Opinions

Eigenlijk een klassieke film-noir, met een vriendelijke onschuldige man die valt voor een verkeerde vrouw en dan het ongeluk wordt ingezogen. De cast varieert van mooi (Argento) via altijd intrigerend (Everett) tot vrij saai (Harris), maar helaas gaat het idee dat iemand als Argento zich ooit aangetrokken zou kunnen voelen tot iemand als Harris ruimschoots voorbij mijn "suspension of disbelief", net zoals ik me niet kan voorstellen dat een juwelendief tevreden kan eindigen in een stenen hutje in Yorkshire, dus daar hapert de film al wat mij betreft. Desalniettemin best uit te zitten, want iedereen doet wel z'n best, en als je het personage van Jonathan Rhys Meyers bij de woonboot van Harris binnen ziet komen vrees je toch even het ergste voor de inboedel...

Biedt niet zo heel veel nieuws, maar Kings carrière blijft interessant en de meeste mensen zijn aardige vertellers. Over de twee momenten die King toegang tot een aanzienlijk groter publiek gaven (het top-40-succes van The thrill is gone in 1969 en de samenwerking met U2 in 1988) had ik wel wat meer willen horen, maar dat had natuurlijk niet binnen het bestek van de titel van deze documentaire gepast. Het relaas over hoe King bijna in het harnas is gestorven (het wegleggen van Lucille) is ontroerend.

Prachtig om King te zien en te horen, maar de versie zoals die op TV is vertoond (zo'n 40 minuten korter dan de 123 minuten die hierboven bij de credits worden genoemd) springt nogal van de hak op de tak : ik begrijp dat het moeilijk is om een adekwaat overzicht te geven van een carrière van ruim 60 jaar, maar het overslaan van hele decennia door van hoogtepunt naar hoogtepunt te springen (van The thrill is gone met Bill Szymczyk via When love comes to town met U2 naar Riding with the king met Eric Clapton) is toch wel een storend gebruik van zevenmijlslaarzen. Wát er te zien is is geweldig, maar het is maar een fractie van het héle verhaal, en dat vind ik tamelijk onbevredigend.

Dit trok me nooit, maar vanwege een paar goede berichten èn omdat de regisseur ook iets moois had gemaakt van een film die evenmin erg veel beloofde, Miss Potter, ben ik hier toch maar aan begonnen. Maar het is me niet meegevallen: de CG-monden doen het prima, maar het is nou eenmaal eigen aan dieren dat ze niet zo gek veel mimiek hebben (zeker biggetjes niet), en omdat ze verder ook vrij weinig persoonlijkheid meekrijgen blijven het uiteindelijk allemaal vrij flauwe personages, de titelfiguur niet uitgezonderd. Bovendien is de plot tamelijk voorspelbaar, en zelfs de climax is niet bevredigend omdat Babe de schapen niet op basis van zijn eigen persoonlijkheid of ideeën in het hok krijgt, maar alleen maar omdat de honden hem helpen en de andere schapen hem hun wachtwoord annex toverspreuk geven. Als kinderfilm is dit ongetwijfeld best geslaagd, maar als volwassene beleefde ik hier weinig plezier aan, in tegenstelling tot vele andere kinderfilms die ik heb gezien.

Merkwaardige film waarin de moderne kijker zich wel wat theatraliteit moet laten welgevallen. Henry Kleinbach (Barnaby) acteert bijna als een parodie op de zwijgende filmstijl van het titelpersonage uit Das Cabinet des Dr. Caligari, de overige acteurs spelen in de trant van de vroege geluidsfilm, en Laurel & Hardy zijn hun eigen unieke zelven, maar op de één of andere manier gaat het allemaal toch best samen. Stan is opmerkelijk handig met z'n "peewee" (hetgeen op het einde van de film nog aardig van pas komt), en het is leuk dat er ook eens een plannetje van de jongens (Barnaby's huwelijk) wèl lukt. Wie even moeite heeft met de ouderwetse zangstijl van de operette kan zich laven aan het fantasierijke set-design, en de laatste twintig minuten slaat de sfeer op bizarre wijze om wanneer de handeling zich opeens naar het duistere Bogeyland verplaatst, met de daaropvolgende strijd om Toytown (inclusief geweldige snelle montage) als passende climax. Misschien meer een curiosum dan een echt goede L&H-film, maar toch steeds onderhoudend.

        Grappig detail: de rol van Silas Barnaby was het filmdebuut van Henry Kleinbach, die 22 jaar later als Henry Brandon de wrede Chief Scar in John Fords The searchers zou spelen.

