Opinions

Een macabere beproeving.

Wellicht niet voor diegenen die wat meer veeleisende (psychologische) horror goed kunnen waarderen, maar wel voor mij. Na gisteren ook Antichrist (2009) gezien te hebben, kan ik toch wel concluderen dat dit soort films me over het algemeen te veel tegenstaan.

Zelfs van het wervelende camerawerk kon ik na een tijdje niet meer genieten, toen de meest krankzinnige waanzin langskwam. Gezegd, het was me allemaal nog niet eens zo choquerend als ik voorheen gedacht had, maar ik val over de schijnbare willekeur waarmee alles langskomt. Zulawski toont veel ranzigheid, en wij mogen maar uitvogelen wat het allemaal betekent. Het zou me niets verbazen als de beste man psychisch niet helemaal honderd was toen de opnames voor Possession begonnen. Probeer ik voorzichtig te zeggen, maar ik merk wel dat al die suggestieve ellende me behoorlijk de keel uit is gekomen.

Veel valt of staat hier met het acteerwerk, en daarin bedienden met name Adjani en Neill zich van een staaltje overacting dat ik moeilijk kon verteren. Dat constante manische, ik was er vanochtend veel te nuchter voor denk ik. Vind het een wonder dat ik de twee uur heb uitgezeten, en houd me even niet in als het om de beoordeling gaat.

1*

Veel stof tot nadenken. Knap hoe Reygadas en z'n dop me de gehele film het idee geven dat ik naar een luchtspiegeling zit te kijken, waarin plotse overgangen van wild geraas (de zee) naar stilte (huiskamer) het associatieve karakter van de film treffend benadrukken. Het meest intrigerend? de Satan-eske figuur met gereedschapskist.
Wordt ook nog eens geïnsinueerd dat het kind hem kan zien? Het grootste pijnpunt: dat ik de eerste keer juist door de fragmentarische insteek maar met veel moeite in het narratief kon komen. Jammer, want de prachtige beelden lenen zich bij uitstek voor een filmervaring die bijblijft. Dat gebeurt nu ook wel, maar ik denk dat herziening alsnog wel een pre is. Misschien wel de belangrijkste scène van de film werd voor mij nu verstoord door een ongetwijfeld zeer flauw feit: er werd écht heel erg vals gezongen. Stoor je je daaraan, dan weet je dat je niet genoeg 'in' de personages en hun emoties zat, al was ik in eerdere scènes wel compleet mee. Voor nu ruim 3.5*.

Wat vreesde ik ervoor dat dit een gedrocht zou worden, zeker op basis van de laatste trailer. En het moet gezegd, voor velen zal Power Rangers dat nog steeds zijn. Ik zat echter in een vrijwel lege zaal voor een groot scherm waarop montage, camerawerk en cgi positief opvielen. Daarnaast kende de film een fijne pacing en was het merendeel van de tieners prettig gecast. Natuurlijk, de scenaristen spelen hier wel erg opzichtig de Transformers-kaart, en van originaliteit is geenszins sprake. Banks' personage lijkt bijvoorbeeld rechtstreeks uit het script van Suicide Squad te komen. Dat ik ondanks veel narratieve ongein op een kleine voldoende uitkom, is een positieve verdienste die haast volledig aan amusement en technische kwaliteit te danken is. 3*

Na Thomas’ rehabilitatie in de kliniek is het een fractie van tijd voor degene die de regels verfoeide zelf aan het prediken slaat. Misplaatst en veel te gemakkelijk is een scène waarin het wedergeboren lid van de gemeenschap inpraat op een net gearriveerde patiënt, die – uiteraard volledig in lijn met Thomas’ eerdere gedrag – uit ellende de natuur in is gevlucht. Kahn reduceert een complexe psychologische en fysieke transformatie tot een simpele omkering. Het script verdringt de verslaving naar de achtergrond en focust zich rigoureus op de twijfel die in het Bijbelse DNA van de naam ‘Thomas’ verborgen zit: de klassieke keuze tussen goddelijke en aardse liefde.

