Opinions

Superintendent Samuel Kemp-Bird: "We're looking for a wanted criminal, and we have reason to believe he may be hiding in the school." The army major: "There are at least two hundred of them here, my dear fellow." – Ik zou hebben gedacht dat de bron van humoristische situaties rondom de losgeslagen kostschoolmeisjes van St Trinian's na de eerste film wel uitgeput zou zijn, maar de scriptschrijvers hebben dat probleem handig ondervangen door diverse nieuwe plotlijntjes en leuke personages te introduceren, zoals de verwikkelingen met Terry-Thomas en Joyce Grenfell als onwaarschijnlijk maar aandoenlijk semi-romantisch koppel, een reisje naar Rome waarbij alle deelnemers een andere geheime agenda hebben, de scène waarin ritselaar Terry-Thomas zich erin laat luizen door ambtenaar Richard Wattis, en het vluchtplan van de geweldige Lionel Jeffries als ondergedoken juwelendief. Dit alles in combinatie met rappe verbale humor, een mini-cameo van Alastair Sim en voor de mannelijke kijkers diverse shots van de extreem fotogenieke en al dan niet in sexy netkousen gestoken benen van de oudere meisjes, zorgt ervoor dat dit vervolg eigenlijk net zo onderhoudend is als het origineel. "See you later, educator!"

Ik kan natuurlijk met geen mogelijkheid beweren dat dit een echt goede film is, maar het gebrek aan pretentie en de hier nog knappe John Wayne vergoeden zeker wel íéts. Sowieso vind ik de beginscène eigenlijk erg sterk: zonder enige uitleg arriveert de ene na de andere gast in een niet nader geïntroduceerd hotel terwijl buiten de regen met bakken naar beneden komt, en waar het gebrek aan "vloeiend" makende achtergrondmuziek de rest van de film nogal houterig doet ogen, werkt dat in deze beginscène juist als een pluspunt, want daardoor krijgt die een (onbedoelde) licht vervreemdende en zelfs "creepy" kwaliteit, alsof de makers goed naar James Whale's The old dark house van twee jaar eerder hebben gekeken. Daarbij zegt Wayne gedurende deze hele opening geen woord, hetgeen hem nog wat mysterieuzer maakt (pas na 11'30 horen we voor het eerst zijn stem) en ook nog eens aan de onbestemdheid van deze beginscène bijdraagt.
        Hierna versimpelt de plot natuurlijk op alarmerende wijze, maar al met al lijkt me dit toch een aardig voorbeeld van de standaard-B-films waarin Wayne grossierde tussen het geflopte The big trail aan het begin van het thirties-decennium en zijn doorbraak Stagecoach aan het einde daarvan. Ik heb er dus best met plezier (en zelfs meerdere malen) naar gekeken, daarbij gelukkig vermijdend om de hoestekst van mijn goedkope Weton-Wesgram-DVD te lezen, aangezien in die vier zinnetjes al uit de doeken wordt gedaan dat Wayne een "geheim agent" is, Malgrove een schurk en er goud onder de boerderijen zit. Als er in een film van 1934 überhaupt nog spanning kan zitten is zo'n tekstje wel een goede manier om die erin te houden...

Och, ik vond het nog niet eens zo slecht : Cassel geeft zich hélemaal in zijn rol, voor de bijrollen hebben ze ook niet de minste acteurs gevonden, en bovendien ziet het er visueel allemaal prachtig uit, inclusief de tripscènes. Mijn eigen probleem hierbij is dat ik me afvraag waarom deze ayahuesca-materie eigenlijk in een western moet worden verwerkt, en dan ook nog eens in een western over een bekende en welomschreven (strip)held, waardoor de kijker op een merkwaardige manier op het verkeerde been wordt gezet. Voor mij persoonlijk is noch de western noch Blueberry noch de ayahuesca hiermee gediend, zodat ik achterblijf met een fraaie vormgeving die mij verder koud laat.

Red white & blues (het deel van Mike Figgis over de opkomst van de Engelse blues in de jaren 60, met de medewerking van John Mayall, Eric Clapton, Georgie Fame, Chris Farlowe, Steve Winwood, Eric Burdon, Peter Green enz., plus een jamsessie met o.a. Van Morrison, Tom Jones en Jeff Beck) staat momenteel bij de Blokker (althans bij die bij mij in de buurt) in de 5-voor-5-euro-reeks. Aanrader.

