Opinions

Fraaie zwijgende film die het vooral van z'n sets en z'n belichting moet hebben, want het tempo ligt vrij laag en de vertolkingen zijn af en toe nogal melodramatisch, alles uiteraard conform de stijl van die tijd. De dromerige sfeer, het paleis van de kalief en de martelkelder van Ivan vergoeden echter veel, en Conrad Veidt is weer ijzersterk (met die hoge taille lijkt hij wel op stelten te lopen). In het eerste bericht op deze pagina noemt Fred Neil al de drie acteerkanonnen in deze film, maar de acteur die in het kaderverhaal de dichter en in de vertellingen de "held" speelt is ook het vermelden waard: Wilhelm Dieterle werd later als William Dieterle in Hollywood regisseur van o.a. The hunchback of Notre Dame (de versie met Charles Laughton uit 1939) en All that money can buy. En Conrad Veidts beroemdste rol moest nog komen: vlak voor zijn dood speelde hij Major Strasser in Casablanca.

Een film waarbij ik regelmatig moest denken aan grote Russische auteurs zoals Dostojevski (het zoeken naar idealen van vervulling waarbij het politieke en het persoonlijke verweven raken in Demonen – vijf jaar later zou Kurosawa diens De idioot verfilmen) en Tolstoj (het streven naar een soort mystieke opoffering in zijn Wederopstanding). Binnen de zware politieke lading van met name de eerste helft zijn het vaak de lyrische momenten die de meeste indruk maken: de studenten die door een schaduwrijk bos rennen, de intieme nachtelijke scène tussen Noge en Yukie halverwege de film, de trieste middernachtelijke begrafenis van Noge's asresten, en natuurlijk het nachtelijke werk in het veld. Voor mij persoonlijk waren de politieke en de persoonlijke aspecten even relevant en even treffend, en naast het uitstekende werk van Setsuko Hara en Susumu Fujita krijgt ook het enigszins benepen karakter van Itokawa (Akitake Kono) steeds meer diepte. Mooi vroeg werk van Kurosawa.

Een eerste helft vol rozengeur-en-maneschijn-Americana met vriendelijke barbier Ben Halper voor wie het leven op rolletjes lijkt te lopen, een tweede helft waarin veel misgaat: het onverwachte overlijden van zijn vrouw, het afbranden van zijn kapperszaak, de Eerste Wereldoorlog die ook het kleine Sevillinois niet voorbijgaat, en de gangsters die hun conflict uit het naburige Chicago naar de kleinsteedse straten meenemen. Een lieve film die gaandeweg steeds donkerder wordt, en dat zien we ook terug in het personage van David Wayne: de kleine verrassingen die hij in het begin voor zijn vrouw in petto heeft leiden tot geheimen van beide echtgenoten met grote gevolgen voor allebei, en na de dood van Nellie wordt hij een verbitterd man die steeds meer moeite heeft om emoties te tonen en liefde te geven. Ik weet niet of deze duistere ondertonen bedoeld waren door auteur, scriptschrijver, regisseur of studio, maar persoonlijk zie ik in deze film zowel de zon- als de schaduwzijde van die soms zo luid bejubelde Amerikaanse Droom.

Eigenlijk een traditionele film over een ouderwetse private-eye die zich wijdt aan een klus vol moderne onsmakelijkheden – ik kan me althans niet herinneren dat Philip Marlowe ooit geconfronteerd werd met een in stukjes gesneden slachtoffer. Liam Neeson speelt de rol van een man die zijn innerlijke demonen bevecht met verve: het helpt toch altijd wel om in een film als deze een hoofdrolspeler te hebben die echt kan acteren. Uitstekende mix tussen ouderwets speurwerk en grimmig realisme, met een paar memorabele enge schurken.

