Opinions

Tja, voor een film over een vaker c.q. bij oudere mensen voorkomende variant van Alzheimer, of over hoe iemand in een achterstandswijk deze film (of de ziekte) zou ervaren, of over het gedrag van patiënten in hieropvolgende fases van de ziekte, daarvoor moet je elders zijn. Ik kan op zich wel begrijpen dat iemand denkt: nou, als ze dit en dit nou eens anders hadden gedaan... Zelf heb ik daar ook wel eens last van, maar om dan meteen over een gemiste kans te gaan praten, nou nee. De film is wat hij is, een mooi en sober portret van iemand die geconfronteerd wordt met een ziekte die als een sluipmoordenaar (treffende formulering van Sutherland) haar hele (en nog zeer actieve) leven gaat ontwrichten, en dat wordt zeer ontroerend gespeeld door een perfecte Julianne Moore en een goed ondersteunende cast.

Drie handig aan elkaar geknoopte themalijntjes: een portret van een introverte loner, zijn band met één echte en één substituut-dochter, en zijn speurtocht naar de dader. Redelijk voorspelbaar, maar met nog een aardige twist met de implicaties van het kettinkje tegen het einde; zeker niet slecht, maar ook te vlak om echt memorabel te zijn. Prima geloofwaardige rol van Matt Damon, maar Lilou Siauvaud als de bijdehante Maya steelt de show.

Vijftig jaar en elf kijkbeurten later heeft deze film nog niets van zijn charme verloren. Uitstekend geschreven, foutloos geregisseerd, voorzien van extreem memorabele muziek, perfect ingevulde bijrollen (inclusief een hoofdschurk die zó onaangenaam is dat ik me niet kan voorstellen dat Robert Shaw in het dagelijkse leven aardig zou kunnen zijn) en natuurlijk de geweldige kleurrijke historische setting. Bovenal echter drijft deze film voor mij op de onwaarschijnlijke chemie tussen de twee hoofdrolspelers – het is toch wonderbaarlijk hoe twee acteurs uit verschillende generaties zo'n klik kunnen hebben. Iemand bij de studio moet vier jaar eerder hebben gedacht dat het misschien wel een goed idee was om eens te kijken hoe Paul Newman en Robert Redford het samen op het witte doek zouden doen, maar niemand had toch in de verste verte kunnen vermoeden hoe prachtig het resultaat zou zijn.
        Als de dag van toen herinner ik me nog hoe ondersteboven ik was van de twist dat Salino niet Redfords achtervolger maar juist zijn love interest zou zijn – van het moment waarop zij hem in dat steegje tegemoet loopt krijg ik nog altijd rillingen. Ja, dat was nog eens een tijd waarin je niet doodgegooid werd met twists, zodat ze extra effectief waren in andere klassiekers als The guns of Navarone en Planet of the apes.

Niet slecht, aardig geacteerd, sfeervol en met goede effecten die meer leunen op suggestie dan op boe!-momenten, hetgeen ik altijd wel kan waarderen. Maar echt veel spanning voel ik niet, de clou wordt al een beetje getelegrafeerd wanneer Kevin Bacon bij dat straatfeest gaat informeren of iemand zich nog iets over ene Samantha Kovac kan herinneren en het ongemak van de ondervraagden bijna tastbaar wordt, en de ontknoping kiest een enigszins teleurstellende "fysieke" richting, waardoor de film z'n belofte niet echt waarmaakt.

Die eerste twintig minuten zijn nog wel leuk, daarna wordt het èrg voorspelbaar formulewerk met die belachelijk eenvoudige goudroof als dieptepunt. Eigenlijk gewoon een standaard-Hitchcock-situatie, maar de oude meester had er tenminste een beetje humor in gebracht. Het sixties-actie-themaatje op de soundtrack geeft gelukkig al aan hoe serieus we deze film moeten nemen.

Een beetje La cité des enfants perdus (eveneens een film met een apparaatje waardoor je jezelf kan zien terwijl je sterft, maar die film kwam in hetzelfde jaar uit, dus van beïnvloeding of jatwerk zal geen sprake zijn) ontmoet Videodrome (1983) met een vrij stevige cast en een donkere en gelikte setting (die er geweldig uitziet, waarvoor alle lof, maar een mens wordt er niet vrolijker van). Eventueel sociaal commentaar op toestanden die ook twintig jaar later nog actueel zijn (blank politiegeweld, het vluchten in alternatieve werkelijkheden) wordt ingebed in en daardoor enigszins ontkracht door de thrillerelementen van de achtervolging en de whodunit. Aparte en boeiende film, wel erg flashy en somber met al die straatbendes en enigszins theatrale anarchie. Dat Ralph Fiennes en Angela Bassett elkaar op het einde zoenen lijkt wel een reactie op het feit dat Julia Roberts en Denzel Washington twee jaar eerder in The Pelican brief geen interraciale kus "mochten" uitwisselen.

