Opinions

Sommige gebruikers hier zeggen niet te begrijpen wat de scène met de wijntrapperij precies moet betekenen, maar mij lijkt die het moment te markeren waarop Tony begrijpt dat hij zijn nieuwe leven moet omarmen en zich er aan moet overgeven, wil het enige kans van slagen hebben. Helaas maakt de daaropvolgende cocktail-party duidelijk dat hij wel een nieuw uiterlijk heeft gekregen maar dat hij van binnen eigenljk niet is veranderd of geëvolueerd: hij heeft geen doel, geen wezenlijk streven, en wanneer ook zijn half-geambieerde schilderscarrière vanwege gebrek aan talent niet van de grond komt laat hij zich meeslepen door de alcohol en zakt dan gruwelijk door het ijs.

        (Op één van de twee commentaartracks van de prachtig gerestaureerde Eureka Masters Of Cinema-Blu-ray vertelt Frankenheimer overigens dat daarop nu ook de in volle glorie herstelde en dus niet meer gecensureerde wijntrapscène te zien is: het tonen van blote borsten, billen en schaamhaar ging de Amerikaanse filmkeuring van 1966 nog veel te ver.)

        De film als geheel: een beklemmend eerste deel dat niet genoeg geprezen kan worden, daarna Tony die zijn nieuwe leven probeert op te pakken (minder boeiend maar toch ook niet slecht), en tenslotte een onrustbarende finale – de delen preciezer beschrijven zou voor nieuwe kijkers veel plezier vergallen. Mooie en nog altijd vervreemdende technieken (rare hoeken, half afgesneden gezichten, camera's via een harnas aan ruggen bevestigd, een droom- of beter gezegd nachtmerrie-sekwens, vervormde beelden aan begin en einde...), fijne lange takes die de acteurs alle ruimte bieden om "dóór te spelen" (zoals bij het schrijnende gesprek tussen Wilson en de "oude man"), en een thematiek die zestig jaar later met alle gepraat over de "(on)maakbaarheid van het eigen leven" nog altijd relevant is.

        Het is misschien wel 40 jaar geleden dat ik deze film voor het eerst zag, en ik kan hem nu veel beter "doorschouwen" (en ook aanzienlijk hoger waarderen) dan toen, maar wat me vooral opvalt is enerzijds de geweldig goed geschreven rollen en anderzijds de even geweldige invullingen van zowel casting als spel. Rock Hudson die hier eerder nors dan knap is (inclusief uitstekend gespeelde dronkenschap, volgens Frankenheimer omdat Hudson tijdens die scènes ook ècht dronken was), John Randolph als de "oorspronkelijke" Arthur Hamilton (haast jammer dat we hèm [Randolph dus] niet verder mogen volgen), Jeff Corey als Mr. Ruby, Will Geer als de half ontwapenende half naargeestige "old man", Wesley Addy als de op het kruiperige af zorgzame John – allemaal fantastisch geacteerd, met performers die weten dat ze geweldige personages in handen hebben en die ook het maximale uit de geboden mogelijkheden halen. Ontroerende scène met Tony en Emily op het einde ook. Indrukwekkende film.

Toen ik deze film indertijd voor het eerst zag was ik diep onder de indruk. Bij herziening is dat minder, misschien omdat ik nu zie dat hij niet zo heel veel verschilt van een doorsnee Amerikaanse thriller. Neemt niet weg dat de acteurs en hun vertolkingen zeer interessant zijn, dat individuele scènes eruitspringen (Sandoval in zijn café, maar ook en vooral die lift...) en dat ik het einde (in Morales' huis) nog niet zo gauw in een Amerikaanse remake zou verwachten, tenzij iemand met de macht van David Fincher aan het roer zou staan. Al met al toch nog steeds een sterke en indrukwekkende film die ik me misschien vooral zal blijven herinneren vanwege de prachtige rol van Guillermo Francello als Espósito's dronken maar gevatte assistent.

        Bovenstaande had ik al geschreven toen ik erachter kwam dat Hollywood zich inmiddels inderdaad aan een remake heeft gewaagd, en dan zonder David Fincher. Het einde blijkt dus toch min of meer te zijn overgenomen, maar dat weet ik alleen maar omdat ik dat op internet lees, niet omdat ik die remake heb gezien, en ik heb daar ook totaal geen behoefte aan, hoewel de trailer er niet slecht uitziet. Maar waarom zou je deze film opnieuw willen maken – alleen maar om dollars binnen te harken? Ja, misschien wel.