Two old hands doing their thing... en aangezien het Redford en Nolte zijn is het nog vermakelijk ook. Nergens diepgravend ingaand op het verleden, hetgeen de film een zekere oppervlakkigheid geeft maar zo ook alle cliché's van oude vetes en opnieuw botsende karakters vermijdt, met Redford z'n gebruikelijke charmante zelf, Nolte gelukkig niet op de automatische piloot, veel snedige one-liners en een aantal geestige personages en scènes waarvan met name de praatzieke hiker grappig was en de stilzwijgende aantrekkingskracht tussen Redford en Steenbergen aandoenlijk. Allemaal niets bijzonders, maar ik heb me geen seconde verveeld.

Ik ging deze film in met een redelijk grote interesse in de periode, maar weinig kennis van Johnny Cash en nauwelijks interesse in zijn muziek (vervelende sonore stem, afkeer van dat plonk, plonke-plonke-plonk-ritme). Tijdens het kijken werd ik geheel meegezogen door het leuke tijdsbeeld, de kleine maar grappige cameo's van beroemde tijdgenoten (Elvis, Jerry Lee Lewis, Sam Phillips) en de fantastische rol van Joaquin Phoenix die als twee druppels water lijkt op en zingt als Cash, maar na afloop vroeg ik me af wat ik nu eigenlijk geleerd had over de persoon Cash, waar die liedjes nou allemaal vandaan hadden moeten komen en wat er nu eigenlijk zo bijzonder was aan zijn leven zoals hier uitgebeeld. En hoe Reese Witherspoon aan haar Oscar is gekomen is me een raadsel. Kortom: vermakelijk tijdens het kijken, na afloop eigenlijk niets wijzer geworden, dus toch teleurstellend.

Oeh, dit is wel héél mager. Een extreem voorspelbaar plot, bijzonder vlakke personages en zeer slechte vechtscènes, met als enige lichtpuntjes The Rock en Johnny Knoxville (hoe absurd het ook is dat de laatste als deputy zou worden aangesteld). Wel lekker kort, maar dat krijg je natuurlijk wanneer je bijvoorbeeld de hele verkiezingscampagne van Chris Vaughn en de uiteindelijke verkiezingen zelf gewoon overslaat. Heel matig. Overigens nog wel iets grappigs: wanneer Vaughn de schurk in diens auto aanhoudt vanwege een kapot achterlicht, zit op de passagiersstoel een personage dat wordt gespeeld door Cobie Smulders, later Agent Maria Hill in het MCU.

Aardige B-mystery-film die de mosterd wel èrg opzichtig bij The Maltese falcon haalt: Lee Bowman is een journalist die schurken zódanig aanpakt dat hij net zo goed een privé-detective zou kunnen zijn, zijn achternaam is die van Sam Spade's collega die in The Maltese falcon al vroeg het loodje legt, Lee Patrick is Bowmans secretaresse net zoals ze dat van Bogie was, en wanneer J. Edward Bromberg in Archers kantoor verschijnt imiteert hij perfect Peter Lorre's Joel Cairo. Maar ach, het verhaal wordt vlotjes en met fraaie fotografie verteld, en George Macready is altijd een fijne heavy. Hoofdrolspeler Lee Bowman lijkt een beetje op William Powell, maar met te weinig beweeglijkheid in zijn gelaatstrekken en niet genoeg charisma om een ster te worden (een beetje à la Dana Andrews), en dat Marguerite Chapman nooit naar de A-lijst is doorgebroken is evenmin verbazingwekkend, maar voor dit materiaal voldoen beiden uitstekend, en de 82 minuten vliegen voorbij. O, en zegt Chapman daar nu echt "I'm sure this will prove the beginning of a beautiful friendship"?

Een leuk uitgangspunt, een uitstekende en goed passende acteur in de hoofdrol, ook prima acteurs in de bijrollen, en een zeer vermakelijk eerste half uur met veel visuele spierballenrollerij, maar wanneer het aparte gewoon is geworden heeft de film moeite om mijn aandacht vast te houden – vanaf daar wordt hij meer dertien-in-een-dozijn met een matig plot en verschillende standaard-CGI-actiescènes. De onthulling tegen het einde brengt de spanning er weer even in, maar als geheel is de film het voor mij uiteindelijk toch nèt niet. Maar die truc met die kogel en hoe Angelina Jolie daar op het einde gebruik van maakt, dat is wel briljant, en om de grap met het toetsenbord en de rondvliegende tand (leuk bijrolletje van Chris Pratt!) heb ik hard moeten lachen.

