Opinions

Onbegrijpelijk waarom dit soort documentaires zo vaak voor televisie wordt ingekort – hopen de makers dat de kijkers die door zo'n TV-verminking in het onderwerp geïnteresseerd raken vervolgens geld gaan uitgeven aan de complete versie in de bioscoop of op DVD? Deze documentaire werd in 2013 of kort daarna uitgezonden door de Avro/Tros op NPO2 in een versie van 50 minuten, en mijn recensie (voor wat hij dus waard is) is op die versie gebaseerd.

        Een vriendelijke terugblik op de periode waarin Morin actief was aan Fellini's zijde gedurende de eerste helft van de jaren 70 van de vorige eeuw. Leuk om de andere medewerkers uit die tijd herinneringen te zien ophalen; productie-ontwerper Dante Ferretti (1943-) zal wel de beroemdste zijn, mede vanwege de drie Oscars die hij won voor zijn werk voor Martin Scorsese en Tim Burton, en er is ook aandacht voor Fellini's fascinatie voor het circus en voor de prachtige muziek van zijn hofcomponist Nino Rota, maar het aandoenlijkste verhaal is dat van Magali Noël die om 2 uur 's nachts in Frankrijk door Fellini himself werd gebeld en om 10 uur de volgende morgen in Cinecittà haar eerste scène als Gradisca in Amarcord draaide. Dat geeft meteen ook wel aan wat voor soort docu dit is: leuk voor wie bekend is met Fellini's werk, maar ik kan me voorstellen dat wie dat níét is hieruit nauwelijks een helder beeld krijgt van wat voor mens hij was en wat hem als zeer idiosyncratische en persoonlijke filmregisseur dreef, ook al omdat deze documentaire zich concentreert op een heel beperkt gedeelte van Fellini's carrière en daarbij dus de films uit zijn beroemdste periode (de jaren 50 en 60) negeert. Maar goed, het heeft geen zin om deze film te bekritiseren om wat hij ook helemaal niet pretendeert te zijn, en dan luidt mijn eindoordeel: leuk, maar voor mij ook weer niet leuk genoeg om geld uit te gaan geven aan...

Leuke film met aardig spel en een twist die ik niet zag aankomen, ook al omdat de mogelijkheid daarvan in het begin al ter sprake is gekomen maar toen van tafel werd geveegd ("Ach, wat zou het ook uitmaken?"). Wat het Gouden Kalf van Georgina Verbaan betreft, ze speelde verder uitstekend, maar ik vraag me af in hoeverre die prijs op het conto van de plottwist mag worden geschreven: na de onthulling van haar ware identiteit speelt ze eigenlijk niet wezenlijk anders, maar de kijker gaat haar gedrag van daarvóór opeens met andere ogen bekijken. Als Van Diem de film "in sequence" had gedraaid, had hij bij wijze van spreken haar vooraf slechts de eerste helft van het script kunnen geven en haar dan pas op de dag van de onthulling zèlf kunnen verklappen dat ze eigenlijk de moordenaar is, en dan waren haar eerste scènes in feite perfect naturel geweest. Aan de andere kant is het ook wel een compliment voor haar als actrice dat ze de wetenschap dat ze een moordenaar is toch nergens heeft laten "uitstralen". Hoe dan ook, een prima rol.

Zonder al te veel films van Ben Foster te hebben gezien is het wel duidelijk dat hij geweldig goed intense rollen kan spelen of zich in ieder geval duidelijk op z'n gemak voelt (bij wijze van spreken dan) in intense films, getuige zijn memorabele rollen in 3.10 to Yuma, Hostiles, Hell or high water en The program. Maar déze film is nog wel even wat anders, want hij gaat hier zódanig op in zijn rol dat ik de acteur achter het personage niet meer kan zien. De pijn in zijn ogen, zijn lichaamstaal, zijn voelbare ongemak in de nabijheid van andere mensen, zijn besef in de flashbacks van waartoe hij zich moet verlagen om te overleven, de gruwelijke keuzes die hij heeft moeten maken, Foster brengt het allemaal op briljante wijze over, en de bijrollen geven hem gelukkig alle ruimte. Sobere regie, geen ondubbelzinnig happy end, en Hans Zimmer houdt zijn muziek gelukkig klein – dat alles (en Foster voorop) maakt van deze film een onverwachte klap in de maag.