Altijd spijtig wanneer een film begint met een interessant moreel dilemma maar uiteindelijk eindigt als een standaard-actie-film met voorspelbaar verloop en clichématige shoot-out (inclusief een personage dat we even "vergeten" waren maar dat de held redt door de schurk neer te schieten, echt nog nóóit vertoond). Cage speelt acceptabel, Pearce is eigenlijk een veel te goede acteur voor een film als deze.

Een mysterieuze blondine die al dan niet moorddadig is – dat klinkt naar classic Hitchcock, en Brian de Palma zou bij dit gegeven z'n vingers aflikken. Helaas kan déze regisseur de spanning niet de hele film door volhouden, ook al vanwege het soms enigszins lachwekkend aandoende heen-en-weer-gesjouw van personages en koffers tussen de woningen van François Rollin en Marc Rilson. Het grootste mankement is echter de aanwezigheid van Mireille Darc, wat mij betreft een totaal wezenloze actrice wiens vertolking hier absoluut niet duidelijk maakt wat François in haar zou kunnen zien, noch qua mysterie noch qua sexuele aantrekkingskracht. Dat Claude Brasseur een redelijk innemend (zij het soms wat te clownesk) hoofdpersoon is en Alain Delon de intrigerende ambiguïteit van zijn personage prima in stand weet te houden helpt wel íéts, maar is uiteindelijk bij lange na niet genoeg om deze film drijvend te houden. (Overigens, de achternamen van de drie voornaamste personages –Rilson, Lister, Rollin– hebben nogal wat klankovereenkomsten, zou daar nog een diepere betekenis inzitten in de trant van "afsplitsingen van één en hetzelfde personage"?)

Schandalig, zo'n intrigerend uitgangspunt laten verzanden in zo'n clichématige achtervolgingsthiller. En daar laat deze regisseur dan z'n uitbundige visuele stijl voor achterwege, wellicht om eens een flinke hit te scoren, een hoop die helaas ijdel bleek. Het is dat ik graag naar Reynolds kijk, dat Martinez een onvoorstelbare babe is (ik ben al een fan sinds de remake van Death race uit 2008) en dat de laatste twee scènes de film op een zeer elegante wijze afronden, maar anders had ik hier een dikke onvoldoende voor gegeven.

Een thematiek waar ik me altijd wel in kan vinden : de weemoed om het verleden, de onherroepelijkheid van sommige daden waar je misschien wel niet zo trots op bent, de feilbaarheid van het geheugen, de "waarheid" van herinneringen... (Geheel in lijn daarmee heb ik het boek indertijd wel gelezen maar weet ik daar helaas niet veel meer van.) Alles mooi en sober gefilmd, met een centrale vertolking die perfect is en bijrolspelers die eveneens in de beste Engelse traditie hun personage meer dan uitstekend belichamen. Toch zakt deze film af en toe wat weg, alsof er misschien wel wat minuten hadden kunnen worden geknipt zonder dat ik precies aan zou kunnen geven om welke plotstukjes het gaat (en ook zonder dat ik eigenlijk enige scène had willen missen). Misschien is de uiteindelijke twist ook net een klein beetje too much : niet alleen is Adrian bij Veronica uitgekomen zoals Tony hem in zijn rancuneuze brief had aangeraden, maar daar is ook nog eens een kind uit voortgekomen – en dan ook nog eens een gehandicapt kind. Ik kan m'n vinger er niet helemaal achterkrijgen, maar het goede gevoel dat ik tijdens het kijken had is in de loop der dagen een beetje weggeëbd, zodat ik nu niet meer het gevoel heb een gewèldige maar alleen maar een vrij goede film te hebben gezien (nog altijd niet niks natuurlijk).

Toen ik deze film voor het eerst zag had ik al meteen een hekel aan de manier waarop David Niven (toch al niet mijn favoriete acteur) zijn gebruikelijke luchthartige jolly good Engelsman inclusief handlebar moustache zó overdreven neerzet dat hij bijna een parodie wordt – totdat… Geweldige rol.

