Opinions

Feitelijk een doodordinaire klucht die vooral publiciteit zal hebben geoogst vanwege het belachelijk grote aantal sterren dat hieraan in grote of kleine rollen hun medewerking heeft verleend, en tot mijn grote verbazing slagen diezelfde sterren er ook nog eens in om hier een acceptabele komedie met diverse laugh out loud-momenten van te maken. Ben Barnes verrast als de vriendelijke Alejandro, maar het meest viel mij het spel van Robert de Niro op: hoewel dit een lichtgewicht film betreft zag ik hem eindelijk weer eens moeite doen, met verschillende gelaatsuitdrukkingen, afwisselende intonaties en succesvolle geestige ripostes – een hele verademing na al die films waarin hij nauwelijks nog iets anders dan zijn reputatie leek in te brengen.
        Uiteraard is deze produktie uitermate voorspelbaar (als er een zwembad in beeld komt wéét je al : ...) en met een Robin Williams wiens potentieel op bijna schandalige wijze ongebruikt blijft, en misschien moet ik me voor mijn eindoordeel schamen, maar: leuk. En wat ben ik blij dat de film niet in de voorspelbare valkuil trapt om op het einde aan te komen met de onthulling dat de Colombiaanse moeder eigenlijk de hele tijd al perfect Engels verstaat...

La piscine heb ik nooit gezien, Swimming pool wel maar te lang geleden om me er méér van te herinneren dan de matige indruk die hij heeft achtergelaten, maar de reden waarom ik aan A bigger splash ben begonnen was de regisseur en diens remake van Suspiria. Na tien minuten had ik hier eigenlijk al schoon genoeg van, met mijn overgevoeligheid voor mensen die ongevraagd andermans levens binnen komen zeilen èn mijn afkeer van Harry (type opgefokt-uitbundige poseur), maar langzaam maar zeker begonnen de personages toch onder mijn huid te kruipen, en Ralph Fiennes was bloedirritant maar speelde zó geweldig dat ik steeds geboeider raakte, zodat ook het gewraakte eerste uur mij niet heeft verveeld. En wanneer de zaken dan in een stroomversnelling raken en de twee koppels zich in een andere samenstelling begeven... Uiteindelijk deel ik de gangbare mening hier dus geenszins, net zoals ik Matthias Schoenaerts wèl goed vind spelen, en net zoals ik Dakota Johnson wel een goede actrice maar niet sexy vind. Kortom, ik was sceptisch in het begin maar meegesleept op het einde, net als bij Suspiria eigenlijk. (In de nacht na het zien van deze film droomde ik van hagedissen – doorzichtige hagedissen zelfs, wat kan dat betekenen?)

Waar ik indertijd niet heel enthousiast over deze serie was, heeft hij me bij herziening veel meer geraakt dan ik verwacht had. En dan nog niet eens vanwege een eigen verleden in een vergelijkbare vriendengroep, maar puur vanwege het verhaal, de dialogen en het werkelijk formidabele spel van de hele cast, nienand uitgezonderd. Dat gezegd hebbende verdient Porgy Franssen wel een speciale vermelding, want hij speelt hier zó goed dat ik me bijna niet kan voorstellen dat hij in werkelijkheid en aardige man zou kunnen zijn; zijn Gouden Kalf indertijd was meer dan terecht (net als dat van Loes Wouterson als de ongrijpbare [jonge] Henriëtte). Subliem televisiedrama van eigen bodem met themamuziek die alles net nog even naar een hoger plan tilt.

        Op het moment van schrijven zijn er overigens twee versies bij bol te koop: een "Special edition – inclusief productielogboek" voor €54,91 en een "kale" versie voor €18,99.

Het verhaal kent misschien weinig verrassingen en de afloop is wellicht voorspelbaar, maar dankzij de knap weergegeven grimmige achtergrond van de Thatcher-jaren, de leuke muziek (de Clash, de Jam en heel veel T. Rex) en het prachtige spel van vooral Jamie Bell en Gary Lewis komt deze film toch knap overtuigend over. Hoe moet het zijn om op te groeien in een omgeving waar bijna niemand in staat is tot een vriendelijk woord of een teder gebaar? Leuk ook dat Jamie Bell de overstap naar een serieuze carrière als volwassen acteur heeft kunnen maken.

