Log

Een dappere poging van producer Val Lewton om na zijn successsen in de suggestieve horror (Cat people, I walked with a zombie, The leopard man) meer de artistieke kant op te gaan, maar helaas werd deze film geen succes. Goedkoop gemaakt en met een cast waarin alleen de naam van Simone Simon echt opvalt, maar de evidente zorg waarmee alles gefilmd is en de serieuze insteek als propagandistische parabel maken hier toch een film van die tachtig jaar later misschien beter overkomt dan toen (waarbij opgemerkt moet worden dat het beroep van de hoofdpersoon in het oorspronkelijke verhaal van Guy de Maupassant van aanzienlijk minder allooi was). Kleinschalig maar interessant; de enige medewerker aan deze produktie die een serieuze carrière in Hollywood zou krijgen is de regisseur, maar dat was dan ook wel een héél succesvolle loopbaan inclusief Oscars voor West Side story en The sound of music. (Momenteel is deze film op YouTube te vinden.)
        Overigens nog een grappig detail: de titel is niet de naam van het personage van Simone Simon zoals je misschien zou verwachten, maar de bijnaam van de Pruisische officier (gespeeld door de Zwitserse acteur Kurt Kreuger) die hij heeft gekregen van zijn mede-officieren omdat hij steeds "Fi fi, donc!" zegt.

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

Bijna elf jaar sinds het vorige bericht... De historische onjuistheden zijn hiervóór al benoemd, dus het is maar het beste om deze film als een soort The magnificent seven meet Young guns te bekijken, en als zodanig is hij best aardig. James Van Der Beek doet het goed, Alfred Molina is zoals altijd een lekkere schurk, Randy Travis heeft een goeie kop voor zijn rol als Sgt. Bones, en de regisseur houdt de vaart er goed in. Jammer dat Dylan McDermott wat mij betreft elk charisma als leider mist, en hoewel het natuurlijk de bedoeling is om Ashton Kutcher aan het begin als een naieve boerenzoon neer te zetten gaat zijn komische enthousiasme me op een gegeven moment wel tegenstaan. Eigenlijk maakt de mij totaal onbekende Matt Keeslar als de verrassende Suh Suh Sam nog de meeste indruk... Ach, al met al aardig vermaak, en zó'n gigantische verliespost (budget $38 miljoen, opbrengst driekwart miljoen volgens de Engelse wikipedia) had deze film toch ook weer niet verdiend.

Een grote flop aan de kassa, een 5.5 bij IMDb en zelfs nog lager bij MovieMeter (2.43 = 4.9), en zelfs de regisseur was niet tevreden met deze film (vanwege het script, terwijl ze toch zelf co-scenarist was, maar kennelijk was Kevin Feige wat te streng naar haar smaak). Ik moet echter bekennen dat ik me hier toch prima mee heb vermaakt, net als met deel 1, hetgeen voor een niet onaanzienlijk deel op het conto van Brie Larson geschreven mag worden. Ook de plot was aardig, de Flerken werden inventief gebruikt en de CGI was functioneler en daardoor effectiever dan in bijvoorbeeld Doctor Strange in the multiverse of madness, zodat ik uiteindelijk alleen de totaal charisma-loze Zawe Ashton als schurk een serieuze misser vind. Benieuwd of het gebrek aan commercieel succes een vervolgfilm met daarin de terugkeer van de twee "nieuwe" personages in de weg gaat staan.

