Opinions

Dit zou zomaar een film van Neil Marshall kunnen zijn, een soort mix van Dog soldiers en The descent. Een kleine groep nerveuze macho's in een claustrofobische ruimte, een duister kleurenpalet, (toen nog) onbekende acteurs, een uitgekiend geluidsontwerp, en natuurlijk een labyrintische lokatie met gangen waarin iets huist. Op zich best intrigerend, maar omdat het Nazi's (of in ieder geval Wehrmacht-soldaten) zijn kan het me als kijker eigenlijk niet zoveel schelen wie er wel of niet het loodje legt, en dat niet alle personages even herkenbaar en "onderscheidend" zijn helpt ook niet om enige binding met hen te krijgen. Gedurende de tweede helft van de film gebeurt er bovendien te weinig om het raadsel nog spannend te houden, dus uiteindelijk kan ik hier geen voldoende aan geven, hoewel ik hem nou ook weer niet zó slecht vond als de meeste gebruikers hier (ook al omdat ik me absoluut niet stoor aan Duitsers die Engels spreken).

Met deze kijkbeurt heeft het aantal keren dat ik deze film heb gezien de dubbele cijfers gehaald, maar op de een of andere manier blijft hij nog altijd onvoorstelbaar fris. Doordat ik er zo vertrouwd mee ben vergeet ik nog wel eens te letten op de perfectie van de details: de kleine nuances van decor, kostuums en rekwisieten (misschien niet historisch verantwoord of realistisch maar wel sfeer creërend), het formaat van het canvas culminerend in de loopgraven bij Branston Bridge, de geweldige trucs van het "recyclen" van de gevangene en hoe Tuco aan Blondie's sigaartjes zijn achterstand afmeet, de onvolprezen muziek, de kleine ontroerende momenten (met Pablo, met de kapitein en met de stervende soldaat) en de grotere gruwelijke momenten (het kamporkest, de chaos en de wetteloosheud van de oorlog, de slachting bij de rivier), de perfecte uitkomst van de laatste shoot-out, en de even perfecte "gepaste" oplossing van Blondie (en Leone) voor de slotscène. Bovenal blijft dit de film van Eli Wallach, van wie elk gebaartje, elke gelaatsuitdrukking en elke intonatie precies goed is – en dan de hilarische manier waarop hij bij de grote explosie dekking zoekt… Het zou me niet verbazen als deze film bij mij de twintig kijkbeurten ook nog wel gaat aantikken (als ik tijd van leven heb natuurlijk).

Ziet er prachtig uit, iedereen doet z'n best, veel talent in hoofd- en bijrollen aanwezig en Isla Fisher is een wonderschone verschijning, maar op de een of andere manier wordt de film nergens zo komisch of zo macaber als ik hoopte, ondanks de aanwezigheid van favoriet Simon Pegg. Het redelijk verrassend einde levert de film nog een extra half sterretje op.

Grappig dat de gebroeders Coen de twee films waar ze de meeste lof (en in totaal zes Oscars) mee oogstten allebei lieten volgen door films die minder gelauwerd werden maar eigenlijk net zo interessant waren. Na Fargo kwam The big Lebowski, en naar verluidt begrijpen de broers zelf niet helemaal waarom die film zo'n enorm cultsucces is geworden. En het contrast tussen No country for old men en Burn after reading zou niet groter hebben kunnen zijn, want terwijl de eerste een strak geschreven en geregisseerde (zij het uiteindelijk enigszins nihilistische of misschien zelfs absurdistische) thriller is, zou ik niet weten hoe ik Burn after reading moest beschrijven.

        Gelukkig zouden de personages dat zelf ook niet kunnen, want ik geloof niet dat ook maar één van hen precies weet hoe de diverse vorken in de stelen zitten. Maar wat deze film voor mij naast de even gecompliceerde als uiteindelijk doelloze plot de moeite waard maakt zijn de geweldig geschreven rollen en de al even geweldige vertolkingen; Brad Pitt krijgt misschien de meeste aandacht vanwege zijn leeghoofdige fitnessfreak, maar eigenlijk speelt iedereen geweldig. John Malkovich mag heel gecontroleerd totaal compleet losgaan, maar heeft daarnaast ook een korte maar ontroerende scène met zijn afgetakelde vader, en tegenover de tragikomische situatie van Frances McDormand staat de nog veel hulpelozere Richard Jenkins. En dan die citaten die regelmatig ongevraagd mijn hoofd komen binnenzeilen: "I think that's the shit, man!", "I have gone just about as far as I can with this body", "We just don't give that out at Hardbodies" en "What kind of Mickey Mouse embassy are you running anyway?"