Vrij hilarische, spannende en grove zwarte komedie met een paar hoofdrolspelers die aan elkaar gewaagd zijn. Door de meesterlijke regie kom je steeds op een punt waarop je denkt dat het niet erger kan, maar dan gaat er weer wat extra olie op het vuur en worden de gewelddadigheden nog een tandje opgeschroefd. De montage blijft hier niet bij achter, en al met al is dit opnieuw een film die laat zien waarom ik Deruddere al sinds zijn prachtige debuut Crazy love zo'n interessante regisseur vind. Heerlijke film.

Al van jongs af aan heb ik de gewoonte om van elke film die ik zie de belangrijkste gegevens op een systeemkaartje voor mijn alfabetische filmarchief te noteren: titel, jaartal, regisseur, acteurs, overige bekende namen (scriptschrijvers, cameramensen, componisten), en grappige anekdotes of behartenswaardige citaten. Boccaccio '70 heb ik denk ik zeker veertig jaar geleden in een filmhuis voor het eerst èn voor het laatst gezien, en nu ik de DVD toevallig tegenkwam in de al eerder genoemde Italiaanse Meesterwerken-reeks van de NRC kon ik de kennismaking eindelijk hernieuwen. Maar op mijn altijd trouw bewaarde systeemkaartje stonden maar drie episodes van drie regisseurs... en nu kom ik er dus achter hoe de vork in de steel zit. Dat Carlo Ponti het deel van Monicelli al vóór de internationale release uit de film knipte is natuurlijk niet goed te praten, maar eigenlijk vraag ik me sowieso af hoe hij een film van 3 uur en 20 minuten in de markt had willen zetten, en Monicelli's bijna neorealistische bijdrage lijkt me ook in 1962 al praktisch achterhaald, dus als er íéts had moeten sneuvelen vind ik Ponti's keuze wel te billijken.
        Toch vind ik Monicelli's deel (met overigens prachtig camerawerk) niet eens het slechtste: die eer is weggelegd voor Il lavoro. Visconti is nooit mijn man geweest, van de twaalf films die ik van hem heb gezien vond ik alleen Ossessione indrukwekkend, en zijn bijdrage aan Boccaccio '70 zou ik zelfs uitgesproken vervelend willen noemen, met vervelende mensen in een vervelend gesprek op een vervelende lokatie. Mijn grote held Antonioni (nummer 2 in mijn top-10 van favoriete regisseurs) kon zich ook vermeien met het ennui van levensmoede upper-class-personages, maar deed dat met zóveel meer stijl en (voor mij) zóveel meer punten van herkenning dat ik het eigenlijk geen vergelijk vind. Het talent dat sommige gebruikers hierboven aan Romy Schneider toeschrijven kan ik in haar vertolking ook niet ontwaren, maar dat ligt misschien aan mij.
        Gelukkig zijn de overige twee episodes wèl van niveau. De bijdrage van De Sica is een mooi komisch portret van een kudde geile mannen die er hun hele maandsalaris voor over hebben om een nachtje met Sophia Loren te mogen doorbrengen, en het is natuurlijk de brave koster die er met de hoofdprijs vandoor mag gaan, maar mijn plezier om de enigszins kluchtige plot wordt op het einde opeens bruut verstoord door de merkwaardige moraal: eerst zet Loren de misschien wel liefste en onbeholpenste winnaar (zeg maar klant) die ze ooit zal mogen ontvangen botweg buiten de deur, en daarna werpt ze zich in de armen van de man die haar een paar minuten eerder nog een pak rammel heeft gegeven. Je hoeft echt niet bijzonder woke te zijn om daar je vraagtekens bij te zetten.
        Maar Metalfist, wat maak je me nou! "Vandaag de dag is er van de erotiek niet veel meer sprake", schrijf je op 31-5-2014, en ik geef toe dat je achter je computer met een paar muisklikken aanzienlijk meer uitdagends kan vinden dan deze film je kan bieden, maar de sensualiteit van Sophia Loren en Anita Ekberg en de belofte die ze beiden uitstralen zul je op internet toch niet gauw aantreffen. Niet voor niets zit in de trailer op mijn DVD ook het fragment waarin Sophia Loren haar rode bloesje uittrekt om er voor de stier niet al te verleidelijk uit te zien – hoe ze er in haar zwarte beha vervolgens voor de kijker uitziet laat zich raden. En Anita Ekberg, ach, die is en heeft eigenlijk van alles nèt te veel, maar in de bekwame handen van Fellini (nummer 3 in mijn top-10) komt ze in de scènes met de hilarische Peppino de Filippo volledig tot haar recht. Het is allemaal klassiek-Felliniaans, van het rijtje kardinalen in hun vermiljoenrode soutanes tot de hoogwaardigheidsbekleder die de hele tijd maar zijn neus en zijn oren loopt op te wrijven, en wanneer op het einde Ekberg van haar billboard stapt en Mazzuolo tussen haar ampele borsten propt gaan alle remmen los – fatsoensrakkers aller landen verenigt u en gaat deze episode zien, het hoeft niet eens in een zaaltje met maximaal 49 stoelen. Geweldig, waren alle vier de episodes maar van dit niveau...
        Moeilijk om hier een cijfer aan toe te kennen. Als ik het gemiddelde van de individuele waarderingen zou nemen zou ik uitkomen op 2* + 5* + 1* + 3½* = 11½ gedeeld door 4 = 3*, maar voor het plezier dat ik heb gehad bij de delen van Fellini en De Sica geef ik er toch een half sterretje bij. (Veel te lang bericht dit, ik geef het toe, maar er is kennelijk toch een hoop te zeggen over deze eveneens veel te lange film.)

