Opinions

Best een grappig gegeven, met het produktieteam dat de film verzint die we ter plekke voorgeschoteld krijgen, inclusief onduidelijkheden, improvisaties en plotgaten waarvan ze geen benul hebben hoe ze die moeten verklaren, "maar dat maakt niet uit, dat komt nog wel." In een interview vertelde Trintignant dat de redenen waarom Robbe-Grillet hem in zijn films wil precies overeen komen met wat hij zelf wil zijn als acteur: "iemand die neutraal is, weinig gedefinieerd, anoniem bijna", en daar maakt deze film handig gebruik van, want het grootste deel van de tijd heeft zijn personage er geen idee van wat er om hem heen gebeurt en wie er wèl en wie niet te vertrouwen is, en Trintigants bijna emotieloze uitdrukking geeft zijn verbazing en "verlorenheid" goed weer (om nog maar te zwijgen van het feit dat zijn personage eigenlijk veel geïnteresseerder is in SM dan in zijn illegale handeltje). Alles best interessant dus, maar dan vooral op een theoretisch niveau; iets als een serieus fictie-plot is hier dus niet te bekennen, dat ik er als kijker attent op moet zijn dat ik steeds naar een film (en niet de werkelijkheid of de waarheid) zit te kijken wéét ik op een gegeven moment wel, en dan duurt anderhalf uur zonder enige emotionele binding toch wel flink lang. Mooie beelden overigens wel.

Niet erg succesvol aan de kassa's, vermoedelijk mede vanwege de salarissen van de enorme rits aan beroemde acteurs (die het vast niet gratis hebben gedaan, ook al kenden ze de regisseur dan ook goed via zijn werk voor Christopher Nolan), en ook hier bij MovieMeter slecht beoordeeld (iets beter bij IMDb: 6,3/10), maar ik heb er toch geboeid naar gekeken, zij het dan misschien eerder met intellectuele dan met emotionele interesse. Intrigerend uitgangspunt, nog vèr in de toekomst gelukkig, totdat het morgen of overmorgen opeens voor de deur staat.

Eerlijk is eerlijk, deze film had toch nèt wat meer plot dan ik me herinnerde van de eerste keer dat ik hem zag, met aparte lijntjes voor andere personages (Sam en Mikaela, de soldaten in Qatar, de militaire top, de hackers), John Turturro heeft zoals wel vaker een sterke bijrol, en de CGI ziet er ook vijftien jaar later nog prima uit, maar de lengte van de film is toch wel een behoorlijk obstakel, en bij het eindgevecht vloeit alle interesse uit mij weg. Al die auto's en beatboxen die via een soort Rubik's Cube-gemanipuleer plotseling reusachtige robots worden, ik kan er niet zo veel mee.

Een leuk vervolg met nóg meer hilarische stunts en over-the-top-vechtscènes en met Jason Statham weer in topvorm, hoewel de gevechten niet altijd even duidelijk te volgen zijn (met name in dat bootje). De supporting cast haalt het niveau een beetje omlaag: de hoofdschurk is een niet intimiderenede of stijlvolle Cristiano Ronaldo-lookalike, Kate Nauta (een Pink-lookalike) kan nog een hoop leren van Milla Jovovich (haar voornaamste eigenschap volgens Roger Ebert: "for Lola, it's run, mascara, run"), en Jason Flemyng krijgt veel te weinig te doen, maar gelukkig is de laconieke inspecteur Tarconi er weer. Vermakelijk.

Hilarische onzin met een hiervoor perfecte Statham. Er zijn diverse spectaculaire knokscènes, Matt Schulze is een aardige schurk, en de film duurt gelukkig niet te lang. Prima van-dik-hout-zaagt-men-planken-vermaak.

Kijk eens wat een kwaliteit : een hoofdrolspeler die elke vorm van charisma ontbeert, Asia Argento die al een hoofdrol moet spreken terwijl ze nog maar op de drempel van haar acteercarrière staat (maar als zeventienjarige van haar vader al wel haar blote borsten moet laten zien), een ondanks toneelregen, takken die tegen ruiten slaan en massieve close-ups zeer on-spannende séance, een subjectieve camera met het gezichtspunt van een psychotische moordenaar die met een mes door een donker huis rent, psychologie van de koude grond over "deeply unstable mothers", een genadeloos overacterende Frederic Forrest, een veel te kort rolletje voor held Brad Dourif – ik word onontkoombaar herinnerd aan de eveneens zo on-spannende films van Brian de Palma uit de jaren 70 en 80. De clou is dan wel weer onverwacht (hoewel niet een "o ja natuurlijk!"-voldoening gevend), en dat speeltje van de moordenaar is héél aardig, dus ik zal lankmoedig zijn in mijn waardering (**), maar de verering die deze regisseur ten deel valt kan ik na zes films nog altijd niet helemaal billijken.

