Log

Aardige B-film met Tom Conway als de minzame maar doortastende privédetective annex charmeur Tom "Duke" Martin (feitelijk in zijn vorige rol als The Falcon in all but name) en voor de humor Michael Balfour als zijn hulpje Barney (klunzig wanneer het script dat vraagt, handig met zijn vuisten wanneer Martin dat vraagt). De plot draait om een ultrageheime uit Berlijn gesmokkelde formule om metaalmoeheid tegen te gaan, maar de precieze vórm waarin die formule is gegoten blijft lang onduidelijk, en dat is maar goed ook gezien de vele verschillende schurken die er natuurlijk allemaal achteraan zitten, inclusief de mij verder onbekende maar even indrukwekkende als omvangrijke Alexander Gauge. Intrige, achtervolgingen, knokpartijen en romantiek, alles in hoog tempo uitgevoerd en zonder al te veel verrassingen, althans qua plot, maar qua cast valt er nog wel het (de?) één en ander te genieten, want Conway's love interest is niemand minder dan Honor Blackman vóórdat ze roem zou vergaren via The Avengers en vooral Goldfinger, en hoewel ze nog acht jaar zou moeten wachten op de rol van Pussy Galore is ze híér al onaards mooi. En verder zien we in een klein rolletje ook nog Arthur Lowe, misschien lastig te ontwaren in zijn doka, maar zijn onmiskenbare licht nasale en ironische stemgeluid zal de liefhebber van Dad's army uit duizenden herkennen. Meer dan genoeg aanknopingspunten dus om aan deze produktie plezier te beleven. (Wat de titel overigens met de plot te maken heeft is mij niet duidelijk.)

vote changed, original voice was 4,0 stars

Leuke heist-film die qua plot niet zo veel voorstelt maar qua cast natuurlijk des te meer. De drie toppers spelen rollen waarvoor ze niet heel diep in hun technische bagage zullen hebben hoeven tasten, maar in feite staan hun personae er al dankzij hun uitstraling èn dankzij hun filmverleden waardoor het werk al half gedaan is. Heel erg sixties, niet alleen door klederdracht en set-design vol oranje-bruin, maar ook in filmtechnisch opzicht met de meebewegende camera en het inzoomen tot close-up, maar gelukkig hindert dat nergens. Sommige gebruikers hier storen zich aan Delons eenvoudige ontsnapping van het begin en/of aan de teleurstellende afwikkeling van de vliegtuigkaping, maar zelf had ik aanzienlijk meer moeite met de absurde naïviteit van Delon die denkt dat het een goed idee is om op een afgelegen plek af te spreken met de man die zijn geld heeft achtergehouden. Ennio Morricone's score is soms bijna een parodie op zijn Dollars-muziek met die melige mondharp, maar wanneer Vittorio en Tony de uitgestalde juwelen in ogenschouw komen nemen klinkt er dan juist stemmige muziek die absoluut niet bij de scène lijkt te passen en die de voorbereiding op de roof daardoor des te spannender maakt. Al met al is dit een onderhoudende film die wat mij betreft noch qua plot noch qua sfeer voldoet aan de (hoge) verwachtingen die door zijn reputatie zijn geschapen, maar die voor de liefhebber toch onmisbaar is vanwege het prima tempo en natuurlijk de geweldige cast.

Ik heb eigenlijk niet geprobeerd om de film te interpreteren volgens de thema's die Ducournau lijkt aan te snijden (wat doen we met ons lichaam, wat zegt Lindons acceptatie van Alexia over hun band, hoe verhoudt de aanwezigheid van Alexia zich tot de macho-mannen van de brandweer, waaruit bestaat onze behoefte aan menselijk contact), maar ik heb hem meer ondergaan als een sprookje of een droom met z'n eigen logica, waardoor de plot z'n eigen weg uitstippelt en ik na alle complicaties op het einde toch het gevoel heb dat er een kloppend verhaal is afgerond (net zoals ik dat ook bij Eraserhead van David Lynch heb gedaan). Bij het eventuele napraten over de film zouden die thema's ongetwijfeld ter tafel zijn gekomen en geëvalueerd, en doordat ik dat niet heb gedaan heb ik uiteraard niet alle mogelijke aspecten en betekenislagen van Ducournau's opzet tot me laten doordingen, maar ik heb daardoor ook het risico vermeden dat de film voor mij werd dood-geanalyseerd. Bij een tweede kijkbeurt zal ik de film wellicht op een rationelere wijze benaderen, maar ook dán zou ik misschien concluderen dat de film beter werkt op droomniveau dan als een door plotlogica gestuurde constructie. En misschien is dat niet eens zo'n verkeerde insteek wanneer ik op de IMDb-trivia-pagina van deze film lees: "The final scene of the film came to Julia Ducournau in a recurring nightmare that saw her giving birth to engine parts. It was the first bit of the film she had in mind and she wrote the rest of it going backward from that image."

Mooi portret van een gelukszoeker van wie je (althans ík) al vanaf de eerste frame kan aanvoelen dat het niet goed met hem zal aflopen. Ik moet wel zeggen dat het plezier in de film enigszins getemperd werd door het gevoel dat McConaughey hier ontzettend aan het acteren is en daarbij een bijna overdreven verlopen indruk maakt – op een gegeven moment krijg je een totaalshot met hem staand aan de telefoon terwijl hij zijn vette buik alle ruimte geeft, en toen dacht ik alleen maar: ja Matthew, ik zie wat je durft en hoe je je toewijding aan deze rol tentoonspreidt, dapper hoor. Gelukkig houdt Edgar Ramirez de film zowel door zijn rol als door zijn goed gedoseerde spel "geaard", en de allerlaatste scène bevat toch wel een heel fraaie twist. Zoals gezegd leidt de opzichtige fysieke transformatie van McConaughey voor mij de aandacht af van de opzet van dit "op waarheid gebaseerde" verhaal, maar met die kanttekening erbij is dit toch een aardige variatie op het eeuwige thema van het overmoedige individu die de ongrijpbare American dream najaagt.

