Opinions

Eigenlijk een soort Men in black-spin-off (of moet ik zeggen rip-off?) zonder interessant plot, en terwijl dat in MIB nog kon worden ondervangen door grappige monsters halen de FX hier amper het niveau van Ghostbusters. Ryan Reynolds en Kevin Bacon zijn capabele acteurs die helaas niets te doen hebben gekregen, en Jeff Bridges moet terugvallen op de good ol' boy die hij de afgelopen jaren al te vaak heeft moeten spelen. Het enige voordeel van deze one joke movie is dat hij niet te lang duurt. Zonde dat er zo weinig met al deze mogelijkheden is gedaan.

Interessant omdat het een vroege Cronenberg betreft en ik een groot liefhebber van zijn werk in de tachtiger jaren en daarna ben, maar op zichzelf vind ik dit toch niet meer dan een doorsnee-low-budget-horrorfilm. Niet saai of vervelend, maar ook niet erg goed, alsof hij het vak in de vingers probeert te krijgen door wat simpeler werk af te leveren voordat hij zich aan het serieuze werk (Videodrome, The fly, Dead ringers) gaat wijden.

Over deze film zal wel zo ongeveer alles al gezegd zijn, en ik heb hem nou onderhand toch al zó vaak gezien, maar ook de tiende maal heb ik er weer van genoten, en opnieuw herinnerde ik me hoe ik indertijd in de bioscoop hardop heb gelachen toen ik begreep wat majoor Arnold Toht (de aimabele Nazi met de afdruk van het hoofdstuk van de Staf van Ra in zijn hand) met dat martelwerktuig ging doen, net als bij het moment waarop Indy op het marktplein afrekent met zijn tegenstander wanneer die een enorm kromzwaard trekt. De scène in, op, naast, achter en onder de vrachtwagen blijft ongeëvenaard, en hoe vaak zeg ik wel niet bij mezelf wanneer ik weer zo'n betrouwbare politicus op tv zie: "Top... men." De ultieme avonturenfilm.

De extreem goede herinneringen die ik had aan mijn eerste kijkbeurt jaren geleden werden deze tweede keer niet helemaal ingelost: het prachtige landschap is minder aanwezig dan ik me herinnerde, de plot is té ondergeschikt aan de kleine en grote avonturen van de kinderen, en de manier waarop vader uiteindelijk terugkeert en het gebrek aan uitleg over het hoe en wat daarvan is enigszins onbevredigend. Maar de kwaliteiten van deze film zijn niet over het hoofd te zien: het spel van de kinderen, de uitstraling van Jenny Agutter, de prachtige rol van Bernard Cribbins als de stationschef Mr Perks, en het portret van een Engeland dat in 2022 zo mogelijk nog nostalgischer aandoet dan in 1970. Een opmerkelijk en bijzonder succesvol regiedebuut van een man die tot dan toe alleen maar als acteur bekend was.

Merkwaardig toch dat alleen xangadix (2 mei 2014) het hier heeft over Prisoners in time, een Engelse televisiefilm uit 1995 onder regie van Stephen Walker (in de BBC-serie Everyman), want daarin werd dit verhaal al eerder verteld, en het spel van John Hurt daarin deed zeker niet onder voor dat van Colin Firth hier. Uiteraard kan deze recentere verfilming ruimer uitpakken, met Colin Firths stiff upper lip, Nicole Kidman als betrouwbaar anker en Stellan Skarsgård die hier perfect op z'n plaats is met z'n sombere oogopslag en z'n precieze dictie.

        Toch mis ik iets. Ik kan me van de eerste versie ook al herinneren dat ik nergens echt dacht dat Eric Lomax zijn Japanse vijand zou gaan vermoorden, want dat zou te eenvoudig en in dramatisch opzicht te onbevredigend zijn – dat is het soort wraak dat eerder in een verhaal van Edgar Allan Poe past, terwijl het volgens mij Lomax juist gaat om het beantwoorden van vragen, om het verklaren van het waarom, om het recht in het gezicht zien van het onbegrijpelijke. Ik zat dus te wachten op een manier waarop het conflict overstegen kon worden en waarop er een verzoening met het verleden zou plaatsvinden – maar op het moment dat dat dan ook gebeurde voelde ik het niet echt, ik zag nergens het moment waarop Lomax zich bij het verleden kon neerleggen en er, nou, misschien niet vréde mee zou hebben, maar er dan toch in ieder geval een soort wapenstilstand mee zou kunnen sluiten. Hoogstens merkte ik dat de scriptschrijvers (op basis van Lomax' autobiografie) er naar streefden om een scène met zo'n verzoening te creëren, maar het deed niet ècht aan, niet overtuigend, ik kon nergens invoelen waaròm Lomax zich uiteindelijk besloot te verzoenen met zijn vijand. Ik begrijp wel dat hij hem niet vergaf om hèm gemoedsrust te geven maar om die zèlf te krijgen (door afstand te nemen van zijn haat), maar ik voelde dat besef bij hem nergens, net zo min trouwens als ik in de oudere Japanner nog de jongere kon terugzien. De emotionele klik bleef zo uit, want de afwikkeling van Lomax' inwendige strijd kwam bij mij gewoon niet overtuigend over ("O, hij heeft nu dus al besloten dat hij hem gaat vergeven?").