Zes films in één: een horrorfilm, een komedie, een portret van een kleine dorpsgemeenschap, een satire op wapenbezitters, een buddy-movie en een ode aan een magnifiek landschap. Ongetwijfeld zitten er onder deze zes genres een paar die niet als zodanig door de filmmakers zijn bedoeld, maar zo ervaar ík Tremors in ieder geval. Het soort film dat ik onbeperkt kan bekijken, zelfs al weet ik van moment tot moment wat er gaat gebeuren en wie wat gaat zeggen – ik geniet van de verwachting èn van de inlossing. Leuk vanaf seconde 1, met goed geschreven personages en puntige dialogen propvol grappige zinsnedes die steeds in mijn brein opduiken ("What the hell is going on? I mean what the hell is going on?", "You gotta step on it." "Consider it stepped on!", "They're under the ground! They're under -- the ground!"), het grootste over-the-top-vuurwapenfeest sinds Predator, een ontspannen kamaraderie tussen Kevin Bacon en Fred Ward, en alles in zonovergoten landschappen. Heerlijk.

Meer een toneelstuk dan een echte film, hoewel de loopgraaf er goed (hoewel wat te proper) uitziet. De acteurs spelen geloofwaardig, met de perfect gecaste Daniel Craig voorop, en het is altijd leuk om vroege vertolkingen te zien van mensen die spoedig hele of halve sterren zouden worden, maar het verhaal ontwikkelt zich erg voorspelbaar, en daardoor blijft de film voor mij steken in de middelmaat, hoezeer de emoties ook oprecht zijn en hoezeer het achterliggende sentiment (de verontwaardiging van de makers over de zinloze verspilling van levens in een uitzichtloze aanval) ook terecht is.

Ik heb niet zoveel moeite met pratende hoofden als ze hun passie maar goed duidelijk kunnen maken, en dat deden de meesten hier toch wel, waarbij ik het wel opvallend vond dat vooral de niet-Europeanen interessante dingen te berde brengen (Allen, Scorsese, Landis, maar in ieder geval níét De Niro). En Von Trier is inderdaad tegelijkertijd irritant en sympathiek-want-openhartig. Nu gauw weer eens Het zevende zegel en Wilde aardbeien bekijken, en dan misschien eens kijken of ik ergens aan de trilogie kan komen.

Ja, die reclames – ditmaal telde ik één reclameblok dat maar liefst meer dan 10 (tien) minuten duurde, ongelooflijk. De film zelf is zeer onderhoudend met een aardig uitgangspunt (herhaling op herhaling), een nog aardiger variant daarop (enige oplossing: je moet je mede-opvarenden vermoorden?!) en een mooie onverwachte (en trieste) twist op het einde, maar heeft als minpunt dat het allemaal net wat te lang wordt uitgesponnen. Desalniettemin vermakelijk en inventief.
        Overigens had ik nog wel verwacht dat er iets zou gebeuren met het feit dat het laatste woord van de met bloed op de spiegel geschreven boodschap GO TO THEATER (bijna) een anagram is van de naam van de overboord gespoelde Heather, maar dat is niet het geval, terwijl er volgens de IMDb-trivia-pagina toch meerdere verwijzingen naar The shining in deze film zitten (REDRUM...) .

Vier uur is lang, maar ik ben hier toch steeds geboeid door gebleven, met een aardig uitgangspunt, goede rollen en vertolkingen en het voor goede SF zo belangrijke gevoel van het wonderlijke. Minpuntje waren de matige FX, en het feit dat het geluid gedurende een groot deel van de uitzending door RTL7 op 28-10-2014 niet synchroon liep hielp ook niet, maar dat maakt allemaal niet uit, er is duidelijk met lol gewerkt en dat vertaalt zich in de energie op het scherm. Jammer dat de altijd vermakelijke Charles Martin Smith (hier de eigenaar van de onderzeeër) weinig screentime heeft, maar dat Catherine Bell vaak in beeld is maakt veel goed – ze is er niet lelijker op geworden sinds ze Jim Carrey probeerde te versieren in Bruce Almighty.