Leuke hypere film in de stijl van de twee Cranks, maar dan iets beter uit te zitten en iets menselijker omdat Patrick Wilson nou eenmaal een wat gemoedelijker uitstraling dan Jason Statham heeft – al sinds hij me voor het eerst opviel in Angels in America (2003) vraag ik me af waarom hij nog geen ster is, want volgens mij heeft hij er zowel het uiterlijk als het talent voor, maar Hollywoods wegen zijn nou eenmaal ondoorgrondelijk. Grappige bijrolletjes ook van Hasselhoff en Liotta als zichzelf en Pine als onherkenbare Howard Hughes-achtige weirdo. Dikke pret.

Aardige zwijgende komedie, volgens verschillende bronnen één van (zo niet dé) beste "feature" van Harry Langdon, met een paar aardige "set pieces" op de trap, in de bus en op het podium, maar Langdons personage doet me vrij weinig, hetgeen nog verergerd wordt doordat hij hier eigenlijk praktisch een Chaplin-kloon is, en dàt wordt dan nog eens verergerd doordat de penvriendin blind blijkt te zijn, net als in City lights... en nu besef ik opeens dat Chaplins beroemde film vijf jaar ná deze film verscheen. Daarom krijgt The strong man een half sterretje extra, maar ik geloof niet dat ik veel andere films van Langdon ga bekijken.

Direct-to-video, en dat is begrijpelijk, want hoewel de plot lekkere elementen bevat (een kraak met een strak tijdsschema, en diverse gevallen van cross & double-cross) is de uitvoering nogal magertjes: na de zoveelste triple-cross wordt het trucje vermoeiend, de heist is bepaald niet opwindend, en halverwege vindt er ook nog een schietpartij plaats die zó slecht is gechoreografeerd dat ik éven hoopte dat ze elkaar allemáál overhoop zouden schieten (nog afgezien van het feit dat de gokkende broer (Angus MacFadyen) zó'n enorme eikel is dat Peter Weller wel een engelachtig geduld moet hebben om zich voor hem garant te stellen). Bovendien moest ik de hele tijd denken aan het tienduizend keer betere Out of the past... Nee, wie echt benieuwd is naar de afloop kan hier misschien de volle 90 minuten lol aan beleven, maar voor mij persoonlijk tilden alleen de vertolkingen van Bryan Brown en vooral Peter Weller deze film nog enigszins boven de ondergrens uit.

Naoorlogse uitzichtloosheid: de één probeert er nog het beste van te maken, de ander heeft het al opgegeven. Wanneer elk dubbeltje omgedraaid moet worden biedt de stad biedt weinig troost en de mensen weinig hulp, en zelfs een hongerig straatjongetje prikt liever illusies door dan dankbaarheid te tonen. Neorealisme aan de andere kant van de aardbol, Tokyo: open city. De onopgesmukte vertolkingen helpen. Ontroerend.

In het begin zat ik me tijdens het kijken voornamelijk af te vragen wat de twee plotlijnen met elkaar te maken zouden kunnen hebben en hoe de filmmakers die strengen bij elkaar zouden brengen. Verhaaltechnisch gebeurt dat uiteindelijk niet, maar wel zou je de verbinding kunnen zien in het gegeven dat (zoals al meer gebruikers hier hebben opgemerkt) in deze brave wijk iedereen zich opwindt over iets heel onschuldigs zonder door te hebben welke gruwelen zich één deur verder afspelen (na de overval op het gezin van Matt Damon verzucht er zelfs iemand dat zoiets nooit gebeurde vóórdat de Mayersen daar kwamen wonen). Of die thematiek voldoende bindmiddel is weet ik niet, maar naar het plot dat de meeste aandacht krijgt (de Fargo-achtige verwikkelingen waarmee Damon zich steeds dieper in de nesten werkt) heb ik toch met groeiend plezier gekeken, en vanaf het moment dat Oscar Isaac een masterclass acteren komt geven gaat het dak eraf. Een rare en grillige film (volgens criticus James Berardinelli is dit gebaseerd op een ongebruikt script van de Coens uit 1986 dat door Clooney en Grant Heslov werd bewerkt), maar in de herinnering wordt hij steeds beter, en qua vormgeving is er weinig op aan te merken. (O, en een extra vermelding voor de extreem creepy Glenn Fleshler als de leider van de twee overvallers!)

