Opinions

Mooi hoe de actualiteit van 1942 in het verhaal verwerkt is: de uitzendingen van het titelpersonage zijn een echo van die van de Amerikaanse Nazi William Joyce die als radiopresentator propaganda voor de Duitsers maakte onder het alias Lord Haw-Haw. Af en toe ook fraaie opnames, zoals de chiaroscuro-close-ups van de Duitsers die de Engelsen halverwege de film onder schot houden en de ruïnes van de slotscènes. Aardig mysterie, alleen dat kapsel van Rathbone…

Watson over Musgrave Manor: “It’s a grim old pile. Very spooky.” Holmes: “Don’t tell me that you’ve met a ghost?” Watson: “No, not so spooky as that. Ghosts don’t stab people in the neck, do they? Or do they?” Holmes: “Not well-bred ghosts, Watson.” Een heerlijke aflevering van de Holmes-serie, precies zoals ik ze graag zie, met alle verdachten in één huis en daarbuiten storm, donder, bliksem en regen, alles à la The old dark house (de huilende wind lijkt zelfs rechtstreeks van de geluidsband daarvan afkomstig te zijn), The cat and the canary en And then there were three (en natuurlijk Sherlock Holmes and the house of fear van twee jaar later). Passend ook dat de set van het stadje eerder in The bride of Frankenstein (1935) en die van de crypte in Dracula (1931) gebruikt werd. Jammer dat de schurk zo kleurloos is, maar de prachtige rol van Halliwell Hobbes als dorstige butler maakt veel goed.

        Aardig weetje van de commentaartrack: de acteur die hier Captain Vickery speelt was de kortste man op de set, dus zie je hem nergens "ten voeten uit" – overal staat er nèt een tafeltje of een schouder voor zijn voeten, zodat je niet ziet dat hij op een verhoging staat of loopt. Hij is zelfs korter dan Hillary Brooke (zijn "love interest" Sally Musgrave), dus wanneer hij naast haar op de bank heeft plaatsgenomen zit hij op allemaal kussens. Gelukkig verhinderde dat Milburn Stone niet om later Doc in Gunsmoke te kunnen spelen.

Aardig Holmes-mysterie, met een sterk begin (op de trein) en einde (in de antiekwinkel, met de geweldige George Zucco) en een redelijk tussenstuk (met het grappige "doorgeven" van het luciferboekje). Er zit zelfs nog een dialoogje in dat getuigt van een absurdistisch gevoel voor humor dat je niet direct met Holmes zou associëren, wanneer hij over de vermiste papieren vraagt: “What form was this document in?” – “It was typed, on two sheets of legal paper.” – Watson: “Two sheets! That’s too bulky to swallow.” Holmes: “And dry, Watson – fearfully dry. Especially legal papers.” Al met al een leuke doorsnee-aflevering uit de serie. (Overigens bedoelt Zinema hierboven niet een micro-chip [deze film speelt in 1942] maar een stukje microfilm.)

Kwaliteit heeft deze film in overvloed: de inventiveit, de energie, de CGI, en bovenal de geweldige chemie tussen Downey en Law, die inmiddels perfect op elkaar ingespeeld zijn en die elkaar steeds op bijzonder vermakelijke wijze van repliek dienen. Daarvoor alle applaus... maar ik moet bekennen dat ik het onderhand wel een beetje heb gehad met Downey's onderkoeld-ironische toontje dat elke film waarin hij meespeelt op een aflevering van één enorme franchise laat lijken (of misschien moet ik The judge) maar eens gaan bekijken?), en als Holmes-liefhebber vind ik dit allemaal wel héél ver van de oorspronkelijke verhalen afstaan. Persoonlijk is dit niet mijn kopje thee. (Geweldige rol van Stephen Fry trouwens.)

Volgens Tom Dardis in zijn Keaton – the man who wouldn't lie down was dat zelfs echt zo: "he had actually broken his neck, as a physical examination a decade later confirmed."

