Opinions

Onderhoudend, vanwege de onduidelijke opbouw (waar moet het allemaal precies heen?) en het innemende spel van de twee hoofdpersonen. Jammer dat de climax vanwege geldgebrek nogal afgeraffeld werd, en de muziek paste er ook niet echt bij. Toch een leuke film.

Zeer goede herinneringen hieraan, maar de herziening valt tegen: de romance tussen de twee titelpersonages-op-leeftijd blijft ontroerend (mede dankzij de prachtige vertolkingen van de leads), en Connery en Williamson hebben ook chemie, maar Lesters gebruikelijke ironische / komische / satirische / ontnuchterende benadering laat de film teveel op twee gedachten hinken. Leuke bijkomstigheid is dat de supporting-cast een enorme rij beroemde namen bevat (waarbij Ian Holm helaas slechts in één enkele scène te zien is), en op haar 47ste heeft Audrey Hepburn nog niets van haar onaardse schoonheid verloren, zodat ik morgen of overmorgen wellicht toch weer positiever over deze film ga denken, maar tijdens het kijken zelf bleef ik steeds op mijn honger zitten.

Jaren-20-gangsters hebben sowieso niet echt mijn warme belangstelling op celluloid, en als het dan ook nog een parodie betreft... Maar, eerlijk is eerlijk, dit is een aardige muzikale komedie, gladjes en rijk geproduceerd met fraaie kostuums, lekkere muziek, chique kostuums en een geweldig set-design (de nachtclub die opeens in een revival meeting-ruimte verandert!). Producent en hoofdrolspeler Sinatra is de nominale ster, maar zoals wel vaker heeft hij zich omringd met scene stealers die de beste momenten voor zijn neus wegkapen, zoals Dean Martin die hem inmaakt met een spelletje pool, Bing Crosby met zijn extreme welbespraaktheid en vooral Sammy Davis Jr met zijn geweldig explosieve Bang! Bang!-choreografie. Ook Peter Falk zou hierbij genoemd kunnen worden, maar persoonlijk vind ik zijn onleuke Italiaanse-gangster-act zó overdreven dat zijn scènes (en dat zijn er nogal wat) bijna niet om dóór te komen zijn. Een vrij lullig einde ook, met dat trio Kerstmannen, maar ja, het mag überhaupt een klein wonder heten dat de film nog zo gepolijst de bioscopen heeft gehaald, gezien de getroebleerde produktie (tijdens de opnameperiode werd eerst JFK vermoord en daarna Frank junior gekidnapt). Mooie heldere DVD-transfer met aardig audiocommentaar van diezelfde Frank junior.
        Ik weet trouwens nog dat er jaren geleden veel ophef was over de billboard-reclame van een pizzabakker waarbij een (uiteraard vrouwelijk) model een pizzadoos strategisch voor haar ontblote lijf hield, met daaronder de tekst "De lekkerste doos van Nederland!". Wat dan wel niet te denken van Dean Martin die van een serveerster het zoveelste goedgevulde blikje vol geld voor liefdadigheid krijgt en haar dan toevoegt: “Honey, you do have the busiest can in the place” ?

Het enige dat ik me nog van een kwarteeuw geleden herinnerde waren Alan Rickmans schaamteloze scene-stealing ("Shut up, you TWIT!") en Morgan Freemans bijbaantje als verloskundige, een scène die me bijstond als lang, bloederig en dramatisch maar die in de praktijk ongeveer een minuut bleek te duren, dus dat betekent dat van de overige 140 minuten alleen nog maar de indruk van good clean fun was overgebleven, niet echt een compliment voor de film. Bij het herzien bleef alles gelukkig nog steeds dik vermakelijk, met een mooie Mary Elizabeth Mastrantonio, een redelijk atletische Kevin Costner en een bijzonder waardige Morgan Freeman, maar zonder Alan Rickman zou dit toch een vrij middelmatige jaren-veertig-avonturenfilm zijn geweest. We zullen hem nog missen.