Prachtige plaatjes, Coogans charisma, Brydons imitaties, een road movie met nòg minder verhaal dan gebruikelijk – is dat voldoende voor een boeiende film? Misschien alleen als je kunt lachen om deze twee (overigens zeer naturel akterende) mannen, anders zie je wellicht alleen maar twee ongrappige komieken die eigenlijk al in het begin van hun reis uit de bocht hadden moeten vliegen. Persoonlijk lustte ik er wel pap van, en dan ook nog Joy Division in de CD-speler! (Mooi trouwens hoe Co Jackso het op 22 juni 2011 formuleerde: "Beide persoonlijkheden stelen de show (veelal van elkaar).")

Ik heb in de loop der jaren vele films van Buñuel gezien, maar geen enkele daarvan heeft mij ooit echt bij de lurven gegrepen, en bij herziening is Tristana daarop geen uitzondering. Het gegeven is interessant genoeg, de uitwerking is op papier degelijk en effectief, en Fernando Rey is geknipt voor deze rol, maar de visuele stijl ligt me niet, de personages blijven op afstand, en Deneuve doet haar rol niet echt tot leven komen. Het zal eerder aan mij dan aan Buñuel liggen, en dat meen ik niet sarcastisch, maar waar zijn denkwereld wel de mijne zou kunnen zijn is zijn filmwereld dat absoluut niet.

Tja, misschien is het gewoon een kwestie van verwachtingen : jaren geleden zag ik deze ooit en vond hem toen tegenvallen, nu toch maar weer eens geprobeerd en aangenaam verrast, want hij begon leuk en werd alleen maar beter. De sfeer blijft continu tegelijkertijd intiem en absurd, de vertolkingen zijn goed tot uitstekend (van met name Forsythe en MacLaine) en de opnames oogverblindend. O ja, en dan de muziek, echt groots, die Bernard Herrmann is toch wel een geweldenaar, op sommige momenten hoor je ook al aanzetjes van de geweldige filmscores die hij voor Vertigo, North by Northwest en Psycho zou schrijven, en hoewel die films nog (ver) in de toekomst liggen gaf déze muziek me nu al rillingen van plezier (en héél veel zin om die latere meesterwerken weer eens te gaan zien). Een soort voorpret, zeg maar.

        Overigens was ik naast voornoemde lage verwachtingen sowieso al ontvankelijk voor deze film, want Hitchcock is één van die handvol regisseurs van wie ik zó veel films zó vaak heb gezien dat ik na vrijwel elke minuut van willekeurig welke van zijn films al helemaal "in zijn wereld zit". (Bij mijn 25 favoriete films aller tijden zitten vier Hitchcocks, en op mijn boekenplank staan diverse boeken over hem, waaronder de definitieve biografie The dark side of genius van Donald Spoto. Hoezo vooringenomen of bevooroordeeld?) Zoals een vriend van mij zegt: "Elke Hitchcock heeft altijd wel iets."