Ook genoten van de ijzige wreedheid van Gladys Cooper als Deborah Kerrs afknijpende moeder. Zowel de scènes met Niven als die met Cooper waren soms onbeschrijflijk pijnlijk, zij het natuurlijk om verschillende redenen.

De manier waarop Deborah Kerr haar grijze muis moest spelen was soms wat overdreven, en haar herhaaldelijke ge-"mummy" tamelijk irritant, maar haar grote scène met David Niven was wel bijzonder ontroerend.

Ook leuk: een jonge Rod Taylor, vijf jaar vóór de rol waar iedereen hem nog van kent, als de stoere held van Hitchcocks The birds uit 1963 (en veertig jaar vóór zijn minirol als Churchill in Inglourious basterds).

Zeer evident een verfilming van een heerlijk traditioneel toneelstuk zonder enige poging om die herkomst te verbloemen, en dankzij boeiende personages, een pakkend plot en uitstekende vertolkingen een prachtige film. Dat hij voor moderne kijkers wellicht niet meer "van deze tijd" is laat mij persoonlijk koud.

"The trouble about being on the side of right, as one sees it, is that one often finds oneself in the company of such very questionable allies." (gezegd door Felix Aylmer als Mr Fowler)

Tja... de hoofdpersonen ontmoeten elkaar en brengen één avond samen door, en daarna blijven ze járenlang naar elkaar smachten – is dat romantisch of pathologisch? In de tussentijd volgen we van ieder de eigen levenswandel, en daarbij heeft John Cusack het voordeel van de aanwezigheid van de welbespraakte en verstandige Jeremy Piven en de bijzonder geestige Eugene Levy, terwijl Kate Beckinsale opgescheept zit met een eclectische muzikant die me deed denken aan een goed gevulde Heath Ledger. Tussendoor zijn er nog wat bespiegelingen over noodlot, toeval en bestemming, maar om nou te zeggen dat ze daarmee de diepte in gaan – nou nee. Maar waar ik pas ècht een vieze smaak van in mijn mond krijg is hoe de prachtige Bridget Moynahan, Cusacks mooie en lieve vriendin, zonder dat ze ook maar iets fout heeft gedaan (behalve dan zíjn vriendin te zijn in plaats van de mijne), zomaar –en off-screen!– uit de film wordt gegooid, alleen maar omdat het volgens het script de bedoeling is dat Cusack op het einde zijn Grote Onbekende Liefde terugvindt – en dan moet Moynahan ook nog eens het instrument van hun scheiding (het boek van Marquez) aanleveren! (Ook Beckinsale's vriend moet de film via de achterdeur verlaten, maar die krijgt van de scriptschrijver dan in ieder geval nog een zeker egocentrisme in de maag gesplitst.) Zulks gebeurt wel vaker in romcoms (van His girl Friday tot Something's gotta give), en ik weet wel dat ik het allemaal niet zo serieus moet nemen, maar als ik word geacht wèl van liefdesgeluk te genieten maar níét op liefdesverdriet te letten voel ik me toch niet helemaal serieus genomen. Dat de film ondanks alles toch niet eens zó'n beroerd gevoel bij mij achterlaat heeft naast de twee sympathieke acteurs alles te maken met het prachtige nummer waarop Jonathan en Sara tijdens de laatste scène elkaar terugvinden : Northern sky van Nick Drake – bijna een mooier nummer dan de film verdient.

Nou, inmiddels de hele serie gezien (keurig online voor €15 gekocht) en daarna mijn score voor deze film neergezet, dus wat ik er van vind zal wel duidelijk zijn.

Zoals het hoort voel ik mezelf eigenlijk het tiende crewlid, zo goed ben ik de mensen inmiddels gaan kennen en zozeer ben ik op ze gesteld geraakt. Misschien is Jayne mijn favoriete personage omdat hij zo keurig dubbelzinnig blijft zonder óf aaibaar óf onsympathiek te worden, maar Simon met z'n onverstoorbare beleefdheid zit er vlak achter, en wat is Kaylee aanbiddelijk… Het zijn zulke personages die voor mij de serie (en de film) zo springlevend maken, maar ik neem aan dat ik daarin op deze pagina's niet de enige ben. Wat een openbaring om deze serie zo tegen te komen.

Ik kan hier uren over doorschrijven, maar wat ik toch nog even moet noemen is die kurkdroge humor. Als voorbeeld één van mijn favoriete momenten, wanneer Mal de cabine binnenkomt en onmiddellijk door River onder schot wordt genomen.

