ook niet; veel klinischer en koeler ga je het niet krijgen, maar juist psychologisch is één en ander sterk uitgewerkt. In de montage, de close-ups van Hupperts gezicht, het beschouwende perspectief van de camera. Huppert schittert in een rol die veel van haar gevraagd moet hebben, al lijkt deze Franse krachtvrouw de seksueel getormenteerde personages gewoonweg ook op te zoeken. Magimel vond ik (zeker als ijshockeyspeler, was dat nodig?) minder op z'n plaats. Een gebrek aan overtuiging en chemie in de scènes met Huppert breekt de film wat op. Het einde is dan weer van een zeldzame klasse.

Prettige documentaire, waarin een filmploeg naar een afgelegen Canadees plaatsje trekt om het noorderlicht te registreren. Die Aurora is soms eerder een metafoor voor de kernboodschap van Mettlers voice-over: het 'echte' van onze natuur, dat in steeds toenemende mate conflicteert met onze drang naar representatie. Terecht is dan ook de vraag van Mettler zelf of een documentaire als deze wel zin heeft. De tijd die zijn crew besteedt aan het beheersen van de filmapparatuur, gaat voor een geduldige bewoner op aan een meditatief gestaar naar de prachtige sterrenhemel. Zó kan het dus ook.

De Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó opent Pieces of a Woman met een ijzingwekkende registratie van een bevalling van een uiteindelijk doodgeboren kind, om de film daarna pas werkelijk te laten beginnen.

De bevallingsscène duurt, wat zal het zijn, twintig, vijfentwintig minuten, en al die tijd is de camera zo dichtbij dat je de strijd tussen leven en dood zelf kunt meevoelen. Het ene moment is er leven: een blik van verstandhouding tussen moeder (Vanessa Kirby) en vader (Shia LaBeouf), de helende muziek van Sigur Rós op de achtergrond. Het andere moment is er dood: de huid van de pasgeboren baby verkleurt, hulpdiensten komen te laat. Er is alle reden voor kijkers om diep betrokken te raken. Zeker als even na de bevallingsscène blijkt dat de aanwezige vroedvrouw (Molly Parker) wordt aangeklaagd wegens nalatigheid.

Verder lezen

Zeer vermakelijke komedie, heb me met name het eerste halfuur helemaal kapotgelachen. Ook in het vervolg zeer grappige stukjes. Film is totaal niet realistisch ( de ''verdwijnmachine'') maar is daar ook niet voor gemaakt. Ouderwets lachen. een 7/3.5*

4 personen in een hotelkamer, die zich voor elkaar verbergen... 2 als gorilla verklede personen die via 2 kanten dezelfde kluis proberen te openen.. En een oude man, die niet weet wat hem overkomt, wanneer een complete beestenbende over het anders zo rustige dorpsplein racet.

Dit zijn enkele geweldige scenes uit deze film. Goed acteerwerk, met name van degene die Charles Lytton speelt. Een aardige film, maar hij ontspringt de middelmaat voor mij nog niet. Het verhaal is wat rommelig, en het einde vond ik nogal vreemd.

Sellers heeft al wat typische Clouseau-momenten, maar is nog niet zo ontzettend in de picture als in de vervolgfilms. Zo hilarisch als in de latere films ( denk bijv. aan Strikes Again ) vond ik hem nog evenmin. Het ontbreken van Cato en Dreyfus in deze film vond ik ook nog een gemis. Desondanks een voldoende. Aardige film, geen topper. 3*

Een Pirates-film is geen Pirates-film zonder een ontsnappingsscène. Salazar’s Revenge vormt geen uitzondering op die regel: als captain Jack Sparrow (Johnny Depp) ontwaakt in de kluis van de plaatselijke ‘bank’, herinnert hij zich wat zijn intentie was voor de rum het allemaal overnam. Wie Fast Five (2011) zag, kent al een variatie op wat dan komen gaat…