Ongeveer negen jaar geleden zag ik deze film voor het eerst, toen als verse huur-DVD, en ik was er niet erg van onder de indruk. Kortgeleden las ik de Ilias in een bewerking, en toen was ik toch wel benieuwd hoe dat epische verhaal ook al weer verfilmd was. Drie verschillen ten opzichte van 2005: het verhaal staat mij inmiddels helder voor de geest (inclusief de verschillende personages en hun verschillende belangen en beweegredenen, bepaald niet onbelangrijk), mijn verwachtingen zijn aanzienlijk anders (toen: wat krijg ik nu in 's hemelsnaam op mijn bord? nu: benieuwd hoe het verhaal is vormgegeven en "ingekleurd"), en de versie die ik zie is een half uur langer, hetgeen de regisseur naar het schijnt veel meer ruimte heeft gegeven om zijn personages extra diepte en achtergrond te geven.
        En nu? Wel, of je het nu hebt over de versie van 163 of die van 196 minuten, ik kan goed begrijpen hoe deze film voor veel mensen te lang (resp. véél te lang) is, maar tot mijn grote verbazing heb ik er de volle 3 uur en 5 minuten (zuivere speelduur) geboeid naar zitten kijken. Het acteerwerk bevat een aantal zeer sterke vertolkingen, met voorop Brian Cox als Agamemnon ("Then every son of Troy shall die !") en Eric Bana als Hector. De lichtgewicht-rol van Orlando Bloom zal misschien veel mensen tegen de borst stuiten maar past wel heel goed bij het personage van Paris, en hoewel Brad Pitt teveel "een mooie jongen" lijkt om de oorlogsmachine Achilles te spelen vond ik hem toch in de loop van de film steeds beter worden, ook al omdat hij nergens moeite doet om zijn personage "aaibaarder" te maken (waar Hector vecht om zijn land te beschermen, is Achilles enkel op zoek naar roem). En Odysseus krijgt natuurlijk minder aandacht in een verhaal dat primair over andere helden gaat, maar Sean Bean maakt toch het meeste van zijn scènes (geholpen door een erg leuke introductie).
        Overige pluspunten zijn het prachtige camerawerk (zeker op de superbe Blu-ray), de geweldige FX, de on-Hollywoodse onsentimentaliteit (bij de inname van Troje gedragen de Grieken zich echt als beesten, compleet met zuigelingen tegen de muren gooien, vrouwen verkrachten en mannen lynchen, en de kijker blijft daarbij weinig bespaard) en de bijzonder indrukwekkende gevechten, met dat tussen Achilles en Hector als hoogtepunt – ècht spannend, ook al wist ik hoe het zou gaan aflopen. Minpunten zijn er weinig, afgezien van een enkel overdreven heroïsch moment dat Pythonesk aandoet ("I am Ajax, breaker of stones! Look upon me and despair!" – dat heeft voor mij persoonlijk ook een onaangename echo van Galadriels "All shall love me and despair!"). En de veronderstelling dat dat extra halve uur iets heeft toegevoegd qua karakterisering, die snijdt voor mij wel hout, want bij elk der personages ben ik me toch wel bewust wat hij of zij weet en waar hij of zij naar handelt... of is dat toch ook weer die achtergrondkennis?
        Uiteindelijk vind ik het toch moeilijk in te schatten: hoeveel van mijn waardering geldt het prachtige verhaal en hoeveel de filmische uitbeelding ervan? Misschien gaat mijn bericht dan ook meer over het "totaalpakketje" van de Ilias + een stukje Odyssee + Troy en kan ik elk der elementen daarvan niet los zien van de rest, maar het feit dat ik in ieder geval al niet teleurgesteld was door de verfilming (en dat ik hem twee keer in een week met volle aandacht heb bekeken) duidt er voor mij toch op dat ik dit ook onafhankelijk van Homerus een prachtige film vind met een uitstekende balans tussen psychologie, politiek en spektakel.

"Come and see a fat old man sometime!" Een jaar of tien geleden zag ik deze film voor het eerst, en toen bekeek ik hem vooral als "de film waarvoor John Wayne een Oscar kreeg". Onbegrijpelijk, vond ik toen, en dat terwijl Kim Darby niet eens een nominatie kreeg! Nu net weer herzien naar aabnleiding van de verfilming door de Coens, en ik vind hem nu eigenlijk aanzienlijk leuker. Geduld is wel een vereiste, want de film neemt zeker gedurende de eerste helft alle tijd om de personages te introduceren, maar toch verveelt hij nergens. En ik ken maar weinig westerns met zulke prachtige opnames van zulke onvoorstelbaar mooie settings.

Even de IMDB-trivia-pagina gescand. John Wayne vond Kim Darby de slechtste actrice met wie hij ooit had gewerkt (hij had liever ófwel zijn dochter Aissa ófwel, schrik niet, Karen Carpenter in de rol gezien), regisseur Henry Hathaway haatte het acteerwerk van Glen Campbell (die dus alleen maar in de film zat om een hit met de titelsong te hebben en zo de film te kunnen promoten), en Robert Duvall discussieerde zóveel met Hathaway dat Wayne dreigde hem een dreun te zullen verkopen als hij niet zijn mond hield. Grappig hoe al die wrijvingen op het doek toch vrij onzichtbaar zijn gebleven. Dit was dan ook al Hathaway's 63ste film in 37 films, dus hij zal wel hebben geweten hoe hij de teugels strak moest houden. "To be a good director you've got to be a bastard. I'm a bastard and I know it."

Zoals veel mensen hier al hebben opgemerkt zitten er eigenlijk verrassend weinig verschillen tussen de oude en de nieuwe verfilming. Dus als de Coens zeggen dat ze voor hun eigen versie terug naar het boek zijn gegaan, blijkt eigenlijk dat de oorspronkelijke scenarioschrijfster Marguerite Roberts ook redelijk trouw aan het boek moet zijn gebleven – maar daar zal Donkerwoud (die het boek heeft gelezen) meer over kunnen zeggen. En het is natuurlijk een kwestie van smaak of je John Wayne, Kim Darby en Glen Campbell (en eventueel Robert Duvall en Jeff Corey) prefereert boven Jeff Bridges, Hailee Steinfeld en Matt Damon (en eventueel Barry Pepper en Josh Brolin).