Gelukkig niet zo'n dramatische remake als van die andere Schwarzenegger-klassieker Total recall. Ja, ik weet het wel, vergelijken is uit den boze, maar Paul Verhoevens origineel zit nu eenmaal op mijn netvlies gebrand, dus Peter Weller en Ronny Cox en Miguel Ferrer blijven toch steeds voor mijn geestesoog opduiken tijdens het kijken naar deze remake. Maar goed, allemaal dus niet slecht, hoewel ik me afvraag waarom ze met al die topnamen in de cast niet ook nog een betere acteur voor de rol van de geweldige Kurtwood Smith hebben gekozen. Het voornaamste verschil lijkt te zijn dat Murphy anno 2014 nog herinneringen aan en een band met zijn gezin heeft, en zo krijgt zijn vrouw ook een grote rol in de plot, maar verder maakt dat eigenlijk weinig verschil. Samuel L. Jackson mag lekker los gaan, Jennifer Ehle is nog net zo mooi als tijdens Pride and prejudice 20 jaar geleden, en ik heb me in ieder geval niet verveeld... maar daar stoppen de complimenten. Feitelijk overbodig vanuit elk ander dan een commercieel oogpunt. En waar is Verhoevens zwarte humor in 's hemelsnaam gebleven? Het origineel stijgt met terugwerkende kracht nog in mijn achting, als dat mogelijk zou zijn geweest.

Mooie en ontroerende film over liefde op leeftijd waarin het naturel van Beppie Melissen perfect hand-in-hand gaat met de charme van Sabri Saad El-Hamus. Ook mooie bijrollen van Ingeborg Elzevier en Nazmiye Oral, maar de ééndimensionale reacties van de dochters zijn er een beetje teveel aan – persoonlijk zou ik bij "O mam, echt, je bent niet goed snik!" al de deur achter me hebben dichtgetrokken. Desalniettemin een lieve en perfect geacteerde film die misschien vooral een ouder publiek zal aanspreken. En waarom Timo een vervelend jongetje zou zijn is mij totaal onduidelijk, maar ik ben misschien bevooroordeeld omdat de jonge acteur en de oude Thornhill dezelfde voornaam hebben.

Earl Slick (1952-) speelde op veel platen mee, maar is vooral beroemd als de gitarist die David Bowie terzijde stond op diverse tours en op albums als Young Americans, Station to station, Reality en The next day. Als zodanig is hij de juiste man voor de presentatie van deze documentaire over de rol en het belang van "sidemen" (en –women), de muzikanten die sterren bijstaan op het podium en/of in de studio. Aan bod komen Bernard Fowler (zanger bij de Rolling Stones), Wendy (Melvoin) & Lisa (Coleman) uit de Revolution van Prince, Crystal Taliefero (multi-instrumentalist in de band van Billy Joel), Crystal Røvél Torres (zangeres en trompettiste bij Beyoncé) en Steve Cropper (gitarist van Booker T & the MG's), maar ook horen we een paar "werkgevers" (de vier overgebleven Stones, Joel) en een aantal collega's (David Porter, Eddie Floyd, Mike Garson).

        Slick zelf heeft het dunne en enigszins uitgemergelde uiterlijk van de ex-junkie (ik moet zelf steeds aan Sam Rockwell denken), maar zijn hersenen werken nog net zo goed als zijn gitaarspelende vingers, hetgeen maar goed is ook, want voor hem en zijn collega's is de steeds terugkerende vraag: wat als je na een luxe tour thuiskomt en de telefoon blijft stil in de dagen erna... of de wéken... of de máánden... En ook wanneer artiesten op je vertrouwen en zelfs leunen is er toch altijd de onzekerheid of je de volgende keer óók weer mee op tournee mag, zoals zelfs geldt voor Bernard Fowler die toch al heel wat jaartjes met Jagger en de Stones werkt. Iedereen heeft een andere oplossing voor dat eeuwige probleem van de sideperson : Taliefero is professor aan de Indiana State University en helpt daar jonge muzikanten in de business hun weg te vinden, Wendy & Lisa zijn zeer succesvolle componisten van muziek voor films, televisieseries en shows, en Steve Cropper heeft een aardig appeltje (zeg maar boomgaard) voor de dorst in de vorm van zijn royalties voor alle hits waaraan hij heeft meegeschreven. Op het einde van de documentaire zit Slick zèlf (die naast de muziek nog iets met zijn gevoel voor "alternatieve mode" probeert te doen) echter nog steeds te wachten...