Ik heb eigenlijk wel mijn bekomst van Tarantinoëske gangsters met filosofietjes over het leven en theorieën over popmuziek, en achtervolgingen per auto hebben me nooit kunnen boeien, maar in de handen van Edgar Wright hebben deze ingrediënten toch tot een uiterst smakelijke film geleid, met dank aan Jami Foxx en Jon Hamm die hun rollen lekker vet en fris van de lever spelen. Ook Ansel Elgort deed het prima, en zijn ontsnapping per "benenwagen" is eigenlijk veel opwindender en spectaculairder dan al die auto-achtervolgingen waarvan de overdaad mij zoals gezegd in de loop der jaren enigszins murw heeft gemaakt. De grap met de maskers die de boeven voor de overval hebben gekocht is hilarisch, en wat leuk om eerst Hocus pocus en daarna ook nog eens Radar love te mogen horen, twee van de beste singles die ons kikkerlandje ooit voortgebracht heeft (hoewel de mooiste muziek van de film toch van de Beach Boys stamt : in de "diner" [is er voor dat woord voor dat typisch Amerikaanse fenomeen eigenlijk een goede Nederlandse vertaling?] luistert Elgort naar het magische Let's go away for awhile). Smakelijke film.

Een waarlijke achtbaan van beelden, zwarte humor, schrijnende scènes en filmgeschiedenis, misschien extra leuk voor wie al iets over de periode van omstreeks de wisseling van zwijgende naar geluidsfilms weet en dus wat verwijzingen naar gebeurtenissen en (historische) personages kan herkennen, maar dankzij de pakkende karakteriseringen, de sterke soundtrack en het solide spel van Robbie, Calva en vooral Pitt toch ook voor "leken" interessant. Ik heb zelf in ieder geval 3 uur lang geboeid zitten kijken; leuk dat ik kortgeleden zowel The jazz singer als Singin' in the rain nog had gezien, maar voor mijn kijkplezier was dat verder niet essentieel. Na vier films heeft Chazelle mij nog niet teleurgesteld.

Erg goed geacteerd. De scène waarop Rob Lowe even een videootje draait is tenenkrommend geniaal. Het geheel is duidelijk geïnspireerd door Hitchcocks Strangers on a train, maar dat mag de pret niet drukken. Lowe is een heerlijke creep.

Bijna onmogelijk om hier iets over te zeggen zonder die ene naam te laten vallen: de schokkende geweldsuitbarstingen, de scènes herhaald vanuit andere perspectieven, het spelen met tijd, de tussentitels, de personages die soms verliefd op hun taalgebruik lijken te zijn, het belang van de liedjes op de soundtrack... Gelukkig biedt deze film daarnaast ook nog een paar aardige vertolkingen (vooral die openingsmonoloog van Jon Hamm), een fraai uiterlijk (kleren, kleuren, kadrering) en een mooie verrassing met de laatste "character reveal" (het vorige leven van de brave hotelklerk). Neemt allemaal niet weg dat ik me bij het kijken goed heb vermaakt, maar dat ik vrees dat deze film in mijn herinnering alleen maar minder gaat worden.

Teveel modieuze bizarre personages (waarom zit die moteleigenaar in de rolstoel van zijn moeder? waarom heeft die pooier een ooglapje? waarom zou die vrouw zeggen dat ze uit Israel komt omdat ze van Israel houdt? oei wat excentriek!), teveel overdadig geweld (waarom krijgen we in het begin van de film te zien hoe De Niro de neus van een vrouw breekt?), teveel pogingen tot zwarte humor die totaal mislukken (de moteleigenaar die uit de dood opstaat, de dwerg die niet Russisch maar een Servische Roma is, hetgeen Cusack later nog een keer extra uitlegt), teveel slecht spel (De Niro die zijn regels zo intonatieloos mogelijk lijkt te declameren). Een totaal mislukte poging tot post-Tarantino-neo-noir-coolheid, en als veel mensen hier vanwege de inhoud van de tas moeten denken aan Seven, dan moet ikzelf steeds denken aan die andere (en wèl sterke) film met John Cusack in een motel, Identity (2003).