Als Thomas’ mogelijke priesterschap ter sprake komt, heeft de film zijn belangrijkste kruit al verspeeld. De gehaaste transformatie, al eerder aangestipt, draagt ook nog eens het gewicht van het kunstmatige vervolgconflict. God of mens? In La Prière krijg je de voorspelbare grote lijnen op een presenteerblaadje aangereikt.

uitgebreide review

Verrassend eigenzinnig, gestileerd; niet al te vaak zie je in een Nederlandse film shots die met wat fantasie ook niet misstaan zouden hebben in de laatste Refn. Des te jammerder is het dat sommige vertolkingen het karikaturale constant beroeren. De Jong houdt z'n eigen stereotypen in stand door z'n personages toe te rusten met afleidende maniertjes (vuurwerk? nootjes?) en bijpassend taalgebruik. Gelukkig blijft Prins intrigerend, mede door de Jongs oog voor compositie en het prettige kleurgebruik (ook daarin doet dit werk weer enorm aan Refn denken). Een wrange nasmaak zou net zijn uitgebleven, ware het niet dat het einde nogal anticlimaxaal en gemakkelijk is geënsceneerd.

IJzingwekkende thriller met een excellerende cast en een onderhuidse spanning die je niet meer loslaat.

Dit is zo'n film waarvan je hoopt dat je hem eens voor de eerste keer kunt aanzetten. Ik was al snel verkocht, maar hoe verder Prisoners vorderde, hoe verder ik dit meeslepende verhaal in werd getrokken. Keller Dover, een rouwende vader, (fantastisch gespeeld door Hugh Jackman) neemt na de ontvoering van zijn dochter Anna het lot in eigen hand, en besluit koste wat het kost de waarheid boven water te krijgen. De morele vragen die dat met zich meebrengt worden subtiel verwerkt in de film, daar Villeneuve je raakt, maar tegelijkertijd het thriller-element laat overheersen. Zeker de eerste anderhalf uur kennen ijzersterke dramastukken, waarna het laatste uur primair gereserveerd is voor de weg naar bevredigende closure.

Op zich is het uitgangspunt niet eens zo heel bijzonder, maar het is die fenomenale uitwerking die Prisoners zo goed maakt. Ten eerste het acteerwerk. De reeds genoemde Jackman speelt de beste rol die ik van hem gezien heb. Gyllenhaal overtuigt als de politieagent in gewetenstrijd. David Dastmalchian en Paul Dano zijn die verbijsterende geestesgekken die je alleen door hun gezichtsuitdrukking al versteld doen staan.

Daarnaast is het camerawerk ontzettend sterk. Ik lette er niet eens specifiek op, maar de prachtige standpunten vroegen aandacht en waren tegelijk enorm functioneel. Ook de setting was fantastisch. Eigenlijk was zo'n avond als deze perfect voor het kijken. Het wordt wat kouder, de herfst laat zich voor het eerst echt voelen en Prisoners grijpt je bij de strot met vervallen, quasi-vredige huizen in bedrieglijk gewone woonwijken, en het grauwe weer doet je onwillekeurig huiveren. Daarbij speelt ook de donkere geluidsband een versterkende rol.

Prisoners duurt tweeënhalf uur, en in dat tijdsbestek trakteert Villeneuve ons op de haast vlekkeloze uitvoering van een uitstekend scenario. De acteurs hadden niet beter gecast kunnen worden en het camerawerk vormde stilistisch het grootste pluspunt.

Het voelt heel fijn weer eens een dikverdiende 5* uit te kunnen delen.

