Opinions

Rare film dit: eigenlijk lijkt niets erin te kloppen. Om de belangrijkste dingen te noemen:
* hij is opgezet als een oorlogsfilm, maar de romantiek overheerst;
* de tamelijk harteloze en oppervlakkige hoofdpersoon wordt gespeeld door een sympathieke ster, maar zelfs wanneer hij met zijn liefde het beeld uitloopt is hij nog met een ander aan het flirten;
* en de bedoeling van de producer (en scenarist) Darryl F. Zanuck was dan wel om Amerika de oorlog in te krijgen, maar de hoofdpersoon toont nergens ook maar enig enthousiasme of ideologische overtuiging.

Op internet zie ik dat dat het scenario op aandringen van het Engelse Ministerie van Oorlog wat luchtiger werd, met wat meer humor en romantiek en met een hoofdpersoon die op het einde niet doodgaat zoals oorspronkelijk de bedoeling was (want dat zou Amerika er wel eens van kunnen weerhouden om zijn isolationisme op te geven), maar het resultaat is een rare en zeer halfslachtige film.

Het aankijken waard dankzij het spel van Power, de gevechtsscènes en het vakmanschap van de regisseur, maar laat een rare smaak achter.

Moeilijk om hier een oordeel over te vellen op basis van de gemangelde release van Dutch Film Works met z'n kleurloze transfer en verknipte 4:3-beeld. Het verhaal vliegt alle kanten op (McCarthy's dolce vita, Golina's problemen met haar ex, de Rode Brigades, de protesten) zodat mij pas halverwege duidelijk werd waar de plot naar toe ging; normaliter heb ik daar geen problemen mee, maar hier wekte het de indruk alsof de film een zekere focus ontbeerde. Bovendien vind ik Andrew McCarthy een erg leuke acteur maar is hij hier nog wat te jong voor zo'n zware rol, en Sharon Stone heeft mij überhaupt nog nooit kunnen overtuigen. De sfeer van een land in de greep van vrees lijkt mij echter goed getroffen, de paranoia is overal, het geweld is efficiënt gedoseerd en gepast onaangenaam, er zitten een paar aardige twists in, en de moed om zo'n grauwe politieke film te maken valt te prijzen. Dat maakt hier uiteindelijk voor mij toch wel een bovengemiddelde film van.

Onbegrijpelijk dat deze film gemaakt werd door een man die ook betrokken was bij Ghostbusters en Groundhog Day. Onvoorstelbaar flauw, à la History of the world part 1 -- Mel Brooks, where are you? En toch bleef ik kijken... Nou vooruit, één ster vanwege sommige grappen (Michael Cera als ondersteboven opgehangen gevangene die moet plassen -- en dat ook doet) en één ster omdat het lang geleden is dat ik een Amerikaanse publieksfilm zag waarin één van de hoofdrolspeelsters ongeschoren oksels (of althans minstens één ongeschoren oksel) heeft .
 

Sterke sfeervolle psychologische western die profiteert van een uitstekende geluidsband met weinig muziek en veel spookachtig fluitende wind. Peck en Widmark zijn betrouwbaar als altijd, althans de acteurs, niet hun personages – Widmark is de geboren schurk met de perfecte snarl die hij in deze fase van zijn carrière bijna altijd speelde, Peck is indrukwekkend maar helaas niet zo dubbelzinnig als je zou willen. Net wanneer er wat te weinig ontwikkeling in de plot voor deze speelduur lijkt te zitten rijden de Apaches Yellow Sky binnen, en hoewel zij gevoelsmatig eigenlijk niet in de plot passen zetten ze de boel wel weer mooi op scherp, zodat ik uiteindelijk toch honderd minuten lang constant geboeid bleef, hetgeen films van een halve eeuw later lang niet altijd lukt. Wellmans regie is energiek als altijd, zeker tijdens de spannende climax (weer met die prachtige wind) die uitstekend gebruik maakt van de setting maar helaas te snel voorbij is.