Hm. Vermakelijk genoeg, en Todd Phillips houdt de vaart er behoorlijk in, maar de invalshoek dat twee gewone jongens, midden twintig, niet in het criminele circuit opgegroeid, met internet als enige hulpmiddel, zulke schatrijke wapenhandelaars kunnen worden is niet voldoende om de indruk te verdrijven dat ik het in Lord of war allemaal al eens eerder heb gezien. En heb ik Jonah Hill al eens meegemaakt in een film waarin hij géén drugs gebruikt? Vast wel (ter plekke denk ik aan Moneyball waarin hij sober èn uitstekend was), maar zijn persona van goedgebekte vloekende bluffer heb ik onderhand al iets te vaak meegemaakt. Zo is dit een aardige schelmenroman die helaas bij mij een beetje een "been there, seen that"-gevoel achterlaat.

Tja, het is Steven Spielberg, dus je weet een beetje wat je krijgt: technische perfectie, prachtige plaatjes, gelikte muziek, vaardige manipulatie van de toeschouwer, en regelmatig de bij het verhaal ingebouwde mogelijkheid om even de opgekrapte spanning te verlichten door sentimenteel te snotteren. Maar ook, voor wie daar gevoelig voor is: een meeslepende verteltrant, empatische portretten, grote namen in kleine rollen, een episch canvas, en een hart op de goede plaats. Ben ik daar gevoelig voor? Zeker wel. Zal ik me van deze film over zes maanden nog veel details herinneren? Ik betwijfel het. Maar voor nu? Nou, voor een film die begon als Black Beauty werd het allemaal toch wel vrij imposant.

Als actie/horror/thriller doet deze gemoderniseerde versie van de geweldige roman van H.G. Wells me niet zo veel, en de subtext van Cruise die zijn verantwoordelijkheden als vader en gezinshoofd moet nemen boeit me ook niet. Ook de grote momenten zoals het door het asfalt heen omhoogkomen van de machines, de ferry die omslaat of het bezoek van de aliens aan de kelder van Tim Robbins raken me niet. Wat deze film voor mij z'n impact geeft zijn de bijna achteloze vignetten: de bliksemstorm zonder donder, het neergestorte vliegtuig, de lijken die in de rivier drijven, de "overval" op de auto bij de ferry, de brandende trein, de kleren die uit de nachtelijke hemel omlaag dwarrelen -- allemaal "kleine" momenten die vanuit het niets lijken te verschijnen en daardoor des te harder aankomen. Uitstekend gespeeld door de drie gezinsleden, maar Tim Robbins is een rare en onbevredigende keuze voor de rol van Harlan Ogilvy.

Een beetje te melig naar mijn smaak – de vliegenafvangerij tussen Wayne en Douglas is net niet vermakelijk genoeg, Howard Keel is een uiterst onwaarschijnlijke Indiaan, en de reddingsactie te zijner gunste is echt te flauw voor woorden. Aan de pluszijde is de transfer op mijn Universal-DVD uit 2003 wel simpel maar ook degelijk met fraaie plaatjes, Bruce Cabot is altijd een lekker onsmakelijke schurk (volgens IMDb deelde hij in maar liefst 11 films het scherm met de Duke), en dat roze staat Wayne eigenlijk helemaal niet verkeerd (als ik google op "john wayne pink shirt" krijg ik een slordige 42 miljoen hits!). O, en de man van wie Wayne na een goed half uur het pistool afpakt omdat hij dat herkent als zijn eigendom wordt gespeeld door Sheb Wooley, één van de drie mannen die op het station staan te wachten op Frank Miller in High noon. Die markante kop vergeet ik niet snel.

