Opinions

Het zal nog een hele klus worden om een film te vinden die minder te maken heeft met het boek waarop het blijkens de titel gebaseerd is. Hoofdpersoon Anne is nogal met taal bezig en vindt sommige constructies gek of lelijk, en in een onhandige voice-over weidt ze daar af en toe een beetje over uit, maar verder is dit gewoon een schaamteloze Bridget Jones-kopie waarvan het zijlijntje van de dementerende vader eigenlijk aanzienlijk interessanter is dan Anne's gemijmer over taal en haar capriolen met posterboy Rick. Gelukkig zijn er nog een paar bekende acteurs die middels hun vet aangezette rollen wat leven in de brouwerij mogen brengen (vooral Martijn Hillenius is weer net zo hilarisch als in Aanmodderfakker), maar van de plot moet deze film het absoluut niet hebben.
        Pluspunten zijn Fockeline Ouwerkerk die haar best doet maar niet tegen het flauwe script kan opboksen, Peter Faber die een oprecht ontroerende rol neerzet, en Egbert Jan Weeber die mij sympathie voor zijn personage als best friend kan laten voelen, hoewel ik zijn motivatie niet begrijp: eerst gaat hij blozen wanneer Anne zegt dat hij op collega Fay verliefd is, daarna is het opeens ongemakkelijk wanneer Anna aanwezig is terwijl Fay onder Timo's douche vandaan komt, en tenslotte zegt Anna dat ze eigenlijk gek is op Timo en vallen ze elkaar in de armen, maar wat heeft die hele verliefdheid van Timo op Fay dan eigenlijk te betekenen wanneer het eigenlijk al vanaf hun allereerste scène samen getelegrafeerd wordt dat Timo de ware voor Anne is? Totaal onduidelijk. Ik weet het, ik moet er niet zo diep over nadenken, het is gewoon een romkom waarin stappen B, C, D… niet belangrijk zijn zolang de personages van startpunt A elkaar bij finishvlag Z maar gevonden hebben, maar dit sloeg echt helemaal nergens op.

Een ijzersterk plot dat pas echt tot leven komt dankzij het briljante spel van de beide hoofdrolspelers. Pierce Brosnan steelt de show met zijn amorele en arrogante undercover-agent die zonder enige scrupules mannen onder druk zet en vrouwen het bed in praat; Le Carré geniet er duidelijk van om hem zo cynisch mogelijke dialoog in de mond te leggen, maar even prachtig is het hoe het acteren van Pierce Brosnan nergens om sympathie voor zijn verdorven personage vraagt. En Geoffrey Rush zit daar één stap achter (en soms ook vóór), ter plekke verzinsel op verzinsel stapelend en nergens knipperend met de ogen totdat hij beseft in wat voor een moeras hij zich heeft begeven. Humor te over (de scène waarin Osnard en de ambassadeur over de prijs onderhandelen!), en bij de ontmoeting in het bordeel zat ik in mijn stoel van het lachen even hard te schudden als Brosnan en Rush op het waterbed. Enige minpuntje is de ongeloofwaardige casting van Brendan Gleeson als Midden-Amerikaan, maar dat vergeef ik deze gitzwarthumoristische film graag. Een heerlijke verrassing.
        Interessante vraag: in hoeverre gelooft Osnard ook echt in de verhalen die Pendel hem opdist, en in hoeverre weet hij al vanaf het begin (of spoedig daarna) dat dat allemaal onzin is en gebruikt hij ze slechts om zelf met de eer en de miljoenen te gaan strijken en Pendel met de zwarte piet achter te laten? Misschien dat het boek daar uitsluitsel over geeft?

Sterke en bijzonder spannende film met een geweldige hoofdrol. Ik deel de mening van meerdere eerdere schrijvers hier dat de film iets te lang duurt en dat het slot misschien niet het best denkbare einde is, maar beide minpunten halen mijn score toch niet omlaag. Wel vraag ik me af of ik de metaforische interpretatie (de storm = de onbestemde angsten van de moderne mens in zijn gefragmenteerde maatschappij - eigenlijk wat te veel grote woorden in één zin) zelf zou hebben "bedacht" als andere mensen (inclusief critici) me daar niet op hadden gewezen, hetgeen dat aspect van de film niet echt sterker maakt.