        Dat de film mij toch heeft ontroerd was dus in feite eerder om wat het verhaal bedoelde te zeggen dan om wat de climax mij feitelijk overbracht, in combinatie met het zoals gezegd uitstekende spel, plus het gegeven dat ik mij als kind van Nederlandse ouders die de oorlog in Japanse kampen hebben doorgebracht toch sterk bij een verhaal als dit betrokken voel.

Toch minder door gegrepen dan toen ik hem indertijd voor het eerst zag, vooral omdat de plotlijnen niet erg spannend of opwindend zijn, maar de star-spotting in deze film blijft leuk (jammer dat Virginia Madsen maar zo'n klein rolletje heeft), met Damon adekwaat, Voight en Rourke smakelijk, en DeVito die de film steelt.

Nou, ik vond het allemaal best aardig, met een stevige cast, een professionele uitstraling, aardige onderwaterscènes en een redelijk tempo. Zoals mijn voorganger al zegt ook zeer romantische muziek van John Barry met in het begin nogal wat echo's van 007, en een aardig maar overbodig bijrolletje van Alec Guiness wiens ultrakorte aanwezigheid (precies 5 minuten en 30 seconden) niet verhindert dat hij op de hoes van mijn DVD als eerste wordt genoemd. Jammer wel van die modellen, met name de onderzeeërs ogen behoorlijk als speelgoed (hoewel het uiteindelijke bovenkomen van het schip er dan wel weer goed uitziet). Goede hoofdrol van Richard Jordan, leuk om Chief Clifford uit McCloud (wie kent het nog?) in een bijrolletje te zien, en de twist op het einde deed me warempel denken aan Hergé's De schat van Scharlaken Rackham). Lang niet slecht, hoewel de film indertijd door het publiek genegeerd werd en door de critici afgekraakt (met voorspelbare metaforen die gebruik maakten van termen als gezonken en ramp).

Kleine maar krachtige film, waarbij ik me afvraag of de twist op het einde (Bill schuift Evan de schuld in de schoenen en gaat lekker genieten van het overige gestolen geld, hoewel de laatste titelkaart vermeldt dat hij toch nog gegrepen wordt) de film béter maakt (zowel vanwege de aardige vondst van het afschuiven van zijn identiteit, als vanwege het feit dat ook Bill uiteindelijk een profiteur is) of juist slechter (omdat een [walgelijke] ideologische daad uiteindelijk wordt teruggebracht tot –minstens gedééltelijk– financiële motieven – ja, wat wil Boll er eigenlijk überhaupt mee zeggen?). Maar verveeld heb ik me in ieder geval niet, zoveel is zeker, en dat is wel eens anders geweest bij een film van deze regisseur. (Overigens vinden diverse gebruikers hier het onrealistisch dat de politie niet eerder ter plekke is, maar vergeet niet dat Bill daar zelf zijn steentje aan heeft bijgedragen door als eerste daad het politiebureau op te blazen!.)

"Amusant maar nergens onder de huid gekropen, en wat mij betreft technisch ongetwijfeld indrukwekkend maar inhoudelijk zéker niet de beste animatiefilm ooit", schreef ik bijna tien jaar geleden. Nu herzien, en ik heb toch veel meer van kunnen genieten, zeker op DVD waar ik in mijn eigen tempo naar de film heb kunnen kijken. En door dat eigen tempo heb ik ook veel meer kunnen zien, bijvoorbeeld de scène waarin Rango met zijn posse een toneelstukje opvoert alvorens de huifkar met de fles te stelen: hij moet zijn medespeler opporren om de tekst te zeggen, en terwijl hij de tekst aanhoort zie je zijn mond bewegen omdat hij –acteur-cum-drama-queen tot in zijn tenen die hij is– onbewust met zijn mond de tekst zwijgend meepraat. Een klein detail dat ik over het hoofd zou hebben gezien wanneer de audiocommentaartrack me er niet op had gewezen, en zo zit de film vól met kleine grapjes op voor- en achtergrond. Een klein animatie-meesterwerkje.