        Een uiterst boeiende documentaire over muzikanten die normaliter niet in de schijnwerpers staan. Slick heeft een zeer reële blik op zijn rol: hij helpt de artiest om diens visie te verwerkelijken en krijgt in ruil daarvoor geld, een redelijk goed leven en erkenning (“Respect for what we bring to the table is what we sideys live on”), maar hij vergeet nooit dat het niet zíjn naam maar die van Bowie op de affiches is, en daar schikt hij zich naar: “Personality, yes. Ego, no.” Wat is het alternatief? Zelf een ster of op z'n minst een succesvolle frontman worden? Maar als je daarvoor niet de composities, de visie, het uiterlijk of de contacten hebt... Bernard Fowler blijft dat in ieder geval proberen.

        Mooiste moment : Cropper die na al die jaren nog tot tranen toe ontroerd is als hij over Otis Redding praat. (Overigens is Rock 'n' roll guns for hire op 1 maart 2018 door Canvas in de volledige versie van anderhalf uur uitgezonden, maar hoewel Crystal Taliefero wel in de band van Bruce Springsteen heeft gespeeld was er in de hele documentaire geen glimp van de Boss te bekennen.)

Volgens de beschrijving op Comedy Central zou deze film hetzelfde doen voor "80's rock anthems" als Mamma mia deed voor de liedjes van ABBA, maar zonder echt een fan van onze Zweedse vrienden te zijn luister ik toch duizend keer liever naar The winner takes it all dan naar I want to know what love is. Inderdaad, hier spreekt (schrijft) iemand zonder enige liefde (nostalgisch of anderszins) voor wat de jaren 80 aan hair-metal of aanverwante pop uitbraakte, dus ik begon al met een flinke achterstand aan deze film, en de twee charismaloze hoofdrolspelers hielpen niet om mij milder te stemmen. Gelukkig geeft Tom Cruise zoals gebruikelijk weer alles en stelt Paul Giamatti nooit teleur, en op de vormgeving is weinig aan te merken, dus ik heb me hier toch manmoedig doorheen geslagen, maar zo leuk als de soundtrack begon (met Guns n' Roses) werd hij daarna nergens meer, en affiniteit met die muzikale periode lijkt me toch wel een pré om van deze film echt te kunnen genieten.

Een perfecte actiefilm, en wat mij betreft één van de zeer weinige die het niveau van ijkpunt Die hard aantikken. Actie, humor, dialogen, cast, tempo, personages en de chemie tussen Cage en Connery, alles klopt hieraan wat mij betreft.

        Opmerkelijk: deze film kwam 7 jaar vóór de eerste Pirates of the Caribbean uit, maar Hans Zimmers muziek hiervoor klinkt al als een blauwdruk voor die latere film (zoals mijn voorganger ook al opmerkt, en hij zal daarin wellicht niet de eerste zijn). Eigenlijk wel een beetje ontnuchterend dat een score die zó beroemd is geworden eigenlijk al jaren daarvóór in gebruik was genomen.

Elton John was de grote muzikale held van mijn jeugd, en nog altijd draai ik de platen uit zijn hoogtijdagen (1970-1977) met veel plezier (evenals zijn drie platen vanaf 2001 trouwens). Hoe nu objectief of zelfs maar súbjectief over deze film te oordelen? Een geweldige vertolking van Egerton, een net zo geweldige rol voor Matthew Illesley als de kleine Reggie, een lekker nare Richard Madden, bijzonder knap hoe de teksten van Taupin al dan niet "verdraaid" zijn ingezet om de plot te illustreren (I want love, The bitch is back, Saturday night's alright for fighting), en een brok in m'n keel wanneer de grote hits aan de beurt komen. Na de aangrijpende kijkbeurt in de bioscoop kan ik misschien pas een iets nuchterder oordeel geven wanneer ik hem later in rustiger omstandigheden (thuis in de Blu-ray-speler) kan herzien.