Leuke familiekomedie zoals ze die ook 60 jaar geleden maakten, met als "distinguishing feature" dat ze voor de hoofdrol niet iemand als Alan Arkin of J.K. Simmons hebben gestrikt maar één van de meest gelauwerde acteurs aller tijden, plus nog een paar notoire scène-stelers in de bijrollen. Dat maakt de film niet per se beter of exclusiever, maar omdat De Niro het adekwaat doet en daarnaast de regie en de montage redelijk energiek zijn is dit gewoon een aardige en vriendelijke komedie.

        Overigens vermeldt de Cast & crew-pagina van IMDb bij deze film maar liefst 43 verschillende producers, co-producers, associate producers, executive producers en co-executive producers. Zouden die nou echt allemaal nodig zijn geweest voor zó'n eenvoudige film?

Dat deze film dankzij inbelmodems en 5¼"-floppies gedateerd is laat me nou echt volstrekt koud: wat ik zie is een leuk en spannend verhaal met een heel aardig uitgangspunt, geschikt voor de tiener- èn de thrillermarkt, en zo snel verteld en soepel geregisseerd dat hij ook dertig jaar later nog onderhoudend is. Leuk om Matthew Broderick zo jong te zien, nog ver voordat hij zo'n slechte smaak in echtgenotes kreeg. En veel mensen hier herinneren zich de prachtige Ally Sheedy kennelijk vooral van The breakfast club (1985), maar zelf wil ik toch ook een lans breken voor St Elmo's fire uit datzelfde jaar.

Ik hing de hele tijd tussen twee tegenovergestelde standpunten in : "wat een leuk en lief uitgangspunt" versus "na het eerste halve uur gebeurt er niet zo gek veel meer, noch qua frisse humor noch qua plot noch qua drama", en in die spagaat zit ik eigenlijk nog steeds. Vooral vanwege de twee hoofdrolspelers ben ik toch geboeid gebleven : leuk dat Nicholas Hoult na zijn kindrollen (o.a. About a boy) nu ook een serieuze volwassen acteercarrière heeft (kortgeleden was ik ook al onder de indruk van zijn rol als Nux in Mad Max : Fury Road), en Teresa Palmer kende ik alleen als ass-kicker in I am number four maar is hier om óp te vreten. Bovendien vind ik het moeilijk om sceptisch te staan tegenover een film die op een mooi emotioneel moment Dylans Shelter from the storm op de soundtrack laat horen, en dan ook nog eens Runaway van The National bij de eindcredits... Ach, al met al blijft het een leuke en lieve film die wellicht nog hoger had gescoord wanneer de indrukwekkende cast van bijrollen (Rob Corddry uit What happens in Vegas, Analeigh Tipton uit Crazy, stupid, love., Dave Franco en John Malkovich) nog íéts meer te doen had gekregen.

Ik zag deze film geheel onvoorbereid in 1979 op vakantie in een bioscoop in Londen, en hij sloeg toen in als een bom, niet alleen bij mij maar bij de hele zaal. De vergelijking met A clockwork orange drong zich meteen aan mij op, en hoewel de insteek van The warriors natuurlijk totaal anders was maakte hij bijna net zo veel indruk: bijna net zo gewelddadig, net zo gestileerd en net zo opwindend, als een soort Newyorkse realistische variant op de Londense futuristische setting van Kubricks film. Dat niet veel later bleek dat de film diverse gangs had geïnspireerd tot conflicten met mes, vuist, knuppel en ketting (ver van huis dus lekker veilig) verhoogde de mythische status ervan nog, en het in Londen aangeschafte singletje met Barry de Vorzons briljante opzwepende themamuziek (met op het hoesje de afbeelding van de filmposter) heb ik na thuiskomst grijsgedraaid.

