Opinions

Een interessant maar niet echt spannend begin, waarbij ik eigenlijk tegenover elk pluspunt moeiteloos een minpunt kan stellen. De X-Men zelf zijn best intrigerend, maar de leider van de schurken is veel boeiender dan de baas van de helden, en sowieso speelt Ian McKellen weer net zo sterk als altijd – zijn hele verschijning maakt zijn vermogens eigenlijk best aannemelijk. Patrick Stewart vind ik een vrij saaie acteur, maar bij de bad guys kan ik de suffe Wolf Man-grime van Sabretooth dan weer onmogelijk serieus nemen. En wie heeft die pruik van Halle Berry toch verzonnen? De FX zijn prima in orde (de manier waarop senator Kelly de film verlaat!), met als belangrijke uitzondering echter al die explosies van licht op het einde, en tegenover het belang van het serieuze onderliggende thema van (in)tolerantie tegenover buitenbeentjes staat dan weer het misplaatste babe-gehalte van de vier actrices. Volgens de Engelse wikipedia kostte deze film $75 miljoen en leverde hij bijna het viervoudige op, en dat was genoeg om een sequel te rechtvaardigen; aan het slot van deze film hoopte ik van ganser harte dat die opvolger beter zou worden dan dit, want als aanloop is deze film niet onaardig, maar het niveau van wat we anno 2020 van Marvel gewend zijn haalt hij bij lange na niet.

Een solofilm van Wolverine... ik zat er eigenlijk niet op te wachten, want zijn personage vind ik niet erg fascinerend en de vertolking van Hugh Jackman is adekwaat maar nergens charismatisch, en in het begin was ik dan ook nog eens bang dat de hele film één uitgebreid mano-a-mano-gevecht tussen Jackmans hempje en Liev Schreibers varkensoogjes zou zijn, maar gelukkig worden er ook een paar aardige andere mutanten en subplots geïntroduceerd. De film is niet geheel vrij van cliché's (de semi-krankzinnige op mensen experimenterende dokter, de liefde waarvan je al aan voelt komen dat ze te idyllisch is om te kunnen overleven, de reactie van Stryker wanneer de generaal aankondigt dat hij zijn financiering wil stopzetten, het middeltje om iemand dood te laten lijken) en de scène met Blob in de boksring (Kevin Durand in een Mr Creosote-fat-suit) valt qua meligheid totaal uit de toon, maar de actiescènes (de inval in de toren in Lagos, het gevecht tussen Gambit en Wolverine) zijn lekker, Ryan Reynolds en Taylor Kitsch zijn welkome verschijningen, en de rol van Kayla is intrigerend. De gevechten tussen de gebroeders onderling blijf ik vrij oninteressant vinden (steeds weer die klauwen die toch geen blijvend effect hebben), en omdat hun conflict vrij centraal in de film staat weegt dat toch wel zwaar, maar al met al is dit best een redelijke prequel.

Stevige aflevering uit het X-Men-universum, met lekkere full-blooded performances, en uiteraard set-design en FX die weer dik in orde zijn. Jammer dat het titelpersonage er niet zo indrukwekkend uitziet als je mag verwachten bij niet alleen de oudste maar ook nog eens krachtigste mutant ooit, en verder begint er voor mijn gevoel ook wel enige metaalmoeheid op te treden: waar die andere Marvel-franchise de zaak fris houdt met intrigerende ontwikkelingen van de kleurrijke personages en leuke plots, voelt de X-Men-reeks op de een of andere manier toch vaak aan als een B-film-serie, hoe doordacht de films ook zijn en hoe goed ze er allemaal ook uitzien. Maar dat kan aan mij liggen. De sekwens met Quicksilver is (opnieuw) hilarisch.

Wolverine in de seventies, en dat zullen we weten ook: lavalampen, waterbedden, interieurs vol bruin en oranje, Alice Cooper, leren jasjes, rookwaar, brede revers, pooierwagens, typemachines, discobollen, afro's, corduroy, transistor-radiootjes en Nixon. Toch speelt Days of future past gelukkig de kaart van de ironische nostalgie niet al te veel, want er is meer aandacht voor een gecompliceerde tijdreis, lekker puntige actie (in plaats van eindeloos uitgesponnen gevechten zoals in Wolverine's solofilms), veel verschillende mutanten die zorgen voor een kleurrijk en afwisselend plot, een mooi onvoorspelbare en grimmige Magneto (Fassbender zoals gebruikelijk uitstekend), Jackman die meer gelegenheid krijgt om een menselijk wezen te spelen (en zijn messen spelen nu eens géén hoofdrol in de spectaculaire uitgebreide climax), een paar ontroerende momenten (met name de ontmoeting tussen Charles en Charles) en uitbundige FX (de trein, het stadion, en het hilarische hoogtepunt van Quicksilver in het Pentagon). Zo heb ik mijn X-Men-films het liefst: een goed plot, veel mutanten om hun verschillende eigenschappen in dienst van de plot te kunnen gebruiken (en om lekker tegen elkaar in te gaan), en stevige actie die niet op overdadig dramatische wijze wordt uitgemolken. Of Bryan Singer voor al die pluspunten verantwoordelijk is weet ik niet, maar Days of future past is tot nu samen met X2 mijn favoriete film uit deze franchise.