Leuk, lief en grappig volgens beproefd Richard Curtis-recept, en met een aparte en slimme insteek. Genoeg vaart en humor om de film gedurende de hele speelduur onderhoudend te maken, zéker voor een Curtis- en rom-com-liefhebber als ik, maar na afloop komen toch de bezwaren: Himesh Patel en Lliy James zijn sympathieke performers maar hebben niet zo gek veel chemistry samen, en allebei worden ze overvleugeld door de bijrollen van Ed Sheeran, Kate McKinnon (hilarisch) en Robert Carlyle (niet herkend). En omdat het einde ook wel wat beter had gekund (is er nou niemand die zich afvraagt wie Jack bedoelt met die vier namen?) komt mijn uiteindelijke score een dag later toch net iets lager uit dan tijdens de kijkbeurt zelf.

Ergens tussen horror en een beklemmende droom in, niet echt eng maar wel met een bedwelmende en af en toe bijna deprimerende sfeer (kortom horror zoals ik die prefereer), en met een opmerkelijk nare operatie-scène; gezien de tijd waarin de film werd gemaakt verwachtte ik dat de camera wel zou wegkijken, maar niets daarvan. Edith Scob steelt natuurlijk de show met haar masker, haar lange nek en haar engelachtige gezicht, maar op mijzelf maakte vooral de verschijning van Pierre Brasseur indruk: uit de paar andere films die ik van hem ken (o.a. Les enfants du paradis) herinner ik me hem als een gedistingeerde dan wel vriendelijke oudere heer, maar hier zijn een baardje, een bril en een strenge gelaatsuitdrukking voldoende om hem in een kille dictator te transformeren. Een man van vele gezichten.

        Gezien via een "dual format edition" (Blu-ray + DVD) van het British Film Institute met Engelse ondertitels, met op de Blu-ray een transfer die net zo scherp is als het scalpel van dokter Génessier, en veel extra's: een informatief audiocommentaar van Tim Lucas, twee korte films van Franju (resp 14 en 19 minuten), een interview met Edith Scob (Christiane in de film, 17 minuten), en een documentaire over Franju en zijn werkwijze bij deze film (46 minuten). Een prachtige uitgave.

Wat een ellende. Hoe kinderen hier op reageren weet ik niet, maar als volwassene zie ik alleen maar personages en dialogen die niet grappig zijn, acteurs die niets uitstralen, en CG-beren die er redelijk goed uitzien en aardig met de omgeving versmelten maar helaas visueel totaal oninteressant zijn – en zelfs de stemacteurs zijn niet grappig, hetgeen een constatering is die mij pijn doet omdat de titelheld nota bene de stem van Dan Aykroyd heeft gekregen. Alleen om de opgewekte burgemeester en zijn stafchef en hun schaamteloze schurkenstreken kon ik echt lachen, en het natuurschoon was natuurlijk prachtig, maar dat zijn dan ook de enige redenen waarom ik hier (nèt) niet de laagste score aan geef.

Prachtige film, misschien een beetje schematisch opgezet maar door de doorleefde vertolkingen en de grijstinten in de karakters toch volledig tot leven komend. Die modderpoel / vuilnisbelt / bomkrater kun je bijna rúiken. Onwaarschijnlijk dat Shimura hier zo'n ruwe bolster blanke pit is, maar in Rashomon een verdwaasde houthakker, in Seven samurai een onverstoorbare mentor, in Ikiru... enzovoorts. Echt een gigant.