Een serieuze film, half psychologische thriller, half actie, goed spel, personages die met een voorstelbaar probleem zitten, een sterke schurk (volgens mij was dit de film waarin Gary Sinise zóveel indruk maakte dat een filmcriticus iets zei in de trant van: "If Hell had a doorman, he would have the face of Gary Sinise"), de plot goed uitgewerkt, kortom als alle Hollywoodfilms dit niveau haalden zou de doorsnee filmkijker een stuk beter af zijn. Jammer van het te voorspelbare en clichématige einde met de gewelddadige dood van de schurk en de bijbehorende gemanipuleerde slotbeelden. Desalniettemin heb ik deze film al meerdere malen gezien en ben ik steeds weer tot en met de laatste seconde geboeid gebleven. Leuk ook om bij de ontvoerders al die acteurs te zien die later naar betere rollen zouden doorstromen. Maar het hart van de film bestaat toch uit de meesterlijke schaakpartij tussen Gibson en Sinise. "You're a lyin' ass dog, pal."
 

Schijnbaar was Kurosawa zó onder de indruk van de manier waarop de acteurs en actrices uit de stomme film met hun expressieve mimiek hun gemoedsaandoeningen wisten over te brengen dat hij zijn acteurs vroeg om voor deze film eenzelfde stijl te hanteren. En voor mezelf sprekend, zodra ik “in” de film zit stoor ik me absoluut niet meer aan het overdadige acteren – sterker nog, het wordt de noodzakelijke tegenhanger van de intensiteit en de “verheviging” van het onverklaarbare (en in één episode zelfs bovennatuurlijke). Overigens vindt dat “stomme-film-acteren” voornamelijk in de flashbacks en vooral de flashbacks-in-flashbacks plaats, waardoor de toeschouwer als het ware een extra obstakel tegenkomt in zijn onzekerheid omtrent waar de waarheid (de oprechtheid) ophoudt en de dramatiek (het verzinsel, de leugen, de eigen perceptie) begint. Maar ik besef goed dat daarmee de acteerstijl natuurlijk nog niet gemakkelijker te verteren wordt voor wie daar niet tegen kan.

        Redenen waarom de film ook nu nog de moeite waard is, lang nadat de onverenigbaarheid van verschillende vertelperspectieven en de onmogelijkheid om de waarheid te achterhalen gemeenplaatsen zijn geworden in films als Blow-up, The usual suspects, de Amerikaanse remake The outrage, Courage under fire en Reversal of fortune : de magnifieke tocht van de houthakker door het woud (begeleid door het Bolero-achtige muziekthema) inclusief het wonderbaarlijke spel van licht en schaduw wanneer hij (op de achtergrond) het hoofddeksel van de vrouw op de voorgrond ziet; de onwerkelijke sfeer van de hof van het gerechtsgebouw waar de hoofdrolspelers in het conflict hun getuigenis afleggen in een decor van niets dan een vloer van zand en een simpele muur; de bodem van het woud, bedekt met bladeren en takken, tijdens het shot van boven wanneer de samoerai met zijn rug tegen een boom staat en de bandiet om hem heen draait, vlak voordat de laatste hem tijdens de eerste versie van het gevecht gaat vermoorden; en natuurlijk dat enge medium met die onmogelijk hoge wenkbrauwen en die nèt te brede mond. Mooi ook hoe de bandiet van het zelfverzekerde alfamannetje van de eerste episode verwordt tot de twijfelende spierbundel van de derde episode die niet op kan tegen de sluwe vrouw die al haar verleidingskunsten inzet, en daarna tot de struikelende, kortademige en stuntelige vechtersbaas die trilt als een rietje wanneer het er op aan komt en die zijn tegenstander uiteindelijk bijna bij toeval en met meer geluk dan wijsheid over de kling jaagt.