Hoewel opgegroeid met Killer queen, Sheer heart attack en Somebody to love heb ik niets meer met Queen, integendeel zelfs, maar met deze biopic heb ik me toch uitstekend vermaakt: lekker vlot verteld met leuke muzikale momenten en goed ingevulde bijrollen. Historische onjuistheden neem ik wel voor lief, maar hoewel ik begrijp dat eenvoudigweg lang niet àlles aan bod kan komen miste ik toch een beetje de rol van producer Roy Thomas Baker – maar zo zal iedereen wel íéts (of zelfs een heleboel) hebben. Malek is uitstekend (hoewel hij met twintig centimeter extra lengte nóg beter zou gelijken), Gwilym Lee een huiveringwekkend exacte Brian May.

Het thema van seksueel misbruik zal universeel zijn omdat deze problematiek nou eenmaal overal speelt waar mensen macht en/of autoriteit hebben, maar Bombshell zal in Amerika ongetwijfeld meer weerklank hebben vanwege de actualiteit van de zaak en de bekendheid van de hoofdpersonen. Voor mij persoonlijk blijft naast het uitmuntende spel vooral de rappe vormgeving over; dat laatste staat de film nog al eens in de weg omdat er zóveel personages en zóveel geheime agenda's en zóveel bij de Amerikaanse kijker bekend veronderstelde protocollen binnen Fox worden geïntroduceerd dat het mij soms duizelt en ik het maar over me heen moet laten komen. Geen probleem verder, want vanwege voornoemd spel heb ik hier nog genoeg plezier aan beleefd. Jammer dat de rol van de lesbische collega niet wat meer werd uitgelicht; de film is zónder haar al vol genoeg, maar dat personage verdiende eigenlijk al bijna een eigen plotlijn of zelfs film. (O, en ook wel leuk: Malcom McDowell, 48 jaar eerder Alex in A clockwork orange, nu als Rupert Murdoch!)

Niet veel aan de voorgaande commentaren toe te voegen. Vermoedelijk opgezet als een enorme satire op het kunstwereldje waarbij vrijwel alle betrokkenen –kunstenaars, galeriehouders en bezitters– op gewin uit zijn, ofwel financieel ofwel erotisch ofwel qua status qua "belegging", met als de enige twee uitzonderingen de eigenaar van het titelobject die zelfs met de dood onder ogen nog geen afstand wil doen van iets waar hij als enige een gevoelswaarde aan hecht, en de jonge kunstpromotor die door iedereen een beetje belachelijk wordt gevonden en die het op het einde de zelfverkozen dood omarmt. Helaas zijn er teveel plotlijntjes en teveel personages waardoor niets beklijft en niemand de aandacht krijgt om erbovenuit te springen. Alleen dat allerlaatste moment... Niet per se slecht maar gewoon van alles teveel, both too much and not enough.