        Voor wie deze film in een andere versie dan in de Criterion Collection heeft gezien (zoals ik, in een –overigens uitstekend ogende– uitgave van het British Film Institute) staat hier een stuk dat Ian Buruma voor Criterion schreef: Drunken Angel: The Spoils of War | Current | The Criterion Collection

Veel gebruikers hier blijken zeer enthousiast over Kristen Bell te zijn; aangezien ik me haar totaal niet herinner uit de enkele film die ik van haar blijk te hebben gezien, was zij voor mij in You again geheel nieuw, maar haar rol in deze film is absoluut geen stimulans om nog meer van haar te gaan zien. Ik kon echt totaal niet om haar lachen, met haar meevoelen of haar sympathiek vinden, maar dat kan natuurlijk ook de schuld van de scriptschrijver zijn, aangezien dat voor álle personages in dit misbaksel geldt, ook al worden twee van de hoofdrollen dan ook gespeeld door twee favoriete actrices. Nee, ik kan helemaal niets positiefs over deze film verzinnen, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de poging om tamelijk vergaande pesterijen op de middelbare school om te zetten in een komedie. O wacht, Odette Annable/Yustman is balsem voor mijn ogen, en het is mooi om te zien dat Weaver en Curtis in het zwembad triomferen waar Bell en A./Y. hopeloos falen bij de open koelkast (ik zat zelf alleen maar te denken: deur dicht, jongens, dat kost allemaal stroom!), dus daar put ik dan nog íéts van troost uit. Verder is dit echter gruwelijke bagger.

Toen deze film kortgeleden weer eens op tv kwam, heb ik de gelegenheid te baat genomen om het oorspronkelijke toneelstuk (van George S. Kaufman en Moss Hart) eens te herlezen, en daarbij viel me op dat het stuk meer gaat over de tegenstelling tussen de spontaniteit en de levenslust van de Sycamore's en de vormelijkheid en de afstomping van de Kirby's, terwijl er in de verfilming veel meer aandacht is voor de verderfelijkheid van Wall Street en "big business". Gelukkig hebben Capra en Riskin het plezier, de warmte en de humor helemaal intact gelaten; de kaarten zijn natuurlijk gestoken, want de Kirby's zijn bijna karikaturaal-stijf en krijgen nauwelijks een eerlijke kans, dus we hoeven ons niet af te vragen waar de sympathie van de filmmakers ligt, maar dat doet aan de pret niets af. Mooie ontmoetingen tussen de beide stamvaders in een klassieke Capra.

        Het toneelstuk had overigens z'n première in 1936 in New York en is dus net iets ouder dan de film, maar qua "permissiveness" liep Broadway wel vóór op Hollywood : ik heb er goed op gelet, maar de woorden brothel, sex, virginity, lust en strip teaser zijn keurig buiten het filmscript gehouden. (Misschien hebben die de planken óók wel niet gehaald; ik heb hier uiteindelijk alleen maar de oorspronkelijke toneeltekst van Kaufman en Hart, en ik weet natuurlijk niet wat de regisseur voor de uitvoering nog heeft veranderd c.q. geschrapt – ik was er niet bij op de première.)

Ik ga mee in alle enthousiaste verhalen hier. Knap dat Pacino zo ijzersterk kan acteren zonder meteen de indruk te wekken het verhaal alleen als een "vehikel" voor zijn spel te gebruiken. (Hij lijkt hier trouwens vaak op de oude Martin Landau.)

Een intrigerende titel, des te meer omdat ik er geen flauw idee van had wie of wat erachter zat – totdat ik ontdekte dat het ging om een film met –of beter gezegd rondom– Adam Sandler, hetgeen mijn enthousiasme net zo erg deed verschrompelen als Zohans erectie toen hij ontdekte hoe het werkt met "the one". Ik ben er toch maar aan begonnen, en hoewel de film genadeloos flauw is en onvoorstelbaar veel melige seksgrappen telt kon ik na verloop van tijd toch niet anders dan me er aan overgeven. De energie van Sandler, de plot die misschien flinterdun is maar toch nergens inkakt, het vrolijke tegenspel van John Turturro, het warempel redelijk hoge aantal grappen dat mij dan wel niet tot schuddebuiken maar toch in ieder geval tot een gulle glimach bracht (al is dat vaak ook niet om de humor maar om Sandlers schaamteloosheid), en last but not least de olifant-in-een-porseleinkast-benadering van zo'n heikel onderwerp als het Israel-Palestina-conflict zorgden er gezamenlijk voor dat ik dit toch een heel smakelijke en verrassend leuke film vond. Als je You don't mess with the Zohan een verschrikkelijke film vindt zul je Adam Sandler vermoedelijk ook wel niet kunnen uitstaan, maar zelf bekijk ik hem na Punch-drunk love, Funny people en déze film (en toch ook wel na Click) toch wel met andere ogen.