Washington is altijd wel de moeite waard om naar te kijken, maar de schurk is uiterst eendimensionaal zodat Travolta ook niet veel met zijn rol kan doen, en de statische situatie van twee op afstand met elkaar pratende mannen vraagt eerder om sterke personages en gevatte dialogen dan om Scotts kinetische camerawerk en montage. Bovendien struikel ik over zóveel storende elementjes (waarvan de meeste al hierboven door eerdere gebruikers zijn genoemd: de boeven die er allemaal vanaf seconde 1 al louche uitzien, de onsympathieke baas die Washinton al heeft veroordeeld in plaats van zijn werknemer in bescherming te nemen, de in de coupé patrouillerende schurk die niet opmerkt dat er een laptop met actief scherm open staat, al dat katholieke gedoe van Travolta dat verder totaal geen functie heeft, het feit dat de twee kale schurken als dwazen beginnen te schieten wanneer ze door talloze politiemannen zijn omsingeld) dat deze film voor mij uiteindelijk alleen vanwege de aanwezigheid van Denzel Washington de middelmaat overstijgt.

Degelijke, luxueus vormgegeven en zeer respectabele verfilming die nèt iets mist – misschien is het "de vonk", misschien een duidelijker kader van uitleg waardoor de film beter te volgen is, want hoewel ik het boek wel gelezen heb (weliswaar jaren geleden) had ik moeite met het bepalen van de relaties tussen de personages, de verschillende plotlijnen, de historische omstandigheden en soms zelfs in welk land een scène zich afspeelde. (De doorsnee Engelse bioscoopbezoeker uit die tijd zal dit boek er op school wel ingeramd hebben gekregen en er dus zeker minder problemen mee hebben gehad.) Dirk Bogarde is geknipt voor de hoofdrol van de man die walgt van zichzelf maar uiteindelijk toch iets doet dat "a far, far better thing" is "than I have ever done", de bijrolspelers doen het uitstekend (met uitzondering van de nietszeggende Paul Guers als Darnay) en het laatste half uur is toch behoorlijk meeslepend, maar al met al is dit een film die net zo goed is als verwacht maar niet zo groots als gehoopt. Klein rolletje voor Sacha Pitoėff als Gaspard, de moordenaar van Christopher Lee, drie jaar voordat hij een hoofdrol zou spelen in de film waarvoor hij voornamelijk herinnerd wordt, L'année dernière à Marienbad.

Indertijd heb ik deze film vooral bekeken omdat ik benieuwd was of jonkie Damon een rol als deze aan zou kunnen en bovendien overeind zou kunnen blijven tegenover de acteerkanonnen om hem heen. Al die jaren later (en na The informant !) wekt het geen verbazing meer dat ook toen al het antwoord een volmondig ja was, en de film blijkt nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Superbe spel van iedereen, een zeer dwingend plot en een morele spagaat bij wie graag wil meeleven met die innemende Tom en zijn geraffineerde plannetjes zo bewondert, maar tegelijkertijd Toms pathologische bedriegerij recht in het gezicht moet kijken.

Af en toe behoorlijk grappig, en op z'n tijd ook behoorlijk schrijnend. Op andere momenten had ik het idee dat de plot een beetje stuurloos was, alsof de makers dachten dat het genoeg was om een paar schilderachtige personages bij elkaar te zetten en dan maar te kijken wat er van kwam, en in combinatie met een paar andere losse eindjes (Tamara's onbegrijpelijke keuze van bedpartners, de lesbische schrijfster uit het begin die plotseling uit de film verdwijnt) levert dit een film op waarvan het concept me meer leek te beloven dat er per saldo uit is gekomen.

Nèt niet grappige of sterke one-liners, gedateerde muziek (die me sterk aan Beverly Hills cop deed denken – totdat ik er achter kwam dat het om dezelfde componist gaat), een abominabel accent van Brion James en verder vooral Heel Veel Haar. Toch heb ik me hier best mee vermaakt, mede omdat Stallone met al zijn ironische dialogen eigenlijk prima uit de voeten blijkt te kunnen. Ik betwijfel of Mel en Danny zich indertijd zorgen hebben gemaakt over serieuze concurrentie, maar wanneer je deze film met de juiste instelling bekijkt is hij toch behoorlijk onderhoudend.