Ik moet toch even opmerken dat ik ook het eerste kwartier absoluut niet saai of minder vond: de scène met de dollars tussen het samengeveegde vuil vond ik erg grappig ("Describe it!"), en het aanbieden van de ring is voor mij nog steeds aandoenlijk (het steentje dat zó klein is dat ze er zijn speurdersvergrootglas voor nodig heeft...). Daarnaast vond ik ook de hier nergens genoemde scène waarin Buster zijn prooi op straat schaduwt tamelijk briljant, bijna ballet zo nauwkeurig.

In één van mijn lievelingsfilmboeken, The best of Buster, wordt door Richard J. Anobile een aantal van de beste scènes uit Keatons films "samengevat" door karakteristieke "stills" met de complete bijbehorende dialogen achter elkaar te tonen en zo de sfeer van die scène op te roepen. Klinkt niet erg filmisch, maar toch werkt het best aardig, er zijn zelfs uitgaves van complete films (o.a. Ninotchka, The General, Frankenstein, Psycho, Stagecoach, Casablanca, Dr Jekyll & Mr Hyde (1931) en zelfs twee Marx Brothers-compilaties). En in dat boek staat ook de geweldige slotscène uit Sherlock Jr., waarin Keaton de aanwijzingen van de minnaar op het bioscoopscherm opvolgt om zijn meisje te zoenen – tot het ontnuchterende slotbeeld. Op de printed page genoot ik al van Keatons studerende gelaatsuitdrukking, en ik ben blij dat ik de scène nu eindelijk in het echt heb kunnen zien – met dank aan YouTube, waarop de laatste jaren steeds meer filmklassiekers zijn verschenen.
 

Bij een film van 207 minuten durf ik het nauwelijks te zeggen c.q. aan te raden, maar elke keer dat ik deze film zie wordt ie (nog altijd) een stukje beter. Van mijn voornaamste pijnpunt (het overdreven acteren van Toshiro Mifune) had ik de tweede keer al geen last meer, en elke keer dat ik deze film zie komt zijn personage nog meer tot leven – niet alleen bij zijn uitbundigheid, zijn haantjesgedrag en zijn tarten van de vijand, maar ook in de momenten waarop hij serieus is, rouwt, intens vecht (de manier waarop hij naast die bandiet met dat geweer komt zitten en vervolgens even liefdevol als dreigend zijn zwaard inspecteert!) of wanneer hij losbarst tegenover de andere samoerai over hoe lafhartig de boeren inderdaad zijn – en wie heeft hen zo gemaakt? Prachtig en ontroerend.
        Voor de rest een epische film waarvan elke seconde van elke minuut boeiend is, een sfeer neerzet, een personage uitdiept, een prachtig beeld oplevert of een indrukwekkend portret van actie biedt. Roger Ebert suggereert dat dit de eerste film was waarin er een team wordt samengesteld om een missie uit te voeren, en aangezien Kurosawa daarnaast nog de spaghetti-western inspireerde (de remake van Yojimbo als A fistful of dollars) en omdat zijn The hidden fortress een inspiratie was voor George Lucas' Star wars-saga, zou je kunnen stellen dat Kurosawa niet alleen diverse grote serieuze films maakte maar ook nog eens Amerikaanse actiehelden voor de komende halve eeuw van werk voorzag. Dat is misschien wat te veel eer, maar feit is dat Seven samurai de ultieme blauwdruk vormt voor de actiefilm zonder daarbij psychologische en esthetische aspecten uit het oog te verliezen.
        Eén van de beste films ooit gemaakt. Een lange zit, maar de tijd vliegt voorbij, en ik kan haast niet wachten om hem nogmaals te zien. Momenteel verkrijgbaar in een prachtige transfer op een BFI-Blu-ray – grijp die kans en spendeer er nogmaals 207 minuten van je leven aan.

