Opinions

Boeiende film, hoewel de eerste helft (het psychologische gedeelte) spannender is dan het enigszins onwerkelijke viltstiftgedeelte en een climax met echte tanden ontbreekt. Uitstekend spel van alle drie de leads. Vage echo's van de suggesties en double-twists van David Mamet, maar ook van Rob Lowe's verzinsels in Bad influence. Net als in The night listener, een latere film van deze regisseur, is niet alles wat het lijkt.

Een misschien niet opzienbarende of vernieuwende maar wel sluwe en handige invalshoek, om de gedienstigheid van de butler in het centrum van de macht te contrasteren met het activisme van zijn zoon die vanaf de basis de samenleving probeert te veranderen. Mooi ook hoe enerzijds wordt gesteld dat elke "nobele neger" helpt om het beeld dat blanken van zwarten hebben positief bij te stellen, terwijl anderzijds de zoon uiteindelijk eveneens in de hogere regionen van de Amerikaanse politiek terecht komt – dat houdt de film toch genuanceerder en gelaagder dan je zou kunnen vrezen. Prachtige rollen van Whitaker en Winfrey, iets teveel bekende gezichten (begrijpelijke hulptroepen om de film commercieel te houden, maar die extreem kleine rolletjes van bijvoorbeeld Alex Pettyfer, Mariah Carey, Vanessa Redgrave en Jane Fonda leiden eigenlijk alleen maar af), een erg grappige scène wanneer Cecil voor de tweede maal om loonsverhoging komt vragen, en een ontroerend slot.

Intrigerend uitgangspunt, zeer goed uitgewerkt, met veel donkere en onaangename scènes die natuurlijk ook wel nodig waren om Evan steeds maar een reden te geven om terug te willen gaan en de dingen recht te zetten, met de bekende gevolgen. Ook mooi van de filmmakers die ze niet naar een geforceerd happy-end grijpen (althans in de versie die ik heb gezien). Aan Ashton Kutcher heb ik me nergens gestoord (integendeel zelfs) en aan de rest van de cast al evenmin. Leuk dat er zo'n onvoorspelbare en bepaald niet vrolijk stemmende film met een Hollywood-mainstream-acteur (èn executive-producer) kan worden gemaakt, en dat hij ook nog succesvol aan de box-office blijkt te zijn. Aan de beide vervolgen heb ik me nooit gewaagd.

Luchtiger dan luchtig, maar met heel veel plezier en nog meer charme gemaakt. Een perfecte mix van comedy of errors, comedy of manners en romkom, met in de regisseursstoel iemand wiens reputatie anno nu berust op klassieke Universal-horrors als Frankenstein en The old dark house in plaats van gebruikelijke verdachten als Ernst Lubitsch of Rouben Mamoulian. Evenmin zou ik Paul Lukas (voor mij nog altijd een fraaie dubbelzinnige figuur in The lady vanishes) verwachten in de rol van Josef, maar dat hij voor de mooie Elissa Landi valt verbaast me dan weer niets, en Nils Asther is een zeer overtuigende prins. Mooie kleine visuele grapjes, bijvoorbeeld wanneer twee personages ruziënd achter een groepje bomen langslopen om er even later flirtend weer achter vandaan te komen. Het enige raadsel is waarom de hoofdpersonen Josef en Marie heten, maar daar hoef ik geloof ik niet veel achter te zoeken. Erg leuke komedie, momenteel op YouTube te zien.

Wat is dat toch met vampieren? Ik vind ze niet sexy, ze zijn niet bijzonder fotogeniek en hun eeuwig-leven-problematiek is onderhand ook wel bekend, maar ze duiken toch met grote regelmaat op in de bioscoop, net als zombies. De meeste vampierfilms laten me totaal koud, maar gelukkig verschijnt er af en toe een Let the right one in om duidelijk te maken dat er zelfs op de meest platgetreden paden nog wel iets nieuws te verzinnen is. Zo goed als díé film is Byzantium niet, maar er wordt in ieder geval uitstekend in geacteerd, het verhaal is niet erg voorspelbaar, de fotografie is regelmatig oogstrelend, en na afloop vroeg ik me warempel af hoe het met de beide heldinnen verder zou gaan. Toch wel een erg geslaagde film dus, die mijn aandacht de volle speelduur lang vasthield.