Een prima prequel die op een slimme manier aansluit op het begin van Episode IV: a new hope, maar voor mij heeft hij niet helemaal meer de glans van de eerste kijkbeurt. Felicity Jones maakt haar status als heldin die de plot moet "voortduwen" soms wèl maar soms ook níét waar (haar peptalks zijn niet altijd even sterk), en Diego Luna overtuigt mij met zijn babyface geen moment als koelbloedige actieheld. Riz Ahmed is daarentegen zeer geloofwaardig als Bodhi Rook, Ben Mendelsohn is een lekkere schurk en K-2SO is een redelijke C-3PO, maar Chirrut en Baze doen dan weer een beetje geforceerd aan als super-samoerai-commando's, dus al met al is de cast een beetje een mixed bag. (Over Mads Mikkelsen natuurlijk geen kwaad woord.) Met de actie is gelukkig niets mis (inclusief een spectaculaire botsing van enorme ruimteschepen), en de set waar Krennic met Darth Vader praat is indrukwekkend, dus uiteindelijk scoort Rogue One nog ruimschoots een voldoende, maar op de een of andere manier heeft deze spin-off niet meer de impact van de eerste keer dat ik hem zag. Misschien verlang ik teveel terug naar Daisy Ridley (alles in het nette natuurlijk).

Vermoedelijk omdat ik enkele dagen eerder Satyricon had herzien, viel Roma toch een tikje tegen. Alle gebruikelijke Fellini-ingrediënten qua kleur, drukte, muziek, personages en vitaliteit waren aanwezig en functioneerden ook naar behoren, maar om de een of andere reden pakte het mozaïek me niet zoals ik had verwacht. Misschien over een tijdje nog maar eens op herhaling laten gaan.
        Overigens herinnerde ik me van de eerste keer dat ik deze film zag (dertig jaar of langer geleden) merkwaardig genoeg níét het eten op straat, de revue, het bordeel of de modeshow, maar wèl (en alleen) de vervagende fresco's. Kennelijk zat daar tegelijkertijd een magie (van de ontdekking) en een tragiek (van het verdwijnen van zoiets wonderbaarlijks) in die mij tot op de dag van vandaag zijn bijgebleven.

Mooi spel van Washington die zijn personage steeds de dunne grenzen tussen rigiditeit en humor, intelligentie en onhandigheid, introvertie en onverzettelijkheid, integriteit en zelotisme laat opzoeken. Zijn geweldige vertolking is voor mij de voornaamste reden om deze film zo hoog te waarderen, want zijn te plotse morele ommekeer en de onduidelijke motivatie van het personage van Colin Farrell laten de film in het laatste deel enigszins ontsporen, waardoor ik achterblijf met het idee dat Israels complexe karakter eigenlijk een betere en verdere uitwerking had verdiend.

Ondanks alle goede bedoelingen en het evidente plezier aan beide kanten van de camera heb ik dit nooit echt fantastisch en/of enorm grappig gevonden, daarvoor heeft de plot te weinig vlees, maar zowel het spel van, als de chemie tussen, Douglas en Turner is uitstekend, en dat maakt hier uiteindelijk toch wel een aangenaam tijdverdrijf van. "Dammit man, the Doobie Brothers broke up! Shit! When did that happen?"

Hieraan begonnen omdat ik van deze regisseur Heartbreakers (2001) zo leuk vond. Dít is wel even wat anders, maar af en toe toch heel vermakelijk, bijvoorbeeld de leeghoofdige naïviteit (en het aanstekelijke enthousiasme) van de titelpersonages, de agressie van Heather Mooney (uitstekende rol van Janeane Garofalo), Kudrows sollicatiepogingen en de over-the-top-momenten op de reünie. Jammer dat die reünie zelf verder nogal tam is en vol voorspelbare personages en ontwikkelingen zit, en het doet ook enigszins ongeloofwaardig aan dat de aantrekkelijke en welgevormde blondines Sorvino en Kudrow geen van beiden aan een man zouden kunnen komen. . . maar wat maakt het uit.