Naast voornoemde namen wil ik ook nog even aandacht voor Strother Martin, de paardenhandelaar die aan het begin van de film door Kim Darby in een hoek wordt geredeneerd. Zijn uitspraak "What we've got here is... failure to communicate!" uit Cool Hand Luke is een beroemd filmcitaat (ook gebruikt door Axl Rose aan het begin van Civil war op Use your illusion II van Guns n' Roses), maar echt onsterfelijk is hij toch als één van de twee constant kibbelende premiejagers in The wild bunch. (In één en hetzelfde jaar in zowel True grit als The wild bunch als Butch Cassidy and the Sundance Kid spelen, dat staat ook niet slecht op je CV.) Lee Marvin: "De personages die Strother speelt, zijn mensen aan wie je altijd kunt zien dat het met hen zal uitdraaien op een goedkope begrafenis."

Toen Wayne na het ophalen van zijn Oscar terugkwam bij de opnames van de film die hij toen aan het maken was (Rio Lobo) droeg iedereen op de set als eerbetoon een ooglapje – cast, crew èn paarden.

Dialogen, aankleding, camerawerk, vertolkingen en regie zijn zoals gebruikelijk bij de Coens weer piekfijn in orde, en er zit één sekwens in waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat (de scène met achtereenvolgens de boomtak, de Indiaan en de Bear Man), maar als geheel beviel deze versie me toch nèt wat minder dan de eerste verfilming, misschien wel omdat John Wayne zowel qua persona als qua spel Cogburn was terwijl ik bij Jeff Bridges veel meer het idee had dat hij Cogburn met zeer veel oog voor detail speelde. En dat deed hij prima, en ik ben ook een veel grotere liefhebber van Bridges dan van Wayne (van wie ik überhaupt geen liefhebber ben), maar als we dan toch gaan vergelijken vond ik Wayne veel overtuigender. Goede maar niet opzienbare rollen van Steinfeld en Damon, sterke rol van Barry Pepper als zijn naamgenoot Lucky Ned. Als totaaloordeel ben ik blij dat deze DVD tussen mijn andere Coens op mijn plankje staat, maar een klassieker of een topper in hun oeuvre is dit niet voor mij.

Leuke en spectaculaire actie (met name op het eind wanneer Arnie de lucht in gaat), een paar grappige one-liners (iemand laat de deur openstaan: "Hey! You born in a barn?" "Whorehouse.") en een bizarre bijrol van Charlton Heston (volgens de IMDb-trivia-pagina geïnspireerd door Marvels Nick Fury, vandaar dat ooglapje). Slim van Cameron om de comedy ditmaal bij Tom Arnold en Jamie Lee Curtis (beiden uitstekend op dreef, en Curtis ook nog eens sexy bij haar striptease) neer te leggen, dan kan Arnie daar goed op reageren en daarnaast in de actiescènes excelleren. In alle opzichten zeer geslaagd. Grappig detail: Grant Heslov (Faisil, Tom Arnolds collega in het busje) werd later een succesvolle scriptschrijver voor George Clooney (Good night and good luck, The Ides of March, The monument men) en daarna regisseur (The men who stare at goats), mooi hoe zo'n carrière zich kan ontwikkelen.

Van de eerste keer dat ik deze film zag (misschien wel 30 jaar geleden) herinnerde ik me dat dit een komedie met schrijnende randjes was, en "grappig" genoeg blijkt dit oorspronkelijk ook de insteek van Anthony Minghella te zijn geweest, maar zowel voor mij als voor hem herbergt de film uiteindelijk toch veel meer serieuze tragiek. Een mooi en ontroerend verhaal dat prachtig wordt uitgebeeld door acteurs zonder enige glamoureuze uitstraling, met snottebellen bij het huilen en het haar in de war. Prachtige film.