Begin jaren 70 gezien aan de hand van mijn vader, in een tijd dat bioscopen nog regelmatig oude films programmeerden (of daar in sommige gevallen zelfs hélemaal van konden bestaan). Vier decennia later heb ik al een tijdje zin om die oude 007's weer eens te zien... en nu dan déze geprobeerd. Connery blijft mijn favoriete Bond, de muziek is nog altijd briljant, en het magische gevoel dat je naar een charismatische actieheld zit te kijken zal wel nooit vervliegen, maar verder zie ik hier nu toch maar weinig opwindends of zelfs maar boeiends in terug. Ik geloof dat ik dit jeugdsentiment moet laten rusten. (En waarom komt Donald Pleasence maar zo kort in beeld? Zonde.)

Wat me van deze film voornamelijk bij zal blijven zijn de magnifieke botsingen tussen de geëxalteerde Gemma Jones en de bijzonder kortaangebonden Josh Brolin. Verder heb ik me voornamelijk gestoord aan het nietszeggende relatiegedoe, die eeuwige mopjes jazzmuziek en die irritante voice-over. Negentig minuten die niet vermakelijk waren en me op het einde ook niets wijzer achterlieten dan ik al was na Allens vroegere werk.

Dit is zo'n film waarvan je had kunnen zeggen dat ie helemaal gedragen wordt door de geweldige centrale rol van Charlize Theron – als het niet zo'n sterk verhaal was met zoveel kleine grapjes ("Hi mom") en zoveel kleurrijke personages (zoals de baliemedewerkster van Therons hotel, maar ook haar neef de positivo). En anders zou het wel zo'n film zijn die door de prachtige bijrol van Patton Oswalt als Matt Freehauf naar een hoger niveau wordt getild. Qua film misschien niets nieuws, niets verrassends en niets wat we niet al eerder hebben gezien (hoewel het open en bepaald niet happy end wel verfrissend is), maar allemaal schrijnend, allemaal ontroerend, allemaal grappig, en soms dat allemaal tegelijkertijd (zoals Therons monoloog op het grasveld met de wijn –of is het grenadine?– over haar zijden blouse – alleen daarvoor al zou ze wat mij betreft een derde Oscarnominatie hebben verdiend). Die Jason Reitman is toch wel een hele meneer.

Hitchcocks vriendelijkste, liefste en onschuldigste werk, een film die aan de oppervlakte de plot van The 39 steps volgt maar die eigenlijk gaat over de jeugdige onbezonnenheid, het optimisme en de verliefdheid van de personages en over het onbezorgde plezier in het maken van een lyrische film door een meestertechnicus die gedurende deze tachtig minuten zijn hart laat spreken.

Een film die ondanks de beroemde regisseur wel héél snel onder de radar is gaan vliegen, want in gans 2016 is er hier geen enkel bericht over geplaatst. Ook mij viel hij de eerste keer tegen, maar de verwachtingen waren bij mij als groot liefhebber van Jeunets werk wellicht te hoog gespannen, want de tweede keer zag ik een lieve, onschuldige en kleurige semi-road-movie met meer humor en visuele grapjes dan ik me herinnerde, een ontroerende verhaallijn (terwijl het boek me vooral als geforceerd-gevat bijstaat), en mooie rollen voor de jonge Kyle Catlett, Helena Bonham Carter en vooral Judy Davis. Wie niet houdt van Jeunets Amerikaanse uitstapjes kan overigens opgelucht ademhalen, want gezien de kosten van $33m en een opbrengst van nog niet één-derde daarvan betwijfel ik of hij ooit nog aan die kant van de oceaan zal kunnen werken. Helaas, vind ik zelf, want ook Alien: resurrection ($75m om $161m) vond ik persoonlijk erg sterk, maar ik geloof niet dat ik daarin veel medestanders heb (6.3/10 bij IMDb, 3.10/5 bij MovieMeter).