De film als geheel is qua plot niet erg dwingend, maar de individuele scènes zijn ijzersterk en spannend: de scène onder de brug, de achtervolging door Nice, het amfitheater in Arles, de operatie van De Niro en het spookrijden dwars door Parijs. Daardoor blijft de film toch boeiend, hoewel helaas juist de laatste "set piece" (de ijsbaan) dan weer niet zo geweldig is. En de scène in het café met De Niro en Reno nadat Skarsgard ze heeft bedrogen komt op mij altijd enigszins ridicuul over: effe filosoferen, dít kan het niet zijn, dát kan het niet zijn... dus moet de vork zó en zó in de steel zitten... en we zijn eruit! De scenarioschrijver wist het kennelijk ook even niet meer. Maar goed, al met al dus toch een leuke en spannende film vanwege de details. "Now if you don't mind, I'm gonna pass out."
 

"You have no fireside? How do you listen to the President's speeches?" Niet zozeer een Marx Brothers-film alswel een klassieke klucht met de Marx Brothers in de hoofdrollen, en als zodanig best vermakelijk.

Inmiddels heb ik deze film vaak genoeg gezien om niet meer te letten op de "gimmick" (die me sowieso nooit aangetrokken of aangestoten heeft), en dan valt het me op hoe moeiteloos Rope ook qua plot, camerawerk, sfeer en vertolkingen overeind blijft. Zoals gebruikelijk een superbe vertolking van James Stewart (eerst pesterig en sardonisch, later oprecht en betrokken) bij wie je bijna ín de hersenpan kunt kijken bij zijn pogingen om de verschillende puzzelstukjes aan elkaar te passen, maar ook alle bijrolspelers geven warme en levendige vertolkingen (hoewel één rol nèt wat minder levendig is, maar dat zullen we de acteur in kwestie maar niet kwalijk nemen). Een perfecte cast, ook voor de kleinere rollen (inclusief de gepikeerde huishoudster, de rechtschapen vader en de babbelzieke tante), maar John Dall als de koele – wat zeg ik? íjskoude kikker Brandon springt eruit. Prachtige pakken, met Stewart in het grijs, Phillip in het bruin en Brandon in gloeiend blauw.

        Gezien op de fraaie Blu-ray met een 32 minuten lange documentaire uit 2000 met scriptschrijvers Hume Cronyn en Arthur Laurents, acteur Farley Granger (Phillip) en Hitchcocks dochter Pat, waarbij uiteraard de "ondergeschoven" homoseksualiteit en de extreem lange takes met alle bijbehorende problemen aan bod komen. Tevens veel behind-the-scenes-foto's (o.a. van bezoekers Joseph Cotten en Ingrid Bergman) en een zéér aparte trailer. En wat een fantastische titel had deze film in Frankrijk : Cocktail pour un cadavre !

Ik ben een groot liefhebber van sixties-muziek, maar Roy Orbison is één van de artiesten voor wiens muziek ik nooit heb kunnen vallen. Desalniettemin is hij natuurlijk toch een zeer grote naam, dus was ik hier wel benieuwd naar, en het is mooi om zo iemand dan vanuit het perspectief van áchter de schermen te leren kennen. Niet zo veel aandacht voor zijn grote hits dus, des te meer voor zijn persoonlijke tragedies, zijn familie en hoe hij zijn gezinsleven en zijn carrière probeerde te combineren. Ontroerende verhalen van zijn drie zoons, en een onverwacht moment wanneer Orbison op een home movie opeens samen met zijn zoon Monty Pythons Philosophers song staat te zingen. Een mooi intiem portret.

Een musical die niet meteen zal worden gezien als een hoogtepunt in de carrières van Fred Astaire en producer Arthur Freed, maar er zijn toch genoeg sterke momenten: Astaire die in zi'n eentje in de fitnessruimte van het cruiseschip danst, het kluchtige ruzie-duet How could you believe me when I said I love you when you know I've been a liar all my life? waarin Jane Powell Astaire uitstekend partij biedt, het kleurrijke I left my hat in Haiti, en natuurlijk Astaire die tegen de muren en het plafond op danst tijdens You're all the world to me. Om de plot hoeven we het dit keer niet te doen, dus na de ene dansscène wacht ik maar op de volgende en probeer me ondertussen niet te ergeren aan die trillende zangstem van Jane Powell. Gelukkig kan die zoals gezegd uitstekend dansen, en met de grappige dubbelrol van Keenan Wynn en de zwoele blikken van Peter Lawford erbij valt er genoeg te genieten. En dan heb ik het er nog niet eens over gehad dat Freds "love interest" in het echt de dochter van Winston Churchill is! Geen klassieker, maar zeker leuk.