Ik weet werkelijk niet wat ik hier van moet vinden. Sommige reviewers vinden het dapper dat deze film nu eens de rollen omdraait en niet de vrouw maar de man het slachtoffer laat worden, maar ik kan die hele verkleedpartij met vrouwen die eruitzien als een soort nuns from Hell niet helemaal serieus nemen, want de theatraliteit daarvan staat voor mij het realisme behoorlijk in de weg. En hetzelfde geldt eigenlijk voor Daniels speurtocht naar de vrouwen die hem dit hebben aangedaan, want hij kan dan wel bij elke bedpartner op zoek gaan naar een tatoeage of een wijnvlek, maar hij had toch ook wel kunnen bedenken dat, áls hij toevallig één van zijn verkrachtsters zou treffen, zij hem ook zou hebben herkend en zich dan meteen uit de voeten zou hebben gemaakt. Er wordt op zich niet slecht in geacteerd, met name door de sterk op Keith Carradine lijkende Tom Long, maar uiteindelijk is dit toch een verhaal dat nergens heen lijkt te gaan en dat me na afloop vooral achterlaat met de vragen waarom iemand deze film zou hebben willen maken en wie hem zou willen zien.

Veel mensen hier noemen Henry van Loon als belangrijkste troef van deze film, maar zelf was ik net als mijn voorganger vooral gecharmeerd van René van 't Hof, altijd geweldig als sukkelaar (bijvoorbeeld in Plan C die ik een paar jaar geleden zag), maar hier leuk tegendraads gecast in een extraverte en zeer assertieve rol, en ook daarin superbe (en met een paar mooie pratfalls als hij op onderzoek gaat en diverse obstakels ontmoet). Ook verder een grappige en inventieve film met een prima hoofdrolspeler, een aardige plotlijn en veel grappige scènes.

Weinig zin in deze film, maar vanwege de naam van deze regisseur toch maar aan begonnen, en wat een heerlijk spektakel is dit weer, net als The A-team en Smokin' aces en de andere films die ik van Joe Carnahan zag. De plot zal nooit de originaliteitsprijs winnen maar wordt goed uitgewerkt, de actie ziet er prima uit en de bijrollen doen hun werk naar behoren, maar de voornaamste troef hier is toch wel Frank Grillo: in de paar van zijn eerdere films die ik heb gezien is hij me nooit opgevallen, maar hier blijkt hij èn echt te kunnen acteren èn meer dan capabel te zijn in de actiescènes èn goed overweg te kunnen met de humoristische one-liners, en zelfs in de scènes met zijn zoontje Joe/Rio weet hij te overtuigen. Uitstekend vermaak.

Een kort Pixar-animatiefilmpje dat ook te vinden is op de bonusdisc van (mijn uitgave van) de dubbel-DVD van The incredibles, helaas zonder ondertiteling, wel met audiocommentaar van de regisseur (dat dan weer wèl ondertiteld is). Amusant, maar waar de Oscarnominatie vandaan komt is mij onduidelijk, daarvoor stelt het toch te weinig voor en zit er te weinig humor in.

Een one-joke movie met twee capabele sterren, en daar is dan ook alles mee gezegd, want het onvoorstelbaar flauwe en voorspelbare script herbergt verdere geen enkele lach, spanning of chemie. Een totale verspilling van mijn tijd.

Een vrij behoorlijke en spannende verfilming voor tv van Ludlums roman, die inmiddels wel in de schaduw staat van de scherpe bioscoopversie met Matt Damon. Lang maar met veel verwikkelingen die een serieuze complexiteit in stand houden en met goed en sfeervol gebruik van authentieke lokaties. Hitchcock is nooit ver weg, met het gegeven uit The 39 steps van de man op de vlucht die een vrouw "gijzelt" met alle romantische gevolgen van dien, en uit North by Northwest kennen we de onschuldige man die wordt ingezet als lokaas, maar omdat de insteek hier serieus is is dat allemaal geen probleem. Wie wèl een probleem vormt is Jaclyn Smith. Richard Chamberlain is voor mij nog altijd Dr. Kildare maar kwijt zich hier toch uitstekend van zijn taak, maar Smith is niet meer dan een mooie aanwezigheid die in dramatisch opzicht af en toe behoorlijk tekort schiet (in de scène in de auto bij de boerderij: "For God's sake love me, Jason!"). En dan dat haar dat steeds maar goed blijft zitten... Enfin, een kleine smet op een verder nog steeds onderhoudende televisiefilm die naar ik me kan herinneren toch wel een stuk beter is dan wat er in die tijd gangbaar was.