Hmm, de lage score hiervoor had ik niet verwacht. Ik vond het juist een spetterende musical met lekkere nummers (terwijl ikzelf niet per se van Motown en de oude r&b hou), en het "rise & fall"-aspect mag velen hier dan uitgekauwd voorkomen, maar het blijft toch een wijze les hoe het er achter de schermen van een half artistieke half commerciële business aan toegaat.
        Eddie Murphy vond ik gedurende de eerste helft vanwege zijn overdreven mimiek moeilijk los te zien van Axel Foley, maar dat verandert gelukkig vanaf het moment dat zijn nummer Patience wordt afgewezen, en de verwording van Jamie Foxx van schlemielige ritselaar tot meedogenloze mover & shaker is overtuigend. Grootste troeven van de film zijn voor mij echter de aanwezigheid en vooral de stem van Jennifer Hudson, die eigenlijk wel in een nominatie in de categorie van beste vrouwelijke hoofdrol in plaats van bijrol had verdiend (maar mischien dacht de studio dat ze in die categorie meer kans zou maken dan wanneer ze zou moeten opboksen tegen namen als Meryl Streep, Helen Mirren en Kate Winslet). En hilarisch: de Jackson 5-lookalikes.
        Overigens, John Milton, Gods and monsters is inderdaad een prachtige film met een geweldige Ian McKellen, maar de laatste was wel genomineerd maar moest de Oscar helaas aan Roberto Benigni in La vita è bella laten.

Nu drie keer gezien, en het is wel genoeg zo. Ik ben altijd bereid geweest om een eind met deze film mee te gaan, maar ditmaal ervoer ik het einde toch wel als een behoorlijke anticlimax. Wel altijd leuk om Will Patton te zien en vooral te horen (zeer karakteristieke stem), dat vind ik sinds No way out al een interessante acteur.
        Voor mij de duidelijkste indicatie dat dit een hoax of in ieder geval nep is: Charlotte Milchard (de "echte" Abigail Tyler) ziet er overtuigend lijkbleek uit, maar ze doet haar verslag in fraaie en constant uitgesproken volzinnen zonder ergens te aarzelen of naar de juiste formulering te zoeken of zelfs maar "eh…" te zeggen, hetgeen je bij een spontaan gesprek toch wel zou mogen verwachten (ook al zal haar personage al talloze malen hebben geprobeerd om in haar hoofd dit scenario in woorden te vangen).

Het perfecte vervolg op deel 1, met Michael Madsen op z'n creepiest, Daryl Hannah tegelijk hilarisch en intimiderend, en David Carradine werkelijk subliem acterend – als je niet zou weten hoe deze film heet zou je werkelijk even kunnen denken dat hij de Bruid zou kunnen vloeren (jammer dat zijn eigenlijke sterfscène weinig indruk maakt en ook teleurstellend-onderkoeld is gefilmd). De Ennio Morriconeske score maakt het áf, en ondanks de redelijk lange speelduur verveelt de film geen moment. Vier uur lang Kill Bill compleet zou in de bioscoop wellicht iets te veel van het goede zijn geweest, maar zo in twee delen opgesplitst is dit een geweldige achtbaanrit waarin de personages achteraf toch meer diepte hebben dan ik tijdens het kijken vermoedde (of misschien ben ik zodanig door Tarantino meegesleept dat ik alleen maar dènk dat ze meer diepte hebben, dat kan natuurlijk ook).

Kort na de release heb ik Kill Bill 1 op video gezien met een geheel verkeerde insteek: alsof het hier een serieuze actiefilm zou betreffen, terwijl het in feite een soort visuele liefdesbetuiging is aan de talloze martial-arts- en grindhouse-films die (een groot deel van) Tarantino's cinematografische opvoeding uitmaakten. Roger Ebert: "The movie is not about anything at all except the skill and humor of its making." Feitelijk style over substance dus, zodat ik me ook niet hoef af te vragen waarom het dochtertje van Copperhead niet in huilen uitbarst wanneer ze haar moeder dood in de keuken aantreft, of waarom in deel 2 Beatrix' dochtertje zich niet afvraagt waarom ze nu ineens moet vertrekken met de moeder die ze pas een paar uur kent en wat er eigenlijk van haar vader is geworden. Technisch perfect en vaak uitermate grappig, bijvoorbeeld wanneer –en wie niet van gestileerd geweld houdt moet hier niet verder lezen– er bloedgeisers uit hoofdloze nekken omhoogspuiten. En ondanks de style over substance wordt er toch ook uitstekend en (no pun intended) "full-blooded" in geacteerd.

