Opinions

Altijd lekker, zo'n claustrofobische duikbootfilm. Ik had van de eerste kijkbeurt (15 jaar geleden?) eigenlijk vooral onthouden dat het hier gaat om een operatie om een Enigma-machine buit te maken, maar nu ik hem herzie gaat het eigenlijk veel meer om de enerverende terugtocht daarná aan boord van de Duitse U-571 met alle problemen van dien, en daarbij wordt de spanning lekker opgevoerd (zonder dat de kijker overigens serieus aan de goede afloop hoeft te twijfelen). Niet briljant, wel onderhoudend.

Nou, Robert Downey was dan misschien niet erg blij met deze film ("It's possibly the worst action movie of all time... I'd rather wake up in jail for a TB test than have to wake up another morning knowing I'm going to the set of U.S. Marshals"), maar ik vind het zelf een prima popcorn-movie. Een leuk plot, hoog tempo, Downey en Snipes uitstekend op hun plek, stevige actie, een prima set-piece in het vliegtuig, een behoorlijk schokkende twist wanneer Downey opeens Noah overhoop knalt, en bovenal een heerlijk weerzien met Sam Gerard en zijn team. Nee, inderdaad niet zo goed als The fugitive, maar ook na meerdere kijkbeurten nog altijd beter dan 90% van de rest in het actiegenre.

Zeer gecomprimeerde versie, waardoor we vele avonturen en ontmoetingen van Odysseus moeten missen (geen Lotofagen, geen Aiolos, geen Laistrygonen, geen runderen van Helios en geen Calypso) en ook een aantal kleine maar treffende details en bijfiguren sneuvelden, maar desalniettemin kleurrijk en redelijk onderhoudend. Pluspunten zijn de fraaie dubbelrol van Silvana Mangano en de prachtige transfer (Italiaans gesproken, Nederlands ondertiteld, inclusief Duitsgesproken trailer) van Videofilmexpress uit 2006. Zelf vond ik het vooral leuk om Franco Interlenghi (Moraldo in Fellini's I vitelloni) als Telemachus te zien. Geen klassieker, wel leuk om te zien.

Alleen al vanwege de architectuur de moeite waard -- volgens de DVD-Making of grotendeels echt bestaand (het onwaarschijnlijk futuristische Sjanghai) en dus niet eens allemaal CGI. Verder associeer ik het vanwege de aanwezigheid van Milla Jovovich plus het plotelement van een virus dat niet alleen het bloed aantast maar ook fysieke vermogens muteert toch al gauw met Resident evil, en dan zeg maar meets The matrix, met zeer onderhoudende resultaten.
 

Het eerste uur kan me eigenlijk amper boeien, met een dysfunctionele hoofdpersoon die naar zijn thuisstad terugkeert terwijl de kijker aan zijn water aanvoelt dat dat geen goed idee is, een hoofdrolspeler waar ik niet graag naar kijk, en het mixen van verschillende tijdlijnen waarvan het gebruik wel cool oogt maar de functie me enigszins ontgaat. Wanneer Michael echter na ongeveer een uur in de aanwezigheid van Tommy en Rachel zijn plan voor de overval improviseert (of had hij dat eigenlijk al langer in gedachten? – Soderbergh laat het mooi in het midden) wordt de film steeds spannender, en in de clou vinden we nog een aardige zo-komt-boontjeom-zijn-loonje-twist. Jammer dat een paar grote namen (Joe Don Baker, Shelley Duvall, Elisabeth Shue) in zulke kleine rolletjes zijn weggestopt (hoewel Shue pas met Leaving Las Vegas vlak hierna een –tijdelijke– ster zou worden).

Alien op de zeebodem, wat een verrassend concept! De sets en de CGI zien er prachtig uit en de monsterlijke verschijningen zijn behoorlijk creepy, maar de actie is soms niet te volgen en het aantal echt onverwachte gebeurtenissen is precies één (het feit dat het personage van Kristen Stewart het niet overleeft), dus al met al is dit, in goed Nederlands gezegd, een totaal vergeetbare film.

