Opinions

Tja... het gaat dan wel om Wolverine, en het motief van zijn mutatie zit wel in de plot, maar toch voelt dit voornamelijk aan als een variant op het gegeven van de Westerse actieheld die het in een Aziatisch land vol exotische gebruiken en rituelen moet opnemen tegen een hele bende (The Yakuza, Black rain, The last samurai, en dan moest The great wall nog komen). Kortom, deze X-Men-film lijkt meer een excuus voor een actiefilm vol zwaardgevechten en martial-arts, en als Hugh Jackman hier geen zin in had gehad hadden ze het zonder al te veel problemen als een vehikel voor Jason Statham kunnen herschrijven.
        Er zijn compensaties : een aardige set-up, mooie momenten met Jean Grey, fraai camerawerk en set-design, een paar grappige momenten (Wolverine die door twee Japanse dames gefatsoeneerd wordt, het liefdeshotel) en wat uitstekende actie tijdens de begrafenis en op (letterlijk) de trein, maar daar staat dan weer tegenover dat de vrouwelijke heldinnen vrij oninteressant zijn, dat het slotgevecht te uitgebreid en te plastic is om lang boeiend te blijven, en dat de Silver Samurai eruitziet als Robocop met een samoerai-rokje. Nee, ik verwachtte meer van deze franchise en van deze regisseur.

Na jaren herzien, en gelukkig was ik de clou al weer vergeten (volgens de IMDb-trivia-pagina werd Arthurs weerzien met zijn vrouw trouwens na de proefvertoningen nog toegevoegd omdat het testpubliek vond dat het oorspronkelijke einde [waarin Arthur en zijn zoontje dus onder de trein eindigen] te deprimerend was). Dit blijft een heerlijk creepy atmosferische horrorfilm met een perfecte Daniel Radcliffe (gelukkig heb ik geen last van Harry Potter-associaties), prachtige belichting en idem kleurgebruik (de paarse muren in die kamer van Eel Marsh House!), effectief gebruik van water, mist en landschap, een ijzersterke muziek- en geluidsband en een prima bijrol voor de altijd betrouwbare Ciarán Hinds. Ook deze derde keer weer van genoten.

Een redelijk simpel verhaal dat niet al te veel verrassingen biedt maar dat het vanwege het enorme historische belang toch verdient om verteld te worden. Effectieve structuur met verhaallijnen in heden en verleden die in de laatste scène op zeer ontroerende wijze samenkomen, en uitstekende vertolkingen van Mirren, Reynolds en Allan Corduner als Mirrens vader.

Hypnose en afgehakte vingers, geen van beide eigenlijk plotelementen die sterk tot mijn verbeelding spreken. Goed spel, mooie semi-psychedelische muziek en beelden bij de hypnose-sessies van Hillary Brooke en een bizarre chirurg die meisjespoppen aankleedt, maar verder vind ik dit toch één van de mindere afleveringen. Iemand trouwens nog een groene of zelfs maar een als groen beschreven jurk gezien?
        Grappig feitje van de IMDb-trivia-pagina: twee dingen in het oorspronkelijke script werden gecensureerd – eigenlijk waren de slachtoffers geen jonge vrouwen maar meisjes van 8 of 9 jaar, en onder hypnose deed Dr Watson niet een schoen en een sok uit maar liet hij zijn broek zakken. In de uiteindelijke film lijkt er echter toch iets door de mazen van het net te zijn geglipt: wanneer Lydia en Sir Fenwick na ongeveer 9 minuten plaatsnemen op de bank in haar appartement, zie je bij sommige opnames (met name in medium two-shots) links naast haar hoofd een schaduw op de muur die duidelijk maakt waar ze aan denken – een enorme erectie.

Een aardig verhaal, sterke hoofdrollen, een lekkere ultieme schurk (glansrol van David Thewlis die de retoriek zeer overtuigend brengt) en de mooie beelden maken hier een zeer onderhoudende en smakelijke superheldenfilm van. Als bonus mag gelden dat het een aangename verrassing is dat de film nergens echt sentimenteel wordt (ik had zelf niet verwacht dat Chris Pine op het einde het loodje zou leggen en al evenmin dat dat hele nèt bevrijde Belgische dorpje compleet van de kaart zou worden geveegd) en dat de bovennatuurlijke gave van de heldin op boeiende wijze wordt gecontrasteerd met de realistische setting van de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Knappe film die z'n succes aan de kassa naar mijn smaak meer dan waard is.