        Centraal staat voor mij nog altijd de bedwelmende sfeer van de met elke nieuwe getuigenis toenemende onzekerheid en onduidelijkheid, en de manier waarop elke hervertelling het gegeven door een soort spiraal van toenemende claustrofobie jaagt, als een spiegeling van het gevoel van de kijker die er steeds minder van begrijpt en steeds meer gaat twijfelen aan wat hij heeft gezien en gehoord. Gemeenplaatsen, zoals gezegd, maar gemeenplaatsen die nooit hun kracht zullen verliezen zolang de mens zoekt naar een versie van de waarheid om zich aan vast te houden. Een inhoudelijk èn stilistisch briljante film waarvan de pensioengerechtigde leeftijd wel eeuwig vooruitgeschoven zal worden.

Een leuk gegeven, aardig uitgewerkt zonder de film zo goed wordt als ik hoopte (of zo beklemmend als Poe's eigen verhalen). Grootste minpunt vind ik wel dat John Cusack zich in het begin meer als een 21ste-eeuwse Oscar Wilde dan als de 19de-eeuwse Edgar Allan Poe gedraagt, maar gelukkig krijgt hij dankzij de sombere omstandigheden al spoedig een wat gematigder voorkomen en wordt hij zo niet veroordeeld tot het permanent spuien van beledigende one-liners, hoewel ik me er toch steeds bewust van blijf dat ik niet naar Poe maar naar Cusack zit te kijken. Daarnaast heeft de schurk niet zo veel te doen zodat de uiteindelijke onthulling en zijn climactische scène enigszins underwhelming zijn, maar maken de sfeervolle beelden en de fraai ogende setting (Belgrado en Budapest omgetoverd tot het Baltimore van 1849) veel goed en blijft het historische personage waar de film om draait gelukkig beter in character dan bijvoorbeeld Abraham Lincoln: vampire hunter. Al met al echter toch een film die zijn hoofdpersoon niet echt waard is.

Het boek –alweer jaren geleden gelezen, een paar jaar vóór de film– kon me indertijd maar matig boeien : de personages kwamen voor mij niet tot leven maar bleven als het ware hoekstenen van de plot, en daardoor hadden de intensiteit van de thematiek en de enormiteit van de achterliggende historische gebeurtenis niet de impact die ze zouden moeten hebben. Maar dankzij de prachtige vertolkingen van Kate Winslet en David Kross stappen de personages hier opeens van de pagina (of liever gezegd het celluloid) af en worden mensen met wie ik kon meevoelen, resulterend in een prachtige film die nu wèl bij mij aankomt. Winslet is weer ijzersterk.

        Dat Duitse personages Engels (al dan niet met een –al dan niet nep– Duits accent) spreken heeft mij nog nooit gestoord, en zo ook hier. Grappig is wel dat dat bezwaar niet op het bordje van de filmmakers gelegd kan worden, want volgens de IMDb-trivia-pagina stond Bernard Schlink erop dat de film in het Engels opgenomen zou worden toen hij de rechten ervan verkocht.

Een leuk idee dat nog eens extra cachet krijgt doordat er flink wat superieure FX aan toegevoegd is, waardoor de virtuele wereld in ieder geval niet zo'n afknapper wordt als in Tron : legacy – integendeel zelfs. Misschien staat of valt een groot deel van het succes van deze film wel met de affiniteit van de kijker met games, en daar haak ik helaas af. Ook van wéér zo'n dystopie waarvan de machtsbeluste leiders moeten worden bevochten krijg ik wel een beetje genoeg, en de jonge cast is totaal nietszeggend, maar de aardige popcultuur-verwijzingen, het hoge tempo en de redelijk aantrekkelijke visuals houden de film in ieder geval wel vermakelijk. Simon Pegg had ik qua gezicht amper herkend en qua stem zelfs helemaal niet.

Nee, deze miniserie gaat me niet de briljante klassieker van Hitchcock uit 1940 doen vergeten, maar op zichzelf is dit gewoon een uitstekende versie. De rolbezetting kan bijna niet beter, met de geweldige aristocratische afstandelijkheid van Charles Dance, de spookachtige en ijzingwekkende Diana Rigg, de gluiperige slijmerigheid van Jonathan Cake, en de even ordinaire als levendige Faye Dunaway (hier bijna onherkenbaar met haar gelifte face). Ideaal tempo (niet te vlot en niet te traag), fraai geënsceneerd zonder dat het plaatjes kijken wordt, en het verhaal is en blijft onverwoestbaar. En o ja, Emilia Fox is een perfecte... eh... hoe heet ze ook al weer? (Bekeken via de uitstekende transfer op de Dutch Filmworks-DVD uit 2007.)