Misschien dat deze film qua belangstelling heeft kunnen meeliften op de tijdgeest van #MeToo en de schandalen van machtsmisbruik in buiten- en binnenland, maar feitelijk gaat hij meer over wat een positie van macht met een persoon kan doen: je kunt moeilijk volhouden dat Tár brandschoon is, maar evenmin is het geheel onbegrijpelijk wat ze doet en hoe ze is geworden wie en wat ze is. De film biedt daarnaast geen eenvoudige antwoorden en oplossingen, en dankzij de vertolking van Cate Blanchett is Tár zelf een ijzersterk personage waarbij het bruist onder (en na verloop van tijd ook bóven) de oppervlakte. Het lange podium-interview van aan het begin heeft mij persoonlijk geen seconde verveeld.

Ziet er ook opmerkelijk fraai uit, met een redelijk "doorleefd" stadje en een prachtige woestijn (heb ik altijd wel een zwak voor, lang leve Tremors).

Zou de "ontwerper" van de DVD-hoes niet in de verleiding zijn gekomen? "Nou, die poster zit vol met dingen die niet echt in de film te zien zijn, zoals de heldin in de "armen" van de tarantula, en de held die als Rambo met een machinegeweer staat te zwaaien, en allemaal flatgebouwen die instorten -- dan mogen we er toch ook wel iets opzetten wat notabene wèl ècht in de film zit? STARRING CLINT EASTWOOD!!!"

Het uitermate grappige uitgangspunt is ongeveer halverwege de film wel uitgewerkt, en omdat noch John noch Ted verder eigenlijk een echt interessant personage is en er ook niet veel pakkende plotontwikkelingen plaatsvinden kakt de film een beetje in en voelt het geheel vanaf dan aan als "little more than an excuse to watch a toy bear say and do outrageous things", zoals James Berardinelli stelt. Vanwege diverse toch wel erg leuke grappen (Wahlberg die een rijtje typische white trash-meisjesnamen afratelt!) en cameo's (Ted Danson, Ryan Reynolds, de briljante Giovanni Ribisi voor de televisie) uiteindelijk toch een dikke voldoende, maar wat er nog voor Ted 2 over kan blijven is mij een raadsel.

Een leuk plotgegeven, best aardig spel van de hoofdpersoon, suggestieve cameravoering, mooie plaatjes van de kanalen en het carnaval van Venetië, uitstekende muziek en twee erkende scene stealers in bijrollen, allemaal niet verkeerd. Een ècht sterke acteur had de hoofdrol misschien het gewicht kunnen geven die de film van de B+ naar de A-categorie had kunnen tillen, maar zoals het nu is blijf ik me er teveel van bewust dat ik naar een low-budget-produktie zit te kijken (zeker bij de sexscène achter wapperend plastic, maar dat die Italiaanse politieinspecteur me aan Al Bundy doet denken doet de zaak ook geen goed). Half puntje erbij voor de toch wel redelijk verrassende ontknoping.

Sluit me geheel bij Tsjidde aan. Fabian voor het jonge publiek, een paar knappe dames voor de heren, een paar uitstekende karakteracteurs om de kwaliteit te waarborgen, en op de een of andere manier werkt het allemaal toch heel goed. Ook de plot blijft uitstekend, inclusief het grappige minuutje "freeze-frame"dat de kijker op het einde wordt gegund om nog eens goed na te denken. Bovendien heb ik een zwak voor deze regisseur vanwege zijn vier prachtige Miss Marple-films uit de eerste helft van de jaren 60 met de unieke Margaret Rutherford (vooral Murder at the Gallop is een feest).

Tja, dit is zo'n film waarvan ik niet kan begrijpen wat mensen er in zien of hoe ze hier 4* of zelfs 5* voor kunnen geven. Een flauw plot, slechte nasynchronisatie met accenten (althans op mijn versie), diverse mooie vrouwen met in strakke jurken prangende en/of gewoon blote borsten die de kijker tot het voyeuristische perspectief van de moordenaar proberen te verleiden, belegen synthesizers op de soundtrack, bloederige effecten die zó knullig zijn dat ze geen moment ook maar enige suspension of disbelief bereiken (die afgehakte arm die er wel héél erg bleekjes uitziet), een algeheel gevoel van kitscherige onwerkelijkheid dat vooral niet verward moet worden met de artistieke dromerigheid van Suspiria, en een plot dat zó weinig betrokkenheid oproept dat het me totaal niet kan schelen wie de moordenaar is. Ik leg drie halve sterretjes bovenop het minimum vanwege de rol van Anthony Franciosa die vol goede wil is (hoewel Argento hem naar het schijnt moeilijk vond om mee te werken) en die in zijn spel ook een welkome ironie legt, de lange scène met de dobermann, en de wel heel erg sterke slotscène (vanaf het moment dat de rechercheur teruggaat naar het "lijk" van de schrijver), maar verder kan ik weinig goeds over deze slappe, gedateerde en goedkope aspirant-horror-thriller verzinnen. Style over substance, maar wat nou als ook die stijl zo insubstantieel is?