Ik houd een lijstje bij van Films die ik pas na vele malen kijken ben gaan waarderen. Zeven titels staan er inmiddels onder het kopje Eindelijk gelukt, maar onder ...en ik blijf het maar proberen staat nog alijd Suspiria. Je bent dus niet de enige, cinemanukerke.

Na diverse kijkbeurten van het origineel heb ik nog steeds mijn twijfels of de visuele pracht en de climax de knulligheden van bepaalde scènes en van sommig acteerwerk nou overschaduwen of niet. Deze remake, of laat ik zeggen: deze nieuwe versie, gaat in ieder geval aanzienlijk trager, maar geeft Blanc en Susie daardoor ook veel meer ruimte om tot volwaardige personages uit te groeien, en de toevoeging van Klemperer geeft het verhaal nog een extra dimensie. (Ik had niet door dat dat Tilda Swinton was, maar dacht in het begin wel: tjonge, wat hebben ze die jonge acteur slecht oud gegrimeerd. Maar ik vond haar die rol eigenlijk prima spelen.) In tegenstelling tot het origineel legt deze film al vanaf het begin de kaarten op tafel, maar op het einde blijkt dat niet het héle spel te zijn. Helaas vond ik het laatste half uur eerder lachwekkend dan creepy, met al die schokkerig gefilmde lichamen en die geëxalteerde dansen. Dat de film in mijn waardering nog goed op de been blijft komt door de redelijk benauwende eerste twee uren (hoewel die er ook wel anderhalf hadden mogen zijn), en mijn tweede kijkbeurt is me eigenlijk beter bevallen dan de eerste.

Eerst half gefascineerd half geërgerd door de uitzinnige camerastandpunten en het overdreven kleurgebruik, daarna langzaam maar zeker gegrepen door de benauwende situatie en het werkelijk superbe acteerwerk – kortom van sceptisch naar in de ban. Jammer dat ik dankzij één van de afleveringen van De kijk van Koolhoven (die waarin hij uitlegt hoe belangrijk de kleur van een bepaalde substantie is) al was voorbereid op de slotakte, maar uiteindelijk doet dat aan de impact van deze film niets af. Helaas doet de soms slechte verstaanbaarheid van de acteurs dat wèl, en ook miste ik enigszins waarom Suzy en Zwier van hun vader de wind van voren krijgen maar hoe Hendrix-adept Palmer de dans kan ontspringen, terwijl zijn haardracht en zijn hobby hem toch een dankbaar doelwit zouden moeten maken. Los daarvan is dit een wrange en aangrijpende film die voor met name de hoofdrolspeelster (hier zeldzaam mooi) en de regisseur al veel moois beloofde, en misschien zijn er zelfs mensen die vinden dat geen van beiden zich ooit heeft overtroffen.

Misschien dat hij nog met winst aan een tweedehands-DVD-winkel kan worden doorverkocht. Waarschuwing: daarna kun je daar in de toekomst je gezicht niet meer laten zien, zodra ze begrijpen met welk een onomstreden meesterwerk je ze hebt opgezadeld!

Het allervreselijkst is nog dat het je nergens mogelijk wordt gemaakt om ook maar éven te vergeten dat je naar een allermiserabelst produkt zit te kijken, omdat de film zo overduidelijk met een camcorder is opgenomen. Als ze hier een gewone filmcamera voor hadden gehuurd zou het in ieder geval nog de suggestie van professionaliteit hebben gehad.

Zoals DonOswaldo zegt: 0.5 omdat ik geen 0 kan geven. Maar voor de zekerheid heb ik toch nog maar even een paar keer met de cursor naast het meest linkse sterretje geklikt.