Nèt niet zo leuk als ik had gehoopt (en als ik me herinnerde), maar aan de pluszijde is er een enorme rolbezetting (inclusief vier Oscarwinnaars, waaronder Ernest Borgnine die zijn beeldje maar liefst 55 jaar eerder won), een zeer innemende Mary-Louise Parker (voor anderen misschien al een zeer bekend gezicht gezien haar enorme résumé, maar voor mij een nieuwe en frisse persoonlijkheid en als bonus ook nog eens een mooie vrouw) en een regisseur die gelukkig de juiste toon treft. Voornamelijk een komedie met acteurs die een goede chemie met elkaar hebben, maar de momenten waarop diverse CIA-agenten bovenop containers door een goed gemikte granaat hun einde vinden zijn daarentegen verrassend expliciet. Degelijk vermaak. Van deel 2 herinner ik me weinig goeds, maar die moet ik misschien toch ook nog een kans geven.

Net als bij deel 1 was deze film bij herziening toch aanzienlijk leuker dan ik me herinnerde. Meestal is het andersom en vormt de tweede kijkbeurt een serieuze teleurstelling, maar John Malkovich is weer erg grappig (net als Mary-Louise Parker trouwens), Anthony Hopkins en Byung Hun Lee zijn welkome aanvullingen, en de algehele mix van actie, chaos en humor komt ook nu weer uitstekend uit de verf. Jammer dat het bij deze twee delen is gebleven.

Deze DVD kocht ik indertijd heel goedkoop in een tweedehandswinkeltje vanwege de regisseur, de hoofdrolspeelster en de belofte van een aardige thriller. Als bonus bleek de mij totaal onbekende mannelijke hoofdrolspeler eigenlijk een verrassend charmante verschijning te zijn, en des te effectiever de schok toen hij net zo gemakkelijk naar de cold-blooded killer-modus kon gaan (zoals Roger Ebert zegt, "like James Spader, the good looks come with a warning" – dat is natuurlijk de James Spader van de jaren 80 en 90, niet die van The blacklist). Inmiddels heb ik Cillian Murphy in een dozijn andere films gezien (inclusief zijn vijf rollen bij Christopher Nolan) en weet ik wel dat hij uitstekend kan acteren, maar het blijft toch een prettige verrassing dat hij bij herziening van Red eye nog altijd even onaangenaam is. Wat helaas eveneens is gebleven is de scheiding in deze film tussen de sterke psychologische thriller van de eerste helft en de teleurstellende Psychopatische-Moordenaar-Met-Mes-Achtervolgt-Meisje-In-Huis-finale, en dat verpest toch wel veel van de film.

"I give up. This whole thing is very Russian." Eerlijk is eerlijk, de kapsels en de muziek getuigen van de jaren tachtig (hoewel nog lang niet zo erg als sommige ècht glitzy produkten uit die periode), maar de uitstekende vertolkingen van de twee hoofdrolspelers, de prima schurk, de amusante bijrollen van acteurs en actrices die soms nog zouden doorgroeien (Larry Fishburne, Gina Gershon) en die soms gewaardeerde cultfiguren zouden blijven (Brion James, Pruitt Taylor Vince), de sfeervolle fotografie, humor die binnen de perken blijft, het nog altijd stevige geweld qua vuurgevechten en achtervolgingen, en bovenal het straffe tempo dat Walter Hill (hier nog op de toppen van zijn kunnen) aan de rolprent oplegt – al die elementen tezamen maken hier eigenlijk een bepaald sterke genrefilm van die ook na meerdere kijkbeurten overeind blijft. En trouwens ook geen romantische beslommeringen, en bij het afscheid ook geen sentimenteel "You know what? You're all right!"-verzoeningsmoment tussen Oost en West, ook dát is verfrissend.

Een intrigerende premisse met een droomcast, maar op het einde stort de film een beetje in wanneer De Niro's vervloekingen vanaf het podium eigenlijk alleen maar een beetje lachwekkend aandoen; de clou (eigenlijk meer een twist) komt een beetje uit de lucht vallen en arriveert ook te laat, en bovendien wordt er eigenlijk niets mee gedaan, zodat ik na afloop vooral met het gevoel van een anti-climax blijf zitten. En zou Simon Silver echt gedurende zijn lange carrière nooit en nergens met z'n nep-blindheid door de mand zijn gevallen? Een volle ster minder omdat het salaris voor de sterren kennelijk zó hoog was dat de filmmakers zich niet eens meer fatsoenlijke belichting konden veroorloven : zelden zo'n donkere film meegemaakt, bij sommige scènes kon ik niet eens zien waar ik naar geacht werd te kijken, en dat terwijl Buried zo'n uitstekend uitgevoerde film van deze regisseur was.