Tja, de sentimentaliteit werkt nog steeds, sommige grappen eveneens (bijvoorbeeld hoe eerst Flower, daarna Thumper en tenslotte ook Bambi verstrikt raken in mooie meisjesogen), en de tekenstijl is en blijft fenomenaal, maar als geheel heeft Bambi toch een te dunne verhaallijn om in mijn boekje als één van Disney's meesterwerken te mogen gelden. Nou ja, te dun… om heel eerlijk te zijn krijg ik er niet goed mijn vinger achter waarom ik deze Disney wat minder vind, terwijl ik de 70 minuten toch makkelijk uitzit zonder me te vervelen. Of voel ik me te veel gemanipuleerd omdat hertjes nou eenmaal van die schattige diertjes zijn? Wat als ze van Bambi nou eens een kakkerlak of een strontvlieg of een kruisspin hadden gemaakt… Enfin, ik geef maar een cijfer zonder er al te veel bij na te denken.
        Wat die tekenstijl trouwens betreft, zoals wel vaker bij Disney stoor ik me af en toe aan de achtergrond die soms uit te "algemene" grote kleurvlakken bestaat en daardoor wat te weinig gedetailleerd oogt, maar aan de andere kant zou een grotere mate van precisering ongetwijfeld de aandacht afleiden van de tekeningen van de personages die dan minder goed tegen de achtergrond af zouden steken, dus ik laat dat bezwaar maar voor wat het is.
        Stevige kost voor de kleinsten trouwens: niet alleen het sterven van de moeder, maar ook het duel met de rivaal, de bosbrand, en vooral het gevecht met de honden doen vrij grimmig aan. De hoes van mijn (overigens keurig verzorgde) Blu-ray vermeldt dat deze film geschikt is bevonden voor 6 jaar en ouder, maar daar kun je wel je vraagtekens bij zetten.

Hier voor me heb ik een foto in Life Magazine van een 66-jarige Fred Astaire die "betrays some weariness as he uses a practice bar [een "ballet-barre"] for support while working out a new dance routine." Het grappige is dat ik van al die vermoeidheid en al die inspannende oefeningen helemaal nooit iets terugzie op het scherm, want daarop is Fred Astaire altijd zijn achteloze, zorgeloze, innemende zelf, wars van pretenties en pedanterie – ik ken maar weinig acteurs die me bij hun eerste verschijning in welke film dan ook meteen in zó'n goede bui kunnen brengen. Natuurlijk is hij in The band wagon twaalf jaar jonger dan op de foto, maar wat maakt het uit: dit is een verhaal van niets (een soort Broadway-tegenhanger van de Hollywood-setting van Singin' in the rain), maar de kleuren, de zwierige regie en de drukke bijrollen vormen het podium waarop Astaire zijn magie mag dansen. En Cyd Charisse is niet alleen een waardige partner maar ziet er ook nog eens uit om óp te eten.

        Het onderschrift bij de foto uit Life vervolgt (en eindigt) trouwens met "Still, at 66 he could rehearse longer than most of the younger dancers."

Leuke film die veel balletjes in de lucht moet houden maar daar op knappe wijze in slaagt. Wat helpt is dat dit niet is opgezet als een Statham-vehikel maar als een zelfstandige film met een plot waar Statham slechts de (hem verder wel toevertrouwde) hoofdrol in speelt, en in combinatie met het feit dat hij gelukkig ook niet onfeilbaar is (hoewel gelukkig getrouwd laat hij zich toch verleiden tot een stomme one-night-stand) geeft dat de film toch net een ander soortelijk gewicht. Mooie en grappige verwikkelingen (zoals die zendamateur, en hoe en waarom de truc met de ambulance niets oplevert), een paar nare momenten, en uitstekend werk van de hele cast.

Wat lijkt het al weer lang geleden dat Mickey Rourke min of meer een idool van mij was, en wat duurde die periode feitelijk maar kort – eigenlijk was het na Angel heart uit ditzelfde jaar eigenlijk al weer afgelopen met de echt goede films. Barfly heeft veel baat bij de realistische lokaties, de humor en Rourke's onverwachte chemie met Dunaway (eigenlijk toch iemand van een andere generatie met haar forties-femme-fatale-uitstraling), maar de theatraliteit van Rourke's spel is me al eerder gaan tegenstaan, en hier word ik toch ook te vaak "uit de film gehaald" wanneer zijn waggelende loopje en zijn vooruitgestoken kin me weer eens opvallen. Het blijft een sterke film, maar hij is niet meer zo overrompelend als indertijd. Leuk om even de echte Bukowski aan de bar te zien zitten.

Eigenlijk een variant op Passport to Pimlico uit 1949: in die eerdere film ontdekken de bewoners van een Londense wijk dat ze volgens een stokoud maar nooit herroepen koninklijk besluit een onafhankelijk staatje binnen Engeland vormen en ze zich dus niet aan de regels van bijvoorbeeld distributiebonnen hoeven te houden, terwijl in déze film iemand zijn pier met amusementshallen uit de handen van het hebberige gemeentebestuur probeert te houden door het als een schip te registreren. In beide gevallen verzet de Kleine Man zich tegen de Bureaucratische Overheid, het standaard-thema van de grote Ealing komedies uit de jaren 40 en 50, maar helaas haalt Barnacle Bill maar zelden het niveau van zijn "voorganger". Het begint al met een melige titelsekwens waarvan de op-en-neergaande "zeezieke" credits het ergste doen vrezen, en de flauwe muziek en de historische terugblik op de voorouders van de hoofdpersoon maken het er allemaal niet beter op.

