Log

Afgelopen zaterdag in de Tilburgse schouwburg gezien met de soundtrack live gebracht door het 23-koppig James Whale Orchestra. Mooie ervaring, en de film zelf is wat mij betreft onverwoestbaar. Ik neem aan dat de meeste bezoekers de film al minstens één keer hadden gezien, maar toch begon iedereen op diverse momenten weer hardop te lachen. Prachtig naturel spel, bijvoorbeeld van de mevrouw achter de sigarettenbalie en van het geplaagde hulpje van de groenteboer. Toevallig net The golden age van Kenneth Grahame gelezen, en in het verhaal The secret drawer vindt in een jongen in een oud bureau een geheim laatje. Als hij het opent vindt hij daarin geen schat, maar dingen als een foto van een koning, twee knopen, een draadje, een paar buitenlandse munten en een lijstje van vogeleieren. Eerst is hij teleurgesteld, maar dan beseft hij dat ooit een jongetje als hijzelf zijn geheime schatten in dit laatje heeft bewaard, en hij sluit het laatje weer zodat een volgend jongetje deze schat zal kunnen vinden. Mooi om iets vergelijkbaars in deze film tegen te komen, en (in ieder geval voor mij) heel herkenbaar.

Aardig moordmysterie dat zich onderscheidt doordat de Wall Street Crash er een belangrijke (plot-sturende) rol in speelt. William Powell is de gentleman-detective Philo Vance die zich eigenlijk meer interesseert voor Japanse kunst, maar die zich hier moet wijden aan het mysterie van een beurshandelaar die tijdens een lekker stormachtige nacht in zijn eigen huis wordt vermoord door één der aanwezigen die allemaal wel een reden hebben om hun gastheer overhoop te schieten. De rol is een soort vingeroefening voor Powells latere films als de Thin Man, met natuurlijk ook weer een dommige inspecteur en een paar cynische journalisten, een lekker tempo (vooral gezien het feit dat dit een redelijk vroege talkie is), niet te lang, een mooie clou (de modus operandi van de dader) en een zeer lange take bij de uiteenzetting van Vance die vandaag-de-dag in talloze cuts en close-ups zou zijn opgedeeld zonder dat dat veel effect zou sorteren – zoals Powell en de rest van de cast het hier doen gaat het prima. Alleen Paul Lukas lijkt te denken dat hij in een komedie of zelfs een klucht speelt, en in zekere zin is dat ook wel zo, want niemand hoeft deze whodunit serieus te nemen, maar vermakelijk is hij wel. (Grappig genoeg speelde Lukas vijf jaar later zèlf Philo Vance in The casino murder case.)

Er is natuurlijk genoeg op deze film aan te merken, zowel verhaaltechnisch (het is uiterst onwaarschijnlijk dat Harry's vermomming alleen door Abou Fatma doorzien wordt èn dat hij ongehavend uit de slachtpartij in de woestijn komt) als historisch (van de kleuren van de Britse uniformen tot het feit dat die slag bij Abu Klea een overwinning voor de Engelsen schijnt te zijn geweest), maar voor mij overwegen de pluspunten toch ruimschoots: er wordt uitstekend geacteerd door de cast gevuld met de fine fleur van aanstormend Engels toptalent, daarbij houdt het script meerdere personages goed in het oog, de muziek is sterk, de beelden zijn superbe (maar dat kan ook bijna niet anders met zulke lokaties), het verhaal is nog altijd meeslepend, en de reikwijdte van de film is voor mijn gevoel wel degelijk episch, van de rugbyvelden via de kazerne en de woestijn naar de overvolle Egyptische gevangenis en de bijna nóg duisterder kamer van Jack. Mooi hoe de hele film door alles van Wes Bentley's gezicht af te lezen is, en zijn laatste ontmoeting met Harry is prachtig (en compenseert ook een beetje de overbodige en dramatische slow-motion van het eindgevecht in de woestijn). Mooi ook dat de indrukwekkende Djimon Hounsou de laatste shots van de film krijgt.
        Ongetwijfeld had het (nog) beter gekund, bijvoorbeeld als er meer aandacht voor het Soedanese perspectief in het script was gesmokkeld (hoewel de film zelf ook al impliciete en expliciete kritiek heeft op het Engelse blinde superioriteitsgevoel zoals verwoord door de aalmoezenier aan het begin van de film en door de racistische legerofficieren) of als Harry's odyssee wat aannemelijker was gemaakt (hetgeen misschien ook wel het geval was in de 4 uur die deze film schijnbaar oorspronkelijk duurde), maar de huidige versie heeft mij in ieder geval al zeer goed vermaakt en meegesleept (en ook wel ontroerd, zoals bij de al genoemde laatste ontmoeting tussen Jack en Harry). Ik heb deze film vele malen in de uitverkoopbakken zien liggen (volgens mij zelfs al jaren geleden toen de Blokker nog van die 5-films-voor-5-euro-bakken had) maar hem nooit meegenomen, maar ik ben blij dat ik dat nu eindelijk eens wèl heb gedaan, niet alleen omdat het een zinnige aanvulling op het door mij hogelijk gewaardeerde Khartoum (1966) is maar ook omdat ik dit op zichzelf beschouwd al een knappe en zoals gezegd meeslepende film vind.