Mooie horror/mystery met comedy-touches (de Scotland Yard-detective van Heather Thatcher die van haar hart geen moordkuil maakt), zowel qua speelduur als qua insteek wellicht niet meer dan een B-film, maar bijzonder sfeervol en opmerkelijk gepolijst, met goede vertolkingen, prachtige fotografie, aparte camerahoeken en waanzinnige sets – kortom, het soort film waarvoor je me op elk moment van de nacht wakker mag maken. Momenteel in een paar prima transfers op YouTube te zien, maar pas wel op wèlke je bekijkt, want er is ook een versie die van 4:3 naar 16:19 is opgerekt (waarin dus het beeld en daarmee alle personages breder zijn dan de bedoeling is).

Beetje veel geschreeuw en geduw en getrek in het begin – op zich is zo'n agressieve opstelling natuurlijk wel begrijpelijk wanneer je wakker wordt in een dergelijke desoriënterende situatie, maar op een gegeven moment kreeg ik wel een beetje genoeg van dat haantjesgedoe, ook al wordt het dan door een aantal capabele acteurs opgediend. De tweede plotlijn bracht wat frisse wind, maar naarmate de clou naderde werd ik steeds meer aan het geforceerde karakter van het geheugenverlies door die gasfles herinnerd, en daarmee verwaaide ook langzaam maar zeker mijn interesse.

Veel gemengde c.q. slechte berichten hier. Ik heb de film nu voor de derde keer gezien, en ik vind het nog steeds een lekkere en spannende thriller met een aardig plot, een paar explosieve scènes, een paar leuke twists (de scène met de ondervraging in het begin) en een zeer overtuigende hoofdrolspeelster. Ook Orlando Bloom heeft weer eens een rol waarin hij wat kan laten zien, want ondanks The Lord of the Rings en Pirates of the Caribbean en Kingdom of Heaven is hij toch nooit echt een ster geworden. Hoog tempo, niet te lang, uitstekend vermaak.
        Wel een zwak punt is dat er wordt verzuimd om na afloop in te gaan op de impact die Amjads dood moet hebben op Racine (om nog maar te zwijgen van Amjads gezin). Iemand met zo'n capaciteit voor schuldgevoel als zij eerder in de film heeft getoond moet toch gebroken zijn door de dood van een hulpeloze jongen die door haar toedoen (en door dat van haar baas Emily Knowles) hierbij betrokken is geraakt. Maar ja, dat is misschien teveel verwacht en te ver doorgedacht.

Een B-film zoals hij moet zijn : een intrigerend plot met een lekker mysterie, vlot verteld, goede noir-fotografie, sfeervolle muziek en een sterke supporting-cast. Heerlijk, al die gotische elementen à la Rebecca en Sherlock Holmes, met scènes vol mist, lange trappen, duistere kelders en kamers vol schaduwen. Voor het afgeraffelde einde gaat er wel een vol punt vanaf. (Als ik de naam van John F. Seitz lees, moet ik altijd denken aan wat Billy Wilder tegen hem zei tijdens de opnames van Sunset Boulevard : "Johnny, keep it out of focus. I want to win the foreign picture award.")

        Wat die samenwerking tussen Wilde en Chandler betreft, Bobbejaantje, in zijn boek Raymond Chandler and film schrijft William Luhr dat het grootste gedeelte van het script werd geschreven door Wilde, maar die werd ziek vóórdat er een goed einde kon worden verzonnen. Producer John Houseman huurde toen Chandler in "to polish the script", maar hij herinnerde zich later dat het "was not a good idea, and except for a friendship that lasted until [Chandlers] death fifteen years later, little came of Ray's three weeks' work." En in Frank MacShane's biografie The life of Raymond Chandler heet het zelfs dat Chandler enkel werd ingehuurd "to polish the dialogue ". Zijn bemoeienis met de uiteindelijke film was dus vermoedelijk kleiner dan je zou kunnen denken op basis van zijn beroemde naam bij de credits.