        Gezien op een BBC-DVD in de oorspronkelijke TV-beeldverhouding (4:3) met Engelse ondertiteling, en met als bonus een eveneens Engels ondertiteld interview met Anthony Minghella van een klein half uur plus zijn niet ondertitelde audiocommentaar bij de film. De scriptschrijver-regisseur blijkt een zeer helder pratende en lucide denkende filmmaker te zijn, uit wiens verhaal een mooi beeld oprijst van zijn ervaringen bij zijn regiedebuut, wat het betekent om ervaren en sympathieke medewerkers daarbij te hebben, en hoe een klein budget (een half miljoen) artistieke keuzes bepaalt zonder dat die de impact van een film per se nadelig beïnvloeden. Bizar detail: van vrijwel elke scène bestaan slechts 1 of 2 takes, maar aan het eindresultaat kan ik dat niet afzien, zo goed zitten de acteurs in hun rollen (en zo efficiënt heeft de crew gewerkt). Eén van de meest verhelderende en interessante audiocommentaren die ik ooit heb beluisterd.

"Oh my God, they cut off his bowling fingers!" Feitelijk een one-joke-movie die toch de hele tijd met iets nieuws op de proppen weet te komen om de interesse weer aan te wakkeren en de plot tot en met het einde vermakelijk te houden, inclusief bromance en romance. Alan Tudyk is zoals gebruikelijk hilarisch (nadat de bovenste helft van een college kid in de houtversnipperaar is verdwenen: "Are you okay?").

Tom Hanks ontdekte ik eind jaren tachtig via Volunteers op televisie, en hoewel ik niet durf te zeggen of ik die film nú nog leuk zou vinden vond ik hem tóén erg grappig, vooral vanwege de rol van Hanks als handige, goedgebekte, charmante ritselaar. Ik maakte er daarna een erezaak van om al zijn films via de videotheek te zien (ja, inclusief zijn eerste rolletje in He knows you're alone [1980] en de televisiefilm Mazes and monsters uit 1982), hoewel het me indertijd ook al opviel dat hij meestal (aanzienlijk) beter was dan de films waarin hij speelde. Toen kwamen zijn eerste serieuzere rollen en zijn Oscarnominatie voor Big, en ik hield mijn hart vast: dit klassieke geval van de clown die Hamlet wil spelen kon alleen maar rampzalig aflopen, want voor dramatische rollen was Hanks volgens mij absoluut niet "zwaar" genoeg. Enfin, toen kwamen Philadelphia en Apollo 13 en Saving Private Ryan en Cast away (voor mij nog altijd zijn beste rol), en we kunnen inmiddels wel constateren dat er maar weinig acteurs zijn die met zoveel succes de overstap van het vederlichte comedy-genre naar het serieuze tot zéér serieuze werk hebben gemaakt.
        En nu zag ik Turner & Hooch bij de kringloop staan, zo ongeveer de laatste van die vederlichte komedies die hij in de jaren 80 maakte. Indertijd had ik er hoge verwachtingen van, zowel vanwege Hanks als vanwege die boxer-achtige hondebeesten waarvan ik een groot liefhebber ben, maar uiteindelijk vond ik dit toch niet meer dan een heel middelmatig en voorspelbaar massaproduct dat vooral moest leunen op de komische chemie tussen Hanks en de hondekwijl ("It looks like you've swallowed a tennis shoe and you've got the laces hanging out"). Een flinke teleurstelling dus, maar dat was ik eigenlijk wel gewend omdat Hanks zoals gezegd meestal beter was dan de films waarin hij speelde. In de herhaling kan ik Turner & Hooch nu aanzienlijk beter hebben; kapsels, kleren en muziek zijn afgrijselijk gedateerd, en zodra ik Craig T. Nelson in een kleine rol als politiecommissaris zie voel ik aan mijn water al dat die vermoedelijk achter de schermen aan de criminele touwtjes zal blijken te trekken, maar uiteindelijk draait deze film helemaal om Hanks, en aan zijn energie, zijn mimiek, zijn charme, zijn dictie en zijn spelgemak is het hier with the benefit of hindsight eigenlijk al overduidelijk dat hij klaar was voor iets beters. En ja, ik hou zijn carrière nog steeds bij – inmiddels 42 films van hem gezien.

Dat niet duidelijk wordt wat de motivatie van de dader is vond ik ook wel een minpunt, net zoals de merkwaardige professionele ethiek van Rina – wel je assistente waarschuwen dat ze te familiair met de patiënten omgaat, maar ondertussen zelf een levensgevaarlijke patiënt bij je thuis uitnodigen om een klusje op te knappen. Of was dat het soort klus waar ze later ook Verstuyft voor nodig heeft? Beetje Basic instinct ? Hoe dan ook, ik vond het allemaal behoorlijk spannend en fraai in beeld gebracht, en de beide hoofdrolspelers overtuigen opnieuw. Marcel Hensema krijgt eigenlijk te weinig te doen, maar Sofie Hoflack maakt indruk. Knallende climax.