Een heerlijke, lichtelijk over-the-top-superheldenfilm met een innemende heldin. Aardig plot (hoewel ik bij de logistieke problematiek wel moest denken aan Bruce Almighty), een tijdsbeeld dat gelukkig niet ál te ironisch wordt (geen extreem opgeföhnde kapsels enz.), een onverwacht ontroerende climax, en een Gal Gadot die ook in de "dramatische" scènes overtuigt (en gelukkig maar, want na het begin in de "mall" kiest Jenkins ervoor om de film het lange tijd zonder actiescènes te laten doen om de kijker niet te overvoeren, op zich geen verkeerde keuze). Leuke rol ook voor Kristen Wiig; wanneer ze die dronkelap voor een tweede maal ontmoet ontstaat er een lekker gemene scène waarin ze hem vermoedelijk zou hebben vermoord als de dakloze Leon niet was komen opdagen), maar helaas verdwijnt ze na de actieclimax eigenlijk vrij geruisloos uit de film, daar miste ik toch wel wat "closure". Maar goed, een kniesoor die daarover zeurt na 2½ uur smakelijk vermaak. (Bij de Nederlandse remake zal Max Lord wel worden gespeeld door Piere Bokma, tjonge wat lijkt Pedro Pascal hier op hem.)

In een enquête uit 2012 vroeg mi6-hq.com aan bezoekers van die site om hun vijf meest favoriete èn hun vijf minst favoriete Bondfilms te noemen, en in die top-22 (toen nog zonder Skyfall en Spectre) stond The world is not enough slechts op de 16de plaats. Bij zowel IMDb als MovieMeter scoort hij ook maar een krappe voldoende (6,4 resp. 3,04 op het moment van schrijven), en ik begrijp dat allemaal niet.
        Want zie: een spannend plot waarin veel zaken lang schimmig blijven (wie is er goed, wie is er fout, wie werkt voor wie, wie heeft welke belangen?), een M die zich met de plot bemoeit en ook warempel zelf initiatief neemt (Michael Apted grapt dat Judi Dench hier haar debuut maakt als "an action queen, as it were”), een paar geweldige actiescènes (met name in de beide helften van de pre-credits-sekwens en bij Zukovsky's kaviaarfabriekje), grappige momenten met Robbie Coltrane en ontroerende momenten met Desmond Llewelyn, Brosnan goed in vorm, en als hoogtepunt de rol van Sophie Marceau die eerst onschuldig is zonder een mak lammetje te zijn, daarna onder verdenking komt te staan wanneer Bond in zijn eerste ontmoeting met Renard bepaalde signalen heeft opgevangen, vervolgens bij Bond weer gerede twijfel weet te zaaien, en uiteindelijk toch een zeer doortrapte en gewetenloze schurk blijkt te zijn – en al die verschillende rollen zeer overtuigend gespeeld door dat engelachtige maar niet té mooie gezichtje... een ijzersterke rol).
        Minpunten zijn er natuurlijk ook wel: Robert Carlyle is een uitstekende acteur (zijn Begbie in Trainspotting is nog altijd één van de engste personages die ik ooit op het doek heb gezien, ook al beschouwt Carlyle die film zelf als een "black comedy" en Begbie als "the funniest one in it"), zijn psychologie hier is zeer interessant en zijn relatie met Elektra heeft veel mogelijkheden, maar om de één of andere reden komt het er niet echt uit en is hij gewoon niet dreigend of intimiderend genoeg, misschien wel omdat zijn make-up er eerder lichtelijk belachelijk dan uitgesproken eng uitziet. En Denise Richards, ach ja, ze neemt natuurlijk een indrukwekkend wapenarsenaal mee maar schiet als actrice wel tekort ("The hydrogen gas level is too high! One spark and the reactor will blow! I have to stop it!” – uh huh...), maar in de bizarre wereld waar double-oh seven in leeft vind ik haar nou ook weer niet zó storend.
       Kortom, een uitstekende 007-aflevering: goed plot, paar geweldige actiescènes, uitstekende schurk, en een paar minpuntjes die voor mij maar weinig aan de lol van het geheel afdoen. En als kers op de taart: bij mijn bericht bij GoldenEye vertelde ik al wat een geweldig moment ik het bij die film vond toen Bond na half St Petersburg in puin te hebben gelegd even zijn das rechttrok. En wat improviseerde Brosnan hier toen Bond bij zijn achtervolging van de Cigar Girl in zijn boot even onder water verder moest?...