Ongelooflijk hoe zóveel acteurs van naam zich kunnen hebben laten strikken voor zó'n voorspelbare film. Corruptie op schandaal op onbetrouwbaarheid, en ondertussen moet die arme Mark Wahlberg in leven zien te blijven terwijl thuis die overheerlijke Natalie Martinez op hem wacht en op zijn kantoor die niet minder smakelijke Alona Tal naar hem smacht. Temidden van alle intriges, vechtpartijen en waterboarden van een kandidaat-burgemeester door de "sympathieke" hoofdpersoon en de commissaris van politie zit er opeens een ontroerende scène bij Wahlbergs schoonouders in, en daarna gaan we weer net zo hard verder met alle achtervolgingen, geheime plannen en belangenverstrengelingen. Het is niet echt slecht, maar zó gewoontjes dat ik absoluut niet betrokken raak, en àls er al een onthulling in zit is die zó voorspelbaar dat hij me niet eens opgevallen is, want dat de uiteindelijke schurk al vanaf de eerste minuut een evidente schurk is zal toch niemand verbazen. Het enige verrassende is dat Wahlbergs assistent op het einde zegt dat ze wel op hem zal wachten – begrijpt ze wel hoe lang hij voor moord zal moeten gaan brommen?

De opzet duurt wel iets te lang omdat de kijker toch wel doorheeft dat het allemaal niet gaat kloppen, maar de vormgeving met subtiele onderhuidse muziek (inclusief dat mooie thema van vier maal drie noten), kantelende camera-standpunten en desoriënterende montage met onverwachte close-ups en plotseling opduikende vreemde gezichten houdt de aandacht gelukkig goed vast. De tweede helft is daarna eigenlijk een beetje een teleurstelling, want hoewel er genoeg bloed vloeit zit er niet genoeg verrassing in hoe er met de mannen afgerekend wordt, en bovendien blijven hun personages (met uitzondering van dat van de prima spelende Channing Tatum) zó eendimensionaal dat de echte bevrediging om de wraak bij mij uitbleef. De afronding zorgt ook voor gemengde gevoelens: doordat de hele villa is afgebrand is elk spoor van bewijs verdwenen, en dan besluit Frida maar om Slater te raken waar het hem de meeste pijn zal doen, namelijk door hem zijn bedrijf af te nemen – maar je kunt ook zeggen dat zij op die manier het spel niet volgens haar eigen prioriteiten speelt (en die zouden moeten zijn hem en zijn handlangers achter tralies te krijgen) maar volgens de zíjne. Of leg ik er nou weer te veel in? Enfin, ondanks de wat taaiere tweede helft toch een redelijk hoge score vanwege de vormgeving, het lef en de sterke cast.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Sterke mix van achtervolgingsthriller (met een mooi desoriënterend begin), UFO-film en themafilm over empathie. Je kunt je vraagtekens zetten bij de moraal, maar zolang de film duurde (en dat was láng, maar niet té lang) had ik daar geen tijd voor. Wat me wèl stoorde waren de lelijke "leeggetrokken" kleuren, de clichématig vormgegeven aliens en vooral een aantal onbeholpen plotelementen die mij uit de film trokken (Daniel die denkt dat het een goed idee is om een auto uit het wagenpark van Wardex te stelen, de agenten van Wardex die daarbij helemaal niets in de gaten hebben van wat zich achter hun rug afspeelt, en dan nog de inval in het motel waarbij niemand verzint dat een kamer ook een achteruitgang kan hebben – kom op zeg!). Het sterke spel van alle leads en de "drive" van de regie zorgt er nog wel voor dat dit op z'n minst een sub-klassieker in Spielbergs oeuvre is, maar ik weet niet of ik nou tevreden moet zijn met de kwaliteit of ontevreden omdat de film niet nèt nog beter is.

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

"wat er nog voor Ted 2 over kan blijven is mij een raadsel", schreef ik elf jaar geleden na het zien van de eerste Ted-film. Wel, na het bekijken van dit tweede deel (en na daarvóór deel 1 "heropgefrist" te hebben, zoals een vroegere gebruiker op deze site het nog wel eens wilde formuleren) moet ik zeggen dat deze sequel mij alleszins is meegevallen. De gimmick is natuurlijk bekend en de plot biedt niet heel veel verrassingen, maar de vaart zit er goed in, MacFarlane laat geen gelegenheid onbenut om zo grof mogelijk uit de hoek te komen, de scène met de omvallende stellage in de vruchtbaarheidskliniek ("You look like a Kardashian!") gaat weer een stapje verder dan strikt smakelijk is, er zitten weer een paar aardige cameo's in, de musical-sekwens tijdens de begincredits is eigenlijk prachtig, en Giovanni Ribisi's Danny, ik bedoel Donny is altijd welkom. Ik kan me hélemaal voorstellen dat niet alleen de haters van deel 1 maar ook de liefhebbers daarvan dit niks vinden, maar ik heb zelf toch regelmatig hardop in mijn huiskamer zitten lachen. Fuck Scott Fitzgerald!

vote changed, original voice was 3,0 stars