Overdonderend spektakel dat begint met een actiescène die zelfs mij als doorgewinterde actiefilmkijker rechtop in mijn stoel deed zitten (geweldig camerawerk, briljante montage), en tot mijn genoegen daalden de spanning en het energieniveau in het vervolg van de film eigenlijk nauwelijks of niet. Zeker, af en toe kon ik het niet meer helemaal volgen, dan had ik het gevolg van de "inversie" niet genoeg doorgrond om precies te begrijpen wat nou het aandeel daarvan was wanneer een gewoon en een geïnverteerd personage aan het vechten waren, maar ik heb er geen probleem mee om dan te denken: okee, verstand even op nul, ik begrijp wat er bedoeld wordt, en de grote lijnen van het overkoepelende plot pik ik stráks wel weer op (net zoals toen ik Inception voor het eerst in de bioscoop zag). Geweldige muziek ook, sfeervol, afwisselend en ongrijpbaar. Een paar kleine minpuntjes (de rol van Elizabeth Debicki lijkt wel èrg veel op haar rol in The night manager, waarom maakt een geheim-agent die vecht voor het lot van de wereld zoveel werk van haar individuele lot?, en al vóór de laatste veldslag vond ik het onderhand wel welletjes – maar dat laatste kan ook door de uitputtende bioscoopervaring zijn geweest in plaats van een meer ontspannen DVD/Blu-ray-kijkbeurt) kunnen niet voorkomen dat ik er nu al naar uitzie om deze film te zijner tijd in alle rust op het kleine scherm opnieuw (en opnieuw en opnieuw) te ondergaan. Deze filmmaker blijft me verbazen en verblijden.

Eigenlijk bizar: de eerste helft een kamerspel over een moreel dilemma, de tweede helft een zakelijk politie-onderzoek waarin detail na detail leidt naar een uiteindelijke ontmaskering en arrestatie, en toch bijten die twee totaal verschillende invalshoeken elkaar in mijn beleving nergens, ook al omdat ze allebei zo briljant uitgevoerd zijn. (Ik moet erbij zeggen dat ik wel houd van dit soort procedurefilms, zie ook mijn voorliefde voor The day of the Jackal). Toshiro Mifune speelt het zoals gebruikelijk weer perfect, vol ingehouden frustratie, Tatsuya Nakadai biedt hem perfect tegenspel, en om dit duo cirkelen dan nog diverse boeiende personages zoals de chauffeur, de "bootsman" en de kidnapper, plus het gevoel dat je halverwege echt afdaalt naar de volksbuurt... Ach, ik kan alleen maar beamen wat de meeste gebruikers hierboven reeds hebben gezegd en geprezen. (Overigens schijnt de vertaling van de Japanse titel eerder neer te komen op Hemel en hel – zou dat de inhoud beter dekken?)

Interessant: veel mensen vinden dat Spielberg voor de hoofdrol eigenlijk een echte Oosteuropeaan had moeten gebruiken, maar als deze film in 2020 gemaakt zou worden, zou je dan überhaupt nog een niet-Oosteuropeaan kúnnen casten zonder dat de PC-crowd over je heen valt? Als je kijkt naar de reacties toen bekend werd dat Scarlett Johansson een transgender zou gaan spelen...

        Hoe dan ook, Tom Hanks is qua nationaliteit inderdaad een rare keuze, maar hij blijkt toch perfect te zijn voor deze rol, met een ware balanceer-act op het slappe koord tussen een karikatuur (zijn accent, zijn loopje, zijn verhaspelingen) en een echt mens (zijn standvastigheid, zijn relatie met Amelia, zijn overlevingskunst, zijn menselijkheid). Regelmatig was ik bang dat hij in Forrest Gump-achtige onwezenlijkheid zou vervallen, maar hij ontwijkt die valkuil steeds op bewonderenswaardige wijze. Sentimenteel maar meeslepend en hartverwarmend, met een geweldige rol ook voor Stanley Tucci. Ik kan er niets aan doen, elke keer dat ik deze film zie zit ik weer met afwisselend een brok in m'n keel en een grijns op m'n gezicht. "So, will we share the panties?"

