Log

Deze film heb ik stom genoeg jarenlang genegeerd om de even stomme reden dat ik niet dol ben op de hoofdrolspeler, maar na recent een paar uitstekende rollen van hem te hebben gezien ben ik hier toch eindelijk maar eens aan begonnen. En ook in deze film stelt DiCaprio me niet teleur, en in tegenstelling tot vele anderen hier vond ik de film ook niet echt inkakken halverwege; de voorspelbaarheid van de plot daarentegen stond me wèl tegen, want dat de paradijselijke medaille één of meerdere keerzijdes gaat hebben wordt eigenlijk al getelegrafeerd door de zelfmoord van Daffy. Evenmin is het duidelijk welke moraal (if any) ik van de film zou moeten meekrijgen, want als Sal en haar volgelingen nou gewoon een eiland zónder wietplantage zouden hebben uitgekozen zou je een heel andere film krijgen, dus ik weet niet wat ik zou moeten afleiden over de onhaalbaarheid van een paradijs wanneer dat zo onhandig gesitueerd wordt op een kilometer afstand van een stelletje narco-criminelen. Of zit daar de symboliek in van de maatschappij die vrije geesten niet toestaat om een eigen paradijsje te creëren? Ik denk trouwens ook dat de "boer" en zijn mannen in werkelijkheid niemand levend zouden hebben laten vertrekken, en zo laat de film me uiteindelijk dus met té veel vraagtekens achter. De schoonheid van de natuur van het eiland deed me verder niet zoveel, maar de soundtrack hielp wel enorm.

De eerste verfilming van het succesvolle toneelstuk van R.C. Sherriff uit 1928, gemaakt toen Hollywood nog maar net begon te wennen aan de techniek van de geluidsfilm, dus het is hier allemaal nog zeer toneelmatig met een stilstaande camera, een zeer beperkt aantal sets (drie: de dug-out, de loopgraaf en het niemandsland) en theatrale vertolkingen met veel Britse stiff upper lips. Wat mij betreft is het bronmateriaal sterk genoeg om de spanning twee uur lang vast te houden, maar kijkers met een kortere aandachtsspanne zullen misschien al vèr voor het einde uitgekeken zijn op bijvoorbeeld Colin Clive's vertrokken gezicht. Hoewel het hier een oorlogsfilm betreft gaat het eerder om psychologie dan om actie of gevechtsscènes, want de plot concentreert zich op de spanningen waaraan de personages bloot staan en waar ze zo verschillend op reageren. Qua stijl dus gedateerd dus, maar wat mij betreft nog altijd boeiend, en het grote succes ervan bracht een aantal carrières in een stroomversnelling: David Manners (Lt. Raleigh) speelde kort hierna in Dracula (1931) en The mummy (1932), R.C. Sherriff had een succesvolle carrière als scriptschrijver (o.a. The invisible man [1933] voor James Whale, Goodbye Mr Chips [1939] en The dam busters [1955]), en (het allerbelangrijkste) James Whale en Colin Clive maakten samen Frankenstein (1931) en The bride of Frankenstein (1935). (In 2017 regisseerde Saul Dibb deze remake met Sam Claflin in de rol van Colin Clive en Asa Butterfield in de rol van David Manners.)

Aangrijpende film over een emotionele terugkeer naar de Tweede Wereldoorlog en over wat die heeft aangericht, met aanverwante thema's zoals ouderdom, liefde, vriendschap en het belang van het verleden daar subtiel doorheen geweven. Prachtig breekbaar gespeeld door Caine en lekker bokkig door Jackson, waarbij het valse sentiment op afstand wordt gehouden door eventuele sturende muziek tot een minimum te beperken. Zeer ontroerend, en een geweldige zwanezang voor de twee kopstukken.

Mooie en ontroerende film over liefde op leeftijd waarin het naturel van Beppie Melissen perfect hand-in-hand gaat met de charme van Sabri Saad El-Hamus. Ook mooie bijrollen van Ingeborg Elzevier en Nazmiye Oral, maar de ééndimensionale reacties van de dochters zijn er een beetje teveel aan – persoonlijk zou ik bij "O mam, echt, je bent niet goed snik!" al de deur achter me hebben dichtgetrokken. Desalniettemin een lieve en perfect geacteerde film die misschien vooral een ouder publiek zal aanspreken. En waarom Timo een vervelend jongetje zou zijn is mij totaal onduidelijk, maar ik ben misschien bevooroordeeld omdat de jonge acteur en de oude Thornhill dezelfde voornaam hebben.