''De beelden in The Trial komen van een rechtelijk showproces, in het najaar van 1930 gedocumenteerd door de socialistische Sovjet-staatspartij. De term ‘showproces’ vangt de ambiguïteit van het gevorderde toneelstuk op voorbeeldige wijze. De setting van het proces is zo formeel als ze maar zijn kan; één voor één getuigen vermeende samenzweerders tegen de staat, leden van de zogeheten ‘Industriële Partij’, voor een aangestelde aanklager. In de montage passeren de smetteloze bekentenissen van een goede handvol contrarevolutionairen de revue, waarna de aanklager in lijn met de passende wetsartikelen het verdict voorleest. Tot zover dekt ‘proces’ de lading perfect. Tenzij je weet dat die ‘Industriële Partij’ in feite nooit bestaan heeft, en dat de getuigen acteurs in schaapskleren zijn. Plots klikt het enthousiaste applaus van het toegestroomde publiek als de cue van een televisieshow.''

volledige recensie (Cine)

Vermakelijke film, maar ( helaas ) zeker niet onrealistisch, gezien de situatie in Haren.

Ik zeg helaas, omdat de manier waarop bijv. de klagende vader in deze film wordt getaserd totaal idioot is. Het gedrag van de meeste jongeren is absurd, ik vond het in de film allemaal zeer vermakelijk, maar als het mijn huis was zou het een ander verhaal zijn.

Wanneer je het echter allemaal niet te serieus neemt, vermaak je je wel, al irritteert het karakter Costa ( Oliver Cooper ) wel de gehele film. De film haalt zichzelf echter onderuit door een aantal storende onwaarschijnlijkheden. Allereerst het gedrag van de vader, die 'zoiets gewoon niet van zijn jongen had verwacht', Thomas had dit toch niet in zich' . Vervolgens vraagt hij even hoeveel mensen er dan wel niet waren, knikt even, de auto wordt opgetakeld, en that's it. Geen enorme boosheid, meer onverschilligheid. Een ongeloofwaardige reactie. De moeder wordt helemaal niet meer in beeld gebracht.

Corby ziet Thomas rotzooien met een andere meid maar na een simpel praatje is ze toch weer om, en heeft de film een 'happy end'. Onnodig, ongeloofwaardig. Ook de heroineverkoper met de vlammenwerper was totaal niet nodig. Wanneer er brand was uitgebroken door een ongeval was dit vele malen echter overgekomen.

Ook de algemene moraal viel me tegen. In plaats van een statement af te geven, door te laten zien hoe het niet moet, is de conclusie dat het eigenlijk gewoon 'awesome' was... Juist... een heel huis tot de grond toe afgefikt, auto weg, een rotzooi van jewelste, en het was 'awesome'. Thomas lijkt ook wel erg blij te zijn met het feit dat iedereen op school hem nu wel mag.

Het plan van de film was goed, de uitvoering matig. 2,5 *

Maakt er (weer?) eens iemand een film over de Armeense genocide, staat een driehoeksverhouding centraal. In The Promise wordt de oorlog tegelijk beperkt en verzachtend in beeld gebracht; aan het oudere arthouse-publiek is gedacht, drama en romantiek blijven de boventoon voeren. Een politiek statement schijnt desondanks wél door. Een Joods-Amerikaanse politicus spreekt zijn absolute afkeur uit over de wijze waarop de Turken de fellow christians, de Armenen behandelen. Zie daar een wrang, welhaast pijnlijk moralistisch perspectief. Een film als deze had urgent en onderbouwd moeten zijn, maar in The Promise blijkt maar weer dat Amerikanisme, romantiek en commercie uiteindelijk belangrijker zijn. Punten voor de (redelijke) cast met name, de aankleding, locaties. 2*.

Kieslowski presenteert een allegorie van drie doodlopende paden; de drie alternerende verhaallijnen zijn de drie wegen die de denkbeeldige Pool in kon slaan in een tijd van straffe staatscontrole. De hoofdpersoon lijkt uit een film van Kieslowski's mentor Zanussi te zijn weggelopen.

Ik had de synopsis onder geen beding moeten lezen voor het kijken. De film is in essentie zo conceptueel dat ze me op dramatisch vlak nauwelijks wist te pakken. Ook het tragische einde kwam maar half binnen - dit is Kieslowski met megafoon, zoals ik hem nog niet vaak zag. Nog eerder dan een harde speling van het lot is dit een roep om commitment of, zo je wilt, een nekslag voor het apolitieke.