Volgens deze recensie op DVDVerdict gebruikt Zack Snyder "het prisma van populaire cultuur om iets te zeggen over de rollen waarin vrouwen gedrongen worden" [...] "Het is een film over het leveren van een verloren slag, over het gebruiken van elk werktuig dat je hebt, of het nu sexualiteit is of fysieke kracht of intelligentie of het vermogen om je te verenigen om een gemeenschappelijke vijand te bevechten –het werktuig van "Sisterhood"– en over hoe dat nog steeds niet genoeg is." Toe maar! Wie wil kan dat misschien wel in de film lezen – ikzelf was mijn aandacht al na een half uurtje kwijt, en op zo'n moment kan ik echt niet ook nog eens naar feministische betekenislagen gaan zoeken. En arme Scott Glenn als het personage van de Wijze Man, "de enige man in de film die bereid is om de meiden te helpen; helaas doet hij dat door nutteloos advies en lege platitudes te spuien alvorens ze naar hun dood te sturen. Zijn 'wijsheid' is geheel ironisch, en toch is hij degene die hun lot in handen heeft." Een magnifieke vormgeving verspild aan een verhaal van niets, en hoe moet je door een verhaal van niets nou geïnspireerd worden om op zoek te gaan naar een diepere boodschap?

Een pijnlijk eerlijk portret van deze band : het moeizame begin, de hoogtepunten van de eerste twee albums, het vertrek van Bernard Butler, de triomfantelijke terugkeer met Coming up (vijf Engelse top-10-singles), de daaropvolgende belachelijk lange tournee, Andersons afdaling in de hel van de verslaving en zijn bijbehorende veronachtzaming van de band, het uiteenvallen, het eenmalige concert dat leidde tot de reünie (met een weer cleane Anderson), en de succesvolle carrière die de groep nu weer heeft. Andersons publieke schuldbekentenis is bijna te pijnlijk om naar te kijken, en tussen alles door blijkt Mat Osman de stem van de redelijkheid en de helderheid te zijn. Zeer indrukwekkend, zeker voor wie getuige was van de dagen van 1993 en 1994 toen de band eerst met het titelloze debuutalbum en daarna het majestueuze Dog man star "on top of the world" zat.

Net als mijn voorganger Metalfist heb ik deze film bekeken via de transfer op de 4-DVD-box Early Kurosawa met daarin zes films uit de periode vóórdat hij Rashomon (1950) maakte. Judo saga is de enige film daaruit die ik al eens eerder gezien heb, maar aangezien dat ongeveer 40 jaar geleden was mag deze tweede kijkbeurt in de praktijk als de eerste gelden. En ook mij stelt hij gelukkig niet teleur, want hoewel het verhaal redelijk simpel is (hoewel de ingrepen van de censuur voor nogal wat verwarring zorgen die een paar schermen met tussentitels niet helemaal kunnen ondervangen) houdt het constant de aandacht vast vanwege de combinatie van persoonlijke conflicten, fysieke gevechten en een spirituele insteek. Bovendien wordt het centrale personage voorbeeldig vertolkt door een acteur met een gezicht als een open boek waarop onversneden kracht en grote tederheid steeds om voorrang lijken te strijden. De ontstaansgeschiedenis van deze debuutfilm komt vrij uitgebreid aan bod in Kurosawa's Something like an autobiography (waarin hij onder andere bekent dat hij de duivelse Higaki eigenlijk veel interessanter vond), en dat vergroot het plezier van het kijken, maar ook los van eventuele voorkennis is dit een knappe film met bij het eindgevecht ook nog eens zeer fraaie visuals.