Prachtige film, mede vanwege het uitstekende spel van de drie belangrijkste acteurs: Geoffrey Rush heeft niet voor niets sindsdien een imposante carrière in serieuze èn blockbuster-films opgebouwd, Noah Taylor is nauwelijks minder indrukwekkend als de jonge David, en na het zien van deze film zou je toch amper geloven dat Armin Mueller-Stahl in het echt best een aardig iemand zou kunnen zijn (net als bij Eastern promises trouwens). Dat de plot het met de waarheid niet zou nauw zo nemen interesseert me niet zo veel, de dramatische spanning wèl, en die is hier dik in orde. Mooi ook om de bijna 80-jarige Googie Withers hier in haar laatste filmrol te zien, na haar vroege rollen in klassiekers als The lady vanishes (Alfred Hitchcock, 1937) en Dead of night (1945) – een waardig slot van een mooie carrière. (Trouwens eveneens een fraaie rol van John Gielgud, aan wie je niet af kunt zien dat hij hier al 92 is!)

Ik kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren (of voorstellen) waarom ik deze film indertijd zó goed vond dat ik hem nú nog eens zou hebben willen herzien. Standaard-paranoia-actiefilm met Jason Bourne in de hoofdrol, na het eerste half uur geen verrassingen meer en een totaal belachelijke scène waarin Wahlberg en Peña bij een boerderij tientallen Amerikaanse commando's van zich af schudden zonder zelf ook maar een schrammetje op te lopen. Half sterretje extra voor de aanwezigheid van Levon Helm, zanger en drummer van de door mij mateloos bewonderde The Band.

Een moeilijke film om echt "in" te komen, want door de evidente afwezigheid van "production values" (de film kostte $75.000, maar er hoefde dan ook geen geld te worden uitgegeven aan dure sets of een uitgebreide cast) bleef ik me te zeer bewust van het feit dat ik naar een (goedkope) film zat te kijken en werd ik te weinig meegesleept. Bij latere kijkbeurten viel het me makkelijker om me op het verhaal te concentreren en kon ik de film meer waarderen, met als belangrijkste pluspunten de goede rol van Warren Oates, de fraaie cinematografie en de keuze van de filmmakers om niet alle antwoorden direct te geven (zo wordt de motivatie van Gashade nergens helemaal duidelijk: waarom creëert hij in het begin zelf een spoor? waarom blijft hij de vrouw volgen? weet hij echt niet naar wie ze op zoek is?). Misschien meer een film om met de intuïtie dan met het hoofd te volgen, en qua western niet echt een succes, maar wel een interessant experiment.

Ik ben het eigenlijk van A tot Z met mijn voorganger eens. Grappig om deze debuutfilm nu eens te zien nadat ik alle andere films van deze regisseur al had bekeken : Event horizon, Resident evil, The three musketeers en Pompeii waren niet bepaald mijlpijlen van sociaal commentaar, dus dan is het wel curieus om hier opeens geconfronteerd te worden met iets als een poging tot het duiden van een nihilistisch leven. Maar het is allemaal niet slecht, Jude Law heeft een prima intensiteit, de mooie Sadie Frost is ook niet slecht (hoewel ik bij haar af en toe aan Bananarama moet denken), het slot is het enig mogelijke, en de soundtrack is ijzersterk. Hè, zit ik toch weer Onderhond na te praten.

Indrukwekkende film die een blik werpt op een schemergebied die wel wat weg heeft van een loopgravenoorlog : dán wint de ene partij een slag en dán de andere partij weer zonder dat er uitzicht op is dat de oorlog echt gewonnen kan worden, met dit verschil dat de kartelbazen altijd winnen. Knappe rol van Emily Blunt als "ingang" voor de kijker, hoewel de personages van Josh Brolin en vooral Benicio del Toro veel intrigerender zijn. Geen vrolijkstemmende film, en de lange en extreem beklemmende scène in de file bij de grens levert bijna hartkloppingen op van de spanning, zeer knap geregisseerd en gemonteerd en met een geweldige score.