Mal : "I've staked my crew's life on the theory that you're a person, actual and whole, and if I'm wrong, you'd best shoot me now..."

(River spant de hamer)

Mal (zonder met de ogen te knipperen) : "Or, we could talk some more."

Ik zit daarbij hardop te lachen, spoel de scène terug, bekijk hem opnieuw en zit opnieuw hardop te lachen. Mijn huisgenoten kijken me verstoord aan. Shiny!

Sluit me geheel aan bij Mister Blonde, dus ook wat betreft waardering voor het eerste deel van de film. Ook zonder typische Keaton-gags kunnen zijn scènes me vaak toch bijzonder boeien: dan is het niet zozeer de humor alswel een soort opgewekte weemoed die me raakt.

Quentin Tarantino is toch wel voor een hoop nieuwe filmsjablonen verantwoordelijk: criminelen die culturele of pseudo-filosofische discussies voeren, bizarre personages die in hun eigen logica leven, zwarte humor die voortspruit uit doodlopende dialogen, en heel veel achteloos bloederig geweld. Als ik de trailer van Seven psychopaths terugkijk denk ik: goh, als ik die hoogtepunten zo zie was het toch eigenlijk best een vermakelijke film met goede rollen voor iedereen, en wat weet Christopher Walken zijn waardigheid toch altijd knap te bewaren en wat kan Sam Rockwell goed een ongeleid projectiel spelen en wat was Tom Waits hilarisch, maar op het moment zelf zat ik voornamelijk aan Tarantino en Guy Ritchie en Smokin' aces te denken, en de slotakte in de woestijn sloeg eigenlijk nergens op. Toch wel een beetje de vleesgeworden meligheid.

Nooit een fan van Monroe geweest, maar hier speelt ze geweldig én is ze onvoorstelbaar mooi, verleidelijk, lief en voluptueus, dus deze film staat voor mij wel als een hoogtepunt van haar carrière. De uiteindelijke scène met het luchtrooster is inderdaad niet zo spectaculair als z'n reputatie wil doen geloven, maar dat slaat voor mij toch echt niet terug op de film of mijn waardering daarvan.
        Naast Monroe is er ook nog Tom Ewell, en uiteindelijk is dit toch de film "van" zijn personage Richard Sherman. Wilder was zelf nogal teleurgesteld over hoe de uiteindelijke en door de censuur verminkte film eruit zag: "Unless the husband [...] has an affair with that girl there's nothing. But you couldn't do that in those days, so I was just straitjacketed. It just didn't come off one bit" (geciteerd door Wouter op 25 november 2006). Ik zie dat toch anders: ook al wordt de verhouding (als daar al sprake van is in deze filmversie) dan niet "geconsummeerd", Richard's intentie, zijn geilheid, zijn hofmakerij, zijn pogingen om haar in bed te krijgen, zijn paranoia wanneer hij zich gaat voorstellen wat de konsekwenties zouden kunnen zijn wanneer "het uitkomt" – dát is allemaal wat telt, en ook al wordt het dan gebracht als een komedie en ook al konden alle implicaties in 1955 niet explicieter voor het voetlicht worden gebracht, de ondertoon van het conflict tussen verlangen, schuld en boete geeft deze film z'n meerwaarde en maakt er meer van dan alleen maar een "sekskomedie".
        "Wacht maar tot je voor dezelfde verleiding (of 'itch') komt te staan." (ToNe op 16 november 2006)

Chaotische montage, een constant schokkerige camera, onduidelijke nachtopnames, flinterdunne personages – nee, dit is niet mijn favoriete manier om horror te brengen, en ik word ook absoluut niet een film "ingezogen" door cameravoering die zogenaamd desoriëntatie en daarmee wellicht identificatie moet bevorderen maar die mij in de praktijk alleen maar doet foeteren op de regisseur, de cameraman en de editor. Extra halve sterretjes voor de fraaie muziek, de suggestieve make-up van de wezens en dat laatste shot, verder maar gauw vergeten.