Indrukwekkende film die me in de "retro-futuristische" laboratoriumscènes vaak aan Jean-Piere Jeunets La cité des enfants perdus uit hetzelfde jaar deed denken, met een zeer vermakelijk plot en mooie trieste ondertonen van nostalgie en verlangen. Prima spel van Willis, gelukkig zonder maniertjes (volgens de IMDb-trivia-pagina gaf Gilliam aan Willis een lijstje met te vermijden Willis acting clichés inclusief de steely blue eyes look – je moet maar durven met zo'n ster die –naar het schijnt– gratis voor je komt werken), maar bij de hier alom geprezen Brad Pitt heb ik wel zo m'n bedenkingen : aan de ene kant is hij hilarisch, met name bij zijn scènes in de inrichting, maar aan de andere kant zie ik hem wel èrg duidelijk acteren, met al z'n drukke beweginkjes en aformismen en mimiek. Maar goed, al met al toch een zeer sterke produktie, en leuk dat een film met zo'n aparte vormgeving en zo'n somber einde toch zo'n groot commercieel succes kon worden (met dank aan de voor Gilliams doen vrij strakke vertelstructuur).

Een bekentenis : ook ik als volwassene heb hier met veel plezier naar gekeken. Of geldt dat juist als criterium voor het feit dat ik eigenlijk misschien nooit echt volwassen ben geworden? Hoe dan ook, wat ik hier zie is een film met veel motieven, of misschien moet ik het drijfveren noemen : verliefdheid, romantiek, de suggestie van sex, duisterheid, het verbodene, lichte horror, puberteit, onzekerheid, het raadsel van de antipathie van de Quileutes tegenover de Cullens, en vooral een subtiel maar sterk gevoel van spanning dat de hele film door wordt volgehouden, gebaseerd op het mysterie van de Cullens dat ik ook nog boeiend vond om te volgen toen ik al wist hoe de vork in de steel zat (en wie zou er trouwens überhaupt nog blanco aan deze film beginnen?).
        Voornaamste troeven zijn de uitstekend gespeelde hoofdrollen van twee charismatische en mooie acteurs, zij schuchter, onzeker en somber, hij wispelturig, mysterieus en intens, kortom net echte pubers. De sfeer is realistisch, de muziek heeft een pakkend themaatje (die de editor met opmerkelijk veel zelfbeheersing van de geluidsband aflaat tijdens de eerste kus), de FX zijn vrij goed geïntegreerd (van New moon herinner ik me voornamelijk dat de weerwolven er niet best uitzagen) en zitten leuke details in, zoals de kleur van Edwards ogen die verandert tijdens hun gesprek bij de microscoop, en de lekker ongemakkelijke scènes tussen Edward en Bella in het begin, met als tegenhanger de hilarische scène op het einde waarin Bella’s vader met een biertje tegenover Edward met z’n glaasje water aan tafel zit terwijl ze wachten op Bella die voor prom night de trap zal afdalen.
        Och ja, er zitten ook genoeg campy en/of cheesy scènes in : de ventilator die Bella’s prachtige haren doet opwaaien wanneer ze in het begin naast Edward komt te zitten, Edwards bizarre kuif, Carlisle Cullens dandy-achtige verschijning, de flashback in sepia met de ontmoeting tussen Jacobs Quileut-voorouders en de Cullens (in jachtkleding?!), Edward die met Bella praat terwijl hij plotseling als een uil op een tak zit, de baseballwedstrijd, en de twee groepen vampiers die als een stel Sumo-worstelaars tegenover elkaar hurken. En het conflict met de drie (of twee) “carnivore” vampieren is wat minder interessant, hoewel Cam Gigandet als James lekker onaangenaam is, maar dat doet allemaal niets af aan de charme van deze film, die ook voor kijkers in een andere dan de puberleeftijd intrigerend is.
        Herinnert iemand zich nog die fotostrip die op internet circuleerde ten tijde van de bijtacties van zekere Zuidamerikaanse spits tegenover Bakkal, Ivanovic en Chiellini? Bella: "You're fast, pale and you bite people. I know what you are." Edward: "Say it." Bella: "Luis Suarez!"