Het begint allemaal nog wel goed met een inventieve insteek en aardige FX (de ijsbeer, de sneeuwmannen, de verkleinde Rock), maar op een gegeven moment biedt de plot niet veel nieuws meer, en door de matige gevechtsscènes, het moralistisch sausje over beslissingen die mogelijkheden zijn en de veel te lange speelduur zakt de film steeds meer in. De vertolkingen zijn nog wel aardig, met Chris Evans die geknipt voor zijn rol is en J.K. Simmons die er vol voor gaat, maar uiteindelijk vraag ik me toch af wie er kan hebben gedacht dat dit een goed idee was. Als Dwayne Johnson inderdaad 50 miljoen dollar voor deze rol heeft gekregen (zoals Wikipedia vermeldt) zou het hem sieren wanneer hij deze flop op zijn fatsoen trekt en tenminste een déél van dat achterlijke salaris terugbetaalt.

Tjonge jonge – zes maanden door de ruimte reizen om een mythische planeet te bereiken, en dan niets beters weten te verzinnen dan een confrontatie met het endoskelet van de T-101! Een intrigerend uitgangspunt over de mogelijkheid van het koloniseren van Mars verzandt in een simpel thrillertje over wie er gaat overleven en wie niet, hetgeen mij totaal Siberisch laat wanneer zowel de acteurs als de personages als de vertolkingen zo oninteressant zijn, met saaie dialogen, een obligaat maar nergens serieus uitgewerkt filosofisch laagje (Chantilas' spiritualiteit versus Burchenals materialisme), opdringerige en overdreven heroïsche muziek, en minstens één Pythonesk-lachwekkende sequens wanneer de landingscapsule als een gigantische duiventros over het oppervlak van Mars stuitert (ik verwacht steeds de stemmen van Terry Jones en Michael Palin te horen: "Ow!" "Eee!" "Aah!"). Een extra ster voor de fraaie en soms zeer overtuigende visuals (gedeeltelijk tenietgedaan door de sfeer van gedateerde seventies-televisie-SF aan boord van het schip) en de aanwezigheid van twee elementen die tot mijn verbazing in latere SF-films weer op zouden duiken: de vraatzuchtige kevers (die mij sterk deden denken aan de allesverslindende insecten uit de remake van The day the earth stood still [2008]) en de manier waarop Bowman aan haar "ruimtekabel" de zwevende Gallagher binnenhaalt (Jessica Chastain en Matt Damon in The Martian!). Maar verder... nee, het enige moment waarop deze film ècht spannend wordt is wanneer de prachtige Carrie-Anne Moss opeens in een topje gaat rondlopen.

Ooit kocht ik het boek The great movies van William Bayer uit 1973, en hoewel je kunt discussiëren over zijn keuze zijn de stukken die hij bij elke film schreef zó enthousiasmerend dat ik per se elke titel uit de twaalf categorieën met elk vijf films wilde zien. Eén van de vijf westerns uit dat boek was Red River, maar die zag ik in de tijd dat ik nog niet bovenmatig in westerns geïnteresseerd was, dus de herinnering daaraan is al weer ver weggezonken.

        Aangezien ik noch van John Wayne noch van Montgomery Clift een fan was ben ik er in de loop der jaren ook goed in geslaagd om aan het herzien van deze film te ontkomen, maar sinds ik een steeds groter liefhebber van westerns (en trouwens ook van Howard Hawks) ben geworden vond ik dat ik deze film gezien z'n enorme reputatie toch maar eens een tweede kans moest geven. En tot mijn verbazing heeft deze film mij als een ware stempede stormenderhand veroverd – ik ben een groot minnaar van "oude" films, maar zelfs mij overkomt het maar zelden dat ik een film van pensioengerechtigde leeftijd op driekwart van de speelduur zó spannend vind dat ik gewoon benieuwd ben hoe hij af gaat lopen. Veel verhaallijntjes, veel personages, veel spanningsbogen, wellicht moet ik deze film nu nogmaals zien om hem ècht op waarde te kunnen schatten, maar vooralsnog ben ik zeer onder de indruk. Als er ooit een western "epic" mocht heten, dan zeker ook déze. (En noch Wayne noch Clift was in mijn beleving ooit beter.)