        In zijn boek Forever Ealing schrijft George Perry: "Hoewel het centrale idee van de film lijkt op dat van Passport to Pimlico, hebben de voorbije tien jaar hun tol geëist, want op het einde van de vijftiger jaren werd de stijl duidelijk als anachronistisch gezien, en herinnerde hij ons slechts aan hoe geweldig Ealing vroeger was. Wat in de naoorlogse periode een scherpe, precieze, doelgerichte satire was geweest, leek nu zonderling, zwak en irrelevant – flauwiteit in plaats van excentriciteit." Goed mogelijk dat het inderdaad zo werkte en dat de smaak van het Engelse publiek in die acht jaar ingrijpend was gewijzigd, maar zelf zou ik ook de beperkte en soms benauwende setting alsmede de afwezigheid van echt leuke en kleurige hoofd- en bijfiguren als hoofdschuldigen willen aanwijzen.

        Gelukkig is daar de hoofdrol van Captain William Horatio Ambrose, gespeeld door Alec Guinness die eigenlijk maar zelden teleurstelt, ook al schijnt hij dan te hebben geweten dat hij zich aan een onzalig project had verbonden, en de film telt bovendien minstens één ijzersterke scène wanneer kapitein Ambrose en Mrs Barrington ("Call me Arabella!") in de schuine huiskamer van de Crazy Cottage hun harten voor elkaar openen en hun snode plannen gaan smeden. De liefhebber van oude Engelse cinema zal hier bovendien een overdaad aan bekende gezichten tegenkomen (sommigen zelfs unbilled – als verblufte bankmedewerker zien we een jonge Donald Pleasence!), en iedereen houdt zich goed tot en met de laatste seconde, zodat dit uiteindelijk toch een redelijk vermakelijke film is, maar ik had me toch een eervoller afscheid van de grote traditie van Ealing-komedies voorgesteld.

Stevige actiefilm met een paar fijne twists en twee uitstekende hoofdrollen – ik heb vanaf de eerste seconden geboeid zitten kijken, maar helaas verzanden de scènes in de bank teveel in standaard-beschietingen vol lege munitieclips, muurtjes waarachter je kunt schuilen, agenten die meteen omvallen enz. Daarnaast moet je in een paranoia-thriller als deze je nooit te veel aan geloofwaardigheid hechten, maar dat eerst Michael en Zoe praktisch ongehavend door het politiecordon heen kunnen breken en dat daarna de meute in de bank niet meteen aan het plunderen en vernielen slaat vond ik toch wel tamelijk onrealistische kunstgrepen in een film die verder juist vrij rauw en direct is. Gelukkig al met al toch wel een sterke film, en Elba is indrukwekkend.

"Boss Grissom. He was a thief – and a terrorist. On the other hand he had a tremendous singing voice.” Ik herinner me nog hoe ik ook in 1989 (toen ik deze film in de bioscoop zag) al enigszins underwhelmed was : ik begreep welke toon Tim Burton wilde aanslaan en ik wilde daar ook graag helemaal in meegaan, maar het op zich prachtige set-design had juist nog grotesker gemogen en Nicholsons vertolking nog buitenissiger en uitbundiger (bijvoorbeeld bij zijn museumbezoek of bij het uitdelen van het geld). Vijfentwintig jaar later blijkt de tijd in mijn optiek redelijk barmhartig voor deze eerste Batman te zijn geweest : Michael Keaton (voor mij nog altijd de beste en "persoonlijkste" van de vier film-Bruce Waynes tot nog toe) is aangenaam onderkoeld, Jack Nicholson geeft zich tenminste nergens over aan geschmier, de (oppervlakkige) bijrollen zijn goed ingevuld (wat is er toch geworden van Robert Wuhl?), en hoewel de plot nergens zo dwingend wordt als gehoopt (ook al omdat de Joker hier gewoon niet zo'n enge schurk is) en hoewel de verknipte psychologie van Bruce Wayne nergens de impact krijgt waar Tim Burton blijkens zijn audiocommentaar naar streeft, zijn sommige individuele scènes sterk en memorabel (Wayne die in zijn wapenkamer achter Knox en Vicki komt staan, de ontmoeting van de drie hoofdpersonen in Vicki's appartement). Het verschil tussen het eerste en het tweede optreden van de nieuwslezers is hilarisch, en net als 25 jaar geleden is het leuk om al die verschillende fragmentjes die ik eerder al van de magnifieke soundtrack van Prince kende (“Gentlemen, let’s broaden our minds! Lawrence!”, "This town needs an enema!") nu in de film te kunnen plaatsen. Favoriete dialoog: Alicia: “You look fine.” Waarop Jack Napier haar minachtend aankijkt zoals alleen zijn naamgenoot Nicholson dat kan: “I didn’t ask.” Geen grootse film, wel een amusante.