Ik herinner me nog goed wat ik dacht toen ik voor het eerst aan deze film begon: "maar Matt Damon is toch veel te jong om deze rol te kunnen spelen?" Toen kwam ik bij de scène in het park –in een flits schakelt Bourne twee nietsvermoedende agenten uit– en op het moment dat ik Damons verbijsterde blik op zijn gezicht zag ("Hoe is het mogelijk dat ik dit kan?") was ik voor hem gewonnen, als het ware overgehaald en overtuigd door zijn vertolking.
        Ik heb deze film sindsdien nog vele malen gezien, maar de opwinding van het merken hoe perfect een acteur voor zijn rol blijkt te zijn ben ik nooit vergeten. Nog altijd is dit één van de beste en meest indringende actiefilms die ik ooit heb gezien, met diverse rauwe en onsentimentele scènes die niet worden opgeleukt met snedige one-liners, met snelle maar niet hektische of onduidelijke montage, uitstekende bijrollen (inclusief ene Russell Levy als de extreem creepy Manheim) en een aantal echt geweldige actiescènes (de achtervolging in Parijs, het uitschakelen van de Professor, het gevecht in het trappenhuis). De superbe muziek van John Powell verdient een aparte vermelding: het motief van de nerveuze staccato violen ben ik sindsdien nog vele malen tegengekomen, en het opwindende gebruik van Paul Okenfolds Ready steady go en Moby's Extreme ways is zelden geëvenaard.
        Wat mij betreft klopt alles aan deze film: dialogen, scènes, plot, actie, lokaties, muziek – en een leuke slotscène.

Twaalf jaar na de eerste keer herzien, en het is eigenlijk best een redelijke film qua plot en performances, maar Renner is nou eenmaal geen Damon, Norton is hier een weinig intimiderende schurk, en de climactische achtervolging is niet erg spectaculair en duurt ook nog eens veel te lang. Desalniettemin een punt erbij, want ik bleef toch benieuwd naar het einde, en dat is altijd een goed teken bij een actiethriller. Overigens dubieus om een film met Bourne in de titel te maken wanneer je de man zelf nergens opvoert, maar goed, dat de hoofdrol voor Jeremy Renner is werd duidelijk genoeg aangegeven zullen we maar zeggen. (Althans, ik hoop dan maar dat geen enkele bioscoopbezoeker de prijs van zijn toegangskaartje bij de kassa is gaan terugvragen vanwege de absentie van Matt Damon…)

        Op het systeemkaartje dat ik invul met de gegevens van elke film die ik zie had ik de vorige keer nog niet eens Oscar Isaac genoemd omdat die me pas het jaar daarop met Inside Llewyn Davis opviel. Dit keer herkende ik hem natuurlijk meteen, want hij heeft sindsdien wel een zeer interessant CV opgebouwd.

Een uitstekend vervolg, uiteraard zonder de impact van het onverwachte van deel 1, maar met een plot dat op dezelfde dwingende voet verdergaat. Er zitten ook weer een paar pakkende actiescènes in (met name de vecntpartij in het appartement in München met Jarda en de laatste achtervolging per auto door Moskou), maar in feite spelen die slechts tweede viool bij het hele gegeven dat de geheime dienst achter Bourne aanzit terwijl hij zelf moet proberen om het hele mysterie van zijn verleden te ontrafelen. Met Paul Greengrass is ook de hektische montage de franchise binnengehaald, maar gelukkig valt dat in dit tweede deel nog mee (hoewel de auto-achtervolging in Moskou op of over het randje is). De bijrollen zijn weer uitstekend ingevuld, met Karl Urban als een geweldige huurmoordenaar, en hoewel ik inmiddels wel weet wat er gaat komen komt de schok als Abbot een mes tussen de ribben van Danny Zorn plant nog altijd hard aan.