        Omdat de film indertijd zo stevig binnenkwam heeft hij voor mij dus nooit de cúltstatus gehad die hij sindsdien blijkbaar heeft gekregen, en als ik hem nu weer bekijk is het op sommige momenten toch weer heel eenvoudig om opnieuw die opwinding en de spanning van 46 jaar geleden te ervaren, hoe gedateerd sommige kapsels en pantalons er ook uitzien en hoe achterhaald de toen-hippe straattaal nu soms ook mag klinken. Alleen al het begin met de verschillende gangs die in de gangen en op de perrons van de subway verschijnen bezorgt me weer heel lichtjes kippevel, en de achtervolging door de Furies (de in baseball-pakken gestoken en als pierrots geschminkte bende, naar mijn idee een duidelijke echo van A clockwork orange) is nog altijd echt creepy, vooral de aanblik van die voorste met dat gele gezicht en dat enorme gebit.

        Opmerkelijk dat Michael Beck hierna nooit is doorgebroken als actieheld, en van de overige cast hebben eigenlijk alleen James Remar en de altijd nare David Patrick Kelly een serieuze carrière gehad, zij het voornamelijk als schurken. Walter Hill zat middenin een reeks superbe actiefilms (onder andere Hard times aka The streetfighter, The long ryders, Southern comfort en 48 hrs) en gaf deze film zijn kenmerkende kinetische energie mee, en de muziek van de al genoemde Barry de Vorzon werkt hier werkelijk sfeerverhogend (het nummer bij de eindcredits, In the city van Joe Walsh, kwam niet veel later nog terecht op The long run van de Eagles). Tegen de beschuldiging van jeugdsentiment kan ik me uiteraard niet verweren, maar ik mag hier nog steeds graag naar kijken, en de film heeft voor mij eigenlijk nog niet veel van z'n glans verloren, ook al zijn er sindsdien een hoop rauwere actiefilms met meer realistisch geweld, bloed en gore verschenen.

Merkwaardig, ik herinnerde me deze film als minder indrukwekkend dan High and low, maar bij herziening na vele jaren blijkt dit een absoluut meesterwerk. Mooi hoe elementen van Hamlet worden gebruikt voor het vertellen van een verhaal waarvan het thema 360 jaar later nog altijd actueel is, en 420 jaar later ongetwijfeld ook nog. Ongelooflijke vertolking van Toshiro Mifune, wiens gezicht schijnbaar uitdrukkingsloos is maar wiens lichaamshouding voor de goede verstaander al getuigt van een ijzeren vastberadenheid, en een mooie bijrol van Katamari Fujiwara als Wada, wiens gezicht van geslagen hond juist het héle verhaal vertelt. Leuk dat vrijwel niemand van de gebruikers hier een probleem heeft met de lengte van de film, maar ach, als je de hele Hamlet zonder coupures opvoert ben je ook al gauw 3½ à 4 uur bezig, dus dan vallen deze 2½ uren nog wel mee. Indrukwekkende scènes in het kantoor waar Shirai een glas mag meedrinken en in de platgebombardeerde munitiefabriek, maar het hoogtepunt is toch wel de scène die ook als hoesfoto voor de Nederlandse DVD dient, wanneer Shirai in shock zijn tas met verbijsterende inhoud tegen zijn borst klemt terwijl Nishi hem vanachter zijn bureau nauwlettend in de gaten houdt.

        Gezien in de uitstekende transfer van het British Film Institute, in de Kurosawa crime collection-box; volgens de hoes daarvan duurt de film 105 minuten, maar gelukkig staat hij in de volledige versie van 145 minuten op de DVD. Koop die box! (Bevat tevens Drunken angel, Stray dog en High and low.)