Ik kom niet als game-fan (hetgeen ik bepaald niet ben) maar als groot liefhebber van de live-action-serie bij deze film uit, en in die hoedanigheid vind ik hier echt helemaal niets aan. De animatie is redelijk fraai maar laat me nergens vergeten dat ik naar CGI kijk, het verhaal is teleurstellend simpel en de gevechten zijn nergens opwindend. "Lickers vallen aan, er wordt geschoten, zombies vallen aan, er wordt geschoten, grote bad guys vallen aan, en er wordt nog wat geschoten" zoals namingway24 het vrij treffend formuleert, en dat is het dan. Nou vooruit, de grote mannen op het einde waren wel indrukwekkend (evenals de manieren waarop het eerste tweetal uiteindelijk het loodje legt), dus die leveren nog een extra sterretje op, maar verder kan ik hier absoluut niet warm voor lopen. Voor mij geen waardevolle aanvulling op het DVD-rijtje op mijn plank.

Heerlijk, eindelijk weer eens een horrorfilm die niet alleen tijdens de expositie interessant is maar dat ook tijdens de afwikkeling blijft, met een climax (het antwoord op de vraag welke lokatie dan toch wel een veilige haven zou kunnen zijn) die niet vergezocht of er met de haren bijgesleept is en toch bevredigend is, en met het gezond verstand om de monsters achterwege te laten (en hoe verstandig dát is geweest kunnen we zien aan de foto's die alsnog van de ontwerpen naar buiten zijn gebracht). Geweldige Sandra Bullock, John Malkovich doet weer een prima John Malkovich, en Tom Hollander is weer net zo sterk als in The night manager, zijn vorige samenwerking met Susanne Bier.

Margot Robbie's Harley Quinn was voor mij het hoogtepunt van Suicide squad, maar een hele film om haar heen gebouwd is veel te veel van het goede, zeker als ik steeds maar moet luisteren naar haar pseudo-film-noir-monologen in dat verwende-kind-stemmetje, en als ze dan eindelijk eens zwijgt schotelen de makers me een eindeloze hoeveelheid vechtpartijen voor, inclusief talloze slachtoffers die steeds maar salto's maken wanneer ze onderuit geschoffeld worden. Niets voelt echt fris of energiek aan, en in combinatie met een hippe Ocean's eleven-montage en een cast waarvan buiten Ewan McGregor niemand echt overtuigt levert dat een film op die na verloop van tijd gewoon vervelend wordt.

Zeldzaam intense oorlogsfilm waarbij er zóveel kogels rondvliegen (en waarbij we zó vaak zien hoe Somalische geweren op voor hun leven rennende Amerikaanse soldaten gericht zijn) dat het er bij mij bijna niet in kan dat er slechts 19 Amerikanen zijn gesneuveld. Scott regisseert het allemaal zo vaardig dat ik hem bijna kan vergeven dat de voornaamste rol is vergeven aan Josh Hartnett (die het, eerlijk is eerlijk, eigenlijk prima doet, net zoals de rest van de cast). Zeer indrukwekkend, maar tegelijkertijd is deze tweede keer tevens vermoedelijk de laatste keer dat ik deze film ga bekijken, want 2½ uur onafgebroken uitzichtloosheid is wel wat èrg veel.

Johnny Depp verdwijnt op indrukwekkende wijze in zijn rol, er is een imposant blik met uitstekende bijrolacteurs opengetrokken en het camerawerk is dik in orde. Los daarvan biedt deze film helemaal niets nieuws, noch qua (standaard-gangsterfilm-)plot noch qua inzicht in criminele organisaties noch qua psychologie (want die is er niet), en zelfs de gebruikelijke geweldsexplosies zijn niet erg schokkend of spectaculair – anno 2015 is de kijker wel wat gewend. Inwoners van Boston zullen hier wel anders over oordelen, maar ikzelf ben deze film morgen al weer vergeten.