Alles is al zo'n beetje gezegd door mijn voorgangers. Het is allemaal niet slecht, met volbloed vertolkingen, prachtige fotografie (hoe kan het ook anders met zulke landschappen, of ze nou Afrikaans zijn of Amerikaans), het is behoorlijk sfeervol, er zit een aardige brute vechtpartij op de zweep in, en het vrouwelijke perspectief is verfrissend, maar verder is dit gewoon een standaard exotisch avontuur dat nergens echt meeslepend wordt. Zelf vind ik Tyrone Power altijd wel leuk om naar te kijken; hoewel hij hier pas 40 jaar oud was had hij er al een carrière van bijna 20 jaar als leading-man opzitten, maar hij had kennelijk niet zo veel zin in deze film (zijn laatste voor 20th Century Fox), want hij doet weinig moeite om veel te maken van een personage dat toch meerdere kanten heeft (held, vrijheidsstrijder, politiek dier, minnaar, onbetrouwbare vrijer) en dus wel degelijk mogelijkheden bood. Of maakte hij deze film vooral als een gunst aan de regisseur, met wie hij meerdere succesvolle films maakte? Hoe dan ook, een doorsnee avonturenfilm. (Overigens vraag ik me af hoe Rita Moreno's groene hempje door de filmkeuring heeft kunnen komen.)

Sterk gegeven, goed uitgewerkt, uitstekende vertolkingen, ook van Carrie-Anne Moss wiens stugge uiterlijk haar hier wel geschikt maakt voor de twijfelende autoriteitsfiguur. Dat "de rem er opging" bij de meeste martelscènes lijkt me wel te verdedigen, ik weet niet wat we zouden hebben gewonnen bij (nog) meer expliciet bloederig geweld, de fantasie van de kijker lijkt me in dezen wel effectief genoeg. Wel bleef ik achteraf zitten met een vraag: rechtvaardigt dat allerlaatste shot (waarin we zien dat er inderdaad nog een vierde bom is) nu het standpunt van H om toch ook nog even met die kinderen aan de slag te gaan?

Ik kan me voorstellen dat de meeste mensen zich The untouchables herinneren vanwege de scène met de honkbalknuppel, maar mijzelf staat al sinds ik hem in de bioscoop zag de scène bij waarin Malone die ene gangster bij de Amerikaans-Canadese grens ondervraagt. Deze film doet veel goed: de vertolkingen zijn prima, ik leerde Andy Garcia hierdoor kennen (hoewel hij volgens IMDb hiervoor al 14 film- en televisierollen had gehad), de cameravoering is lekker droog (niet flashy, geen rare camerastandpunten of overdreven kleurenpalet), het team past voor geen meter bij elkaar maar doet het toch goed samen, en de dood van Malone is mooi onverwacht.
        Maar er zitten ook een hoop minpunten in: de muziek is af en toe typisch jaren-80-gedateerd, zoals die romantische sax wanneer Ness in het begin piekert op de brug waar hij Malone ontmoet (maar het is verfrissend dat er geen ragtime of flapper-jazz op de geluidsband wordt gebruikt), de hand van David Mamet is niet echt zichtbaar (of liever gezegd hoorbaar – geen typische Mamet-dialogen), Robert de Niro's inmiddels al veel te vaak geziene grijnslach past misschien goed bij de megalomane Capone maar maakt hem ook wel een beetje ééndimensionaal, en (het belangrijkste pijnpunt wat mij betreft) de film is niet echt spannend, meer een aaneengeregen reeks van scènes dan een dwingende plot die het geheel naar een climax stuwt. En omdat de elke scène apart best onderhoudend is en omdat er zo goed wordt gespeeld (met uitzondering dus van De Niro) en omdat het er allemaal zo mooi uitziet is de neiging misschien groot om deze film als een meesterwerk te beschouwen, maar dat zie ik er toch niet in.

Toch al weer behoorlijk wat decennia oud, maar nog verrassend fris dankzij de vlotte dialogen en de gespannen vertolkingen van de twee sterren – met name James Garner maakt indruk, niet alleen met zijn fysiek en zijn grijns maar ook met zijn nauw verholen weerzin tegen (en misschien zelfs wel minachting voor) het regime van Edmond O'Brien. Natuurlijk niet zo fotogeniek-claustrofobisch met mooi uitgelichte gangetjes vol rood licht zoals we van Das Boot en The hunt for Red October en andere moderne onderzeebootfilms gewend zijn, maar nog altijd redelijk spannend. Jammer dat de filmmakers niet het lef (of de visie) hadden om de radiostilte van tijdens de eerste helft van de eigenlijke missie vol te houden en in plaats daarvan gingen voor "spannende" muziek tijdens de tweede helft.