Yep, ook dit derde deel (met Matt Damon wederom in topvorm) voldoet aan de hoge verwachtingen. Hoe dichter Bourne bij zijn doel komt, hoe opgejaagder hij zich voelt, maar dat is ook logisch met een supporting-cast waarin we ditmaal kanonnen David Strathairn, Scott Glenn en Albert Finney aantreffen (plus een korte scène met Daniel Brühl in een rol die in The Bourne identity volgens mij nog door een andere acteur werd gespeeld), en de scène op Waterloo Station is geweldig spannend en inventief. Enige minpunt is de cameravoering bij bijvoorbeeld de achtervolging in (en bovenop) Tangier en de daaropvolgende vechtpartij die eindigt in een douchecel; het is wellicht de bedoeling van Greengrass om de kijker met zo'n hand-held-camera en nerveuze montage de actie binnen te trekken, maar zelf zit ik me er alleen maar aan te ergeren. Gelukkig is dat niet voldoende om mij ervan te weerhouden om ook dit deel de maximale score te geven. Tezamen hebben deze drie films wat mij betreft een nieuwe standaard voor serieuze actiefilms gezet.

Een film waar ik eigenlijk heel boos op kan worden: een geweldig uitgangspunt, drie uitstekende en zeer geschikte acteurs voor de hoofdrollen, alles ziet er prachtig uit – en dan gaat de regisseur er plotseling allemaal dingen bijhalen die de zaak onnodig compliceren en soms zelfs onbegrijpelijk maken (die drie poorten? die zombie-achtige achtervolgers in de bibliotheek? de rol van Dana?). Misschien waren al die elementen wel nodig om de plot op te rekken tot speelfilmlengte (Button button, de Twilight Zone-aflevering die in 1986 naar dit verhaal werd gemaakt en die DFW heel vriendelijk op z'n DVD-release heeft opgenomen, duurt 20 minuten), maar wat mij betreft had Richard Kelly er toch iets anders op moeten verzinnen, want alle verklaringen over buitenaardse bemoeienis duren veel te lang en worden zó chaotisch en oninteressant gepresenteerd dat ze bij mij eerder ergernis dan duidelijkheid creëren.

In het begin dreigt deze film even een kruising tussen The Bourne identity en The matrix te worden, maar gelukkig gaat het verhaal gaandeweg een eigen richting op en zijn setting en plot boeiend genoeg om te vermaken, hoewel de film steeds vrij voorspelbaar blijft en de kijker nergens aan een overwinning van "het goede" kan of hoeft te twijfelen. Leuk om nu eens een SF-actie-paranoia-thriller in het Nederlandse taalgebied te zien, en goed geacteerd (hoewel Tygo Gernandt een stuk enger dan hier kan zijn) en geregisseerd, maar geen topper.

Twee Oscarwinnaars, de bassist van de Red Hot Chili Peppers en de regisseur in de cast, maar toch behoort de film geheel en al aan het titelpersonage, sterk neergezet door Lucas Hedges. Joel Edgerton vermijdt het gelukkig om het aan het onderwerp inherente drama nog aan te dikken door extra gewelddadigheid of overdreven godsdienstwaanzin aan de plot toe te voegen, en daardoor blijft de kijker in staat om in alle redelijkheid na te denken over de absurditeit van conversie-therapie. Natuurlijk zijn de kaarten geschud en weet je aan welke kant de film staat, maar dat maakt de impact er voor mij niet minder om. Mooie rol voor Britton Sear als Cameron, de jongen die Jared op het einde te hulp komt; zijn personage in die omgeving deed mij de hele tijd al denken aan Vincent d'Onofrio in Full metal jacket, en Camerons uiteindelijke zelfmoord kwam dan ook niet als een verrassing.