        En dan te bedenken dat ik mijn persoonlijke favorieten nog niet eens genoemd heb: dat zijn de twee scènes waarin de aarzelende David Rasche een onderhoud heeft met J.K. Simmons die juist zo graag knopen wil doorhakken. Ach, het is allemaal geweldig, hoe iedereen als een rat op LSD in zijn eigen doolhof rondrent. Eén van de grappigste, of misschien beter gezegd gééstigste films die ik ooit heb gezien. Blij te merken dat het feit dat het niet na te vertellen plot niet in de weg heeft gestaan van mooi commercieel succes (budget $37m, opbrengst $163m volgens wikipedia), hoewel de namen van George Clooney en Brad Pitt daar vermoedelijk voor een belangrijk deel tussen hebben gezeten.

Boeiende film, hoewel de eerste helft (het psychologische gedeelte) spannender is dan het enigszins onwerkelijke viltstiftgedeelte en een climax met echte tanden ontbreekt. Uitstekend spel van alle drie de leads. Vage echo's van de suggesties en double-twists van David Mamet, maar ook van Rob Lowe's verzinsels in Bad influence. Net als in The night listener, een latere film van deze regisseur, is niet alles wat het lijkt.

Een misschien niet opzienbarende of vernieuwende maar wel sluwe en handige invalshoek, om de gedienstigheid van de butler in het centrum van de macht te contrasteren met het activisme van zijn zoon die vanaf de basis de samenleving probeert te veranderen. Mooi ook hoe enerzijds wordt gesteld dat elke "nobele neger" helpt om het beeld dat blanken van zwarten hebben positief bij te stellen, terwijl anderzijds de zoon uiteindelijk eveneens in de hogere regionen van de Amerikaanse politiek terecht komt – dat houdt de film toch genuanceerder en gelaagder dan je zou kunnen vrezen. Prachtige rollen van Whitaker en Winfrey, iets teveel bekende gezichten (begrijpelijke hulptroepen om de film commercieel te houden, maar die extreem kleine rolletjes van bijvoorbeeld Alex Pettyfer, Mariah Carey, Vanessa Redgrave en Jane Fonda leiden eigenlijk alleen maar af), een erg grappige scène wanneer Cecil voor de tweede maal om loonsverhoging komt vragen, en een ontroerend slot.

Intrigerend uitgangspunt, zeer goed uitgewerkt, met veel donkere en onaangename scènes die natuurlijk ook wel nodig waren om Evan steeds maar een reden te geven om terug te willen gaan en de dingen recht te zetten, met de bekende gevolgen. Ook mooi van de filmmakers die ze niet naar een geforceerd happy-end grijpen (althans in de versie die ik heb gezien). Aan Ashton Kutcher heb ik me nergens gestoord (integendeel zelfs) en aan de rest van de cast al evenmin. Leuk dat er zo'n onvoorspelbare en bepaald niet vrolijk stemmende film met een Hollywood-mainstream-acteur (èn executive-producer) kan worden gemaakt, en dat hij ook nog succesvol aan de box-office blijkt te zijn. Aan de beide vervolgen heb ik me nooit gewaagd.

Luchtiger dan luchtig, maar met heel veel plezier en nog meer charme gemaakt. Een perfecte mix van comedy of errors, comedy of manners en romkom, met in de regisseursstoel iemand wiens reputatie anno nu berust op klassieke Universal-horrors als Frankenstein en The old dark house in plaats van gebruikelijke verdachten als Ernst Lubitsch of Rouben Mamoulian. Evenmin zou ik Paul Lukas (voor mij nog altijd een fraaie dubbelzinnige figuur in The lady vanishes) verwachten in de rol van Josef, maar dat hij voor de mooie Elissa Landi valt verbaast me dan weer niets, en Nils Asther is een zeer overtuigende prins. Mooie kleine visuele grapjes, bijvoorbeeld wanneer twee personages ruziënd achter een groepje bomen langslopen om er even later flirtend weer achter vandaan te komen. Het enige raadsel is waarom de hoofdpersonen Josef en Marie heten, maar daar hoef ik geloof ik niet veel achter te zoeken. Erg leuke komedie, momenteel op YouTube te zien.

Wat is dat toch met vampieren? Ik vind ze niet sexy, ze zijn niet bijzonder fotogeniek en hun eeuwig-leven-problematiek is onderhand ook wel bekend, maar ze duiken toch met grote regelmaat op in de bioscoop, net als zombies. De meeste vampierfilms laten me totaal koud, maar gelukkig verschijnt er af en toe een Let the right one in om duidelijk te maken dat er zelfs op de meest platgetreden paden nog wel iets nieuws te verzinnen is. Zo goed als díé film is Byzantium niet, maar er wordt in ieder geval uitstekend in geacteerd, het verhaal is niet erg voorspelbaar, de fotografie is regelmatig oogstrelend, en na afloop vroeg ik me warempel af hoe het met de beide heldinnen verder zou gaan. Toch wel een erg geslaagde film dus, die mijn aandacht de volle speelduur lang vasthield.