Een meer dan waardig slot van wat toentertijd kennelijk als een afgeronde trilogie werd gezien, hoewel die aller-aller-allerlaatste seconde... Sterk plot, goed spel, fantastische FX. De hoogtepunten zijn voor mij de enorme inventiviteit bij het verzinnen en uitbeelden van de mutaties (het letterlijk uitschrijven van een collegedictaat met een hand die enkel boven een schrift zweeft, de enorm dikke Phat die opeens krimpt om tussen twee anderen op een stoel te passen, Regeneration Man), de mooie manier die Magneto verzint om Alcatraz te bereiken (en de humor van wat die vrouw in haar auto daarna doet), de veldslag op Alcatraz, en het prachtige duel tussen Phoenix en Xavier met fantastische FX (dat gezicht van Phoenix!). Maar ook de details vallen op: de achteloosheid waarmee Magneto Mystique wegschuift, het morele dilemma (heeft iedereen niet het recht om zich op welke manier dan ook van vervolging te vrijwaren?), de prachtige tinten paars en scharlaken waarin Phoenix zich hult (en in combinatie met haar haarkleur staat die kledij haar echt uitstekend), en het geweldige spel van Famke Janssen. En leuk om Ben Foster nu eens in een sympathieke rol te zien. Mooie afsluiting en afronding van de eerste drie films.

Ik zag deze film een jaar of zes geleden voor het eerst, toentertijd vooral vanwege de aanwezigheid van Bacon, McAvoy en met name Fassbender. Ik was toen in de franchise niet verder gekomen dan de eerste X-Men-film (waar ik me vrijwel niets meer van herinnerde), en hoewel ik First class best leuk vond moet ik gigantisch veel hebben gemist. Niets mis mee wanneer je vindt dat je een film sowieso als op zichzelf staand moet kunnen beoordelen, maar nu ik kortgeleden de eerste vier X-Men-films heb gezien krijg ik toch veel meer mee van de plot, de personages, hun ontwikkeling en hoe sommige elementen hier leiden naar de eerste trilogie, en dat heeft mijn kijkplezier flink verhoogd. De actie ziet er fraai uit (vooral die ankerketting!), de menselijke kant van Raven / Mystique komt leuk tot bloei (maar Jennifer Lawrence krijgt als Raven dan ook veel meer mogelijkheden dan Rebecca Romijn die enkel Mystique was), en de sterke plot leidt tot een mooie climax. Het toepassen van de supermachten blijft er soms nogal lullig uitzien (trillende handen voor telekinese, een open mond die geluidsgolven uitzendt, wapperende libellevleugeltjes, twee vingers tegen de slaap om telepathische activiteit te suggereren) en Kevin Bacon is een redelijke maar niet fantastische schurk, maar door de intrigerende plot en de historische setting is dit al met al toch een prima prequel, en aanzienlijk leuker dan z'n X-Men origins : Wolverine-voorganger -- hoe meer mutanten hoe meer vreugd, daar begin ik steeds meer van overtuigd te raken.

Een enorme sprong voorwaarts na deel 1. Het begint nog met een enigszins overdreven aanval van Nightcrawler als een soort ongrijpbaar spook dat alles en iedereen kan ontwijken en die dus een niet echt tot de verbeelding sprekende (want feitelijk onverslaanbare) tegenstander is, maar daarna ontrolt zich een dwingende plot met uitstekende actie (ik was zelf vooral onder de indruk van de beklemmende nachtelijke aanval op de school), een paar leuke verrassingen (Mystique die Wolverine's tent inkruipt!), een lekker onaangename schurk (Brian Cox, altijd goed) en een mooie gecompliceerde climax met veel personages die allemaal hun eigen rol en functie hebben, met prima FX als de kers op de taart. En Berry's pruik staat haar gelukkig ook een stuk beter. Uitstekende actie/SF-film.