Volgens de achterkant van mijn goedkope Video/Film Express-DVD kreeg deze film bij de release veel kritiek te verstouwen vanwege het vèrgezochte gegeven van klonen. Grappig genoeg is dat 45 jaar later in SF-films een cliché van de eerste orde geworden, terwijl déze film inmiddels het element van verrassing natuurlijk volkomen kwijt is. Voor wie zich nog kan verplaatsen in die onschuldiger jaren en hier dus met behulp van zijn vermogen tot "suspension of disbelief" blanco in kan gaan, is dit nog altijd een spannende en ook wel enigszins benauwende thriller, nuchter en zakelijk uitgewerkt en zonder sensationele actie of extreem geweld. Heel veel bekende gezichten in grote en kleine bijrollen, een effectieve nare Peck, en Olivier mag ten tijde van deze film dan wel te kampen hebben gehad met een slechte gezondheid (om maar te zwijgen van het noodzakelijke Duitse of Oostenrijkse accent), maar hij laat hier toch opnieuw zien wat een geweldige acteur hij was wanneer hij het "klein" kon houden.

Will Hay (1888-1949), Engelse komiek, begon als variété-artiest in de music-hall-traditie, met als personage de eigenwijze maar incompetente schoolmeester die constant door zijn betweterige leerlingen op de kop wordt gezeten. Maakte in 1934 succesvol de overstap naar de cinema, en speelde tot 1943 in negentien speelfilms. Na twee eerdere verfilmde toneelstukken van Sir Arthur Pinero en een soort omnibus-film was dít de film waarmee Hay het voornoemde typetje op het witte doek bracht, en het succes ervan betekende voor hem de definitieve doorbraak als filmster (althans in Engeland). Uiteraard zitten er in deze film dus diverse scènes waarin hij het onderspit delft tegenover brutale schooljongens (en autoritaire directeuren), maar er zit ook een aardig tweede plot in over een gestolen collier dat Hay niet in handen van boeven wil laten vallen maar dat hij ook niet zomaar terug kan geven omdat hij tegelijkertijd met een eerdere fraude gechanteerd wordt, en bovendien krijgt Hay hier goed tegenspel van Gordon Harker, een veelzijdige acteur wiens karakteristieke kop uitermate geschikt is voor zowel een doortrapte schurk als een sluwe speurder. Aardig jaren-dertig-vermaak.

Feitelijk een degelijke ouderwetse rampenfilm inclusief de traditionele in de wind geslagen waarschuwingen, maar met rustig geïntroduceerde personages, een realistisch want in Noorwegen kennelijk niet denkbeeldig uitgangspunt, en onvoorstelbaar natuurschoon. Hoofdrolspeler Kristoffer Joner heeft een ideale want fotogenieke kop voor een film als deze, de spanning van "de 10 minuten" werd goed opgebouwd, en de FX zagen er redelijk goed uit (hoewel dat op een televisiescherm altijd moeilijk te beoordelen valt, zeker wanneer er water in het spel is, maar het zag er tenminste niet nèp uit). Jammer dat de speurtocht van de vader zo voorspelbaar afloopt – het was in ieder geval beter want minder clichématig en dus verrassender geweest als hij het niet had overleefd zoals heel even ook echt het geval lijkt te zijn.

Erg leuk, met al die animaties die goed weergeven hoe het kan werken in een kinderbrein en hoe "afwezigheid" absoluut niet betekent dat er niets omgaat in je hoofd. Prima spel van de hoofdrolspeler, hoewel zijn dialogen er niet altijd even natural uitrollen, maar echt storen doet dat nergens. Ontroerende momenten met de ouders die het op een gegeven moment ook niet meer weten, en hun spagaat tussen hun houding thuis (waar moeder alleen maar "Geeft niet" zegt wanneer Brammetje een beker of een bord omgooit, en lacht als hij een ei op zijn hoofd kapotslaat) en tegenover school (waar moeder en vader ook wel zien dat meester Vis misschien niet de ideale verstandhouding met Brammetje heeft, gelukkig zonder dat de laatste de zwarte piet krijgt toegeschoven).
        Toen Brammetje op het einde met de taart bij meester Vis in z'n rolstoel kwam had ik durven zwéren dat hij op het laatste moment de taart per ongeluk uit zijn handen zou laten glippen, en door zijn snoekduik om dat te voorkomen zou meester Vis in de plomp belanden. Maar die scène kreeg verrassend genoeg een calamiteiten-vrij slot, en het is dan des te grappiger wat meester Vis zèlf overkomt wanneer hij Brammetje voor diens voorgelezen brief wil bedanken. Geestig, ontroerend en wijs.