"Het enorme commerciële succes hiervan is tamelijk onbegrijpelijk", schreef ik ruim vijf jaar geleden, maar sindsdien ben ik het Marvel-universum in het algemeen en de meeste films apart toch steeds meer gaan waarderen, en ook deze Black Panther bevalt me nu veel beter. Met de cultuur, de rituelen en de bovennatuurlijke elementen heb ik geen affiniteit, maar de plot zit vrij goed in elkaar, het ziet er allemaal prachtig uit qua sets èn qua fotografie, en de actie is soms goed in beeld gebracht (de achtervolging in Korea) maar helaas soms ook wat minder (de gigantische knokpartij met de neushoorns).

        Het belangrijkste hier zijn toch de acteerprestaties, met drie sterke (in de zin van interessante) vrouwelijke personages, een lekker vette Andy Serkis en een uitstekende titelheld, maar het meest was ik toch onder de indruk van de charismatische Michael B. Jordan, die zoals het een echt goede filmschurk betaamt 95% van de film lekker arrogant en dominant mag zijn om pas helemaal op het einde in te moeten binden (en dat dan nog noodgedwongen: "Hell of a move."). Bovendien kreeg hij een begrijpelijke en zeer legitieme motivatie mee, altijd leuk als je niet wilt inzetten op een traditionele schurk die globale overheersing nastreeft, en zo kan Coogler ook thema's als maatschappelijke betrokkenheid versus isolationisme aansnijden. Maar laat ik ook Danai Gurira als de onbuigzame Okoye niet vergeten; van haar kan ik echt geloven dat ze in staat is om elke man van repliek te dienen en echt goed ass te kicken, en als ze boos is schieten haar ogen vuur zoals ik toch nog maar weinig heb gezien. Kortom, mijn meest recente herziening van dit deel in het Marvel-universum heeft wonderen gedaan voor mijn waardering.

Leuk hoe Coogler van de nood (het overlijden van Chadwick Boseman) een deugd maakt, want de drie vrouwelijke personages die in de oorspronkelijke Black Panther-film nog náást T'Challa stonden zijn nu de hoofdrolspelers (hoewel ik daarbij eigenlijk ook Queen Ramonda en Riri moet noemen) zonder dat dat voor mij als een "woke" geste aandoet. De fotografie en de FX (het utopische Talokan, de aanval met en vanuit het water) zijn dik in orde, en opnieuw heeft de "schurk" annex tegenspeler een legitieme of in ieder geval begrijpelijke motivatie, maar minpunten zijn er helaas ook: het is nogal onfortuinlijk dat er voor gekozen is om de watermensen blauw te laten zijn alsof die chick uit Avatar het met Jason Momoa heeft gedaan, Shuri en Riri worden wel èrg probleemloos bevrijd, en het laatste bedrijf doet wat te uitgerekt aan, alsof Coogler elke gelegenheid tot actie op het schip en elke mogelijkheid tot zelfreflectie van Shuri uit het verhaal wilde persen in plaats van een beetje vertrouwen in de kijker te hebben. Maar goed, de pluspunten overheersen, Shuri en Okoye vermomd als studenten zijn erg grappig, de scène tussen koningin Ramondo en Okoye wanneer de laatste wordt gedemoveerd is bepaald intens (zou Angela Bassett daar haar Oscarnominatie verdiend hebben?), en er is een mooie ontmoeting op de Ancestral Plane, dus al met al is dit een waardige opvolger van deel 1.

Nu ook (niet ondertiteld) op YouTube. Varda is met haar cameraploeg aanwezig bij een "political rally" in 1968 in Oakland, Californië (400.000 inwoners waarvan 32% zwart), waarbij de vrijlating wordt geëist van Huey P. Newton, mede-oprichter van de Black Panthers, gearresteerd bij een politie-controle waarbij een agent werd neergeschoten. De activisten claimen dat Newton onschuldig is, en vanuit de gevangenis mag ook de arrestant zijn zegje doen; Varda registreert slechts, maar haar sympathie ligt duidelijk bij de activisten, getuige de manier waarop zij zonder tegengeluid hun standpunten mogen bepleiten. (Onder de aanwezigen bevindt zich onder anderen Eldridge Cleaver, auteur van het geruchtmakende Soul on ice.) Dat er niemand van het blanke establishment aan het woord komt is misschien jammer, maar uiteindelijk is dat ook niet de taak van een documentaire-maker; interessanter is de vraag wat er 57 jaar later voor de zwarte gemeenschap is veranderd.