Oeh, nee, ook weer zo'n film die ik beter niet had kunnen herzien om de goede herinnering aan de eerste keer dat ik hem zag in stand te houden. Dat was ten tijde van de release in de bioscoop, dus mogelijk werkte de volle zaal toen enthousiasmerend, want nú kon ik er bijna niet om lachen, met al die grappen die onvoorstelbaar flauw waren ("What knockers!") en die bovendien in veel gevallen ruim van tevoren getelegrafeerd werden ("Blucher!") . Halve sterretjes extra voor de fraaie set-design, de dappere beslissing om deze film in gepast zwart-wit te draaien, en het prachtige uiterlijk van Peter Boyle.

Indertijd heb ik me ontzettend zitten ergeren aan weer zo'n brat-pack-inteeltfilm waarin hippe jonge acteurs hun mooie lokken voor de camera's laten wapperen in de wetenschap dat dit vermoedelijk hun finest moment zal zijn en ze van de glorie moeten genieten zolang het nog kan. Een kwart eeuw later hebben de meesten inderdaad niet de gedroomde carrière gekregen, maar blijkt de film bij herzien eigenlijk aardiger dan ik me herinner. Aardig spel, met Emilio Estevez en z'n hysterisch-psychopatische lachje als uitschieter aan de andere kant en aan de andere kant Lou Diamond Phillips die er met z'n dunne stemmetje glansrijk in slaagt z'n eigen finest moment (zijn monoloog over wat er met zijn stam is gebeurd) compleet te verpesten. De mannen (jongens) worden tenminste niet (veel) idealistischer voorgesteld dan ze vermoedelijk waren, en er zitten een paar mooie momenten in (Kiefer Sutherland verbouwereerd wanneer de vermeende spion voor z'n ogen wordt neergeschoten zodat het bloed over z'n –daar zijn ze weer– mooie lokken spat). Onderhoudend voor wie z'n verwachtingen laag houdt.
 

Zeer ambitieuze film met twee topzware method-actors die allebei op het randje spelen zonder er echt overheen te gaan. Door hun intense spel verbleekt de rest van de film helaas een beetje, waardoor de zeggingskracht van het geheel ietwat achterblijft bij de goede bedoelingen. Moeilijk om hierdoor iets over The young lions film te zeggen: zeker geen mislukking, maar ook geen film die me lang bijblijft, ondanks het serieuze gegeven en de soms zeer sterke individuele scènes.

        Marlon Brando was vroeger mijn grote idool, dankzij zijn charisma, zijn enorme fysieke aanwezigheid, zijn bereidheid om zoveel verschillende rollen te accepteren (Shakespeare's Julius Caesar, een motornozem, een Mexicaanse verzetsleider, Napoleon, een Japanse tolk, een gokker in een musical waarin hij ook zong) en vooral zijn briljante Stanley Kowalski in A streetcar named Desire, nog altijd de meest indrukwekkende rol die ik ooit op het witte scherm heb gezien. Met de jaren is bij mij echter ook de scepsis gekomen, en hoe verder zijn carrière voortschreed hoe moeilijker het soms was om hem en zijn vertolkingen serieus te nemen, net zoals hij zijn eigen filmrollen niet serieus meer leek te nemen. Zijn Christian Diestl zit dan een beetje op het randje, er zitten al wat maniërismen in zijn interpretatie maar hij komt ook nog krachtig en intimiderend over, en het canvas van de plot is groot genoeg om zijn spel te kunnen hebben. Clift zit een beetje tegen het neurotische aan, en zijn personage is sowieso minder interessant dan dat van Brando, terwijl Martin prima zichzelf speelt.