Fijne feel-good-film waarbij ik persoonlijk de werkwijze en de wetenschappelijke benadering binnen NASA eigenlijk interessanter vond dan de emancipatoire insteek. Aan de goede uitkomst hoef ik nergens te twijfelen, maar de drie hoofdrolspeelsters krijgen alle ruimte om te schitteren, en dat doen ze dan ook. Het echte (fysieke) geweld van die jaren gaat een beetje langs ze heen, ondanks een militante echtgenoot in huis, demonstraties op straat en een brandbom op televisie, maar de focus ligt dan ook op de strijd die ze als begaafde maar gekleurde vrouwen moeten voeren binnen een bolwerk van witte mannen die over hun vooroordelen niet eens nadenken. De thuissituaties zijn steeds bijna te rooskleurig om waar te zijn, maar gelukkig geven de personages van Costner, Parsons en Dunst nergens expliciet uiting aan hun toegenomen waardering voor hun gekleurde medewerkers c.q. ondergeschikten, en al met al bleek ik toch wel vatbaar voor de aanwezige sentimentaliteit. Mooie details uit die tijd: een boek over Fortran, een vroege IBM…

Een intrigerende en goed getroffen setting van de levenswandel van een Comanche-stam anno 1719, een (vindingrijke) vrouw als actieheldin, alleen primitieve wapens om een hi-tech-vijand te bevechten, en sublieme natuuropnames, maar daarbuiten is het "gewoon" een Predator-film, en ik geloof dat ik onderhand alles wel eens heb gezien. Veel creatief afgehakte ledematen, en het was een grappig toeval dat ik Amber Midthunder één dag eerder voor het eerst bewust had gezien (in het Liam Neeson-vehikel The ice road), maar wat mij betreft laten we het hierbij. Ik zie echter dat er van deze regisseur alleen al in 2025 twee sequels c.q. spin-offs verschijnen, dus we zitten nog wel even met deze buitenaardse jager(s) opgezadeld. Voor de liefhebber.

Sterk begin met de altijd betrouwbare Neeson, een interessant nevenfiguur in de vorm van zijn broer van wie ik eerst niet wist of hij een spaak in Neesons wiel of juist een superhandige hulp zou blijken te zijn, fraaie natuuropnames, een sterke soundtrack, en natuurlijk de ijzingwekkende beelden van het op en neer dansende ijs vóór de vrachtwagens uit. Mooie onverwachte (eerste) schurk ook, maar vanaf diens onthulling verandert de film helaas van een overleven-in-barre-omstandigheden-film in een vrij clichématig vindingrijke-held-tegen-meedogenloze-schurk-plot, en toen er ook nog eens iemand lévend uit ijskoud water en van ónder het ijs werd opgevist haakte ik grotendeels af. (En dan heb ik deze film nog niet eens vergeleken met Le salaire de la peur.)