Het kan dus altijd nog erger: Zoals Batman forever begon met Alfred die direct na de titelsekwens vroeg of Batman misschien nog een boterhammetje voor onderweg bliefde, opent Batman & Robin met de eerste die na een geprikkelde opmerking van de laatste opmerkt: "This is why Superman works alone!" – en vandaaruit gaat het alleen maar heuveláfwaarts. Schumacher is tenminste altijd eerlijk geweest over zijn motieven (die gestuurd werden door de studio agenda : more toys, more kids, more merchandise), en hij heeft ook keurig het boetekleed aangetrokken, maar dat maakt deze film er verder niet verteerbaarder op. Niets wordt serieus genomen (waardoor ik als kijker bij de dodelijke ziekte van Alfred opeens een uiterst ongemakkelijk gevoel van ongepastheid kreeg), Uma Thurman schmiert er op los (als Poison Ivy haar baas kust tot de dood er op volgt zegt Schumacher op de commentaartrack: “This scene will not win the award for under-acting, but, hey, it’s a comic book!”"), Batman redt zichzelf voor de honderdste keer door "harpoenkabels" in de lucht te schieten, Alicia Silverstone is de meest onwaarschijnlijke Batgirl die ik me voor kan stellen (zitten al die haren niet in de weg?), we krijgen wéér een confrontatie met schurken onder "blacklight", en de woordspelingen in de dialogen zijn echt tenenkrommend slecht (Robin tot Ivy: "I want to be sure that you are serious about turning over a new leaf ").
        De enige uitzondering op al deze uitzichtsloze meligheid vormt verrassend genoeg de rol van Arnold Schwarzenegger. Over diens acteertalent heb ik me nooit illusies gemaakt: ik ben een groot fan van hem, maar vooral omdat hij tussen 1984 en 1996 het middelpunt vormde van een aantal meer dan uitstekende actiefilms. In déze film echter vind ik zijn personage uitstekend uit de verf komen, misschien wel omdat voor Mr Freeze het redden van zijn vrouw de hoogste prioriteit heeft en alle misdadige activiteiten slechts een onbeduidend nevenverschijnsel zijn – de megalomane obsessie met wereldheerschappij die veel andere Batmanschurken kenmerkt is hem totaal vreemd, en vandaar dan ook dat Arnolds fameuze one-liners hier zo goed bij zijn luchthartige personage passen: "Well look at you! Let me guess... Plant Girl? Vine Lady?" (als hij Ivy ontmoet). Bovendien ziet hij er prachtig uit met zijn kale blauwe hoofd met grofkorrelige textuur, en in zijn cel krijgt hij daarmee zelfs een zekere waardigheid die hem niet misstaat. Fraaie rol.
        Al met al echter steekt deze film de televisieserie uit 1966 naar de kroon qua campgehalte, en George Clooney had het wel bij het rechte eind toen hij na afloop van de opnames zei: "I think we just killed the franchise." En toch – ik heb nu alle vier de "oude" Batmanfilms herzien, en hoewel mijn aflopende waarderingen (**** – ****½ – **½ – **) anders doen vermoeden vind ik het ondanks alles toch jammer dat de reeks hiermee ten einde is gelopen. Het feit dat dit kwartet films vier zulke verschillende benaderingen kan oproepen is toch op een unieke manier fascinerend.

Ik heb dit altijd met afstand de minste film van de trilogie gevonden, zij het om puur persoonlijke redenen: met Liam Neeson heb ik nooit veel gehad, de aanwezigheid van een mafiabaas als schurk in een Batman-film is niet erg markant of inventief, Katie Holmes heeft niets anders dan haar fraaie kapsel in te brengen, en de opzet van Ra's Al Ghul om de maatschappij te ontwrichten is mooi bedacht maar lang niet zo bedreigend of perfide als de plannen van de Joker en Bane, zodat er al met al gewoon te weinig tegenwicht is voor een personage dat ook nog eens wordt gespeeld door een acteur wiens enigszins arrogante uitstraling (perfect voor bijvoorbeeld American psycho) ik niet goed kan zetten.