T1 presenteerde al een prima afgerond verhaal, maar T2 brengt een zeer logisch vervolg daarop (min of meer gebaseerd op een deleted scene aan het einde van T1) en doet dat met lef en flair, inclusief superbe en functionele FX die een geweldige schurk (uitstekend gespeeld door Robert Patrick) op adembenemende wijze tot leven brengen, plus de gebruikelijke achtervolgingen, knokpartijen en explosies, allemaal adekwaat in beeld gebracht door een regisseur die zich hiermee definitief op de Olympus van Hollywood nestelde. Toch heb ik na het bekijken van dit deel altijd een licht gevoel van teleurstelling: de frisheid en de energie van T1 lijken te hebben plaatsgemaakt voor routine en professionaliteit, Edward Furlong is niet een acteur naar wie ik graag kijk, en het geheel heeft voor mij een beetje een been there, done that-sfeertje. Zal wel aan mij liggen, maar T2 is voor mij niet de ultieme actiefilm die veel kijkers èn critici er in zien.

Onderhoudende en kleurrijke actiefilm. Minpunten zijn de nietszeggende Nick Stahl en het feit dat Arnie nu toch een beetje te oud wordt voor dit werk; pluspunten zijn Kristanna Loken die er als de vijandelijke terminator in slaagt om tegelijkertijd sexy en scary te zijn, en de onverwachte ontknoping: hoewel ik uit de vorige delen wist dat de wereld dankzij de robots van Skynet in vuur en vlam zou komen te staan, ging ik er van uit dat de twee helden hun race tegen de klok wel zouden winnen omdat dat nou eenmaal altijd het clichématige einde van een goed aflopende blockbuster is. Des te groter de verrassing dat de film zo apocalyptisch eindigde. Fraaie achtervolgingsscène met die kraanwagen.
 

Guardian: “I’ll be back.” Sarah: “What?” Ja, de scenaristen verdienen lof voor hun poging om een aardige draai te geven aan bestaande plotlijnen en elementen om de toch al complexe tijdlijnen eens flink op hun kop te zetten, en gelukkig is ook de enige echte Termi/Gover/Sperminator weer terug, dus de basis zit wel snor. Verdere pluspunten zijn een misschien wat jonge maar verder prima spelende en vechtende Emilia Clarke (gelukkig word ik niet gehinderd door associaties met Game of thrones en zie ik haar dus niet steeds voor me zoals ze in die serie was), de erg grappige J.K. Simmons, het leuke spelen met de verwachtingen rondom bestaande scènes zoals bij de Observatory en in de steeg achter de kledingwinkel, de vele citaten die soms uit andere monden komen (John Connor: “I can’t be bargained with, I can’t be reasoned with, I don’t feel pity or remorse of fear, and I absolutely will not stop ever until Skynet rules this world!” ) en de superbe beeldkwaliteit. Bovendien is het centrale gegeven aardig actueel, met WannaCry nog maar nèt (of nog niet eens) achter ons.
        Waarom kan ik hier dan toch niet meer zo enthousiast over zijn als toen ik deze film een kleine twee jaar geleden voor het eerst zag? Misschien toch vanwege het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien heb, en niet alleen dat het geen “noodzakelijk” onderdeel van de mythologie is (zoals je van de eerste drie delen nog wèl kon zeggen) maar vooral ook dat het allemaal niet fris meer aandoet: steeds maar weer gevechten tussen Arnie en de onoverwinnelijke maar uiteindelijk dus toch verslaanbare T-zoveels, het ziet er allemaal geweldig uit maar het brengt weinig nieuws meer. Dus op zichzelf prima vermaak dat mij zeker niet heeft teleurgesteld, maar eigenlijk mag de serie hiermee wat mij betreft wel afgelopen zijn.