Spectaculaire actie enerzijds, mooie "gezins"perikelen anderzijds (inclusief een hilarische David Harbour) en met de prachtige interactie tussen Johansson en Pugh als het hart van de film. Geen seconde verveeld, geheel tevreden de bios uitgewandeld.

Een vrij onwaarschijnlijk verhaal dat al begint met het idee dat Ron de telefoontjes pleegt maar Phil undercover gaat, waarbij het me hogelijk verbaast dat niemand Phils mogelijke Joodsheid serieus neemt, en dan wordt het op het einde nog wat extra bizar wanneer Ron een onverwachte klus krijgt. Dat lijkt allemaal wel een schelmenroman, maar de operatie zelf is serieus genoeg, mede dankzij een benauwende vertolking van Jasper Pääkkönen als de intense Felix (30 jaar geleden was deze rol wellicht een prooi voor Michael Biehn geweest). Afwisselend hilarisch en beklemmend, en met de manier waarop Lee zijn politieke boodschap uitvent had ik persoonlijk geen moeite. Uitstekend spel van de gebroeders Stallworth, en een ontroerende (en vanwege zijn monoloog ook behoorlijk hard aankomende) cameo van de grote Harry Belafonte.

Eén van de weinige films die ik ooit heb afgezet (de Annie uit 1982 is een andere – de rest kan ik me niet meer herinneren, om redenen die wellicht vanzelf zullen spreken), maar ik heb hem nu toch maar eens een tweede kans gegeven. En het moet gezegd, hij is easy on the eyes, met name in de eerste helft van de film met al dat blauw en zwart bij de nachtopnames, maar wanneer de verleiding van de visuals voorbij is begin ik toch wel te verlangen naar iets om mijn tanden in te zetten, bijvoorbeeld een plot, of personages, of interessante acteurs, en die zijn allemaal met een lampje te zoeken. Grootste manco is vermoedelijk het casten van Stephen Dorff, wiens personage de grote vijand van Blade is maar die als acteur totaal niet overtuigt, noch qua prestaties noch qua uiterlijk van melkmuil. Maar ook los van hem zit de actie vol herhaalde martial-arts en zwaardgevechten, is de vergadering van keurig in het pak gehesen vampiers op leeftijd bijna lachwekkend, en is het climactische ritueel nergens spannend, eng of indrukwekkend. En ook voor die beroemde beginscène kan ik niet warm lopen... nee, ik zie mijn vampiers toch liever wat exclusiever en wat minder stripachtig, en mijn actiehelden met wat meer persoonlijkheid en een beter kapsel.

Lang maar steeds de moeite waard. Ja, de film had ook dertig minuten korter gekund, maar ik zou niet hebben geweten welke scènes er dan uit hadden gemoeten of gemogen, en bovendien zou dan de sfeeropbouw vermoedelijk compleet teniet zijn gedaan, dus mij hoor je niet klagen. Zowel qua thematiek als qua visuals mooi voortbordurend op de eerste film zonder een kopie te zijn, met een indrukwekkend geluidsontwerp, een prima Gosling en een uitstekende schurk. Gelukkig ook dat Ford hier een volwaardige rol heeft – ik zag hem bij Graham Norton op de bank en dacht toen zelfs even trillende handen te zien, maar hier is gewoon sterk aanwezig (hetgeen overigens niet wegneemt dat ik mijn hart vasthoud voor een vijfde Indiana Jones-film).

Dit is het soort film dat ik graag tijdens het strijken mag kijken – hij zet geen enkele grijze cel aan het werk, maar leidt de aandacht prima van de suffe klus af. En ik begin warempel in te zien waar Will Ferrell z'n reputatie aan te danken heeft, want hij zet de verwaande kwast die Chazz Michael Michaels is wel héél adekwaat neer. Mensen die wel meer films met hem hebben gezien zullen wellicht tegenwerpen dat hij dat doet in de meeste films waarin hij de hoofdrol speelt, maar ik ben hem nú in ieder geval nog niet zat – hoewel ik ook niet weet hoeveel films ik nog met hem gá zien, want zóveel te strijken heb ik nou óók weer niet.