Geïnspireerd door het succes van The sixth sense? Dat zou je wel denken, zeker wanneer je een geest hier hoort verklaren dat "People don't like people who see dead people" (hetgeen een mens al gauw doet denken aan Haley Joel Osments "I see dead people…"). Maar die overeenkomst was mij eigenlijk niet zo één-twee-drie opgevallen (je zou namelijk ook al aan Ghost kunnen denken), en bovendien vind ik dit los van mogelijke inspiratiebronnen of overeenkomsten op zichzelf een bijzonder onderhoudende film. Een leuke combinatie van moordmysterie en spookverhaal, een sympathieke hoofdpersoon (ik keek ook al graag naar hem in St Elmo's fire, Less than zero en Night of the running man), twee mooie vrouwen, ook verder fraaie en zeer sfeervolle visuals, en met een paar ijzersterke scènes (de speeltuin, de metro, en natuurlijk de hilarische scène in de lunchroom wanneer Kevin McCarthy een mens voor een geest aanziet). Kortom, de ideale B-film, zoals ik van deze regisseur gewend ben.

"Okay… I've been in London two days now. Killed someone, fataled a $70.000 car, and twenty-one people who I've never met here hate me. Things are going well."

 

Nergens groots of meeslepend en met een niet erg indrukwekkende Tonga (en daardoor ook nergens echt eng of spannend), maar met een perfecte Ian Richardson (mijn favoriete Holmes), een sterk en goed uitgewerkt plot en fraaie visuals. Wat spijtig toch dat Richardson slechts tweemaal als Holmes te zien is geweest (naast The hound of the Baskervilles uit hetzelfde jaar).

Ik was zelf al blij dat dit weer eens een film is die me tot de laatste seconden geïnteresseerd en vooral geïntrigeerd hield – vaak eindigt een tot dan toe boeiende film toch met een achtervolging en/of knokpartij tussen held en schurk (Elysium) gevolgd door een ondubbelzinnig happy end. Dat deze film die valkuil wist te omzeilen is al heel wat, en de sfeer, de visuals en de FX doen de rest. Geen briljante hoogvlieger, wel een verrassend goede en ambitieuze subtopper.

Tja... De pluspunten van Signs (en de kracht ervan mogen we niet onderschatten) zijn de uitgesproken creepy sfeer, de zorgvuldige opbouw en de uitstekende rol van Mel Gibson. Maar dan de minpunten – de beroerd ogende aliens, het nachtkaarseinde dat bij mij het gevoel van een storm in een glas water oproept, en Mel Gibson die op het einde weer z'n priesterboord omdoet – tja, al die dingen wegen toch ook wel behoorlijk zwaar. En als ik dan op de IMDb-trivia-pagina lees dat M. Night Shyamalan denkt dat "the scariest thing in the film is that a good man could lose his connection with God" heb ik al weer gegeten en gedronken. Goed gemaakt, maar na afloop heb ik toch een sterk gevoel van "was dit nou alles?"

Begint als een melodrama met een zoon die zijn maîtresse vermoordt en een vader die grootmoedig de schuld op zich neemt in de hoop dat hij wel zal worden vrijgesproken, maar het sterke laatste bedrijf heeft nog een paar aardige twists en turns in petto, zodat deze redelijk vroege talkie ondanks z'n ouderdom toch best genietbaar blijft. Grappige bijrollen van Herbert Mundin als precieze taxichauffeur en Billy Bevan als het titelpersonage; hoewel het hier verder een redelijk serieuze film betreft, lijken die humor en het tempo toch al vooruit te wijzen naar de verdere carrière van co-regisseur Marcel Varnel, die een paar jaar later in Engeland de meest succesvolle komedies van Will Hay, George Formby en de Crazy Gang zou gaan regisseren.