        Een gemiste ervaring waar ik jaloers op ben : hoe moet het zijn geweest om deze film in 1948 in een spiksplinternieuwe kopie in de bioscoop over je heen te krijgen?

        Overigens is er hier veel commentaar op het suffe einde. Volgens Bayer vertelde scriptschrijver Borden Chase in een interview dat hij voor zijn oorspronkelijke verhaal een heel ander einde had geschreven: John Wayne zou aankomen in Abilene, daar zou hij ernstig gewond raken in een vuurgevecht met John Ireland, en daarna zou hij een showdown met Montgomery Clift hebben, een half dozijn schoten afvuren en in elkaar zakken op een manier die duidelijk maakte dat hij stervend is. Clift en Joanne Dru nemen hem dan mee naar de overkant van de Red River, zodat hij in zijn geliefde Texas zou kunnen sterven. Maar Hawks wilde niet dat Wayne doodging, met als resultaat het huidige einde waarin Dru als een soort schooljuf de vechtende jongens uit elkaar haalt. Ik ben het ermee eens dat dat geplande einde veel beter zou zijn geweest, maar aan mijn persoonlijke waardering van de film doet dat niets af: de huidige laatste paar minuten verpesten voor mij in geen enkel opzicht het plezier en de opwinding van de eerste twee uur. Gewoon even een niet serieus te nemen misstap die de kracht en de diepte van de rest van de film onverlet laat en mijn waardering qua sterren dan ook niet beïnvloedt.

        Zie overigens ook de uitstekende review van The One Ring op 29 november 2008.

Spannende en intense spionagefilm waarin het nooit helemaal duidelijk wordt gemaakt in hoeverre de twee hoofdpersonen het achterste van hun tong laten zien – noch tegenover elkaar, noch tegenover hun bazen, noch tegenover de kijker. Dat ikzelf niet precies weet hoe de vork bij beide personages in de steel zit (of ben ik daarin de enige?) maakt de film intrigerender en spannender, maar soms ook moeilijker te volgen (bijvoorbeeld wanneer ik me afvraag waarom iemand op een bepaalde manier handelt, wat zijn of haar motivatie precies is en wat hij/zij probeert te bereiken). De hoeveelheid geweld waaraan Jennifer Lawrence (onder anderen) wordt blootgesteld gaat behoorlijk ver en maakt hier voor mij een af en toe tamelijk onaangename kijkervaring van, maar tegelijkertijd heb ik niets dan bewondering voor haar spel hier. Wat mij betreft had ze hier wel een Oscarnominatie voor verdiend, maar als ik bij de Awards-pagina van deze film bij IMDb kijk zie ik als eerste dat ze van de Alliance of Women Film Journalists een EDA Special Mention Award heeft gekegen als Actress Most in Need of a New Agent. (Het kan nog ranziger: bij de Golden Schmoes Awards won ze een Golden Schmoes in de categorie Best T&A of the Year.)

De cliché's worden aardig uitgewerkt, de typetjes zijn goed ingevuld en stevig aangezet, de spanning wordt prima opgebouwd en de schokeffecten komen mooi onverwacht. Fraai camerawerk, een geweldige plottwist (dus dáárom verscheen die dealer/arts steeds tussendoor bij verschillende personages in het motel: om "in het echt" na het ongeluk te kijken of hij ze nog kon redden, en daarom probeerde hij Gretchen ook te zoenen), goed spel, altijd leuk om Michael Ironside en Eric Mabius te zien, en al met al anderhalf uur uitstekend mee vermaakt (en dat reeds meerdere malen). En het eerdere Dead end heb ik niet gezien, dus heb ik ook geen aanleiding om Reeker vanwege een "Aha-Erlebnis" minder sterren te geven : ****.

Op zich geen slechte film, met een aardig heist-plot in een gevaarlijke situatie, lekker creepy achtervolgers, redelijk fraaie fotografie (met name in de onderwater-scènes) en als bonus de altijd vermakelijke J.K. Simmons als, wel, J.K. Simmons. Het gebrek aan interessante acteurs binnen het team is echter een fatale fout waardoor deze film helaas nergens het niveau van dertien-in-een-dozijn overstijgt. Ik ken de regisseur van de vijfde Final destination-aflevering, maar ik weet niet of zijn carrière zich nog gaat herstellen van een commerciële flop als deze (volgens Wikipedia kosten $77.5 miljoen, opbrengst 2.2).