        Maar ja, na het her- en hèrzien van de hele trilogie en het mezelf onderdompen in de (aardige want niet overdadige) making of-docu's op de Blu-ray van Batman begins kan ik toch niet anders concluderen dan dat dit deel niet alleen een waardige opmaat is naar de twee briljante volgende delen, maar ook al een geweldige film op zichzelf, met een zeer dwingende verhaallijn, een enorm tempo (wat is er na amper een half uur al niet gebeurd?), een vloeiende manier van vertellen waarbij Nolan er in slaagt om heel veel balletjes tegelijk in de lucht te houden, briljante sets, subtiele humor (Batman na het analyseren van de duivelse plannen van Ra’s Al Ghul: “I may need your help.” Gordon: “What do you need?” Batman: “Can you drive stick?”), diverse personages die tot leven komen op een manier die in superheldenfilms nog niet eerder vertoond is (waarbij ik nu niet verder inga op de toepasbaarheid van de term "superheld"), en schurken die weliswaar kleurrijk en larger than life zijn, maar tegelijkertijd ook driedimensionele mensen met opmerkelijk "ideologische" plannen die nu eens niet gebaseerd zijn op financieel gewin, wereldhegemonie of grootheidswaanzin. Zelfs Christian Bale gaat me steeds beter bevallen...

        Elders op deze site zijn er nogal wat kritische geluiden over Christopher Nolans "oppervlakkigheid" te beluisteren. Zelf geloof ik dat hij een supertalent is wiens produkties we moeten koesteren: grootschalig en gedetailleerd, vol actie en ideeënrijk, spectaculair en menselijk. Dit begin van een briljante trilogie kan in mijn ogen in ieder geval nauwelijks verbeterd worden.

Een holle en bloedeloze derde Batmanfilm. Val Kilmer is nietszeggend en acteert als een slaapwandelaar waardoor zijn flirterige dialoog met Nicole Kidman in het water valt, Kidman zelf vind ik gewoon geen sexy of zelfs maar aantrekkelijke verschijning (hoewel ik besef dat ik daarin tot een minderheid behoor), Tommy Lee Jones is een uitstekende acteur die hier echter niets te doen heeft behalve zijn totaal onenge make-up demonstreren en steeds maar weer maniakaal lachen (en dat niet eens goed), en Chris O’Donnell is een onvoorstelbaar beperkte en bijzonder irritante acteur.
        Zo is het enige pluspunt van deze film dan uiteindelijk Jim Carrey, die hier eigenlijk niets anders doet dan zijn gebruikelijke one-man-show vol bizarre typetjes en parodiërende gebaartjes. Inmiddels kennen we zijn shtick wel uit talloze andere films, maar in 1995 (vlak na The mask en de eerste Ace Ventura) waren zijn grappen en grollen nog behoorlijk fris, en hij krijgt van Schumacher ook alle ruimte te schitteren (als hij tijdens de “marteling” van Strickley een gek liedje begint te zingen verandert Schumacher zelfs de kadrering om Nygma’s héle lichaam te kunnen laten zien wanneer hij er een gek dansje bij doet).
        Schumachers intentie om hier vooral een “funride” van te maken heeft helaas geresulteerd in een film waarin de lol elke vorm van spanning totaal heeft verdrongen. Het begint in feite al direct na de macho credits wanneer Alfred vraagt: “Can I persuade you to take a sandwich, sir?” en Batman antwoordt: “I’ll get drive-through.” Die toon houdt de film gedurende de rest van z'n speelduur vol, en wie hoopte op een donkere ervaring à la Batman returns zal van een koude kermis thuiskomen.

Bijzonder leuke en visueel superbe Batmanfilm waarin de bizarre humor de actie en het spektakel niet in de weg staat en de zwartkomische ondertoon nergens de overhand neemt. Centraal in het succes staan twee uitstekende schurken, met Danny DeVito die vol voor elke onsmakelijkheid gaat en Michelle Pfeiffer die op magnifieke wijze in het midden laat in hoeverre Catwoman "goed" is en in hoeverre slecht (en vermoedelijk weet Selina dat zelf niet eens), en die ik overigens nooit aantrekkelijker dan in déze film heb gevonden. Merkwaardig genoeg steekt de rol van Christopher Walken (toch met afstand mijn favoriete acteur van allen in deze film) wat bleekjes af bij zijn partners in crime, ik vrees dat hij hier wat te weinig uitbundigs te doen krijgt (met uitzondering natuurlijk van de scène waarin hij Selina ondervraagt over haar onderzoek naar de gecodeerde bestanden). Het hilarische hoogtepunt van Batman returns is voor mij toch wel de scène waarin Oswald in een soort simulatiestoel annex wipkip de Batmobile bestuurt: DeVito's bijna spastische lichaamstaal doet mij elke keer weer hardop lachen – het is gewoon jámmer dat Batman zijn auto uiteindelijk weer onder controle krijgt (hoewel Oswalds daaropvolgende frustratie dan ook wel weer bijzonder grappig is). De beste van de eerste worp Batman-films, en in mijn ogen het vermakelijkste van alles wat er over The Dark Knight op het witte doek is verschenen.