Gehele recensie

Verder lezen

Platoon is een indrukwekkende oorlogsfilm over een dieptepunt in de Amerikaanse militaire geschiedenis: hun interventie in Vietnam wordt eerlijk geportretteerd. De idealistische instelling van Oliver Stone zweeft boven zijn zelf gecreëerde meesterwerk : achter bijna alle gebeurtenissen in de film zit een visie, gebaseerd op Stone´s persoonlijke ervaringen als Vietnamveteraan. Waar veel films oorlog romantiseren, en duidelijk onderscheid maken tussen goed en kwaad, is in Platoon niets van dit alles bepalend. Alhoewel de film vanuit Amerikaans oogpunt wordt getoond, is er geenszins sprake van een poging de gruwelen die zij in de film begaan goed te praten. De Amerikanen waren beslist geen lieverdjes; in velen van hen schuilt een dierlijk instinct dat in bepaalde omstandigheden de vrije loop krijgt. De Zuid-Vietnamese bevolking moest het ontgelden, terwijl zij waarschijnlijk onschuldig waren. Op sommige momenten krijg je hierdoor sympathie voor de ´vijand´, terwijl je de acties van de Amerikanen afkeurt. Goed werk, van een kaliber dat enkel de groten van de filmindustrie kunnen leveren. Zijdens de keurige regie, de knappe montage en het veelzijdige camerawerk is het casten van de hoofd-en bijrollen ook een overwinning van Stone. Sheen is overtuigend als de stille, nadenkende jongeman die gedesillusioneerd raakt op zijn eerste dag in Vietnam. Door het voorlezen van passages uit brieven aan zijn grootmoeder, die als enige aan het thuisfront zijn vertrek naar Vietnam begreep , vernemen we zijn gedachtengangen. Zijn sympathie jegens Elias ( William Dafoe ) is voelbaar; Elias is immers de enige die zijn verstand gebruikt en niet meegaat in de onmenselijke acties die leden van het 2e peloton begaan. Ironisch genoeg wordt deze benadering juist ´bestraft´ met de dood: Barnes, een oorlogsbeluste masochist wiens ethische waarden al lang geleden verdwenen zijn, besluit dat Elias zijn doorspekte moordmachine in de weg zit en benut de mogelijkheid om van Elias af te komen. Sheen neemt uiteindelijk wraak, doodt Barnes en herstelt zo de orde. De scène waarin Elias door NVA-troepen wordt opgejaagd en vervolgens sterft, terwijl hij zijn handen richting hemel heft, is mijns inziens het hoogtepunt van de film. De scène waarin Elias door NVA-troepen wordt opgejaagd en vervolgens sterft, terwijl hij zijn handen richting hemel heft, is mijns inziens het hoogtepunt van de film. De dramatische muziek van Samuel Barber doet de waarheid des te harder aankomen Platoon is waardevol, omdat ze eerlijk is: er wordt geen blad voor de mond genomen door aan te tonen dat er zich tussen de Amerikaanse troepen mannen als Barnes bevonden, die puur op eigen belang uitwaren en hierbij geen enkele vorm van ( zinloos ) geweld uit de weg gingen. Ook laat de film zien dat er types waren als luitenant Wolfe : een volstrekt incapabele leidinggevende, die er puur op uit is zijn eigen hachje te redden, en door zijn lafheid ontsprorende ondergeschikten ( lees:sergeant Barnes ) aan te pakken en zijn militaire incompetentie het leven van zijn mede-militairen meerdere malen in gevaar brengt. Stone stelt door de film en het karakter van Charlie Sheen heen een aantal pijnlijke vragen: ´ Hoe kan het dat mensen als Barnes in de jungle hun eigen gang kunnen gaan, en hun eigen regels kunnen opstellen?´. ´Hoe kan het dat we tegen elkaar vechten, in plaats van tegen de vijand?´. Vragen die niet alleen gelden voor de film, maar die ook gegolden hebben in de harde realiteit van de Vietnamoorlog. Deze vragen zijn op te vatten als een anti-oorlog statement; ik zie het meer als een grootse poging de waarheid op tafel te brengen: een vervulde wens van Oliver Stone zijn blik op de oorlog te tonen. Hierin is hij groots geslaagd. Platoon is een epos met eeuwigheidswaarde, en een essentieël onderdeel van ieders perceptie aangaande de Vietnamoorlog. 9*/10.

Visueel overdonderende film, die (niet gedacht dat ik dat ooit nog zou zeggen) in 3d goed tot haar recht komt. De ene stunt van de zogeheten 'Ozaki Eight' is nog indrukwekkender in beeld gebracht dan de andere. Doordat de film van spektakelmoment naar spektakelmoment hopt (met tussendoor wat oeverloos geleuter, dat echter, gelukkig, nooit echt op de zenuwen gaat werken) is Point Break nergens echt saai. Op visueel gebied kreeg ik immers nog bijna meer dan waar ik op hoopte. Met name de beklimming van de rots bij de waterval is enorm sterk in beeld gebracht wat mij betreft. Grote valkuil van een budget dat opgaat aan stunts is dat de film zelf verder niet zoveel voorstelt. Helaas is dat hier ook wel het geval. De acteurs zijn duidelijk niet op naam gekozen, en met name Johnny Utah vond ik eigenlijk maar een emotieloos karakter. De acteur die Bodhi vertolkte kon ik dan nog wel het best verteren, en Teresa Palmer zorgt ervoor dat het aan vrouwelijk schoon ook niet hoeft te ontbreken. Het is echter jammer dat naarmate de film vordert, de hoeveelheid ongeloofwaardigheden, clichés en anticlimaxen stevig toeneemt. Zomaar twee voorbeeld: met de dood van Palmer wordt veel te weinig gedaan, laat staan dat er echt gerouwd wordt. Ook de opmerking van Bodhi richting het einde is tenenkrommend: wie laat nu een undercoveragent toe als hij weet dat de man een agent is? Omdat hij 'hoopt' de man te kunnen bekeren? dacht het niet... Ik heb echter getracht dergelijke zaken gedeeltelijk langs me heen te laten gaan. Dit omdat de film zodanig spectaculair was dat ik toch ook vooral genoten heb. Hierom ging het mij uiteindelijk ook.
Het origineel heb ik niet gezien; misschien is dat maar goed ook, als ik de berichten hierboven zo doorlees.
Plot en acteerwerk is als gezegd onvoldoende, maar het entertainmentgehalte maakt dit meer dan goed. Levert voorlopig 3,5* op.