Tja, een film die begint met Howlin' Wolfs Smokestack lightning kan daarna natuurlijk alleen maar bergafwaarts gaan. Logan Marshall-Green lijkt teveel op Tom Hardy maar dan zonder diens explosiviteit en brille, Harrison Gilbertson is niet charis- of enigmatisch genoeg als de wondertechneut Eron Keen, de wereld van de toekomst hoeft er natuurlijk niet per se aantrekkelijk uit te zien maar moet toch zeker wel ïn zekere mate visueel interessant zijn (hetgeen niet het geval is), en dat Keen het ongeluk georkestreerd heeft om Grey als proefkonijn te kunnen gebruiken zag ik al van mijlenver aankomen.
        En toch... Marshall-Green doet het eigenlijk best goed, Benedict Hardie met z'n Hitler-spuuglok en z'n gekke snorretje is prima als de creepy Fisk, de muziek van Jed Palmer en de geluidsband zijn beide effectief, het eerste gevecht wanneer Grey de martiale voordelen van Stem ontdekt is eigenlijk behoorlijk grappig, en dat Keen dan ook nog eens door Stem blijkt te worden aangestuurd (een dubbele twist dus) zag ik dan weer absoluut níét aankomen. Zo blijkt deze film ondanks een behoorlijke mate van voorspelbaarheid toch zeer onderhoudend te zijn dankzij het tempo, de actiescènes, het spel en de incidentele humor (als detective Cortez in die futuristische maatschappij een gesprek afluistert neemt ze dat op met een cassetterecorder! ...maar dat blijkt later ook weer nodig te zijn omdat Stem de analoge afluisterapparatuur niet kan signaleren. Hoe weet zij dat? Niet over nadenken, Roger.).
        Kortom, niets hoogdravends of baanbrekends, maar wel onverwacht vermakelijk en met een mooi "dystopisch" slot.

Mooi romantisch sprookje, geworteld in een soort alternatieve werkelijkheid die de fantasie nog fantastischer maakt. Op alle bezwaren die er qua wetenschap en genre tegen in kunnen worden gebracht heeft Zwolle84 in diverse voorgaande berichten al veel eleganter gereageerd dan ik het ooit zou kunnen, dus dat laat ik allemaal rusten. Mijn voornaamste kritiekpunt betreft het blauwe en/of grauwe kleurenfilter dat vaak over de wide-shots wordt gelegd, waardoor ik de verder voortreffelijke CGI soms uitgesproken lelijk vind om naar te kijken. De acteerprestaties van Sturgess en Dunst zijn prima, Spall steekt er bovenuit, en de scène bij het urinoir is hilarisch. Een erg leuke verrassing.

Eigenlijk een zombiefilm, maar dan eentje met een flinke metaforische laag en een duidelijke boodschap. Helaas is dit ook de zoveelste horrorfilm met veel scènes in het duister; daar is ditmaal wel een goede reden voor, maar daar worden die scènes verder niet duidelijker door. Desalniettemin allemaal creepy genoeg om me geboeid te houden, met een uitstekende twist op het einde.

Ik heb deze film nu drie maal gezien: één keer kort na de release, één keer ergens in de jaren 10, en nu net nog maar eens een keer. En na die derde keer is mijn reactie eigenlijk nog dezelfde als na de eerste keer: waar ontleent deze film zijn reputatie nou eigenlijk aan? De overvallen zijn niet zo spectaculair, het spel is wisselvallig (Spacey en Postlethwaite uitstekend, maar Pollak en Baldwin zie ik gewoon heel erg probéren om de stoere jongen uit te hangen in plaats van dat ze het ook echt zíjn), en omdat die hele Keyser Söze via het verhaal van Spacey maar een beetje uit de lucht komt vallen is de zoektocht naar zijn identiteit zó weinig urgent dat ik na de Grote Onthulling denk: ja, en dan? The sixth sense had in de laatste minuten een onthulling die de hele voorgaande film in een ander licht zette, maar omdat de voorgaande 95% daar zo goed was en omdat ik zoveel om de personages gaf had die onthulling ook echt een grote emotionele impact, maar bij The usual suspects denk ik alleen maar: wat een afknapper, was dát nou de grote clou waar de scriptschrijver gedurende de hele film naar toe heeft zitten werken? Misschien dat de twee audiocommentaartracks op mijn DVD me nog van gedachten doen veranderen (bijvoorbeeld door bewondering voor de invalshoeken en de ambachtelijke opbouw van de intrige af te dwingen), maar ik weet niet of ik daar een vierde of zelfs vijfde kijkbeurt voor over heb.