En zo halen ze maar weer eens het oude cliché van superhelden die van vigilantisme worden verdacht van stal, en door alles in korte scènes te vertellen hoopt Snyder dat niemand doorheeft dat de plot niet veel voorstelt, maar dat werkt niet. Ook visueel is de film niet erg aantrekkelijk, met veel donkere en leeggezogen kleuren en overal het vermoeden van CGI, een auto-achtervolging die zó chaotisch is gefilmd en gemonteerd dat hij voornamelijk ergernis genereert in plaats van de beoogde opwinding, en een eindmonster dat onvergeeflijk veel lijkt op Borg, de rechterhand van Azog the Defiler in de Hobbit-trilogie. Al deze acteurs hadden beter verdiend dan deze rare variant op Frankenstein meets the Wolf Man – het is allemaal niet slecht, maar enige vorm van opwinding valt ver te zoeken. Lichtpuntje: de stunt dat ze erin geslaagd zijn om Jeremy Irons vast te leggen.

Lastig hoor. Er zitten goede rollen voor en vertolkingen van Pattinson, Turturro, Dano en de onherkenbare Farrell in, het ziet er allemaal redelijk (maar niet extreem) goed uit, de muziek (inclusief het onheilspellende thema) van Michael Giacchino is sterk, en er wordt aardig wat opgehangen aan het thema van de overgang van wraak nemen voor het aangedane leed uit het verleden naar het bieden van hoop voor de toekomst. Ik heb dan ook met veel plezier gekeken, maar er zitten toch ook een aantal minpunten in: de film duurt wel èrg lang, de "ledgers" vol minuscuul gekriebel van de Riddler doen te veel aan de huisvlijt van John Doe in Se7en denken, Catwoman is best een aardig personage maar wanneer ze rondloopt met die rare bivakmuts die alleen haar neus bedekt kan ik haar niet helemaal serieus nemen, en de actiescènes zijn niet bijzonder spectaculair of intens, zodat zelfs de goed bedachte en in potentie redelijk heftige climax met 500 vijanden uit de "community" van de Riddler eigenlijk enigszins teleurstellend is. Ik hoop dat Reeves en Pattinson er in slagen om het niveau van deze franchise in de komende twee delen wat op te krikken, want wat het bestaansrecht van deze film na de trilogie van Christopher Nolan precies is maken ze niet helemaal duidelijk.

Moeilijke film om te beoordelen, omdat ik me de hele tijd afvroeg of het nou gaat om de wedstrijd uit de titel of om de persoonlijke bewustwording van Billie Jean King. Je zou kunnen zeggen dat ik de film maar gewoon over me heen moet laten komen, maar ik blééf me toch maar afvragen wat het een met het ander te maken had: zijn de machopraatjes van Bobby Riggs nog een extra aansporing voor King om haar hakken in het zand te zetten en nóg harder te strijden voor gelijke rechten voor vrouwen? Gelukkig bleef de film tot en met het einde grappig en boeiend, mede dankzij Stone (goed als altijd), Carell (steelt moeiteloos elke scène met zijn manische energie) en Riseborough (verleidelijk ondanks haar overdadige pruik).

        Overigens staat me bij dat dit veel meer een "handjeklap"-wedstrijd was omdat Riggs zelf al overtuigd was van Kings gelijk en hij dus als het ware "advocaat van de duivel" ging spelen zodat extra duidelijk zou worden dat vrouwen niet de tweederangs sporters waren waarvoor iemand als Jack Kramer ze versleet. Maar in deze film lijkt van die onderlinge verstandhouding tussen Riggs en King geen sprake te zijn, hoewel tegelijkertijd niet altijd duidelijk wordt in hoeverre Riggs' houding bepaald wordt door een serieuze overtuiging en in hoeverre die voornamelijk voortkomt uit het opportunisme van de controversiële stunt die hij voor zich ziet.

"You're like a greasy hairless gorilla!" Leuk wanneer Johnson en Efron bekvechten (vooral al die benamingen van de eerste voor de laatste), flauw wanneer het afgezaagde plot met schurken, drugs en omgekochte autoriteitsfiguren aan bod komt. Als geheel toch wel erg vermakelijk omdat zelfs tijdens de actiemomenten de knipoog niet ontbreekt (de knokpartij in de kinderkamer!).