Een soort Solaris meets Pygmalion, maar dan met een twist. Veel humor, een paar overbodige en enigszins karikaturale personages die toch wel vermakelijk zijn omdat ze worden gespeeld door sterren die weten hoe ze voluit moeten gaan zonder de plot of de hoofdrolspelers te overweldigen, en met een einde waarin de film éven donker durft te worden zonder daarmee een redelijk happy end uit het zicht te laten verdwijnen. Eindelijk zie ik Dano ook eens in een rol waarin hij mijn volle sympathie heeft, en nu zie ik pas wat een goede acteur hij is (hetgeen ik natuurlijk al veel eerder had kunnen weten, maar de scherpe randjes van zijn personages stonden nog wel eens in de weg). Een erg leuke verrassing met een ontroerend laatste bedrijf.

Uitstekend gemonteerd, mooi ironisch (de dansmeisjes die een erotische pose aannemen als de geboeide Arnie ze passeert), een perfecte schurk, actie èn satire, een hilarische Jesse Ventura, een dansje dat qua muziek, haren en dans mag gelden als de ultieme eighties-gedateerdheid, "No pain -- no gain!" -- wat wil een mens nog meer? Eén van Arnie's beste.

Om de een of andere reden een beetje een vergeten film die ik eigenlijk ook maar zelden in de winkel heb zien liggen (in de tijd dat er nog gewoon meerdere DVD-winkels in ons straatbeeld waren). En wat dat vergeten betreft, ook ik wist er niet veel meer van, behalve dan dat ik me er indertijd prima mee vermaakt heb èn dat de heren op een gegeven moment T-shirts met opgeschilderde borsten droegen. Bij (eindelijk) herziening heb ik me weer uitstekend vermaakt met de dialogen en de chemie tussen beide hoofdrolspelers, hetgeen niet zozeer de voornaamste alswel de enige redenen zijn om deze film te kijken, want de plot stelt werkelijk helemaal niets voor, maar zonder dat je dat op de een of andere manier had kunnen voorzien vormen Crystal en Hines samen een geweldig koppel, en daar gaat het hier om. O, en misschien dat een eighties-hater zijn hart nog zou kunnen ophalen aan de gedateerde kapsels, kleding, schoeisel en muziek, maar daar heb ik me maar niets van aangetrokken. Al met al nog steeds een leuke film, niet meer zo grappig als dertig jaar geleden maar nog altijd vermakelijk (ja, ook die T-shirts).

Mooi portret van een muzikale wereldburger –gewerkt met veel andere muzikanten, in verschillende genres en voor grote regisseurs– die tegelijkertijd op zoek is naar de kleinste geluiden – prachtig is het moment waarop hij het geluid van smeltend ijs opneemt en verklaart dat dat het puurste geluid is dat hij ooit heeft gehoord. Elegant en bedachtzaam formulerend, maar toch ook precies wetend in welke richting hij zijn muziek wil zoeken (zijn lof voor hoe Tarkovski de muziek van Bach in Solaris gebruikt!). Het bericht van zijn ziekte en het verloop daarvan komt slechts zijdelings aan bod; ik had begrepen dat dat min of meer een "plotlijn" zou vormen, maar ook zonder zo'n structuur is het al boeiend genoeg om Sakamoto aan het werk te zien (ook al is de weg –het procédé van hoe hij tot zijn muziek komt– voor mij interessanter dan het doel –de uiteindelijke muziek, waar ik na zijn vroege werk met YMO, Merry Christmas Mr Lawrence en Sylvian eigenlijk nooit mee verder ben gegaan–).

        Pijnlijk moment: wanneer je de beelden ziet die Sakamoto zelf van 9/11 heeft gemaakt, zet de vertaler (of de beeldbewerker?) heel behulpzaam rechtsboven in beeld de datum: "11 september 2011".