Veel negatieve kritiek hier, maar ik kan dit toch echt geen slechte film vinden. Prima rol van James Spader, eerst apatisch, daarna gedecideerd, allebei even overtuigend, en ook Keanu Reeves doet het goed, met als hoogtepunt de scène in de lift en daarna in de gang, wanneer de kijker meer weet dan Spader, hetgeen een mooi beklemmend sfeertje creëert. Daarnaast een niet onaardig plot (met die fascinerende zoektocht naar de betekenis van details op de uitvergrote foto van het meisje in de fotozaak) en een aardige explosieve climax. Misschien allemaal niet veel nieuws en tamelijk voorspelbaar, maar toch negentig minuten lang met veel plezier gekeken.

Ik heb deze film nu vijf keer gezien: één keer op TV, daarna twee keer de Director's Cut, en tenslotte twee keer de Director's Cut met de audiocommentaren van eerst de regisseur en daarna de auteur van de oorspronkelijke comic. Veel hieraan is geweldig: voor de plot wordt mooi de tijd genomen zonder dat het verhaaltempo daar onder lijdt, het visuele aspect is prachtig verzorgd (met uitzondering van Dr Manhattan en Bubastis die er ontzettend CG blijven uitzien) en is over het algemeen een feest voor de ogen, en het slot is gematigd positief zonder terug te schrikken voor het morele dilemma dat de wereldvrede wordt bereikt ten koste van een pragmatisch ingezette leugen.

Toch kan ik niet 100% enthousiast zijn over Watchmen. Veel van mijn kritiek heeft te maken met de onduidelijke situering; na vijf maal kijken weet ik inmiddels wel hoe de vork in de steel zit, maar ik heb er lang moeite mee gehad om duidelijk te krijgen wie de oude en wie de nieuwe vigilanten zijn, wat de relatie tussen de ene en de andere generatie is (moeder/dochter, inspirator/bewonderaar), hoe ze elkaar hebben gevonden, wat ze in het gewone leven doen enz. Misschien ben ik hierbij te traag van begrip, maar ik heb het idee dat de informatie zó gefragmenteerd wordt aangereikt dat veel ervan mij bij de eerste kijkbeurten is ontgaan; misschien deed Snyder dat met opzet om de film verteltechnisch en visueel interessant te houden, maar ik heb daardoor te vaak en te lang het idee gehad te "zwemmen" in deze wereld.

Los daarvan, en zo mogelijk nog persoonlijker: buiten Patrick Wilson en Matthew Goode vind ik de acteurs niet zo interessant, en dat geldt eigenlijk ook voor de meeste personages (met uitzondering van The Comedian, die ik niet zozeer oninteressant alswel een uitgesproken eikel vind). Ook dit hoeft niet per se tegen de film te pleiten, want een personage hoeft niet in het gevlij van de kijker te komen om toch boeiend te kunnen zijn, maar in het geval van Watchmen merk ik dat ik daardoor minder dan gehoopt door de film word meegesleept. Ik geef hier toch 4* voor vanwege de superbe vormgeving, de knappe verteltrant en de intrigerende plot, maar eigenlijk had deze film voor mij aan de 5* moeten zitten.

Brrr... Afschuwelijke kerstfilm-achtige feel-good-muziek bij de begintitels, een knappe man die rouwt om zijn vrouw zonder oog te hebben voor zijn woest aantrekkelijke assistente die op Scarlett Johansson lijkt, een recalcitrante puberzoon (die overigens vaker gelijk heeft dan zijn vader), een schattig dochtertje, kleurrijke en dus sympathieke dierenverzorgers, een uiterst formele en dus onsympathieke dierentuinen-inspecteur, en natuurlijk al die grappige en/of ontroerende (want barende dan wel stervende) dieren – elk van deze elementen zou apart al een waarschuwingsvlaggetje moeten doen opgaan, maar tezamen laten ze werkelijk het glazuur van mijn tanden springen. En wil je wel geloven dat het totaal onverwachts!!! nog goed afloopt ook?!
        Het enige verweer : en het werkt nog óók.