Heerlijk om weer in het Terminator-universum te verblijven, met nietsontziende moordmachines, vastberaden verzetsstrijders, spectaculaire onmogelijke vechtpartijen, sluwe plotverwikkelingen die spelen met verleden, heden en mogelijke toekomsten, en een algeheel gevoel van fatalisme en verdoemenis. Dit vierde deel brengt in ieder geval een paar prachtige nieuwe elementen zoals de scherpe Moto-Terminators, de gigantische Harvester die het benzinestation overvalt, en de industriële woestenij van Skynet (stiekeme associaties met Isengard en Mordor). Ook horen we beroemde one-liners als "Come with me if you want to live!" en "I’ll be back" weer (hoewel niet altijd door de juiste mensen uitgesproken), er worden weer wat schedels onder laarzen verbrijzeld, Danny Elfman verwerkt de karakteristieke "metalen" klanken van Brad Fiedels oorspronkelijke muziek keurig in zijn score, en de plot is sterk : de centrale gimmick (de hoofdpersoon die de vijand zonder het te weten naar de verzetsleider leidt) is "geleend" van Total recall, maar de clou van Marcus' "hybride" natuur kwam hier toch nog zódanig als een verrassing dat ik me niet aan dat leentjebuur stoorde. Wat me wèl stoorde was de kleurloosheid van de twee hoofdpersonen, en dat brengt me meteen bij het voornaamste minpunt, want de belangrijkste regel van de Terminator-franchise wordt hier met voeten getreden, één heel simpel maar o zo essentieel voorschrift : in een Terminator-film hoort Schwarzenegger. Nee, dat staat nergens geschreven, en er is geen wet voor opgesteld, maar zijn aanwezigheid is voor mij zodanig verknoopt met deze hele mythologie dat zijn áfwezigheid aan deze film meteen een elementaire vonk ontneemt. Daardoor is dit een sterke, stevige en onderhoudende SF-actie-thriller die slim voortborduurt op de bestaande plotelementen en daar ook wel wat nieuws mee doet (de relatie tussen Connor en Reese), maar door dat centrale "zwart gat" is dit voor mijn gevoel geen ècht deel van de franchise.

Een film die z'n stem op het SF-actie-genre heeft gedrukt zoals maar weinig voor of na hem, in de orde van Alien, Blade runner en The matrix. Zo stijlvast als die drie monumenten is hij niet, maar de opwinding die Cameron in zijn toch vrij simpele achtervolgingsplot weet te leggen is nog altijd ongeëvenaard, dankzij handige karaktertyperingen, de juiste dosis zwarte humor (“Hey buddy! Got a dead cat in there or what?” en in Terminator-vision zien we “Possible response : Yes/no // Or what? // Go away // Please come back later // Fuck you, asshole // Fuck you”, maar natuurlijk ook “Wash day tomorrow! Nothing clean, right?”), de uiterst effectieve synthesizermuziek, het gebrek aan sentimentaliteit, catchy dialogen (“Come with me if you want to live!”, "That Terminator is out there. It can’t be bargained with, it can’t be reasoned with, it doesn’t feel pity, or remorse, or fear. And it absolutely will not stop, ever, until you are dead!"), zeer fraaie fotografie (althans op de uitstekende transfer van mijn Special Edition-dubbel-DVD) en bovenal de creatie van zowel een ikoon als een superster. Nog altijd ontzettend vermakelijk, scherp, snel en krachtig. Kleine minpuntjes (het slechte hoofd waaruit de Terminator zijn oogbal haalt, de hortende en stotende manier waarop het metalen skelet op het einde zich soms voortbeweegt en de gedateerdheid van de muziek zo af en toe) doen niets af aan de lol en neem ik de koop toe.

Precies wat je van een Terminator-film kan verwachten, inclusief het gebruikelijke trio van aanvaller, verdediger en damsel in distress plus de even gebruikelijke cyclus van achtervolging, gevecht en ontsnapping, eindigend met een last stand waarin de onverwoestbare tegenstander uiteindelijk toch wordt verslagen. Allemaal best goed gedaan, maar het voegt precies nul-komma-nul toe aan wat we al hebben gezien, en de uitvoering helpt bepaald niet mee: Davis en Reyes stralen weinig uit, Arnold heeft naast de drie vrouwen niet meer dan een veredelde bijrol (en zijn vertolking ontleent sowieso veel aan CGI), de schurk lijkt zowel qua onbewogen uiterlijk als qua morph-capaciteiten erg veel op Robert Patrick, en de FX zijn adekwaat maar niet spectaculair, verrassend of vernieuwend. Het enige lichtpunt is de geweldig verbitterde Linda Hamilton, wier intensiteit ik hier eigenlijk niet had verwacht, en die nog een flinke hoeveelheid ass kickt terwijl ze hier toch al 62 jaar oud is.
        Naar mijn smaak is de nietsonziende TGV van het begin van deze franchise langzaam maar zeker verworden tot een vertrouwd boemeltje. Na twee briljante delen (1 en 2), twee uitstekende (3 en 5) en twee magere (4 en 6) wordt het misschien tijd om het exoskelet aan de wilgen te hangen.