Tja… het begin is op z'n zachtst gezegd wiebelig met die lachwekkende vermommingen en een overval met een truc (de insinuatie dat iemand een bazooka op de zaak van de juwelier gericht houdt) die rechtstreeks uit Steven Soderberghs Out of sight gejat lijkt te zijn, maar wanneer de "criminele" scènes achter de rug zijn wordt de plot interessanter, en omdat ik eigenlijk geen idee had waar de film heen ging of hoe hij zou moeten eindigen ben ik tot het einde toch geboeid blijven kijken. Leuk ook dat je steeds niet weet wat nou echt is en wat gedroomd of gefantaseerd, en ik vond het spel van beide leads uitstekend (ja, ook van Patricia Kaas). Neemt allemaal niet weg dat ik me na afloop toch heb zitten afvragen waar ik nou eigenlijk naar heb zitten kijken; de strekking of het thema of de bedoeling van deze film is niet in één zin te vatten, en bij de ene film is dat een pluspunt terwijl ik me bij een andere film daardoor bekocht kan voelen, en ik zou zo één-twee-drie niet kunnen zeggen met welke emotie deze film me achterlaat. Zou ik hier zonder de naam van Jeremy Irons aan begonnen zijn? (De dub is trouwens abominabel; ik ben wel wat gewend met Italiaanse films uit de jaren 50 en 60, maar bij deze film leek het wel of er bij een groepsgesprek niet eens moeite werd gedaan om te verduidelijken wie van de deelnemers er nou eigenlijk praatte, en daarnaast hielp de "afgeknotte" transfer van DFW [1.33:1 in plaats van 2.35:1] ook niet echt.)

Net nu ik weer eens de drie Astaire-Rogers-DVD's in mijn collectie heb bekeken, is de BBC mij tegemoet gekomen door de enige film van dit duo die ik nog niet had gezien uit te zenden. De standaard-premisse is niet wezenlijk anders (Fred wordt verliefd op Ginger, maar zij ziet zijn luchthartigheid voor oppervlakkigheid aan, zodat hij alle muzikale zeilen moet bijzetten om haar los te weken van een verloofde wiens enige zondes de door het script voorgeschreven kortzichtigheid en nietszeggendheid zijn), maar het grote verschil is dat Rogers hier veel meer gelegenheid krijgt om te laten zien wat ze als actrice in haar mars heeft, zowel wat betreft haar komische talenten als wanneer ze haar ware gevoelens moet proberen te verbergen, en ik moet zeggen dat ik haar nog nooit zo goed heb gevonden (net zoals mrklm hierboven de loftrompet over haar steekt). Ook op andere gebieden verschilt Carefree toch wel van hun eerdere films: minder dans en muziek, meer surrealisme (inclusief een droomsekwens met enigszins unheimische slow-motion), een thematiek (het onderbewuste) die volgens mij in die jaren steeds meer in de mode kwam, en dus een grotere focus op Rogers. Ook wel een iets tragere en wat kortere fim dan gebruikelijk, met twee hoogtepunten (Astaire die met golfballen in de weer gaat, en de dans bij The yam in en dwars door het restaurant), maar als geheel toch net wat minder spetterend dan bijvoorbeeld Top hat en Shall we dance.

Het begint allemaal nog wel goed met een inventieve insteek en aardige FX (de ijsbeer, de sneeuwmannen, de verkleinde Rock), maar op een gegeven moment biedt de plot niet veel nieuws meer, en door de matige gevechtsscènes, het moralistisch sausje over beslissingen die mogelijkheden zijn en de veel te lange speelduur zakt de film steeds meer in. De vertolkingen zijn nog wel aardig, met Chris Evans die geknipt voor zijn rol is en J.K. Simmons die er vol voor gaat, maar uiteindelijk vraag ik me toch af wie er kan hebben gedacht dat dit een goed idee was. Als Dwayne Johnson inderdaad 50 miljoen dollar voor deze rol heeft gekregen (zoals Wikipedia vermeldt) zou het hem sieren wanneer hij deze flop op zijn fatsoen trekt en tenminste een déél van dat achterlijke salaris terugbetaalt.

Ruim dertien jaar geleden op tv gezien, en omdat ik me herinnerde dat ik hem toen erg leuk vond heb ik hem nu maar meegenomen toen ik hem bij de kringloop zag staan. En als ik nu mijn recensie van indertijd herlees blijkt deze film nog ongeveer even leuk te zijn als in mijn herinnering, met de hierboven al vaker aangehaalde hoogtepunten de webcam, het spel van Streep en Martin wanneer ze high zijn) en de opluchting mijnerzijds dat June uiteindelijk de juiste keuze maakt. Wat me tóén echter het meest opviel en nú zo mogelijk nog meer is het spel van John Krasinski, (mij) in 2012 totaal onbekend, inmiddels veel meer in the public eye dankzij zijn rollen, zijn regiewerk en zijn huwelijk, maar hier al echt geweldig met zijn mimiek en zijn snelle reageren – in zijn eentje is hij leuker en interessanter dan June's drie èchte kinderen bij elkaar. Natuurlijk is dat ook de "schuld" van het script dat hem al die grappige momenten geeft, maar al die kansen grijpt hij dan ook wel met beide handen aan.

vote changed, original voice was 4,5 stars