Log

Veel bewondering voor de vormgeving, met al die massascènes op de pleinen, de drukte in de straten en de magnifieke sets "binnenin" kerken en Vaticaan. Bij het verhaal zelf kun je nogal wat vraagtekens zetten omdat Robert Langdon in elke scène uit twintig aanwijzingen steeds de juiste weet te pikken om op weg te gaan naar de volgende plaats-delict, maar los daarvan heeft de film een mooi hoog tempo, diverse personages op wie afwisselend de verdenking kan vallen, prima vertolkingen, subtiele muziek en een redelijk dwingend plot, dus ik vind deze verfilming eigenlijk niet veel minder dan z'n beroemde voorganger. En de manier waarop de camerlengho op het einde de ramp afwendt is even vergezocht als slim gevonden, dus zelfs dáármee had ik geen problemen. Ook fijn trouwens dat de scriptschrijvers wederom geen vonk laten overspringen tussen Tom Hanks en z'n aantrekkelijke tegenspeelster, en dapper dat ze Langdon expliciet laten zeggen dat hij het geloof niet gevonden heeft, ook al is het dan ook nóg niet. Tja, ik begrijp dat mensen dit allemaal nogal vergezocht en ongeloofwaardig vinden (filmcriticus James Berardinelli meent dat "sitting through this movie provides a possible representation of Hell"), maar ik heb me er de volle 146 minuten uitstekend mee vermaakt.

Heel matige erotische thriller voor wie geïnteresseerd is in Becca's borsten en Banderas' billen. Pino Donaggio levert afschuwelijke en veel te nadrukkelijke muziek, Banderas is een karikatuur van de fascinerende en/maar/want onvoorspelbare Latin lover (maar dat is minder de schuld van zijn spel dan het script – èn van zijn lelijke paardenstaart), en alleen de aardige twist met de identiteit van de stalker alsmede de dood van Banderas die ik niet aan zag komen redt de zaak nog een beetje. Voor de rest: zand erover wat mij betreft. (Maar hoe zou het met Harry Deans personage zijn afgelopen?)

Degelijke remake waarover ik misschien enthousiaster ben dan veel andere gebruikers omdat ik noch van Brian de Palma's origineel noch van Sissy Spacek ooit een hoge dunk heb gehad. Chloë Grace Moretz is een uitstekende titelheldin, Julianne Moore is lekker obsessief, de rest van de cast doet het naar behoren, en de climaxen (dus op school en in de vluchtauto) zien er goed uit. Niets briljants, maar naar behoren.
        Overigens vinden veel gebruikers hier Moretz te mooi voor de rol van Carrie. Daar heb ik helemaal geen last van, want ik vind haar niet echt mooi of klassiek knap; wel heeft ze een heel apart gezicht met een karakteristieke mond, en door dat bijzondere uiterlijk is ze ook heel geschikt voor de bijzondere Carrie. En dat ze te oud zou zijn? Ze was ten tijde van de opnames 15-16 jaar oud, terwijl de veelgeprezen Spacek toen al 26-27 was.

Aardig melodrama dat er dankzij een vlot tempo nog redelijk mee door kan, hoewel de slappe hoofdpersoon de redding van de elektrische stoel door een flauwe deus ex machina eigenlijk niet verdient. In de weinig aansprekende cast is Clara Bow de enige bekende naam, maar die is dan weer weggestopt in een melig bijrolletje (hetgeen natuurlijk niet verhindert dat zij tegenwoordig het prominentst op de poster figureert). Dertien in een dozijn, maar niet de slechtste van de twaalf.

Aanzienlijk serieuzer dan de twee eerder gefilmde maar zich later afspelende delen, met z'n historische achtergrond van de Eerste Wereldoorlog, de grauwe scènes in de loopgraven bij de Somme (inclusief een zenuwslopend nachtelijk gevecht in niemandsland) en Conrads onverwachte dood, maar op z'n tijd toch ook stripachtig met dat zwaardgevecht-annex-ballet met Raspoetin en dat gestuntel van Ralph Fiennes om op de berg te geraken. Op zich een aardige en vermakelijke mix waarin de altijd betrouwbare Fiennes capabel terzijde wordt gestaan door Gemma Arterton en de stoere Djimoun Hounsou plus een dozijn bekende koppen in grote en kleine rolletjes, waarbij ik eigenijk alleen Rhys Ifans' groteske Raspoetin uit de toon vind vallen.
        Terzijde: wat is dat toch met Aaron Taylor-Johnson? Ik heb hem hier niet herkend als één van de hoofdrolspelers in Bullet train terwijl ik die gisteren nog heb gezien, en dan blijk ik hem ook nog te hebben gezien in Kick-ass, Tenet en Avengers: age of Ultron – op de één of andere manier heeft hij een gezicht dat (of is hij een acteur die) maar niet in mijn geheugen wil blijven hangen, maar dat kan toch ook weer een voordeel voor hem zijn omdat hij hiermee knap in verschillende rollen kan "verdwijnen". Ik schort mijn oordeel over hem nog even op.