Mooie trieste vertelling die een stem geeft aan mensen die zich soms alleen maar via geweld kunnen uiten – niet mijn favoriete personages in films (laat staan in het "echte" leven), maar Refn maakt ze begrijpelijk en toegankelijk zonder neerbuigend te zijn. Dat de plotlijn van Lenny en Lea absoluut niet los van het verhaal van Leo, Louise en Louis staat lijkt me duidelijk: Lenny kijkt goed om zich heen en ziet hoe Leo ontspoort (let op Lenny's lichaamstaal tijdens de scène in het filmzaaltje wanneer Leo opeens met zijn revolver gaat zwaaien), en zijn toenaderingspogingen tot Lea en zijn (wellicht) vertrek bij de videotheek lijken me pogingen om uit het verstikkende wereldje van zijn vrienden te breken (en te stoppen met het dieet van extreme films?). De moeite die hij zich bij Lea getroost (eerst niet komen opdagen bij hun afspraakje, daarna haar toch weer opzoeken) deden me sterk denken aan het ontroerende slot van Delbert Manns Marty (1955). Groots geacteerd door Bodnia, Mikkelsen is zelfs nog iets beter. Grappig, aangrijpend, rauw en ontroerend, beklemmend zonder zo extreem claustrofobisch als bijvoorbeeld Pusher te zijn, een geweldige film.

Mijn derde Jensen, en ook van deze heb ik genoten. Veel gebruikers hier hebben wat moeite met de flashbacks (terwijl anderen ze juist waarderen); zelf stoor ik me eerder aan de incidentele voorspelbaarheid van sommige plotelementen (het constante eten van Stefan inclusief een mondvol chips zodra hij wakker wordt; natuurlijk gaan de mannen uiteindelijk mee in het project van het restaurant; en toen de jager zei dat hij altijd al eens op mensen had willen schieten voelde ik al aankomen dat hij zijn kans nog wel zou krijgen met de bende van de Eskimo), maar dat valt allemaal weg tegen de lol van die vier personages en hun onderlinge wrijvingen en uitbarstingen, met de dokter en de jager erbij om de zaak nog eens flink op te schudden. Vier zulke grote acteurs bij elkaar, wat een heerlijk schouwspel.

Volgens de IMDb-trivia-pagina vroeg Noel Coward na de film te hebben gezien aan David Lean: "How the hell did you fuck up the best thing I ever did?" Helemaal eerlijk lijkt me dat niet : misschien had Coward teveel zijn eigen toneelversie voor ogen, en misschien stoorde hij zich ook wel vooral aan die allerlaatste grap, maar wat we nu hebben is toch een spitse komedie met perfecte vertolkingen en een vrij hoog tempo. Natuurlijk gedateerd, want zich afspelend in een onbezorgde tijd die lang, lang voorbij is (de personages lijken hier zelfs dezelfde kleine "cucumber sandwiches" te eten als in Oscar Wilde's The importance of being Earnest uit 1895, een halve eeuw vóór deze verfilming dus), maar de combinatie van welbespraakte stiff upper lip-geciviliseerdheid en achteloze beledigingen doet het bij mij in ieder geval nog altijd goed. Rex Harrison als de geplaagde Charles Condomine en de onvergetelijke Margaret Rutherford als het excentrieke medium Madame Arcati stelen natuurlijk de show, maar zelf heb ik vooral genoten van de nasale landerigheid van Kay Hammond als de opdringerige Elvira. Gezien in een magnifieke gerestaureerde versie van ITV-DVD, met Engelse ondertiteling en verder minimale extra's (een trailer en een photo gallery).