Ik had zelf niet zoveel moeite met de omslag van drama naar romcom, ten eerste omdat ik wel van romcom hou en ten tweede omdat het allemaal prima gedaan is. Maar een derde punt is dat, hoewel ik wel van een happy-end hou, Nikki hier wel héél vlot wordt afgeserveerd, en het schuurt toch wel een beetje dat bij zulke psychische problemen een zoen als einde wordt gebruikt. Hoe dan ook, wat me vooral zal bijblijven is het grootse spel van Lawrence en vooral Cooper, die een geweldige energie geeft aan Pats hyperactieve buien – vermoedelijk zal ik me dus meer het acteerwerk dan de thematiek herinneren, en ik weet niet of dat de bedoeling was.
        Mooi hoe Roger Ebert de eerste ontmoeting tussen Pat en Tiffany beschrijft: "Tiffany thinks she and Pat should have sex. Pat objects. He doesn't want to be unfaithful to his ex-wife. Tiffany's eyes narrow. We realize Pat doesn't have a chance."
        Wat Robert de Niro betreft, hij speelt dit adekwaat, maar uit zijn register tovert hij nergens een noot tevoorschijn die ik niet al eens eerder bij hem heb gehoord (gezien). Na alle ongeïnspireerd aanvoelende vertolkingen van de afgelopen jaren is het al heel wat dat hij hier weer een zeer acceptabele rol speelt, maar echt superbe kan ik hem toch niet vinden.

Ik heb eigenlijk geen moment aan Gone girl gedacht, vermoedelijk vanwege het totaal andere uitgangspunt en de veel geestiger insteek. Een geweldige eerste helft, dan een stukje dat me deed duizelen (wat is Stephanie nou precies aan het doen? hoe weet ze wie ze moet bellen? waar is ze naar op zoek? wat betekent de informatie die ze heeft ingewonnen? waarom zet ze nou déze volgende stap?), misschien omdat ik zelf niet slim genoeg ben om het allemaal te volgen (ik zou een beroerde privédetective zijn) maar misschien ook wel om de scriptschrijfster (te) snel van a naar c wilde komen, en op het einde een afwikkeling die voor mij teveel van het ene perspectief naar de andere mogelijkheid sprong. Dat deed een beetje afbreuk maar de impact van het geheel, maar de rollen van Anna Kendrick en vooral Blake Lively bleven de hele film lang zó heerlijk dat ik uiteindelijk toch met een grote glimlach op mijn gezicht de bioscoop uitwandelde.

"Onafwendbaar" is het woord dat steeds maar in mij opkomt wanneer ik probeer te beschrijven hoe de gebeurtenissen in dit verhaal zich ontwikkelen. Zelden een film gezien waarin elk stapje apart begrijpelijk is maar uiteindelijk toch gezet blijkt te zijn op de weg naar de hel. Noodlot of hebzucht? Het tenenkrommende hoogtepunt (of dieptepunt) vind ik de scène bij Lou thuis met alle gevolgen van dien. Billy Bob Thornton (toch al niet mijn favoriete acteur) ziet er bijna té lullig uit met dat mutsje, die dwaze haren en die opgelapte eighties-bril (lijkt me typisch een attribuut waar een acteur zèlf mee aan komt zetten omdat hij dat bij z'n personage vindt passen), maar in de loop van de film krijgt Jacob zóveel diepte en achtergrond dat Thornton er uiteindelijk toch het emotioneel rijkste personage van kan maken, petje af dus. (Overigens altijd fascinerend om op de IMDb-trivia-pagina te lezen wie er oorspronkelijk misschien wel mee zouden gaan doen: Nicolas Cage, Brad Pitt, Emma Thompson, Juliette Lewis, en –heel interessant– John Dahl als regisseur...)

Deel 1 heb ik twee maal geprobeerd, maar beide malen liet hij me koud. Nu dan deel 2, meer van hetzelfde: visuele virtuositeit in dienst van bordkartonnen personages die niet-puntige one-liners bezigen in verhalen die maar niet interessant willen worden. Ik weet het wel, het is de verfilming van een stripverhaal, pardon, graphic novel en moet als zodanig in de juiste ironische frame of mind worden bekeken, maar aan mij is dit totaal niet besteed. Flauwe hap.