Het gegeven van klonen is onderhand al bijna old-skool, maar dat het hier met Reeves' eigen gezin moet gebeuren geeft de film wel een aparte insteek. Bovendien bleef ik tot het einde toe benieuwd naar de afloop, en van hoeveel moderne actiefilms of thrillers kan ik dat tegenwoordig nog zeggen? Ik zou bijvoorbeeld ook niet raar hebben opgekeken wanneer de filmmakers het zo hadden geregeld dat Reeves zichzelf op de één of andere manier had moeten opofferen, verhaaltechnisch om zijn gezin uit de handen van de bad guys te redden maar thematisch als sanctie voor zijn hubris. Uiteindelijk wordt het probleem vrij simpel maar niet onelegant en eigenlijk best bevredigend afgewikkeld, zodat ik hier toch een ruime voldoende aan kwijt kan. En ik heb niet eens naar de fast-forward-knop geloerd. (Wel naar Alice Eve trouwens – wie zou haar nou níét willen klonen?)

Onzin, maar extreem amusante onzin.

Wie vindt dat deze film horror of spanning ontbeert, of wie vindt dat de games beter zijn (alsof dat relevant is), of wie niet begrijpt dat je een film als deze vaker dan één (of twee… of drie…) keer kan zien, die hoeft hier niet verder te lezen.

Zojuist voor de, jawel, achtste keer gezien, en hij gaat nog steeds niet vervelen. Tuurlijk, het zijn clichékarakters, en ik heb overigens ook niets met zombies, maar alles in deze film klopt: de personages zijn precies goed (en "vet" genoeg aangezet), allemaal precies herkenbaar genoeg en heel goed hun functies vervullend, de "Hive" vormt een fraai doolhof, visueel ziet het er allemaal buitengewoon mooi uit met al die verschillende tinten blauw, de muziek is perfect, en hoewel ze zeer onsexy laarzen draagt is Milla Jovovich ideaal voor haar rol. En de "grid corridor" zal me nog lang bijblijven.

Roger Ebert heeft wel een vraagje bij die scène. De leider van de troep slaagt er de eerste twee keer in om de dodelijke laser (als het dat is) te ontwijken, maar is de derde keer natuurlijk kansloos. Maar, zegt Ebert, als je dat "laser-rooster" niet kunt ontwijken, waarom stuurde de Red Queen de eerste twee keren dan zo'n simpel laserstraaltje, waarom kwam ze niet meteen met dat rooster op de proppen? "Heeft die gang misschien gevoel voor humor?" Totaal irrelevant: het laserrooster verscheen pas de derde keer omdat het zo een uitstekende scène opleverde.

Voor mij nog steeds het beste deel uit de reeks omdat het zo strak en zo compact is, maar het is vooral ook een geweldige aanzet tot een reeks die voor míj nog steeds (tot en met het –op het moment van schrijven meest recente– vierde deel) leuk is.
 

Mooie zuigende rol van Kim Coates als Bennett, mooie nietsdoende babe (Kacey Barnfield als Crystal), mooi gevecht met de Axeman in het doucheblok (maar helaas is dat wat te snel voorbij), en een aardige schurk (Shawn Roberts als Wesker) die op het einde helaas wat te veel in Agent Smith-modus gaat (bijvoorbeeld hoe hij zijn dialoog intoneert). Al met al niet briljant maar toch zeker onderhoudend, niet zo goed als delen 1 en 3 maar wel ongeveer op het niveau van deel 2... vind ik althans. Het biedt natuurlijk niet veel nieuws meer, maar het blijft een leuke serie om te volgen, getuige het feit dat de film afgelopen is voor ik het doorheb en ik me zelfs bij het cliché van "kleine groep met personages met heel verschillende karakters zit vast in kleine ruimte" geen seconde heb verveeld.

En zo breidt de serie zich niet alleen verhaaltechnisch maar ook geografisch uit: in deel 1 brak de epidemie uit in de Hive, in deel 2 in heel Raccoon City. Hoewel niet zo verrassend en compact als het origineel, hoeven de makers zich voor dit vervolg toch ook zeker niet te schamen. Een film met een vrouwelijke actieheld die echt ass kan kicken is nog altijd leuk en apart, en Nemesis is een aardig monster (met een ontroerende link naar Matt uit deel 1). Bovendien krijgt deze film een extra ster vanwege Sienna Guillory – ik kon m'n ogen niet van haar af houden.