Heel middelmatig. De plot is voorspelbaar, de CG-monsters zijn niet erg indrukwekkend en Julianne Moore maakt niet veel indruk als opperheks, en dan blijven eigenlijk alleen de helden over. Jeff Bridges doet het wel aardig en lijkt tenminste niet op de automatische piloot te spelen, maar aan de andere kant is zijn rol eigenlijk niet zo heel veel anders dan Rooster Cogburn (inclusief steeds maar dat flauwe gelurk aan zijn heupflesje), en Ben Barnes is wel adekwaat maar krijgt niet veel kans om echt te acteren. Volgens wikipedia was deze film bepaald geen hit, en dat lijkt me ook maar het beste, want van dit soort doorsnee fantasy-films lijkt de markt me nu wel verzadigd.

Ik weet niet wat me meer tegen de borst stuit: de vreugdeloosheid van de eindeloze copulaties in het begin, de lach-of-ik-schiet-speurtocht van het middenstuk, of het moraliserende toontje van de gastacteur in het slotdeel van deze film. Cameron Diaz en Jason Segel hebben net zo veel chemie als in hun eerdere samenwerking Bad teacher (van dezelfde regisseur en eveneens met Ellie Kemper), en hun dialogen zijn soms best grappig en worden met de juiste vlotheid en spontaniteit gebracht, maar de plot en de situaties zijn zó flauw dat de film als geheel nergens echt leuk wordt. Zonde, want ik heb Diaz inmiddels best hoog zitten, en zoals gezegd vormt ze met Segel een goed paar.

Een simpel verhaal, maar spannend tot de laatste minuut (wat gaat er met Gal gebeuren?), met goed geschetste en geloofwaardig-vriendschappelijke relaties tussen de vier "pensionado's", en een absoluut briljante rol van Ben Kingsley – de IMDb-trivia-pagina vermeldt dat de andere acteurs zo ontdaan waren door de "ferocity" van zijn spel dat ze soms hun dialoog vergaten, en "much of the fear in their performances wasn't difficult to act." Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, yes yes yes yes... Een huiveringwekkend portret van een nietsontziende, onvoorspelbare, gewelddadige psychopaat – het idee dat zo iemand m'n buurman zou worden zou me nachtmerries bezorgen.

Leuke film met een sterke rolbezetting en meer dan voldoende twists om de kijker tot en met de slotscène geboeid te houden. Maar die meer-dan-voldoende twists worden er eigenlijk op een gegeven moment wat te veel, en mede daardoor is het moeilijk om me echt bij de personages betrokken te voelen, want wie in de eerste scène nog de oplichter is kan in de tweede al het slachtoffer zijn. Niets mis mee, maar als er niet alleen met de kaarten maar ook met de personages zó gegoocheld wordt, geldt dat overdaad voor mij schaadt, zodat ik na de laatste ronde denk: nou ja, het zal wel, o ja, déze onderlinge verhoudingen worden óók nog een keertje door elkaar gehusseld en op hun kop gezet, de regisseur/schrijver trekt nog maar eens aan een paar draadjes en de marionetten beginnen weer te stuiptrekken... Wel een compliment voor Stallone, die er in zijn chique pak fraai uitziet en als sluwe speler verrassend overtuigend overkomt.

De duivelse verleidingskunsten van een zeer welbespraakte Peter Weller leiden de hoofdpersoon het nachtelijke Los Angeles in – als dit in New York had gespeeld zou je hier meteen aan Taxi driver moeten denken, en net als die legendarische titel is deze film not for the squeamish. Met het centrale idee en de ambiguë rol van Weller is niets mis, en het is altijd leuk om Brad Dourif te zien, maar wanneer je de hoofdrol vergeeft aan een Charlie Sheen-lookalike die werkelijk totaal níéts uitstraalt heb je een probleem (maar dat was misschien onvermijdelijk omdat Balthazar Getty ook co-producer is), en vanaf ongeveer halverwege is voorspelbaarheid troef. Het moordplot heeft weinig om het lijf en voegt niets toe, behalve dan ergernis om het abominabele acteren van Peter Greene als de rechercheur. Vanwege het leuke uitgangspunt kom ik nog nèt aan een voldoende, maar het houdt niet over. (Als deze film inderdaad voor slechts $14.392 gemaakt is, zoals Dreiecke hierboven zegt, is dat overigens wel een prestatie van formaat.)