"Light of my love…" Eigenlijk bestaan de eerste 23 minuten uit slechts drie grappen : Stans vasthoudendheid aan het laatste commando, Oliver die denkt dat Stans been geamputeerd is, en de leeggekieperde zandbak van de oplegger (hoewel ik eigenlijk ook de hoogte van Olivers toelage niet over het hoofd mag zien), maar het heerlijke tempo en de prachtige uitwerking zorgen er toch voor dat ik me geen seconde verveel. En dan moeten James Finlayson (bijna net zo'n grote komische persoonlijkheid als L&H en zo een waardige opponent - merk op hoe magnifiek hij met zijn wandelstok tussen de hoofden van Stan en Ollie agressief heen en weer tikt) en Stans bokstechniek nog komen… Een genot van begin tot eind. (Mooiste moment: de totaalopname van de berg zand bovenop de auto waar alleen Olivers hoofd met bolhoed bovenuit steekt, en dan de gelaatsuitdrukking op zijn gezicht. . .)

De muziek van André Hazes vind ik absoluut verschrikkelijk, maar vanwege De marathon was ik toch wel benieuwd of deze regisseur een biografische film net zo pakkend zou kunnen brengen. En tot mijn eigen verbazing werd ik vanaf de eerste minuut meegesleept en ontroerd: Hazes wordt niet mooier neergezet dan hij vermoedelijk in werkelijkheid was (zonder dat hij ooit mijn sympathie verloor), het verhaal wordt zeer goed verteld in een uitstekend tempo, het spel van Martijn Fischer is wat mij betreft boven alle kritiek verheven (zijn alcoholisme is bijna tástbaar), de aankleding is mooi verzorgd, en de bijrollen worden zeer goed ingevuld, met vooral Hadewych Minis die een zeer sympathieke Rachel neerzet en Raymond Thiry die voorbij alle grenzen durft te gaan. Een brok in mijn keel bij de laatste scène op de steiger, met dank aan de hoofdrolspeler en de discrete aanpak van de regisseur. Prachtig.

Verbazingwekkend hoe vaak er in de voorgaande 89 berichten wel niet vermeld wordt van welke film dit een remake is: dat stemt nou niet bepaald hoopvol over hoeveel gebruikers op een forum als dit ook werkelijk andermans berichten lezen, alsof het hier eerder een dumpplaats voor meninkjes is dan een ontmoetingsplaats voor filmliefhebbers. Los daarvan, en on-topic, vond ik dit een prima remake die de hele speelduur vrij goed op spanning bleef. Van het origineel was ik de meeste plotwendingen al weer vergeten, dus dat kwam goed uit, en met de acteerprestaties vond ik ook niets mis.

Voor de intenties heb ik veel sympathie, maar die verdwijnt in de loop van de film als sneeuw voor de zon doordat echt àlles aan deze film slecht is, en 67 minuten lang lachen om campy knulligheid kan ik helaas toch niet opbrengen. Grootste afknapper was dat ik op het einde zat te wachten op hoe het diner dat Ramses gaat opdienen er uit zou zien – maar tevergeefs, want in plaats daarvan zien we hoe ook hij zijn rode verf plengt, ditmaal tussen de raderen van een wagen waarin deze film eigenlijk ook wel thuishoort.
        Blijft eigenlijk alleen de historische waarde van deze film over. Als ik daarvoor nou een halve ster zou geven, wordt die waardering dan al gedekt door de halve ster die op MovieMeter als minimale beoordeling geldt? Ach welnee, we doen er nog een half sterretje bij voor die prachtige zuurstokkleuren en de fraaie bustes. Royaler gaat ècht niet.
 

Nou RuudC, zoals ík de film heb beleefd zat er toch wel degelijk een positief puntje aan, namelijk dat mijn speler net als bij aldert007 vastliep – zou het kunnen dat híj zijn exemplaar heeft verkocht en dat ík hem weer tweedehands te pakken heb gekregen? In ieder geval ligt dit lelijke misbaksel nú op de bodem van de kliko, want aan dit gedrocht zou ik geen volgende koper willen blootstellen. En wat die SM betreft, ik heb de hele film door het idee gehad dat dit eigenlijk eerder stiekem de BDSM-voorkeuren van de scriptschrijver/regisseur promoot dan dat het een bona-fide-horrorfilm betreft.