Een lieve film die in de herinnering alleen maar leuker werd, maar bij herziening toch enigszins teleurstelt. Mos Def en Jack Black vormen een leuk koppel en de "Swedes" zijn grappig en inventief, maar het blijft allemaal toch net te licht en luchtig om echt te beklijven, en wanneer de suspension of disbelief (mensen willen graag betalen om niet de echte Ghostbusters maar een klunzige "remake" te zien? okee, vooruit dan maar) overgaat in ergernis omdat de flauwiteit nu wel lang genoeg heeft geduurd is de koek op, en dan moet de biopic over Fats Waller zelfs nog komen. Vanwege het originele basisidee en de energieke uitwerking echter toch zeker geen onvoldoende. (Overigens, wie zich stoort aan de lijzige intonatie van Mos Def hier moet dan zéker niet naar 16 blocks gaan kijken.)

Deze film heb ik stom genoeg jarenlang genegeerd om de even stomme reden dat ik niet dol ben op de hoofdrolspeler, maar na recent een paar uitstekende rollen van hem te hebben gezien ben ik hier toch eindelijk maar eens aan begonnen. En ook in deze film stelt DiCaprio me niet teleur, en in tegenstelling tot vele anderen hier vond ik de film ook niet echt inkakken halverwege; de voorspelbaarheid van de plot daarentegen stond me wèl tegen, want dat de paradijselijke medaille één of meerdere keerzijdes gaat hebben wordt eigenlijk al getelegrafeerd door de zelfmoord van Daffy. Evenmin is het duidelijk welke moraal (if any) ik van de film zou moeten meekrijgen, want als Sal en haar volgelingen nou gewoon een eiland zónder wietplantage zouden hebben uitgekozen zou je een heel andere film krijgen, dus ik weet niet wat ik zou moeten afleiden over de onhaalbaarheid van een paradijs wanneer dat zo onhandig gesitueerd wordt op een kilometer afstand van een stelletje narco-criminelen. Of zit daar de symboliek in van de maatschappij die vrije geesten niet toestaat om een eigen paradijsje te creëren? Ik denk trouwens ook dat de "boer" en zijn mannen in werkelijkheid niemand levend zouden hebben laten vertrekken, en zo laat de film me uiteindelijk dus met té veel vraagtekens achter. De schoonheid van de natuur van het eiland deed me verder niet zoveel, maar de soundtrack hielp wel enorm.

Een aparte film is dit zéker, en het portret van die gemeenschap aan de rand van de beschaving vond ik ook wel heel mooi getroffen, met mensen die niet veel hebben (en in nog minder moeten wonen) maar die er toch het beste van proberen te maken en die vooral heel veel steun aan elkáár hebben. Prachtige rollen van vader en dochter, maar de drukke camera was mij (zoals zovelen hier) een doorn in het oog, en de toegevoegde waarde van de titelfiguren ontgaat mij eigenlijk (of is de titel niet een letterlijke beschrijving van de Aurochs maar een figuurlijke van de inwoners van The Bathtub?), allebei toch wel redelijk serieuze minpunten. Uiteindelijk toch ietwat less than meets the eye.

Heeft er al iemand de woordgrap Twilite gemaakt? Leuk om twee gewoon-aardige hoofdrolspelers zonder de evidente sex-appeal van Pattinson, Stewart en Lautner te gebruiken... en verder kan ik eigenlijk helemaal niets goeds over deze film zeggen. Ik ben eraan begonnen om Emma Thompson en Jeremy Irons aan het werk te zien, en dat was ook precies wat het voor hen was, werk zoals dat ongeveer op paycheck rijmt, slecht geschreven en slecht geacteerd. Bagger – eigenlijk vond ik Twilight nog leuker.

Yup, feel-good met een Tom Hanks die zódanig in zijn rol zit dat ik vermoed dat mensen die niet tegen Tom Hanks kunnen de film als geheel ook wel niks zullen vinden. En een aardig iemand en een brombeer die naar elkaar toe groeien, ook wel vaker vertoond, maar als het zo goed wordt gedaan als hier kan dat toch ontroerend drama opleveren. Fred Rogers (van wie ik zelf nog nooit had gehoord) komt in het begin wel een beetje over als een rare softie, maar door de manier waarop Hanks hem neerzet èn door hoe hij Lloyd benadert kreeg ik toch wel bewondering voor hem. Leuk om in het bericht van kos van 26-2-2020 te lezen dat Rogers ook serieuze bijdragen heeft geleverd aan pedagogiek en jeugdpsychologie. Matthew Rhys kwam me heel bekend voor, en pas toen ik zijn filmografie bekeek besefte ik dat ik hem een paar maanden geleden nog had gezien in een televisiebewerking van The lost world uit 2001 – hij is uitstekend volwassen geworden en een prima acteur daarbij. Kortom, een ontroerende film.