Knappe oorlogsfilm die z'n tijd gelijkelijk verdeelt tussen actie en psychologie. Het eerste komt wat mij betreft nog het best tot uiting bij het werkelijk spannende deel met de overval op de Duitse munitie-opslagplaats, maar helaas is dat (te) snel voorbij. In feite zijn de onderlinge relaties interessanter: ik was eerst bang dat ik me (zoals wel vaker) aan Robert Newtons uitbundige spel inclusief dronkenschap zou gaan storen, maar toen hij MacRoberts vroeg om de ongehoorzame Carstairs niet voor de krijgsraad te slepen was ik werkelijk ontroerd, en uiteindelijk is de film opmerkelijk openhartig over en sympathiek tegenover lafheid, toch een eigenschap die in dit macho-wereldje bepaald niet hoog in aanzien staat. De jonge Richard Burton (hier gewoon een acteur en nog geen ster) is eveneens overtuigend als begripvolle maar strenge officier, een rol die me deed denken aan Gregory Pecks generaal Savage in het geweldige 12 o'clock high van vier jaar eerder. Ook de ontmoeting tussen Rommel en MacRoberts is sterk, zodat ik eigenlijk als enige minpunt kan noemen dat ik de aanvalsbewegingen van het begin niet helemaal goed kon volgen, maar daarbij laat ik in het midden of dat aan de film lag of aan mijn hersenen die mij al kunnen laten verdwalen wanneer ik twee straten van mijn huis verwijderd ben. The desert fox heb ik te lang geleden gezien om daar nog mee te kunnen vergelijken, maar deze officieuze sequel heeft in ieder geval wel degelijk indruk gemaakt.
        Grappig: in de rol van Carstairs zien we Charles Tingwell, in de eerste helft van de jaren 60 vier maal inspecteur Craddock in de Miss Marple-films met Margaret Rutherford (waarin hij steeds met een superieur lachje haar vergezochte theorieën over de dader wegwuift om aan het einde natuurlijk toch het onderspit te delven).

Ik had al een tijd geen film met John Cusack meer gezien of herzien, en ik was vergeten wat een innemende acteur hij is en hoezeer ik me met hem kan identificeren. 1408 was altijd één van mijn favoriete films van/met hem, en bij herziening wordt we weer duidelijk waarom, want zijn sceptische personage sleept mij zonder problemen de film in. Na de rustige opbouw volgt er een sugggestief eerste kwartier in de kamer uit de titel, maar de daaropvolgende opeenstapeling van ongemakkelijke momenten en jump-scares doet een beetje als overkill aan, hoewel de hallucinatoire scènes (de vader in zijn rolstoel, het dochtertje in het ziekenhuisbed, de achtervolger in de ventilatieschacht) wel heel goed werken. De afronding bestaat dan weer uit drie twists (het was allemaal maar een droom… o nee, hij keert toch terug in de kamer!, en als alles toch slechts een nachtmerrie blijkt te zijn geweest komt er alsnog bewijs van het tegenovergestelde) die elk apart onverteerbaar clichématig zijn maar zo in sekwens eigenlijk behoorlijk effectief zijn.
        Wat dat einde trouwens betreft, zoals wellicht velen hier heb ik de film eerst op televisie en daarna op een DFW-DVD gezien, met identieke eindes, maar volgens de IMDb-trivia-pagina zijn er maar liefst drie verschillende eindes in omloop: "the version which has Mike fading from Room 1408 following Katie, being the one most seen, as it is the default on most DVD and digital versions. In other alternate endings, Mike is rescued from the flames, reconnects with Lily, and captures his conversation he had with Katie on his recorder. In one version, Lily can hear the conversation as well, and in another, she cannot." Mijn DVD gebruikt dus dat tweede einde, maar in Amerika vinden ze misschien wel dat de film héél anders afloopt.
        Als geheel nog steeds een sfeervolle en creepy horror-film, hoewel ik me afvraag of het motief van het overleden dochtertje niet wat te zwaar is voor vermaak als dit. In de inleiding van zijn verhalenbundel Stephen King goes to the movies (2009) is King zelf in ieder geval erg enthousiast over de film; hij prijst daarbij John Cusack ("He shines in the part, and does what is very nearly a one-man show"), de claustrofobische sfeer en de "backstory" die in zijn eigen verhaal niet aanwezig was maar die in de film bij hoge uitzondering succesvol is.
        Edit: na het schrijven van dit bericht zie ik dat mijn voorganger 80&90’s Nostalgia een special-edition van deze film heeft met daarop de drie verschillende eindes. Hm, misschien moet ik mijn ogen ook maar eens open houden in de kringloopwinkels…