Zoals mijn voorganger al zegt is het moeilijk om zombies serieus te nemen, dus als er een serieuze film over zombies wordt gemaakt krab ik mezelf wel even achter de oren. Maar inderdaad, als verhaal over een epidemie waarbij de slachtoffers dan "toevallig" zombies worden vind ik dit zeer geslaagd, met harde actiescènes, indrukwekkende FX (in het begin, maar vooral ook in Jeruzalem), goed geregisseerd,een prima Pitt en steeds een soms vrij verstikkende walm van onafwendbaarheid.

Als groot liefhebber van Shaun of the dead, Hot fuzz (allebei 5*) en Simon Pegg (vrij recent nog gezien in het geweldige Man up) zat ik er helemaal klaar voor om dit derde deel van de officieuze trilogie even leuk als z'n twee voorgangers te vinden, en de eerste helft stelde me ook niet teleur, met vijf perfecte acteurs, diverse geslaagde grappen en een scherpe montage. Maar na de twist volgen er teveel vechtscènes die gewoon niet zo boeiend zijn, en de manier waarop de plot wordt afgewikkeld en de aliens verjaagd worden is extreem statisch en bijzonder lam. Daardoor vind ik dit toch de minste van de drie, nog altijd bovengemiddeld leuk en grappig dankzij de eerste helft, maar als geheel toch niet van het niveau waarop ik hoopte en dat ik eigenlijk ook wel verwachtte van deze hernieuwde samenwerking tussen de regisseur en zijn twee voornaamste hoofdrolspelers.
        Overigens, Paco Delavega's favoriete soundtrack-moment is 20 seconds to comply van Silver Bullet, maar zelf kreeg ik kippenvel toen opeens het briljante So young van Suede te horen was.

Heerlijke feel-good-film (inderdaad, ook ik kan niet om dat woord heen) met een uitstekende Hopkins die precies het juiste midden tussen naïviteit en boerenslimheid belichaamt. Twee uur lang geboeid gekeken, maar dat dit in de top-250 staat (momenteel #164 – hoger dan bijvoorbeeld Novecento, 2001 en Chinatown), daar kan ik met mijn pet niet bij.

Ambitieuze en zeer professioneel gemaakte film die lijdt onder twee dodelijke gebreken: een enorme en murwmakende lengte en een totaal gebrek aan tot de verbeelding sprekende (acteurs in de rollen van de) schurken. Kevin Costner doet z'n best, de makers zijn niet sentimenteel en verbloemen de gewelddadigheid niet en de plaatjes zijn prachtig, maar de film wil voor mij maar niet tot leven komen – plotlijn, individuele scènes, performances, het is allemaal gewoon niet interessant genoeg. En dat accent van Dennis Quaid doet vreselijk gekunsteld aan.

Och, ik vond het nog niet eens zó abominabel, misschien omdat ik bij deze collage-opzet mijn verwachtingen al omlaag had geschroefd tot beneden nul. En dan valt het mee, omdat de Hugh O'Brian van de jaren 50 een redelijk charismatische aanwezigheid is, omdat de fragmenten uit de episodes van vroeger een behoorlijke vaart hebben en omdat de inkleuring er eigenlijk best goed uitziet. Spijtig dat (zoals Brix hierboven al opmerkt) het zich in 1914 afspelende gedeelte van de plot te verwaarlozen is, met een climax die meer op een nachtkaars lijkt en een O'Brian die al zijn scènes op één noot (superieur glimlachend, paternalistisch glimlachend of minzaam glimlachend) speelt. Een curiosum, indertijd aangeschaft in de bekende 5-voor-€5-reeks toen ik zoveel mogelijk westerns op mijn plank wilde, maar nu er ruimtegebrek dreigt gaat deze er als eerste uit. (Denk ik, want mijn revolverhand doet niet altijd wat mijn hoofd wil.)