Ik sluit me geheel by wendyvortex aan. Merk op dat Peck op het einde wat onwennig het applaus in ontvangst neemt omdat hij ook wel begrijpt dat het allemaal niet helemaal klopt. Sterke rol van Henry Silva als de Indiaanse schurk die een belangrijke (en in zekere zin sympathieke) rol bij de ontknoping krijgt te spelen, en bijzonder fraaie fotografie van de al even fraaie (berg)landschappen. Misschien geen ultieme, maar wel een zeer boeiende western met interessante psychologie.

Lekkere paranoïde Southern Gothic-thriller met goede schurken; jammer dat de uiteindelijke climax (Russell en Walsh knokkend terwijl ze hangen aan een auto die aan een brug bungelt...) zo over-the-top gaat (hoewel de uiteindelijke dood van Walsh –de vrachtwagencabine die bovenop hem landt– dan weer wel mooi in scène is gezet).

Ik heb deze film nu drie keer gezien, en elke keer ben ik weer teleurgesteld. Wie of wat is Holly Golightly precies en wat doet ze? Ik weet het nog steeds niet. Naar ik heb begrepen moet ze een soort gezelschapsdame voor rijke heren voorstellen, niet echt een prostituée (laat staan een hoer) maar meer een geisha. Zou dat Audrey Hepburn kunnen zijn? Nooit van z'n leven. En dat achtergrondverhaal van Lula Mae Barnes, bespottelijk. Hepburn is één van mijn favoriete actrices, en niemand kan elegantie en vluchtigheid beter suggereren dan zij, maar in Breakfast at Tiffany's blijft haar sexloze personage als een vlindertje boven de aarde zweven zonder ook maar enig gewicht te tonen, hetgeen de film van elke zweem van realiteit berooft. (Nee, dan de aardse heftigheid van Liza Minnelli's Sally Bowles in Cabaret...)

        Daarnaast is George Peppard hier een totaal charismaloze verschijning (in 1961 was het plan voor hem duidelijk nog niet samen gekomen) en is de bijrol van Mickey Rooney werkelijk zeldzaam flauw. De enige die nog enigszins overeind blijft is Patricia Neal, die haar scènes met Peppard nog iets van waardigheid meegeeft. Bovendien zijn de visuals (inclusief het hier zo romantische New York) immer fraai en blijft Audrey Hepburn natuurlijk onder alle omstandigheden toch de prachtige Audrey Hepburn, dus te genieten blijft er genoeg. Maar na afloop kan ik toch niet ontkomen aan de indruk dat ik heb zitten kijken naar een film met een groot gat in het midden, alsof de scriptschrijver van de Holly Golighty uit Truman Capote's novelle (volgens de IMDb-trivia-pagina "a prostitute, had an abortion, liked to smoke weed, was bisexual and swore like a drunken sailor") alle scherpe randjes had afgevijld zonder te beseffen dat wat er overbleef eigenlijk gewoon geen personage meer is.

Nog niet zo lang geleden heb ik de commentaartrack van Anthony Minghella's Truly madly deeply beluisterd, en daarin benadrukte hij hoe hij de liefdesgeschiedenis in die film zich liet afspelen tegen een achtergrond van de op dat moment alomtegenwoordige hoogopgeleide vluchtelingen die zich genoodzaakt zagen om als goedkope arbeidskrachten het hoofd boven water te houden. Wat dat betreft is Minghella consistent, want ook in het 16 jaar later gefilmde Breaking and entering spelen arbeidsmigranten een belangrijke rol, of het nou als naaister is, als schoonmaker, als hoer of als crimineel. De film begint eigenlijk redelijk eenduidig maar komt al gauw in troebeler vaarwater wanneer Will iets begint met Amira, en als er dan ook nog een onverwachte twist plaatsvindt (Amira die belastende foto's laat maken) boort de film opeens meerdere emotionele lagen aan – de relatie tussen Will en Liv komt op het spel te staan, maar tussen Wil en Liv en tussen Liv en Miro ontstaan er eveneens spanningen de dreigen ieders leven te verwoesten. Wat begon als een vrij afstandelijke film spon mij zo na verloop van tijd toch steeds meer in tot en met het emotionele slot. Alleen de rare rol van Vera Farmiga was een vrij serieuze wanklank. Zeer sterk spel van Rafi Gavron als Miro, en een miniem rolletje van Juliet Stevenson uit Truly madly deeply als Livs therapeut.