Dit is nu de tweede keer dat ik deze film heb gezien, maar de eerste keer telt eigenlijk niet mee: dat was de al eerder vermelde Yorin-uitzending van oktober 2003 (zie boven), toen van de via reclameblokken in drie delen geknipte film niet delen 1, 2 en 3 maar 1, 3 en nogmaals 3 werden vertoond. Toch vond ik de film toen al zo boeiend dat ik hem nu graag nogmaals wilde bekijken – en dan in z'n geheel. Maar net als de eerste keer blijf ik er moeite mee hebben: een briljant uitgangspunt (waarbij moet worden aangetekend dat Nosferatu één van mijn favoriete horrorfilms is), prachtige opnames en intrigerende rollen van vooral John Malkovich en Cary Elwes, máár...

...die rol van Willem Dafoe – ik weet echt niet of ik die nou fantastisch of totaal misplaatst vind. Ondanks het feit dat ik hem een uitstekende acteur vind, en ondanks alle loftuitingen die hem links en rechts zijn toegezwaaid (inclusief een nominatie voor een Oscar, die echter ging naar Benicio del Toro voor Traffic) vind ik hem hier niet zozeer luguber (zoals de echte Max Schreck) alswel grotesk, hetgeen enerzijds de ruimte laat voor soms humoristische en soms wrange details, maar waardoor ik me anderzijds ook ga afvragen hoe hij in het echt nou zo'n indrukwekkende Graaf Orlok zou kunnen hebben neerzetten. En misschien draait de film juist om de spanning tussen dat bizarre en dat enge, maar ik ben er nog niet helemaal uit of het wel werkt voor mij.

Maar goed, hoe dan ook toch vier sterren vanwege de liefdevolle herschepping van misschien wel de beste zwijgende film die ik ken.

Bovenstaande samenvatting slaat de plank af en toe nogal mis: Fred J. Johnson is niet bijzonder rijk, de plaat (om precies te zijn drie platen of matrijzen) wordt/worden niet door Carol en haar vriend maar door Johnson zelf gevonden, Lester (en niet Lefty) is niet de vriend van Carol maar van Johnsons andere dochter Ginny, en het is niet Carol maar Ginny die helemaal op het einde door de valsemunters wordt ontvoerd. De samenvatting geeft wèl aan dat deze plot steeds spannender wordt: de film begint als een luchtige komedie met de gemoedelijke Loyd Corrigan plus Disney-achtige muziek waarbij je de tekenfilmvogeltjes al bijna hoort fluiten, maar na 7 minuten slaat de sfeer radicaal om (net als de muziek), en daarna geldt vooral "The only thing to fear is fear itself" wanneer de boeven subtiele en minder subtiele manieren gebruiken om Johnson te intimideren, en er zit een ook anno 2025 nog beklemmende scène in wanneer Johnson in de nachtelijke straten wordt achtervolgd door zowel een agent in burger als twee bendeleden. Mooi hoe Johnson met het dilemma worstelt (om zichzelf in veiligheid te brengen moet hij de politie bellen, maar dan lopen zijn dochters weer gevaar), en als baas van de valsemuntersbende is Paul E. Burns (die draagt de naam Lefty) een mooi onderkoelde engerd, maar de climax wordt helaas onvergeeflijk snel afgeraffeld.

        Dit is de tweede film van de regisseur die in de jaren 50 en 60 furore zou maken met een aantal klassieke en commercieel zeer succesvolle westerns en actiefilms (Bad day at Black Rock, Gunfight at the O.K. Corral, Last train from Gun Hill, The magnificent seven, The great escape, Hour of the gun), en zijn hand is hier al enigszins merkbaar in de zorgvuldige opbouw en de goed gedoseerde spanning, hoewel het script zoals gezegd de angel een beetje uit de plotafwikkeling haalt. Qua speelduur, rolbezetting en produktie is dit een standaard-B-film, maar qua niveau gaat dit al een flink eind in de richting van A.

Het risico dat het verhaal teruggebracht zou kunnen worden tot een cliché als "spontane Amerikaanse laat ingetogen Brit ontbolsteren" (en ik weet, het is gebaseerd op historische personages en een echt huwelijk, maar "echt gebeurd is geen excuus" zoals Reve al zei) wordt gelukkig totaal ondervangen doordat de twee hoofdrolspelers hun personages op prachtige wijze tot leven laten komen en Hopkins niet alleen terughoudend is maar ook humoristisch, nieuwsgierig en vol relativeringsvermogen. Bij de slotscène hield ik het niet droog, en het is heerlijk dat mijn emoties daarbij niet gestuurd werden door manipulatieve muziek. Een zeer fijnzinnige en ontroerende film, voor het eerst gezien in het midden van de jaren 90, nu herzien via een Paramount-DVD uit 2016 met Engelse subtitels, een goede maar niet geremasterde transfer en geen extra's – we doen het er maar mee.