Een ingrijpend drama over een emotioneel instabiele misogynist die op een highschool in Montreal het vuur opent op (voornamelijk vrouwelijke) studenten engineering. De beelden zijn hard en eerlijk, en komen daarmee keihard binnen. Ik heb een uur en een kwartier met een brok in m’n keel zitten kijken.

Dit is de laatste film van Denis Villeneuve voor hij met Incendies doorbrak. Wat mij betreft verdient echter juist Polytechnique meer aandacht en waardering. Ik weet niet of ik ooit een film heb gezien met zulke wonderschone zwart-wit cinematografie. Daarnaast is de verstillende score van grote kwaliteit, en verdient ook het camerawerk een eervolle vermelding. Villeneuve heeft er tenslotte op het narratieve vlak voor gekozen een niet-lineaire vertelstructuur te hanteren, en dat pakt goed uit.

Een film die me zwaar valt en tegelijk enorm overtuigt, mede ook dankzij het acteerwerk van Maxim Gaudette (de schutter). Hoewel hij nauwelijks dialoog heeft in deze film, draagt hij moeiteloos emoties over. Dit komt vooral door zijn ijzersterke mimiek. Zijn gezichtsuitdrukkingen door de film heen spreken boekdelen, al blijft het een onhaalbare taak je met zo’n persoon te identificeren.

Een klein meesterwerk.

4.5*

Op het gebied van realisme heeft deze film heel wat mankementen, maar wat een brok vermaak krijg je voorgeschoteld met deze film.

Ik ben zelf in Pompeii geweest, en heb ook de Vesuvius beklommen. Heb op het marktplein gestaan, vanwaar je de Vesuvius in de verte ziet. Heb de verkoolde resten gezien. Het verhaal heeft een enorme indruk op me gemaakt en doet dat nog steeds, en is zodoende voor mij een van de meest intrigerende rampen uit de geschiedenis.

Ik weet er redelijk wat vanaf, en is de ondergang van Pompeii dan realistisch in kaart gebracht? nee, niet echt.

Toch is dit een heerlijke film, en dan wel om de reden dat het entertainmentsgehalte enorm hoog ligt. Ik heb me van begin tot eind vermaakt. Het verhaal vond ik redelijk, al ontbreekt de echte diepgang en emotie bij Harington om zich geloofwaardig te wreken.

Verder is Harington geknipt voor de rol, zijn vechtkunsten ( die ik al ken van Game of Thrones ) zijn indrukwekkend.

De rest van de cast doet het ook prima, met als uitblinker de Afrikaanse Lost-acteur.

Browning is ook niet slecht. Is het romantische plot dan overbodig? Ja, de vetste scenes waren wat mij betreft de Gladiator-scenes, met als eenzaam hoogtepunt het massagevecht in de arena.

Toch irriteerde het mij niet, mede omdat ik me minder druk maak om wat veel mensen wel doen, namelijk het gegeven dat deze film wel heel zoetsappig en ongeloofwaardig is.

Ik kijk deze film voor het vermaak en ben geen moment echt teleurgesteld. Daarnaast is de soundtrack ook verre van onaardig.

Fijne actie, de film duurt niet te lang en de Full HD-beelden van het bruisende Pompeii en omgeving zijn toch echt wel indrukwekkend.

Wil ik realisme, dan lees ik Plinius wel of ga ik een documentaire kijken.

De filmposter zegt toch al genoeg?:)

Prima vermaak dus, 4*.

Ha, als er twee films zijn die niets met elkaar te maken hebben...
Had moeite met de manier waarop Sciamma in een film die volgens alle lyrici juist compleet vrij en ongedwongen is haar visie uitdraagt. Zo is er een scène waarin een vrouw aborteert bij een jong meisje (waarom is dat meisje überhaupt een personage in de film, mag je je afvragen) met haar eigen baby ernaast. Als je daarvoor kiest mag je mij wegvinken. Vergelijkbaar met Noé die het leuk vindt om een kind en een zwangere vrouw present te laten zijn op een plaats waar zij niet horen. En dan ook nog.. je zult 'em gezien hebben.
Verder kan ik niet om de bijzonder knappe cinematografie heen en vond ik Merlant erg goed. Haenel stond me meer tegen - gevoelsmatig, en qua karakter. Dat haalt de angel uit dat tweespel. Ik vind het overall te typisch en programmatisch dat je als regisseuse een anachronistische film wilt maken omdat je een boodschap hebt die nu het levenslicht moet zien. Daar kun je voor kiezen, maar met de scène waar ik mee begon werd het nog eens extra door m'n strot geduwd. Dan is het voor mij afgelopen.