Tja, als kinderen het niet begrijpen, dan komt dat misschien wel als ze een paar jaar ouder zijn. Jammer als dat betekent dat de film daardoor niet voldoende toeschouwers heeft gehaald om quitte te kunnen spelen, maar inventiviteit, speelsheid en fantasie moeten toch gestimuleerd worden. Visueel deed het me af en toe aan Jean-Pierre Jeunet denken met die tussenshots vol fantasie en die aparte cameravoering, maar waar Jeunet zijn stijl vaak in dienst van een duidelijk plot zet, lijkt Swchwrm meer op een associatieve opzet dan op een duidelijke verhaalstructuur te leunen, hetgeen het ongeduld van sommige gebruikers hier misschien verklaart. Ik vond het zelf in ieder geval niet zo dwingend als vermoedelijk de bedoeling van de makers was, maar toch interessant genoeg om tot het einde toe geboeid te blijven, met dank aan de uitstekende Dennis Reinsma (plus prima rollen van Georgina Verbaan en Hans Dagelet). En helaas slechts een piepklein rolletje voor Cas Enklaar...

Ik had eigenlijk gerekend op een enigszins campy bedoening, maar afgezien van het feit dat de personages af en toe in een liedje uitbarsten wordt dit allemaal behoorlijk serieus gebracht. Uiteindelijk is dit natuurlijk een musical, maar ook een verhaal over meervoudige moorden, kannibalisme en wraak, en er is duidelijk niet bezuinigd op het nepbloed, want als Mr T. eenmaal los gaat met zijn scheermes spuit het verbazingwekkend vrijelijk in het rond. Depp speelt het gepast somber en grimmig zonder maniertjes, Bonham Carter en Rickman doen waar ze goed in zijn, en de beelden van het Dickensiaanse Londen zijn ronduit prachtig. Op al die aspecten heb ik eigenlijk niet veel aan te merken, maar omdat dit een musical is zitten er ook een hoop liedjes in, en tot mijn verbazing vond ik die bijna allemaal tamelijk matig. Stephen Sondheim is een grote naam, en het is niet altijd even eenvoudig om een goede indruk te krijgen van liedjes die je voor de eerste maal hoort, maar ik heb eigenlijk bijna geen melodietje gehoord dat me rechtop deed zitten (hoewel de tekst van A little priest wel hilarisch is: "The trouble with poet is / How do you know it's / Deceased? / Try the priest!"). Jammer, want ondanks de superbe visuele vormgeving en het aanstekelijke acteerwerk haalt deze musical daardoor voor mij niet het ereschavot.

Prachtige film, één van de meest verdrietige die ik ooit heb gezien. Toen ik hem de tweede keer bekeek wist ik natuurlijk al waar hij naartoe zou gaan en hoe hij zou aflopen, maar toch had ik dit keer meer bedenkingen bij het personage van Ian Holm. Zijn problemen met zijn eigen dochter zouden kunnen verklaren en rechtvaardigen waarom hij zich zo voor de zaak van de schoolbus inzet, namelijk omdat ook hij een kind is "kwijtgeraakt" en hij met het winnen van de rechtzaak misschien ook wel voor zichzelf een soort delging van zijn verdriet hoopt te verkrijgen, hetgeen ook meteen duidelijk zou moeten maken dat zijn beweegredenen voor het aanspannen van de rechtszaak "nobel" zijn en niet (louter) financieel. Aan de andere kant begint hij als een soort ambulance chaser zèlf met de zaak en schroomt hij niet om al zijn retorische vermogens in te zetten om bedroefde ouders over te halen mee te doen in een groot proces waar ze in emotioneel opzicht misschien wel helemaal niet aan toe zijn… Maar uiteraard is deze overdenking geen negatieve kritiek op de film zelf, noch op de fantastische rol van Ian Holm, echt zo'n acteur die niet altijd de erkenning krijgt die hij verdient maar die we nog zullen gaan missen wanneer hij er niet meer is (hij wordt over twee maanden 83).

Ultiem romantisch escapisme. In het begin lijkt het nog alsof de plot concessies aan de aanwezigheid van de recessie gaat doen (verstekeling Fred die als een hobo op de trein meereist, Ginger die het leger der werklozen dreigt te gaan versterken), maar al spoedig bevinden ze zich weer in chique nachtclubs, dure hotels en (het voornaamste) op witte dansvloeren, en zwieren ze weer als vanouds. Net als in Top hat krijgen ze comic relief van een dommerik (voor hem) en een cynicus (voor haar), maar het niveau van die voorganger haalt deze film niet. Desalniettemin heerlijk wegdroomvermaak voor wie er gevoelig voor is: buiten regent (of –net als in de film– sneeuwt) het, maar binnen dansen we vederlicht.

