Waterfront Lady (1935)

Een film die niet precies lijkt te weten wat hij wil zijn: in het kaderverhaal is een onschuldige man op de vlucht voor de politie, maar wanneer hij zich dan schuil houdt in een huisje aan de haven ontstaat er een soort romkom waarbij hij het als flierefluiter aanlegt met zijn buurmeisje wier vader een gokverslaving heeft. Ondertussen wordt de hoop dat die aparte setting van de haven iets van sfeer zal brengen niet helemaal bewaarheid omdat we zo weinig van de zee en de bedrijvigheid zien, maar krijgen we wel iets van die kleine gemeenschap mee zonder dat dat heel erg diep gaat, zodat het allemaal nèt niet goed, nèt niet spannend en nèt niet grappig is. Misschien had ik daar ook niet op mogen hopen bij een film uit 1935 waarvan noch de cast noch de crew ooit naar de A-lijst is doorgestoten, hoewel er toch wel een paar bekende gezichten in zitten: Ann Rutherford had een rolletje in Gone with the wind, Ward Bond werd een John Ford regular en Mary Gordon was Mrs Hudson, de hospita van Basil Rathbone en Nigel Bruce in de Sherlock Holmes-films uit de jaren 40. En van regisseur Joseph Santley staan er bijna 100 credits op IMDb, maar ik vermoed dat hij vooral zal worden herinnerd vanwege zijn regie van The cocoanuts, de eerste film met de Marx Brothers. Gelukkig houdt hij in deze film het tempo hoog, en omdat ook de twee hoofdrolspelers redelijk goed met de vlotte dialogen overweg kunnen is deze film uiteindelijk nog best te doen.