Geweldige setting (bijna The lady vanishes revisited), mooie red herrings (die arme Shallcross met z'n theepot –- in The scarlet claw was die acteur [Gerald Hamer] tenminste nog een lekkere moordenaar), leuke bijrollen, wederom een creepy schurk (wat wil je ook met een acteur genaamd Skelton Knaggs!) en Rathbone in topvorm -– vermaak van de bovenste plank voor mij.

Niet eens zo slecht als ik me herinnerde uit de tijd dat mijn lokale filmhuis een heuse Roger Corman-cyclus organiseerde. Wat deze film als pluspunten heeft zijn in ieder geval een oude maar nog altijd waardige (en nog altijd uniek fraserende) Boris Karloff, een jonge Jack Nicholson, een behoorlijk aantrekkelijke Sandra Knight, de in zowel kwantitatief als dramatisch opzicht overdonderende muziek die af en toe bijna als een droomverschijning klinkt, en een aardig sfeertje dat (zoals al meer gebruikers hier opmerken) geholpen wordt door de vage en donkere Extreme-DVD, maar dat misschien nog veel beter tot z'n recht zou zijn gekomen op een goede transfer (zoals schijnbaar het geval is op de HD Cinema Classics Blu-ray). Mooi dus om hem nu leuker te vinden dan vroeger, maar dat maakt er dan ook weer niet meteen een goede film van. Jack Nicholson: "That film is immortal. There's no question about it. I was absurd. [...] It was the only completely scripted movie in the history of Hollywood in which there is actually no story." (hoewel de meningen dan ook weer verdeeld zijn over hoeveel script er ècht was –schijnbaar had alleen Karloff wat dialoog toen Corman met de opnames begon– maar goed, de strekking van Nicholsons opmerking is duidelijk.)

Altijd handig : na het zien van een film nog eens de trailer bekijken, en aangezien zo'n verkorte versie min of meer de dramatische hoogtepunten van de plot bevat kun je aan de hand daarvan concluderen dat de film als geheel eigenlijk toch niet zoveel zaaks was – of, zoals in het geval van Terug naar morgen, beseffen wat een ontzettend leuke, slimme en strakke film dit was, met een fantasievol uitgangspunt, logische complicaties, emotionele situaties (de scène met het spandoek op de steiger van de ramenwassers, de twee liefdesverhalen, de downward spiral waar de ingrepen in het verleden door de hoofdpersoon steeds meer toe leiden) en een slot dat niet de veilige weg kiest. Nee, misschien niet bijzonder origineel (de diverse Amerikaanse voorgangers zijn hierboven al genoemd), maar een film met zoveel bravoure, zoveel stijl èn zoveel hart kan bij mij niet zoveel fout doen. Hoe langer ik erover nadenk, hoe leuker ik de film vind.
        Bizar trouwens om Koen de Graeve in zo'n "zakelijke" rol te zien : nog niet zo lang geleden zag ik hem als de alcoholische vader in De helaasheid der dingen... En van Matteo Simoni had ik nog niet gehoord, maar die zal wel een paar harten kunnen breken.

Intrigerende sequel die meer met de geest dan met het personage van Dr Mabuse te maken heeft, zoals de titel ook al belooft. Dat neemt niet weg dat Rudolf Klein-Rogge zich toch op indrukwekkende wijze manifesteert met zijn open hersenpan, ogen als eieren zo groot en haakneus die hem op een zieke roofvogel doet lijken – zelfs in deze tijden van CGI-horror nog altijd onaangenaam grotesk en eng (hij troeft Otto Wernicke als Kriminalkommissar Lohmann bijna af, hoewel die dan weer bijzonder knap dreiging en humor combineert). Merkwaardig genoeg doet deze film wat gedateerder aan dan z'n elf jaar oudere zwijgende voorganger, vooral dankzij het overacteren bij de wetenschappelijke uitleg van professor Baum, de verontwaardiging van Tom Kent en de aanbidding door de onverdraaglijk kleffe Lilli ("Was geht das mich an, Tom? Ich liebe dich!"), maar dat is een probleem dat wel meer vroege talkies hebben. En hoewel Das Testament slechts twee uur duurt lijkt hij op de een of andere manier trager dan de twee-en-een-half uur langere Spieler, misschien omdat er hier nog geen muziek wordt gebruikt om de montage en het plotverloop soepeler te laten stromen en omdat er weinig "ambiance"-geluid is, waardoor het geheel een zekere gekunsteldheid behoudt (ook weer zoals wel meer vroege talkies). Dat neemt allemaal niet weg dat ook dit een fascinerende film is die een mooi spel speelt met schijn en werkelijkheid; ook nu ik deze film vier maal heb gezien verveelt hij niet. Met zijn Amerikaanse thrillers heb ik nooit veel gehad, maar nu ik zijn belangrijkste Duitse films heb gezien begrijp ik toch wel waarom Fritz Lang als zo'n grote meneer beschouwd wordt.