Veel stilistische kenmerken van de latere films van de gebroeders zijn hier al aanwezig : de precieze dialogen, het bedaarde tempo, de gedetailleerde geluidsband, de lijzige personages, de uitstekende vertolkingen en de usual suspects onder de medewerkers (Frances McDormand, Barry Sonnenfeld, Carter Burwell en "Roderick Jaynes"). Toch is dit voor mij nog niet helemaal vintage Coen, gedeeltelijk omdat mij nergens de gelegenheid wordt geboden om een band met de personages te krijgen, en gedeeltelijk vanwege de cameravoering : voor mijn gevoel zitten er teveel close-ups en medium-shots en te weinig wide-shots in, hetgeen niet alleen (pluspunt) een claustrofobisch en beklemmend effect heeft, maar ook (minpunt 1) de film een bepaalde amateuristische uitstraling geeft, alsof de Coens het verhaal niet via totaalshots of montage durven te vertellen, en bovendien (minpunt 2) krijg ik daardoor ook geen idee van (en geen gevoel voor) de fysieke omgeving, waardoor zowel de personages als de plot een beetje in het luchtledige blijven hangen. Desalniettemin veel te genieten, vooral dankzij M. Emmet Walsh ("that poet of sleaze" zoals Roger Ebert hem noemt), en die slotscène blijft ijzersterk.

Ik weet nou nooit of ik De Palma een B-regisseur met A-techniek moet noemen of een A-regisseur die er van geniet om zich in een B-filmstijl te wentelen. Het gevolg is dat ik films van hem waar ik met hoge verwachtingen aan begin meestal tamelijk stompzinnig vind, terwijl ik aan films van hem waar ik op voorhand niets aan denk te gaan vinden toch wel vaak plezier beleef. Blow out had ik jaren geleden voor het laatst gezien, dus hier had ik best veel zin in, maar hoewel hij redelijk vermakelijk is zou ik toch nooit durven beweren dat dit een echt goede film is, daarvoor is de plot toch te oninteressant (zeker in vergelijking met Blow-up en The conversation, en het gegeven van de gereconstrueerde moord kan niet anders dan mij aan die klassieke en artistiek wèl geslaagde voorlopers doen denken). Travolta speelt uitstekend, en John Lithgow is zoals wel vaker bij De Palma een uitstekende schurk, maar helaas werkte Nancy Allen me regelmatig op de zenuwen met haar "Oh jeez I don't know"-kinderstemmetje (ik herinner me haar liever als Lewis ["I've got a situation here!"] in Robocop), en het personage van Dennis Franz is een erg melige karikatuur. Al met al niet meer dan een grappig en goedkoop tussendoortje op het filmmenu. Ik blijf De Palma volgen vanwege zijn verwantschap met de andere "movie brats" uit de jaren 70 (Spielberg, Lucas, Coppola, Scorsese, Milius, Schrader), maar er zijn maar weinig mensen van wie ik zóveel films heb gezien (inmiddels 24) zonder dat ik ze een favoriete regisseur zou willen noemen.

De Hollywood-versie van een klassiek Europees symbolistisch toneelstuk waarin de aantallen meereizende personages en bezochte lokaties beide aanzienlijk zijn gereduceerd, maar de opzet en de moraal redelijk intact zijn gebleven. De geweldige sets (het kerkhof, het Kingdom Of The Future) en idem belichting leveren een film op die qua kleurenpracht lijkt te willen concurreren met Alexander Korda's The thief of Bagdad uit hetzelfde jaar, de onbetrouwbare Gale Sondergaard is sterk als altijd, en de bosbrand oogt nog altijd waarlijk verbluffend, maar terwijl joolstein magie en avontuur mist, zie ik nog een ander gebrek : om met Leonard Maltin te spreken, "this lavish Technicolor fantasy has everything but charm". Er zit weinig lichtvoetigheid in, Shirley Temple speelt eigenlijk een vrij bits kreng, de klagerige John Russell als haar broertje moet één van de onverdraaglijkste (en onverdraaglijkst acterende) filmkinderen zijn die ik ooit heb gezien, en de geluidsband is volgespijkerd met strijkers (zoals wel vaker bij films uit deze tijd, maar dat gaat me altijd pas opvallen wanneer de film zelf me niet voldoende in beslag neemt). Dat ik de film toch nog redelijk geboeid heb uitgezeten had meer te maken met het toneelstuk van Maeterlinck dat met de film zelf.
        Wel opmerkelijk is dat er een vrij somber element uit het toneelstuk niet voor deze zoetsappige film is geschrapt maar vrijwel integraal is meegekomen. Als de twee kinderen in het Kingdom Of The Future hun toekomstige zusje (dat dus nog geboren moet worden) ontmoeten zijn ze eerst opgetogen, maar al spoedig helpt zij hen ruw uit de droom :