Gracie Fields (1898-1979) was een uit Lancastershire (in het Engelse industriële noorden van Engeland) afkomstige music-hall-zangeres en komediënne die in de jaren 30 een filmcarrière begon en daarmee tot de oorlog één van de succesvolste filmsterren zou worden (eindigend als Dame of the British Empire in het jaar van haar dood). Uit haar oeuvre van ongeveer 20 titels wordt Sing as we go meestal genoemd als de film waarmee ze in het collectieve geheugen van het Engelse publiek zit gebeiteld. Hierin speelt ze haar standaard-personage van een vrolijke meid met het hart op de tong die op een kwade dag werkeloos wordt omdat de katoenfabriek waarin ze werkt failliet gaat, en gedurende de rest van het verhaal gaat ze op zoek naar een nieuwe baan. In de praktijk komt dat er op neer dat ze de ronde doet van de typische Engelse vakantiekustplaats Blackpool met z'n pier, boulevard en kermisvermaak, onderwijl een paar liedjes eruit knallend en tevens haar vriendin koppelend aan de man op wie ze eigenlijk zèlf een oogje heeft. Naar het schijnt het beste portret dat de Engelse cinema van "the industrial North" uit die periode heeft overgeleverd, en als zodanig een fraaie mix van escapisme en sociaal bewustzijn. Uiteraard gedateerd, maar voor wie gevoelig is voor Gracie's grenzeloze energie, uitbundige optimisme en aanstekelijke vrolijkheid nog altijd een genot om naar te kijken; het is in ieder geval niet moeilijk om te begrijpen wat haar in de donkere jaren 30 zo populair maakte.

        Mocht het titelnummer van deze film overigens bekend voorkomen, dat kan dat zijn omdat volgens mij de heren van Monty Python de melodie hebben geleend voor Sit on my face ("…and tell me that you love me / I'll sit on your face and tell you I love you too").

De lichtvoetigheid van Gene Kelly, de liedjes, de humor, Donald O'Connor die Make 'em laugh zingt, de Hollywoodgeschiedenis met een knipoog, de prachtige felle kleuren zonder dat het zuurstokken worden, en last but not least de lange, lange, zéér lange benen van Cyd Charisse – het is maar goed dat zij alleen maar in de door Don Lockwood gefantaseerde Broadway melody-scène bestaat, want in het echt zou de sexloze Debbie Reynolds toch zeker absoluut geen partij voor deze ultieme vamp zijn? Mocht nog iemand over deze film twijfelen, momenteel voor 5 euro in de schappen van Blokker in een werkelijk perfecte transfer.

 

Interessante opzet met uitstekende vertolkingen van Izzard en Dench, mooie fotografie en een aardige twist (D'Arcy die een Nazi-sympathisant blijkt te zijn), maar halverwege zie ik steeds meer onwaarschijnlijkheden (een rare achtervolging waarbij Izzard zomaar op het strand gaat slapen, de buschauffeur die in leven wordt gelaten) of voorspelbaarheden (de politieman die niet dood blijkt te zijn, de buschauffeur die nog wat te doen gaat krijgen omdat je Jim Broadbent niet voor twee mini-scènes op laat draven), waardoor de spanning uiteindelijk verzandt in melodrama en de film ondanks z'n theatrale climax spijtig genoeg uitgaat als een nachtkaars.

Al vele malen gezien, en hoewel ik me dus al vanaf de tweede keer bewust was van de clou is de film daardoor eigenlijk alleen maar béter geworden : doordat ik nu al vanaf het begin van de film met andere ogen kijk krijgt de film een grotere emotionele impact. Bruce Willis is uitstekend onderkoeld en vervalt maar hoogst zelden in zijn maniertjes, Haley Joel Osment vertelt het hele verhaal met zijn gezicht, en bij de dialoog over Toni Collette's moeder in de auto hou ik het niet droog. Een nog altijd unieke filmervaring.

        Overigens, Lovelyboy, Collette heeft voor deze film niet een Oscar gekregen, alleen een nominatie (tot nog toe haar énige, net als Osment trouwens).