Bijna elf jaar sinds het vorige bericht... De historische onjuistheden zijn hiervóór al benoemd, dus het is maar het beste om deze film als een soort The magnificent seven meet Young guns te bekijken, en als zodanig is hij best aardig. James Van Der Beek doet het goed, Alfred Molina is zoals altijd een lekkere schurk, Randy Travis heeft een goeie kop voor zijn rol als Sgt. Bones, en de regisseur houdt de vaart er goed in. Jammer dat Dylan McDermott wat mij betreft elk charisma als leider mist, en hoewel het natuurlijk de bedoeling is om Ashton Kutcher aan het begin als een naieve boerenzoon neer te zetten gaat zijn komische enthousiasme me op een gegeven moment wel tegenstaan. Eigenlijk maakt de mij totaal onbekende Matt Keeslar als de verrassende Suh Suh Sam nog de meeste indruk... Ach, al met al aardig vermaak, en zó'n gigantische verliespost (budget $38 miljoen, opbrengst driekwart miljoen volgens de Engelse wikipedia) had deze film toch ook weer niet verdiend.

Ik heb vaak genoeg gelezen onder welke druk de Beatles leefden tussen hun Amerikaanse doorbraak via I want to hold your hand eind 1963 en hun besluit in augustus 1966 om niet meer te gaan touren, maar pas bij de murwmakende overdaad aan hektische concert- en backstage-beelden uit deze documentaire kon ik het echt voelen, voor zover dat dan gaat bij honderd minuten beeldmateriaal in plaats van bijna drie jaar "in het echt". Misschien weinig nieuws gezien, maar toch genoten.

        Overigens heb ik altijd meer een grenzeloze bewondering dan echte liefde voor de Beatles gekoesterd, maar elke keer dat ik ze hoor en/of zie valt het me toch weer op wat een tomeloze energie en speelplezier en enthousiasme ze uitstralen. Ik kan eigenlijk maar weinig bands verzinnen bij wie de pure lol zó van het scherm afspat, en ik moet bekennen dat ik na al die jaren eigenlijk All my loving en The night before en It won't be long liever hoor dan I am the walrus of Dear Prudence of Across the universe. Kortom, het latere materiaal is misschien interessanter, maar het vroegere werk is me dierbaarder, en ik heb me dan ook nergens gestoord aan de opzet van deze documentaire; dat je moet stoppen ten tijde van Revolver vloeit nou eenmaal voort uit de aard van een film die gaat over "The touring years", en ik ben daar zelf niet rouwig om.

Een leuke blik op hoe kleinschalig de Engelse filmindustrie in de jaren 40 was en hoe daarbinnen toch ambitieuze films van de grond konden komen. Ik ken de geschiedenis van de Engelse cinema uit deze tijd een klein beetje en ik heb veel Engelse films uit deze periode gezien, dus de verleiding is groot om in sommige personages bestaande figuren (Michael Balcon, Alexander Korda...) te zien, maar ik weet niet of dat de bedoeling is. (Hoewel ik op de IMDb-trivia-pagina lees dat Catrin gebaseerd is op de uit Wales afkomstige en bij de Ealing Studios werkzame toneel- en scenarioschrijfster Diana Morgan, en dat documentairemaker John Grierson model stond voor de regisseur.)
        De film zelf verenigt feel-good-elementen, drama, humor en achter-de-schermen-cinema in een mooi geschoten pakketje, met voorspelbare glansrollen voor Gemma Arterton en Bill Nighy en een leuk en verrassend (maar wel minimaal) bijrolletje van Jeremy Irons. Minpunt is dat de twist op het einde (de dood van Tom Buckley) me niet lekker zit: hij komt totaal uit de lucht vallen en lijkt alleen maar bedoeld te zijn om een melodramatische situatie te creëren waarin Catrin helemaal aan de grond zit en dan toch de kracht moet vinden om net als het door de Blitz getreisterde Britse volk door te gaan. Gelukkig deed dat weinig af aan mijn plezier in deze film.