Meisje : I'll only be with you a little while.
Mytyl : And then – you're going away?
Meisje : Yes.
Tyltyl : Oh... it's hardly worthwhile you coming at all, is it?
Meisje : It would seem so, but we can't pick and choose.

In het toneelstuk vertelt ze dan ook nog dat ze drie ziektes (roodvonk, kinkhoest en mazelen) meebrengt, en dat ging de filmstudio dan kennelijk te ver, maar dat het jonge zusje al zo snel en met zoveel woorden ten dode wordt opgeschreven is toch een opmerkelijk duistere insteek voor een Hollywood-sprookje uit deze tijd.

Begint veelbelovend, maar wordt naarmate hij vordert steeds meer een standaard moordmysterie; ik had hier veel van verwacht, en het is ook zeker geen slechte film, maar helaas toch ook niet zo goed als ik had gehoopt. Wel goed spel van Ladd plus een aantal aardige bijrollen zoals Howard da Silva (Harwood), Don Costello (zijn partner Leo, geen achternaam) en vooral Will Wright als de huisdetective "Dad" Newell, een oude vos die wel zijn haren kwijt is maar nog niet zijn streken. Hun sobere acteerwerk staat in schril contrast met de overdreven maniertjes van Doris Dowling, die niet duidelijk kan maken wat Johnny ooit in Helen zou kunnen hebben gezien. In de amusante dialogen valt de hand van Chandler te herkennen, hoewel de dialogen binnen het noir-genre sowieso al een sterk punt zijn; mooi hoe Veronica Lake over het nachtelijke Los Angeles uitkijkt en dan mijmert: "It takes a lot of lights to make a city, doesn't it?" Chandler zelf was overigens niet erg gecharmeerd van haar, getuige zijn naam voor haar: "Miss Moronica Lake".

Toen ik voor het eerst de verfilming zah van A streetcar named Desire uit 1951 met Marlon Brando en Vivien Leigh (misschien wel de twee beste filmvertolkingen die ik ooit heb gezien) was ik daar behoorlijk ondersteboven van, en de vele malen die ik de film daarna heb herzien heeft hij weinig tot niets aan kracht ingeboet. En het is misschien niet eerlijk, en andere kijkers zullen hier wellicht geen last van hebben (misschien omdat ze Streetcar niet kennen, misschien omdat ze gewoon niet de neiging hebben om deze twee films met elkaar te vergelijken), maar bij mij drong zich bij Blue Jasmine constant de vergelijking met die eerdere film op, en daarbij schiet Allens film op alle fronten tekort. Cate Blanchett zou dan nog de reddende engel kunnen zijn, maar hoewel ik haar normaliter héél hoog heb zitten vind ik haar vertolking als Jasmine / Jeanette erg gekunsteld en bestudeerd : het is misschien wel de eerste keer dat ik de "touwtjes" bij haar zie, en achteraf zou ik haar Oscar ook eigenlijk liever bij Judi Dench voor diens ontroerende rol in Philomena terecht hebben zien komen. En nóg een uiterst vervelend trekje: Allens liefde voor oude-stijl-jazz en liedjes uit die periode is bekend, maar zijn constante gebruik daarvan in zijn films daarvan gaat me zo langzaam maar zeker wel op de zenuwen werken, en wanneer de muziek daar dan ook nog eens zo ongeschikt voor is als in dít geval vraag ik me af of de music-editor hier niet met de vuist op tafel had moeten slaan. Maar ja, dat doe je natuurlijk niet bij iemand die als levende legende zo'n respect wordt betoond. Ikzelf kan in ieder geval noch voor het verhaal noch voor de vertolkingen noch voor het gebruik van muziek in deze film ook maar enig enthousiasme opbrengen.