Erg prettig om dan eindelijk eens te mogen zien hoe de perfectionistische Hitchcock alle lijntjes uitzet in Psycho. Het maakt daarbij niet uit of het nu gaat om de reflectie van de koplampen van een niet zichtbare auto, of om de uitgekiende klassieke douchescène. Ieder detail dat ik opmerkte zorgde weer voor een kleine glimlach, terwijl ik überhaupt genoot van de prachtige settings (dat huis is er één uit duizend!).

In de filmtechnische perfectie zit hem direct ook de grote meerwaarde van Psycho. Puur als verhaal viel het plotje over een jongen met een persoonlijkheidsstoornis me namelijk een beetje tegen. Daarvoor zaten er in de plotverloop net iets te veel ongeloofwaardigheden, waren de characters net te karikaturaal, en draait het geheel teveel om de twee climaxen. Wat ook niet echt meewerkt, is dat Hitchcock het nodig heeft gezien na de tweede climax nog eens precies te gaan uitleggen hoe de vork in de steel zit. Het kwam mij net iets te wijsgerig over, liever had ik de laatste puzzelstukjes zelf gelegd. Wat paradoxaal ook, na een film waarin Hitchcock je als master of suspense telkens een stapje voorblijft...

Desondanks is dit een superbe thriller, die haar sporen in de filmgeschiedenis meer dan terecht heeft verdiend. Op het gebied van montage, beeld-geluidverhouding, scène-opbouw en camerawerk is Psycho een absoluut meesterwerk, en zal ze voor altijd wel een filmische mijlpaal blijven.

4*

Redelijk vermakelijk, maar lang niet zo goed als verwacht. Bale scoort voldoende maar kan vele malen beter. Depp speelde een ongelofelijk irritant karakter, en ook al weet ik dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, de film kende flink wat onwaarschijnlijkheden. De romance met Cotillard oogde erg nep en geforceerd. Al met al een film die de verwachting niet waarmaakt. Vermakelijk, maar een gemiste kans. 3*

´The one that says Bad Motherfucker´

Pulp Fiction, deze moest ik ook gezien hebben. Nr. 5 in de top 250 staat ie vast niet voor niets.
Ik had niet verwacht dat dit een film zou zijn die me lag, maar wilde deze toch graag een kans geven.
Achteraf gezien is dat een goede keuze geweest, want het regent toch wel heerlijke quotes in deze film. Het acteerwerk is erg goed, en sommige scenes zijn meesterlijk.
Desondanks vind ik Pulp Fiction lang niet de gehele speelduur even boeiend.
Mijn score komt voort uit delen van de film die ik briljant vond.
De beginscenes met eerst het restaurant, en daarna de eliminatie van Brett zijn geweldig, maar daarna is er een minder middenstuk, waarna het einde ( vanaf de ´Bonnie case´ ) weer fenomenaal is.
Waarom? het karakter Bruce Willis vind ik weinig interessant. Het gedoe rond het horloge is wat oninteressant en dient alleen maar tot het ontmoeten van Vincent en Marsellus. Zijn vrouw Fabienne vind ik ook redelijk vervelend.
De scenes met Uma Thurman waren het ook net niet voor mij ( ze acteerde mijns inziens net iets over de top )en het constante betrekken van drugs bij deze scenes maakte me ook niet echt warm.
Nee, het waren de misdaadscenes, en de fijne quotes/humor die het ´em deden.
Zo is daar de geweldige afrekening in de muziekwinkel en de restaurantoverval, en natuurlijk het opruimen van de dooie in de auto. Brain detail, wat een heerlijk woord
Jackson steelt in deze scenes de show; Travolta is niet helemaal mijn type.
Plus en minpunten afwegend is dit toch wel een film die me zal bijblijven, en ook wel een die voor herziening vatbaar is. Zo goed als ie hier op MM staat aangeschreven vond ik em slechts bij vlagen, maar dat is een kwestie van smaak.
Deze was desondanks zeer het kijken waard.
Dik 4*