Philip Kaufman heeft zowel als scenarioschrijver als als regisseur toch een aardig resumé, met daarbij een paar films die je niet direct van binnen het Hollywood-systeem zou verwachten, dus dan is het des te teleurstellender dat hij aan een genrefilm als dit werkelijk níéts aparts of unieks of eigenzinnigs weet toe te voegen. Een indrukwekkende cast (inclusief een paar persoonlijke favorieten) in zowel grote als kleine rolletjes, sfeervolle muziek van Mark Isham, en daar eindigt het lijstje met pluspunten abrupt, want de plot wordt zó plichtmatig en met zó weinig sjeu gebracht dat het mij op het einde eigenlijk ook al niets meer kon schelen wie de dader was. Het is dat mijn huidige speler geen ondertiteling weergeeft wanneer ik een DVD op een snelheid hoger dan 1x afspeel, anders had deze film nog een stuk korter dan 93 minuten geduurd.

Tja, natuurlijk geldt voor elke romkom dat je de twee hoofdrolspelers sympathiek moet vinden omdat je anders de film beter links kunt laten liggen, maar voor Two night stand geldt dat in wel héél sterke mate omdat ze 90% van de tijd solo dan wel duo in beeld zijn. Met Analeigh Tipton heb ik niet veel (hoewel ze uitstkend speelde in Crazy stupid love) maar die doet het hier prima, en Miles Teller vond ik altijd een beetje een jongetje maar ben ik wel met andere ogen gaan bekijken sinds Whiplash. En zo heb ik me met deze film best goed vermaakt, hoewel het me wel stoorde dat bijna elke zin van Tipton een zorgvuldig geformuleerde one-liner is of op z'n minst een geestige omschrijving bevat, waardoor ik er te vaak aan herinnerd werd dat dit spontane duo niet op elkaar reageerde maar op een script waar schrijvers op hebben zitten zweten om toch maar zo leuk mogelijk uit de hoek te kunnen komen. Dat doet mijn waardering uiteindelijk geen goed. Leuker tijdens het kijken dan achteraf.

Een minimum aan plot, een maximum aan suggestie en onderhuidse spanning, en een mijnenveld van haat en liefde, aantrekking en afstoting, frustratie en woede. Ik ben nooit op zoek geweest naar verklaringen voor mogelijke symboliek in deze film: het onidentificeerbare Timoka met zijn onverstaanbare taal en zijn oorlogsdreiging is een probaat decor om de miscommunicatie en het gebrek aan wezenlijk contact des te duidelijker te laten uitkomen, de circusdwergen benadrukken de magische en mysterieuze werkelijkheid zoals Johan die waarneemt, en verder is alles geconcentreerd op het tot in die diepste diepten uitdiepen van de relatie tussen de twee zusters. De profundis – "vanuit de diepte roep ik tot u, Heer" – kijk, daar is dan toch een religieuze invalshoek.

        De zieke en "verfijnde" Esther lijkt misschien de meeste sympathie op te wekken, maar haar bemoeizucht gaat mij zó tegenstaan dat ik uiteindelijk met geen van beide zusters echte affiniteit kan voelen. Anna ligt met een man op een kamer, en Esther gaat haar daar opzoeken – waar bemóéit ze zich mee?! (Ook in het "echte leven" ben ik overgevoelig voor mensen die mij vertellen hoe ik moet leven.) Gelukkig zijn daar dan nog Johan en de lieve en guitige hotelbediende; bij de eerste moest ik vaak denken aan G.K. van het Reve's Werther Nieland die ook steeds de mysterieuze gedragingen der volwassenen probeert te duiden, en de tweede deed Roger Ebert denken aan Jacques Tati's monsieur Hulot.

        Loodzwaar, gitzwart, prachtig gespeeld en gefotografeerd, maar aan het bezwaar van intellectuele geconstrueerdheid en daardoor gekunsteldheid –iets waar je wel meer Bergmanfilms van kan betichten– ontkomt Tystnaden voor mij niet helemaal, en gedurende anderhalf uur mijn aandacht erbij houden lukt me niet.

        Voetnoot: in veel berichten hierboven wordt gespeculeerd over de mogelijkheid dat Johan niet de zoon van Anna is maar van Esther. In de gebundelde scenario's van de trilogie (ook in het Nederlands verschenen als de Ingmar Bergman filmtrilogie, Bruna 1965) heeft Bergman het al in het begin van het script van De grote stilte over Anna en "haar zoontje Johan", maar je kunt natuurlijk ook weer tegenwerpen dat Bergman in de uiteindelijke verfilming het ouderschap niet voor niets in het midden laat.