Onbegrijpelijk waarom ik als liefhebber van zowel Shakespeare als cinema deze film zo lang links heb laten liggen. Misschien omdat ik bang was dat deze smeuïge titel een droog plot maskeerde? Hoe dan ook ben ik blij dat ik nu toch de moeite heb genomen en over mijn achterlijke vooroordeel heen ben gestapt, want dit is een lieve, leuke, snelle en bijzonder geestige komedie die op verantwoorde wijze een loopje neemt met wat we wel en niet weten over de Bard. Leuke rollen voor iedereen, en iedereen vult ze op een geweldige manier in, en dat de film wellicht nog leuker is wanneer je wat van Shakespeare weet verhindert niet dat ook de niet-ingewijde hier veel plezier aan kan beleven. Ik zal niet betwisten dat de Oscar voor beste film in dat jaar eigenlijk naar Saving Private Ryan had moeten gaan, maar met dat beeldje voor Shakespeare in love kan ik ook wel vrede hebben. Jammer dat de acteur die het titelpersonage speelt geen grotere carrière heeft gekregen (en altijd in de schaduw is blijven staan van zijn broer die veel bekender is, vooral zónder neus), want temidden van alle beroemde namen houdt hij zich meer dan uitstekend staande. Wàt een vermakelijke film.

Fred Astaire die danst op de "industrial"-geluiden van de aandrijving van het schip of met als Ginger Rogers gemaskerde danseressen, Let's call the whole thing off met het duo dansend op rolschaatsen (en eindigend met een flinke val op het "gras"), humoristische (of voor de moderne kijker oubollig-komieke) rollen van Edward Everett Horton, Eric Blore (heerlijk fussy-correct) en Jerome Cowan, de luxe van oceaanstomers en chique hotels, en Peter P. Peters uit Philadelphia, PA die het ontroerende They can't take that away from me zingt – elegantie van een paar generaties geleden. "He gives her class and she gives him sex," zei Katharine Hepburn, en zo is het maar net. Eric Blore als Cecil Flintridge: "I'm in JAIL!" Edward Everett Horton als Jeffrey Baird: "Oh that's all right, we don't need you." Prachtig.

Soms lijkt het wel of ik een andere film zit te kijken dan de meeste mensen. "Film blijft hangen... vrij voorspelbaar verloop... nogal standaard film... traag en weinig spannend verloop van het eerste gedeelte... karikaturale invulling van de personages..." Misschien zit iedereen tijdens het kijken al te bedenken wat er nou weer zou kunnen komen, maar ik vond hem de eerste keer verrassend, de tweede keer spannend en de derde keer zo mogelijk nog beklemmender omdat je weet wat er gaat gebeuren. Overdonderend. Elke keer dat ik Christopher Eccleston vanaf nu zie ben ik bang dat hij weer door gaat slaan.

Een simpel maar ontroerend verhaal dat mij toch niet helemaal wist te pakken: er hangt wat teveel een Amélie-sfeertje (die lieve bioscoopeigenaar, de warme vormgeving, Michael Shannon met zijn snoepjes, die Rus die van melk en taart houdt, die zwart-witte dansscène) en die miraculeuze helende krachten van het waterwezen zijn wat teveel E.T.. Daardoor ben ik me er steeds teveel van bewust dat ik naar een film zit te kijken in plaats van door die film te worden meegesleept, zodat ook de liefdesrelatie voor mij niet helemaal "echt" aanvoelde. Of waren de verwachtingen door de vele prijzen en nominaties te hoog? Het spel is uitstekend en met name Octavia Spencer en Richard Jenkins zijn geweldig, maar als geheel was deze film het voor mij nèt niet.
        Op de een of andere manier heb ik nog nooit een film van Del Toro gezien waaraan ik me echt helemaal kon overleveren, hetgeen bijzonder spijtig is gezien zijn enorme fantasie en visuele vermogen. De enige uitzondering daarop is Pacific Rim, maar dat is dan volgens mij net weer niet echt een typische Del Toro...