Een zeer vermakelijke eerste helft waarin de beide sterren maximaal gebruik maken van alle geboden mogelijkheden tot komedie (hoewel de kijker er maar even aan voorbij moet gaan dat de aanstaande bruidegom het aanlegt met een andere vrouw, niet zo fris), daarna een stroperige tweede helft waarin de respectieve partners uit de weg moeten worden geruimd, niet omdat ze niet geschikt of aardig zijn maar omdat het zo in het script staat). Extra halve ster aftrek vanwege de karikaturale Massimo die ook nog eens nobel genoeg is om vlak na zijn afgeblazen huwelijk de eigenlijke vlam van zijn geliefde naar haar toe te brengen. Tjonge, wat plaats ik veel spoiler-tags voor een zó voorspelbare film.

Afwisselend schrijnend, grappig en ontroerend hoe Nick en Meg met elkaar omgaan en hoe hun ingesleten patronen niet kunnen verhinderen dat er barsten in hun liefde zijn gekomen. De ontmoeting met Morgan (lekkere rol van Jeff Goldblum) en het verjaardagsfeestje in diens stulpje vormen een soort katalysator die de relatiecrisis op scherp zet, met een toch enigszins onverwacht slot. De vele malen dat ik echt aangedaan was zorgen voor een vrij hoge score (met dank aan het geweldige spel van Lindsay Duncan en vooral Jim Broadbent), maar ik moet erbij zeggen dat de film mij soms wel deed denken aan Who's afraid of Virginia Woolf : als ik echtelieden zie die elkaar zó ongenadig de waarheid kunnen zeggen en elkaar zó goed kunnen fileren vraag ik me onwillekeurig toch af waarom ze niet al eerder afstand van elkaar hebben genomen. Ik begrijp natuurlijk hoe moeilijk het is om na zoveel jaren een punt te zetten achter iets waar zóveel in geïnvesteerd is en wat zó'n vertrouwd deel van je leven is geworden, maar dat Nick en Meg nog bij elkaar zijn terwijl ze elkaar tegelijkertijd zó kunnen kwetsen doet in mijn ogen een beetje toneelmatig (of misschien beter gezegd script-matig) aan – ik hoop althans dat mijn vrouw en ik elkaar met wat meer égards zullen blíjven behandelen.

Toen ik deze film ergens in de jaren 90 voor het eerst zag waren mijn verwachtingen redelijk hooggespannen, vanwege het aangenaam zwarte uitgangspunt èn omdat ik Andrew McCarthy in St Elmo's fire zo leuk vond. Het weekendje bij Bernie vond ik echter niet half zo grappig als ik had gehoopt, en pogingen om de film later een tweede kans te geven strandden op het feit dat ik hem maar zelden op de Nederlandse TV-zenders tegenkwam. Nu is dat laatste dan eindelijk gebeurd, en ik kon hem nu veel beter hebben: het tempo ligt hoog, McCarthy is enthousiast en energiek, Terry Kiser en zijn stand-in spelen uitstekend en de grappen werken over het algemeen redelijk goed (de romantische scène in de branding!). Aangenaam verrast – nu eens kijken of ik net zo lang moet wachten op de televisie-uitzending van Weekend at Bernie's 2.
        Overigens blijken de twee leads nog steeds actief te zijn in Hollywood, zij het niet op het niveau dat ze indertijd misschien in gedachten hadden, hoewel McCarthy inmiddels wel een behoorlijk résumé als regisseur van afleveringen van televisieseries heeft opgebouwd. (Humor: IMDb-trivia: "Body count: 1." Ik zet deze informatie maar tussen spoiler-tags omdat IMDb dat ook doet...

Ik ben echt heel blij met deze aankoop, want van een andere film was het doosje kapot, dus nu kan ik mooi déze verpakking daarvoor gebruiken. De film zelf oogst nog een halve ster vanwege z'n fraaie fotografie, maar verder is dit echt een abominabel produkt, met nul gram spanning, slecht acteerwerk, halfdimensionale personages, onduidelijke actiescènes en meer zotternij dan alle seizoenen Monty Python bij elkaar.