Tja, niks bijzonders, en Jennifer Aniston speelt weer eens Jennifer Aniston, en Patrick Wilson lijkt alleen maar mee te spelen om eerst als sexy en daarna als dom te kunnen worden afgeschilderd en tenslotte uit de film te worden geschopt zonder dat zijn personage daar erg veel schuld aan heeft. Juliette Lewis speelt helaas ook weer Juliette Lewis, maar gelukkig speelt Jeff Goldblum ook weer Jeff Goldblum, en vooral is Jason Bateman een frisse en innemende verschijning die een aantal mooie scènes met Anistons zoontje heeft. (Ik kan me niet voorstellen dat iemand aan deze film begint zonder van tevoren al te weten waar de titel op slaat, maar ik zal dit stukje toch spoiler-free proberen te schrijven). Ik heb begrepen dat hij in Amerika een redelijk bekende acteur is, en voor Nederlandse televisiekijkers wellicht ook wel, maar zelf heb ik hem nog niet zo vaak gezien, dus zijn persona hier is voor mij nog vers en ontwapenend. Zijn aanwezigheid is dan ook de voornaamste reden waarom ik ondanks alles eigenlijk toch wel enthousiast over deze film ben – ik begrijpt zelf ook niet helemaal hoe dat kan, zo'n flauw verhaaltje zou toch niets voor mij moeten zijn, hoe kan ik dit dan toch leuk vinden? Of zou ik… ben ik misschien als baby… STOP!

Aparte film. De dader is al vrij snel bekend, maar eigenlijk gaat het daar ook niet om : twee bijna geheel losstaande plotlijnen, vier boeiende hoofdpersonen, fantastische en zeer sfeervolle lokaties en een uitstekende rol van Dennis Quaid als de verbeten FBI-agent.

Aardig zijn ook de interviewtjes op de Nederlandse DVD-uitgave, waarin de regisseur onder andere vertelt dat hij een soort North by Northwest wilde maken, een spannende thriller die zich grotendeels in de buitenlucht afspeelt. En vooral bijzonder grappig hoe Danny Glover bij zijn multi-angle-interview steeds moet vermijden te zeggen dat hij de schurk is en dus allemaal alle andere dingen over zijn personage vertelt…
 

Een aardig maar niet opzienbarend plot, maar tjongejonge wat heb ik inmiddels genoeg van Travolta als schurk in strak pak met gesoigneerde coupe en overmatig zelfvertrouwen, hij moet dit soort rollen nu toch wel in z'n slááp kunnen spelen. Of was dit in 2001 nog fris? Hoe dan ook, van de eerste keer dat ik deze film zag herinnerde ik me nog maar twee dingen, namelijk ten eerste dat ik er niet veel aan vond en ten tweede die ene onverwachte scène met Halle Berry. Bij herziening kan de film me nog steeds niet boeien, hoewel die explosie op straat wel indrukwekkend is en Don Cheadle altijd betrouwbaar. Maar Hugh Jackman is hier (nog) te licht als acteur èn als personage om echt mee mee te kunnen leven, en daardoor kan het me uiteindelijk toch weinig schelen wat er allemaal gebeurt, vliegende bussen of niet. Weer zo'n film die van de ene kringloopwinkel naar de andere verhuist met als tussenstop een middagje in mijn DVD-speler.

Ik geef toe, met de overgevoeligheid voor de nieuwe kleren van de keizer die ik de laatste jaren om de een of andere reden heb ontwikkeld zou ik dit heel goed een stomvervelende en pretentieuze film hebben kunnen vinden. Feit is echter dat ik na de vrij normale eerste drie kwartier steeds meer in het ritme van de film kwam, en zonder dat ik nou de behoefte had om alle details te kunnen plaatsen kon ik eigenlijk de volle speelduur lang meegaan in zowel de droomlogica van de plot als de thematiek van de film als geheel. Een fraaie en zeer bevredigende meditatie over mensen, personages, het leven en de dood, onder andere, denk ik.

        Philip Seymour Hoffman (hier overigens wederom uitstekend) is niet mijn favoriete acteur, maar wat mijn voorganger over de samenhang tussen zijn namen, zijn uiterlijk en zijn acteer(on)vermogen te berde meent te moeten brengen ontgaat mij volkomen, terwijl ik zelf toch geen arme drommel ben.