Door Bobbejaantje hierboven al uitstekend samengevat. Als mijn waardering nèt wat minder is komt dat door de hoofdrol: Warner Baxter is één van de meer vergeten Oscarwinnaars (voor de beste hoofdrol in In old Arizona uit 1930) en komt over als een iets minder minzame en veel minder expressieve versie van Ronald Colman; hij doet het hier adekwaat, maar is niet iemand die me meesleept, zodat voor mij het voornaamste belang in de plot en de algemene sfeer moet liggen, en gelukkig zijn die allebei dik in orde, met een aardige lijst van verdachten (inclusief de altijd suspecte George Zucco) en een fraai hotel met veel kamers, geheime gangetjes en uitzicht op zee. En Nina Foch (die me hier af en toe aan Dorothy Lamour doet denken) is zoals altijd om óp te vreten (maar dan geheel in het nette).

Leuke kinderfilm, met vaart en flair gemaakt en goed gebruikmakend van wat CG tegenwoordig vermag (en bij de dollemansrit per speelgoedauto qua inventiveit af en toe te vergelijken met bijvoorbeeld de Ant-Man-franchise). Als volwassene had ik voor zo'n bijzonder titelpersonage graag een wat charismatischer en intrigerender acteur willen zien, en zoals hier al eerder gezegd is het bizar dat geen enkel personage zich serieus verwondert over Wiplala's herkomst, maar de doelgroep zal hier vast veel plezier aan hebben beleefd, en daar gaat het uiteindelijk om. (De bijna onherkenbare Peter Paul Muller zou hier trouwens bijna een broer van Jiskefets meneer Edgar kunnen zijn.)

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

Vanwege mijn enthousiasme voor de Nederlandse versie nu ook het Vlaamse origineel op DVD gekocht, en ik kan begrijpen waarom de mensen die de oerversoe hebben gezien zich afvragen waarom er überhaupt een remake moest komen, want het origineel is geweldig gespeeld en gefotografeerd en heeft een indrukwekkende cast. (Frank de Graeve heb ik nu in drie films gezien, en het lijkt steeds wel een andere acteur.) De Nederlandse versie verbleekt hierbij absoluut niet, al was het maar omdat daarin ook een hoop interessante acteurs en actrices meedoen en omdat het er in Amsterdam allemaal even fraai uitziet, maar de Vlaamse versie heeft natuurlijk het voordeel van de originaliteit. Desalniettemin allebei de versies ijzersterk.

(reactie op ander bericht)

Dom te dom te dom, het lijkt wel een liedje... Chris is die brief inderdaad even kwijt, maar in een aparte scène zien we hoe hij die brief uit de container onderaan de vuilstortkoker van de loft opvist, dus dan heeft hij de brief niet "wel nog" maar "weer wel".