Natuurlijk, je kunt alles rechtvaardigen met "so bad it's good", maar er is een grens, en bewust-ironisch acteren maakt deze film nog niet beter of zelfs maar acceptabel. Niemand hier nog de scène genoemd waarin de dochter van Fin opeens gaat klagen dat haar vader haar zo weinig aandacht geeft? Brak m'n hart. Nee, dit is echt te veel onkunde en te weinig vermaak om voor het geheel meer dan een halve ster te geven, maar gelukkig scoort dat inventieve slot met Fin en Nova warempel nog een extra halfje. Wel teleurstellend dat déze film dan in de flop-100 staat en Swamp Zombies!!! (2005) vanwege te weinig stemmen helaas niet. Pulpliefhebber, laat dát je volgende film zijn! (Tenzij je natuurlijk liever gaat voor Sharktopus, Dinoshark of 3-headed shark attack – allemaal ècht bestaande titels.)

"If it keeps going, this building is gonna fill up like a fish tank." – "Except these gold fish have big teeth !" Een hoop vermakelijker dan het eerste deel, want nu ook met alligators, een metro die door haaien wordt achtervolgd, het door een storm afgerukte hoofd van het Vrijheidsbeeld dat door de starten van Manhattan stuitert, Vivica A. Fox als indrukwekkende eye candy, brandende haaien en een Oscargenomineerde taxichauffeur in de mix. Fin die met zijn kettingzaag dwars door een vallende haai heen zaagt is natuurlijk het meest opvallende beeld, maar persoonlijk genoot ik vooral van het moment waarop hij met een bijl een deur moet inslaan: het moet allemaal wel op een koopje, dus in de montage zit de knip nèt voor het moment waarop de bijl de deur zou raken, maar vlak vóór die knip zie je al hoe Ziering inhoudt met zijn zwaai...

Een establishing feature die er èrg lang over doet om de held te introduceren, en die daarna te snel overgaat in eindeloze slotgevechten vol CGI. Zachary Levi is een innemende persoonlijkheid die uitstekend raad weet met de nerdy one-liners, en Jack Dylan Grazer is een prima sidekick die grappig èn aandoenlijk kan zijn, maar verder heeft de film niet veel te bieden, en zelfs de geweldige Mark Strong krijgt praktisch niets interessants te doen. Met alle humor die personages als Tony Stark, Loki, Dr Strange en Scott Lang al in hun (Marvel-) rollen brachten is er misschien ook niet zo heel behoefte aan een parodie als deze, maar naar ik heb begrepen was het commerciële succes van deze film toch groot genoeg om een vervolg te rechtvaardigen.

Van de eerste film uit 2019 ben ik niet zo'n liefhebber, maar dit vervolg is eigenlijk een verrassend leuke film. Zachary Levi lijkt nu nóg beter in zijn rol te zitten, en in Helen Mirren heeft hij een uitstekende tegenstander (ik kan me maar weinig serieuze actrices voorstellen die dit geloofwaardig kunnen brengen), maar wat me vooral trof was het sterke ensemblespel van de zes helden met de snelle dialogen en de vele humor. De eenhoorns zijn er teveel aan, en het gaat allemaal weer te lang door inclusief de gebruikelijke CGI-climax waarbij de held opeens vrij willekeurig wint, maar als geheel heb ik me toch prima vermaakt met deze held die de wijsheid van Solomon verwart met de "Wisdom of Saruman!"

Prima Holmes-mysterie met een uitstekende Lionel Atwill (wiens arm drie jaar na Son of Frankenstein kennelijk weer is aangegroeid) als Moriarty, en een paar leuke details (zoals de toch niet gangbare vrouwelijke piloot van het vliegtuig dat Holmes en Tobel van Zwitserland naar Engeland brengt, net zoals Holmes in Sherlock Holmes and the voice of terror een vrouwelijke chauffeur had – tja, dat krijg je ervan wanneer de mannen aan het front zijn). Merkwaardig hoe de vlakte waarop het proefbombardement plaatsvindt minder aan het Engelse platteland dan aan de woestijn van Nevada doet denken. En het idee van die dansende mannetjes blijft prachtig.