Totdat hij zijn mond opendoet is Henry Fonda bijna onherkenbaar, en dat had in ieder geval op míj het gewenste effect, want waar ik in Spielbergs film steeds Daniel Day-Lewis achter Lincoln bleef zien, kwam Fonda hier maar zelden door zijn personage heen. Romantiserend zonder echt te mythologiseren, folksy zonder populistisch te zijn, visueel steeds klassiek-sober gekadreerd maar vaak adembenemend belicht. Lincoln als symbool van Fords geloof in de kracht van de American spirit ? De prachtige vertolking van Fonda (inclusief zijn ontroerende monoloog bij het besneeuwde graf van Ann Rutledge) ondersteunt dat vertrouwen in niet geringe mate.

Een opmerkelijk rauwe film, niet alleen voor 1961 maar eigenlijk ook nú nog, want het verbale racisme, de intimidatie en het grove geweld (de kettingen waarmee Lancasters personage in de metro wordt aangevallen!) maken ook nu nog indruk. Ook kleinere momenten lijken taboe-doorbrekend bedoeld te zijn, zoals dat het Lancaster opvalt dat zijn tienerdochter een beha draagt of het plotelement van kindprostitutie. Dat John Davis Chandler na deze film voornamelijk nog als schurk gecast werd verbaast me niets, want zijn Arthur Reardon is werkelijk extreem onaangenaam, en Chandler aarzelt ook niet om zijn toch al vrij ongunstige uiterlijk zo effectief mogelijk in te zetten (inclusief een vrij heftige uitbarsting in de rechtszaal). Al met al een opmerkelijk modern aandoende film met een problematiek die in de loop der jaren bepaald niet minder relevant is geworden; John Frankenheimer heeft in de eerste helft van de jaren 60 toch wel een rijtje interessante films gemaakt (in dit geval natuurlijk met dank aan de produktiemaatschappij van Burt Lancaster).

Alle ingrediënten om hier een memorabele historische film van te maken zijn aanwezig: indrukwekkende lokaties, mooie kostuums, aantrekkelijke acteurs en actrices, smakelijke intriges, romantische verwikkelingen, beroemde historische personages met wiens reputatie je lekker kunt spelen, vet aangezette bijrollen (waarvan met name Jim Broadbent en Mark Strong profiteren), een paar operascènes, ben ik nog iets vergeten? Ik niet, maar de makers wel, naar mijn mening althans: een goede acteur voor de mannelijke hoofdrol, zodat het duidelijk zou worden wie Victoria de kracht en de passie geeft om alle problemen het hoofd te bieden. Of gaan de makers er van uit dat Emily Blunt van zichzelf al genoeg uitstraalt? Het blijft allemaal een beetje in de lucht hangen en ontbeert echte spanning; ik heb redelijk geboeid gekeken, maar de echte vervoering ontbreekt.

Eigenlijk gebeurt er niet zoveel: een paar mensen in een Zauberberg-achtige omgeving praten over de wereld, de kunst, hun verleden en hun relaties, en zonder dat er nu grote conclusies worden getrokken of enorme openbaringen plaats vinden verveelt de film toch nergens. Fellini is wederom nooit ver weg, Keitel is opmerkelijk energiek, Dano is sympathieker dan ik normaal van hem gewend ben en Fonda weet wel raad met haar knetterende monoloog, maar de voornaamste kwaliteit van deze film is voor mij het spel van Michael Caine. Roger Ebert schreef in zijn recensie van Inception dat "These days Michael Caine need only appear on a screen and we assume he's wiser than any of the other characters. It's a gift." Helaas is dat in veel recente films niet alleen een gift maar vooral ook een curse, want soms krijg ik het idee dat Caine (wellicht omdat het script en/of de regisseur daarom vragen) vaak hetzelfde type speelt, de sardonische, alles wetende, superieure en prikkelbare nestor. In Youth echter zie ik hem eindelijk weer eens acteren, iemand ánders spelen, een karakter uitbeelden, daarbij geholpen door een schijnbaar iets ander uiterlijk (bril? tanden? haar?) en een zeer zorgvuldige en broze mimiek, met ontroerend resultaat (zijn blik wanneer Keitel van het balkon is gestapt!). Een prachtige film.