Kort na de release gezien, ik denk via de videotheek, en omdat ik er weinig meer van wist kon ik deze herziening helemaal blanco ingaan. En dat helpt, want ik wist nooit precies in wat voor plot ik me nu eigenlijk bevond, en de setting van New Orleans met al die swamps en overdadige flora en gammele woonboten (en Robert Johnson op de soundtrack) creëert altijd een lekker sfeertje. Nooit zó spannend als de filmmakers beögen, mede vanwege de voorspelbaarheid van sommige effecten (wat zit er achter die deur? waarom is die advocaat zo glibberig? wat probeert John Hurt nou steeds te zeggen?), maar de acteurs doen hun best, en de twist (die ik absoluut niet aan zag komen) is het waard om op te wachten.

Grofweg dezelfde opzet als z'n voorganger (en als de meeste disaster movies uit die heerlijk rampenrijke jaren 70), maar nu met nog wat meer aandacht voor de langere aanloop van Kristian die uiteindelijk maar weer het heft in eigen handen neemt en zijn gezin probeert te evacueren maar ondertussen op de buitenwereld de indruk van een paranoïde waanzinnige of zelfs een (al dan niet religieus) bezetene maakt. De aardbeving zelf (spoilertags niet nodig neem ik aan, het is toch zeker voor niemand een verrassing dat die hier plaatsvindt?) ziet er piekfijn uit als je dat zo mag zeggen, en dat Kristian het in de vorige film kon overleven wordt nu als het ware goedgemaakt door de dood van Idun, hoewel het nóg "eerlijker" was geweest als ook het dochtertje die hachelijke situatie niet had overleefd. Weinig verrassingen, maar wel weer uitstekend gemaakt en zelfs nog iets beter dan Bølgen.

Wat het eerste punt betreft, wanneer Q merkt dat Silva's computer het systeem van MI6 heeft gehackt vraagt hij opeens: "Waarom gaan alle deuren open?" en dan zie je ook diverse deurtjes in de vloer omhoog gaan. Vandaar dat Craig als een gek naar de isoleercel van Silva sprint : hij begrijpt dat door die hack ook de deur van diens cel open is gegaan. En wat het tweede punt betreft, het is juist de bedoeling dat Silva c.s. Bond en M in het landhuis vinden, want daartoe heeft Q op verzoek juist een "kruimelspoor" gelegd.

Eén van mijn favoriete 007-films, en de eerste Bond waardoor ik zag dat Daniel Craig toch wel wat meer is dat een klerenkast met een hondekop. Een angstaanjagende schurk (en het heeft toch altijd mijn voorkeur dat een Bond-schurk zelf stevige actie onderneemt in plaats van alleen maar op knopjes te drukken, met mooie dames aan een eettafel te zitten of een witte schootkat te strelen), een zeer sterke supporting-cast (Harris, Fiennes, Whishaw, Finney en bovenal een uitstekende en ontroerende Judi Dench), een prima nieuwe Q (heel anders dan z’n twee beroemde voorgangers), prachtige opnames (de blauwe neonreclames van Shanghai, de Schotse natuur, de vlammen in het landhuis en de belichting in de kapel door de vuurzee) en als toetje op de kers een fraaie titelsekwens met een geweldige titelsong. Het enige minpuntje is de dwaze manier waarop Kincade en M zich bloot geven – met zo'n enorme vijand zorg je er toch wel voor je licht te dempen en uit het zicht te blijven, dus om op zo'n manier gesnapt te worden is wel een héél knullige scriptvondst. Gelukkig wordt dat meer dan goedgemaakt door de spectaculaire scène waarin de trein door het dak van het riool komt zetten. Een harde, spannende en gespannen Bond, voor mij de beste sinds GoldenEye.