Ik kan natuurlijk niet voor "vele anderen" spreken, alleen maar voor mijzelf, maar wat mij zo in deze film aanspreekt zijn de ideeënrijkdom, de sfeer (inclusief het lekker lome tempo) en de zwarte humor en satire. Het gebrek aan spektakel en de afwezigheid van een "glossy" uiterlijk zijn daarbij onderdeel van het pakketje en storen mij volstrekt niet.

Misschien niets bijzonders, maar Diaz en Kutcher zijn volleerde komedie-acteurs, ze hebben een mooie chemie samen, en de bijrollen zijn soms nog leuker dan de hoofdrollen (met name Rob Corddry als best friend Hater). Bij de scène nà het einde (de flashback naar de huwelijksceremonie) schoot ik in een lachkramp, en de manier waarop Kutcher vast wat aan de afwas doet levert een extra halve ster op.

Zoals de betreurde Roger Ebert zegt: een luchtige komedie met net genoeg duistere momenten om de illusie te scheppen dat hij echt ergens over gaat. Maar deze film gaat natuurlijk niet over zwangerschap(pen), maar over hoe je zoveel mogelijk geld met zo simpel mogelijke humor kunt verdienen. Het meest gênant is nog hoe het plotelement van de afgebroken zwangerschap van het personage van Anna Kendrick gewoon wordt weggemoffeld, alsof ze daarna gewoon weer verder gaat met haar leventje – zo'n scriptfoefje zou schandalig zijn, ware het niet dat de hele film al vanaf de eerste minuut "OPPERVLAKKIG!!!" schreeuwt. Leuk hoor, zo'n film waarin meerdere actrices eindelijk weer eens top billing krijgen (hoewel op de poster hierboven alleen de mannen te zien zijn?!), en dan wordt er zó'n potje van gemaakt. Een misbaksel.

Ik ging deze film in zonder de wetenschap dat dit een romkom is of zou moeten zijn, en omdat het thema mij eerder "gearrangeerde huwelijken in Pakistaanse gemeenschappen" leek dan "hoe krijgen we meisje A bij jongen B?" kon ik hier lange tijd goed in meegaan. Van het "getelegrafeerde" einde had ik ook niet zo'n last, want ik dichtte die aardige dierenarts mínstens zoveel kans toe, dus als geheel heb ik me hier prima mee vermaakt – tot het laatste kwartier dan, want hoewel mijn sentimentele zijde ontroerd was door hoe de familiekwestie werd opgelost vond mijn sceptische kant het allemaal wel èrg gemakkelijk gaan, en als ze de laatste scène in het boomhutje hadden weggelaten was de film er verder niet minder om geweest. Emma Thompson kan bij mij niets fout doen (actrices-top-3-aller-tijden), en ze brengt haar genante one-liners en ontregelende olifant-in-de-porceleinkast-momenten met meer dan genoeg aplomb, maar tegelijkertijd komt het me voor dat haar aanwezigheid (of althans de aanwezigheid van haar personage) de film z'n laatste restje serieusheid ontnam. En als op het einde Paki-boy en English girl elkaar gewoon krijgen en het gearrangeerde huwelijk op z'n zachtst gezegd geen succes blijkt te zijn, want was dan de zin van de insteek van deze film? Gemengde gevoelens dus.

...en als we nog niet begrepen hadden dat het hier gaat om een film die maar al te graag in de voetsporen van zekere fameuze geheim-agent zou willen treden, dan maakt de soms belachelijk drukke soundtrack dat wel duidelijk. De jonge Hopkins doet het goed, Robert Morley is altijd grappig en de lokaties zijn prachtig, maar de plot lijkt teveel op een jongensboek (op mysterieuze wijze verdwenen schepen met goud?!), de setting blijft te beperkt en het whodunit-element is niet erg intrigerend. Een sympathieke poging om een reeks met een nieuwe held te lanceren, maar kwalitatief ondermaats; Hopkins zou nog even (twee decennia) moeten wachten op sterrenstatus.