Een dief die verlangt naar een Zentuin, nagespeelde moordpartijen waarbij de killers pratend tegen de camera hun score bijhouden, een schurk die zijn mensenkennis bij Thomas de Stoomlocomotief heeft opgedaan – als ik nog nooit een film van Quentin Tarantino (boeven die ruziën over hun codenaam?!) of Guy Ritchie of Joe Carnahan (Smokin' aces!) had gezien zou ik dit misschien fantastisch hebben gevonden, maar met de filmkennis van nú zat ik me in het begin alleen maar te ergeren aan hoe ongelooflijk hier leentjebuur bij beroemde voorgangers en voorbeelden is gespeeld.
        Maar, eerlijk is eerlijk, na verloop van tijd begon de film me toch in te pakken met z'n hoge tempo, soms voorspelbare maar vaak toch grappige humor, gelikte visuals, talloze verwikkelingen en inventieve ontknopingen, en Brad Pitt is echt geboren voor een rol als deze (zijn scène met de injectiespuit is hilarisch), dus uiteindelijk kan ik toch niet anders zeggen dan dat ik hier op het einde van de rit veel plezier aan heb beleefd, en de excessen van de plot (inclusief de botsing en daarna het ontsporen) zouden denkelijk ook niet in een andere stijl verbeeld kunnen worden. Maar af en toe begint dit soort stripgeweld mij toch wel te vermoeien.

vote changed, original voice was 4,0 stars

Ik zag deze film één dag na het eerste deel, en wat meteen opvalt is hoe ver de techniek van de computer-animatie in de tussentijd is voortgeschreden: de actie ziet er steeds nèt wat vloeiender uit, de figuurtjes bewegen zich makkelijker, en als Andy's oude speelgoedfiguurtjes ontdekken hoe leuk het is op het kinderdagverblijf kun je op de achtergrond ondertussen aan Woody's gezicht nog perfect aflezen hoe sceptisch hij is. Wat níét is veranderd zijn de humor en de inventiviteit; het tempo ligt hoog, de grappen zijn talrijk en de humor komt bijna steeds voort uit de personages en niet uit een rondslingerende bananenschil (behalve natuurlijk wanneer er halsbrekende toeren moeten worden ondernomen en daarbij onverwachtige hilarische obstakels opduiken). Hoogtepunten zijn de ontmoeting tussen Barbie en Ken, en Buzz' Spaanse transformatie en zijn tango, maar van hoe de soldaatjes lopen (of beter gezegd zich voortbewegen) schiet ik ook nog altijd in de lach. Heerlijk vermaak.

Aan de vormgeving zie je af en toe wel dat deze film al weer 30 jaar oud is (bij het lopen lijken de voeten van de personages af en toe nèt boven de vloerbedekking te zweven, en het uiterlijk van de speelgoedfiguurtjes is soms wat simpel, maar dat kan ook de bedoeling zijn omdat speelgoed vaak van zichzelf niet erg "gedifferentieerd" oogt), maar qua insteek en qua humor is deze eerste Toy story wat mij betreft nog net zo fris als toen ik hem indertijd voor het eerst zag. Sommige scènes lijken me niet geschikt voor al te jeugdige kijkertjes, want het rariteitenkabinet in Sids kamer deed me regelmatig denken aan de chirurgische experimenten van The island of Dr Moreau, en die spinnebaby lijkt me rechtstreeks uit John Carpenters The thing weggelopen, maar verder is dit een eindeloos inventieve film met voor elke leeftijd wat wils, en met in de kern de mooie animositeit tussen Woody en Buzz (of beter gezegd de wrevel en de jaloezie van de eerste tegenover de laatste) en daarna hun ontroerende samenwerking. Eén van de leukste Pixars die ik ken, maar dat lijk ik onderhand wel te zeggen bij èlke Pixar die ik herzie. (En wat een geweldige stunt: R. Lee Ermey als de sergeant!)

vote changed, original voice was 2,5 stars

Toen ik deze film indertijd in de bioscoop had gezien heb ik er bewust geen bericht over geschreven, want dat was zó'n overdonderende ervaring dat ik niet goed wist waar te beginnen of wat te zeggen. Na de herziening op Blu-ray blijft de film even indrukwekkend, maar ik heb nu in ieder geval het idee dat ik alles beter kan plaatsen. Het belangrijkste blijft voor mij toch dat dit superieure world building is met een impact die ik sinds LOTR niet meer heb meegemaakt, met werkelijk verbluffende visuals (de Oscar die cameraman Greig Fraser voor deel 1 heeft gekregen was voor dit tweede deel nog veel verdiender geweest) en opnieuw even sterke als ingetogen muziek van Hans Zimmer. Austin Butler is heerlijk onaangenaam als Feyd, Chalamet "nagelt" zijn rol definitief bij zijn boze toespraak tijdens de bijeenkomst in de grot, maar de beste acteerprestatie is toch van Zendaya bij wie je de twijfel van haar gezicht zou kunnen schrapen – niet voor niets krijgt zij de eer van de slotframe.
        Naast Austin Butler bevat de cast nog vier andere nieuwe namen, maar daarvan krijgen de drie actrices eigenlijk veel te weinig te doen, en Christopher Walken komt wat mij betreft als keizer te broos over, maar ik weet niet of dat aan de acteur ligt (die inmiddels ook al de 80 is gepasseerd) of aan de rol. Maar dat zijn slechts kleine minpuntjes in wat verder een meesterlijke film is met een visuele pracht die ik maar zelden heb gezien.

vote changed, original voice was 4,5 stars