Lang naar deze DVD gezocht, bij toeval gevonden op een Anchor Bay-uitgave zonder ondertitels maar met een uitstekende transfer en een aardige documentaire (hoofdzakelijk een interview met Anthony Shaffer), en de ervaring is nog even intens als toen ik de film voor het eerst zag, meer dan 40 jaar geleden. Olivier is heerlijk jennerig (zijn overacteren waar sommige gebruikers hier zich aan storen hoort voor mijn gevoel gewoon bij zijn arrogante personage), Caine probeert z'n cool te bewaren terwijl hij langzaam maar zeker ingesponnen wordt, en tijdens het laatste halfuur wordt de spanning op sublieme wijze opgeschroefd. "The shortest way to a man's heart is through humiliation" : Olivier domineert de eerste helft van de film, Caine de tweede. Toegegeven, nu ik het weet herken ik bij de "inspecteur" de stem van Michael Caine , maar toen ik de film voor het eerst zag had ik het absoluut niet door, evenmin trouwens als de onderstroom van het zeer Britse klassenstelsel die ik nu wel degelijk herken. Vermaak van de bovenste plank dankzij een geweldig script en twee –nou vooruit, drie– briljante vertolkingen. Morgen de remake opnieuw bekijken, daar heb ik toch ook best goede herinneringen aan.

Merkwaardig, vier jaar en acht maanden geen bericht geplaatst bij een film met twee zulke bekende acteurs... daar zal ik eens verandering in brengen. Gisteren het origineel uit 1972 weer eens bekeken, vandaag deze versie herzien, en alles hierin is méér : de juwelen zijn nu geen £250.000 maar een rond miljoen waard, het tempo ligt hoger (de film duurt dan ook geen 133 minuten maar nog slechts 85 op DVD) en het oude landhuis is ingewisseld voor een hi-tech-interieur dat bepaald ongastvrij aandoet. Door de aparte camerahoeken, bizarre interieurs, spiegelende oppervlaktes, van kamer tot kamer verspringende monochrome lichtplannen, opnames vanuit Caine's CTC-camera's en alle gadgets (inclusief de afstandsbediening met schijnbaar één knop voor alle apparaten) is het in het begin moeilijk om er "in" te komen, maar eenmaal "binnen" vond ik dit toch ook weer prima vermaak. Ditmaal geen verkleedpartij en aanzienlijk minder nadruk op het standenverschil, maar de (nieuwe) vinnige dialogen en het uitstekende spel van de twee hoofdrolspelers zijn gelukkig gebleven. (Veel mensen hier hebben een hekel aan de vertolking van Jude Law; ik weet niet of dat met een algemene weerzin tegen zijn kop te maken heeft of met zijn spel hier, maar op het laatste heb ik niets aan te merken, en op het eerste trouwens ook niet.) Jammer van dat derde bedrijf, dat verschilt niet alleen totaal van z'n tegenhanger uit 1972 (waar Pinter en Branagh overigens alle recht toe hebben) maar ontspoort ook nog eens met die homoseksuele toenadering die echt compleet uit de lucht komt vallen, en dat haalt mijn waardering uiteindelijk toch een beetje omlaag.

Ruim 10 jaar geen bericht bij Slipstream, dat is nog eens wat anders dan 10 minúten... Films over tijdreizen hebben bij mij altijd een streepje vóór, ik vind dat wel een intrigerend gegeven, en ook ná alle Terminator- en Back to the future-varianten en –klonen ben ik nog altijd benieuwd met welke verrassingen en onvoorspelbaarheden ze nou weer op de proppen gaan komen. Aan het gebrek aan grote namen in de cast zie ik wel dat dit low-budget moet zijn geweest, maar de regie laat alles er toch vrij professioneel en redelijk duur uitzien, en een incidentele FX-misser (het vliegtuig dat tegen een bergwand crasht) maakt me over het algemeen niet uit als het verhaal maar leuk is, hetgeen hier absoluut het geval is. De vele kritiek hierboven op het slechte acteren deel ik niet (afgezien van het feit dat ik Vinnie Jones nooit een leuke aanwezigheid heb gevonden en dat zijn onvermijdelijke plat-Engels-praten me de keel uithangt), en de slotscène (in de bank komt alles op z'n pootjes terecht, en de bankrovers nemen een verstandige beslissing, maar hoe komen de drie tijdreizigers toch opeens aan die rare kleding?!) vond ik een mooie afronding. Kortom, een leuke en uiterst vermakelijke film die het maximale haalt uit z'n bescheiden speelduur. Sterke muziek van de mij verder onbekende Rob Lord.