"[Did you] think you can have a happy family and coach Little Leagues and make car payments? Normal is a setting on the dryer! People like us, we don’t get normal!” Ik kan er niks aan doen, maar elke keer dat ik deze film zie vind ik hem leuker worden. Ja, er zitten diverse storende stukjes in. Viola Davis heeft veel te veel pseudo-stoere one-liners ("I am your consequence!"), de stem van Enchantress lijkt teveel op die van Galadriel bij het "vogelbadje" in The fellowship of the Ring, de FX-finale is niet spannend of spectaculair, er worden aan de dood van Diablo (toch een mooie ultieme zelfopoffering) wel èrg weinig woorden vuilgemaakt (zeker voor iemand die net heeft uitgeroepen “I lost one family, I ain’t gonna lose another one!”), en het dieptepunt is wel het moment waarop Harley het hart uit de borstkas van de Enchantress heeft gesneden en Flag Deadshot bij zijn schouders grijpt: "Her heart’s out! We can end this!" – o, dat hadden we nog niet begrepen.
        Maar dat wordt allemaal ruimschoots gecompenseerd door de vaart, de lol en de geweldige larger than life-personages. Uiteraard is de eerste helft leuker dan de tweede, zoals bij bijna alle superheldenfilms het geval is: de introductie van de personages en hun rare eigenschappen en trekjes is bijna altijd interessanter dan de standaardconfrontatie met welke megalomane Übervillain dan ook. Maar ook daarnaast valt er veel te genieten: met zijn verbeten en soms zelfs verwilderde gelaatsuitdrukking is Joel Kinnaman werkelijk perfect als Rick Flag, Jai Courtney is bijna onherkenbaar ten opzichte van (en lijkt ook aanzienlijk veel ouder dan) zijn eerdere rollen in Terminator Genisys en Die hard 5, Jay Hernandez geeft opmerkelijk veel waardigheid aan zijn rol als Diablo (mede dankzij zijn prachtige intonatie), en de interactie tussen de teamleden blijft voor mij persoonlijk steeds diverse grappige dialogen opleveren (Boomerang tot Harley: "You know, outside you’re amazing, but inside – you’re ugly.” Harley: “We all are. We all are! Except for him [Croc gromt] – he’s ugly on the outside too.” Croc: “Not me, Shorty. [grom] I’m beautiful.”).
        Maar het absolute hoogtepunt voor mij is toch de rol van Margot Robbie. Met zijn achterovergekamde groene haar, knisperwitte gebit en onvoorspelbare gedrag slaagt Jared Leto erin om mij Heath Ledger te doen vergeten (op zich al een hele prestatie gezien de weinige screentime die hij ook in de Extended Cut krijgt), maar Robbie is echt een genot om naar te kijken in elke scène, met elke blik, elke regel dialoog en elke beweging van haar goddelijke lichaam (James Berardinelli: "Robbie is both disturbingly sexy and frighteningly unhinged"). Wanneer zij op het scherm is kan ik mijn ogen niet van haar afhouden – ze zal best wel uitgebreide inspiratie in de oorspronkelijke strips hebben gevonden, maar de energieke manier waarop zij dit personage tot leven heeft weten te wekken was wat mij betreft een Oscar waard geweest. En ik schiet elke keer weer in de lach bij het hilarische moment waarop Harley in haar ondergoed haar sexy pakje aantrekt zonder te beseffen dat iedereen naar haar kijkt: "What?"

Tja... Het verhaal is voorspelbaar maar toch pakkend, Tom Hanks speelt zoals wel vaker een zeer menselijke Elckerlyc maar doet dat weer prima, en de beelden van de redding zijn prachtig ook al weet je dat het gevaar al geweken is (behalve voor wie het ijskoude water opzoekt). Zo is elk aspect van de film voorspelbaar maar boeiend, en omdat ik een romanticus ben ga ik er nog in mee ook. Maar echt geweldig kan ik het toch allemaal niet vinden, daarvoor speelt het geheel teveel op safe.

        Edit: aangezien deze film op werkelijke gebeurtenissen is gebaseerd kan ik het punt dat ik hier aanroer niet in de schoenen van de scriptschrijvers schuiven; als dit fictie was geweest had ik het echter lachwekkend gevonden dat de onderzoekscommissie er niet aan zou hebben gedacht om in het test-traject een tijdsmarge in te bouwen voor het ontstaan van het uiteraard niet bij de piloten meteen aanwezige besef van wat er aan de hand is wanneer eerst de ene en dan de andere motor uitvalt. Als dat in werkelijkheid ook zo was ga je toch twijfelen aan de intenties van de NTSB, alsof het alleen maar hun bedoeling was om een zwarte piet door te kunnen schuiven.

Na een aardig begin wordt de film eigenlijk steeds spannender en grimmiger, totdat er halverwege een ietwat clichématige situatie ontstaat waarin er een bom kan afgaan terwijl de held onderweg is om hem nog nèt onschadelijk te maken. "Goh, het wordt nu toch wel èrg kort dag, ik ben benieuwd welke halsbrekende toeren Affleck moet gaan uithalen om dit nog enigszins geloofwaardig op te lossen" – en dan gebeurt er wat ik totaal niet had verwacht en ga ik op het puntje van mijn stoel zitten. In feite is dat moment al het hoogtepunt van de film, maar de escalatie die daar op volgt is toch eveneens huiveringwekkend, en de film wordt tenslotte op knappe wijze afgerond. Script, regie en spel zijn allemaal dik in orde, en voor mij is dit één van de beste thrillers van het decennium.
        Tja, die kritiek op Ben Affleck... James Berardinelli schrijft dat Affleck zich hier niet in zijn element lijkt te voelen: "hij is geen actieheld – he doesn't look the part nor does he seem comfortable with it." Maar dat is toch juist waar het om gaat? Affleck speelt hier een informatie-analist die vanachter zijn bureau televisie-opnames bekijkt en op basis daarvan een rapport schrijft over de machtsverhoudingen binnen het Kremlin, en niet iemand als John Clark (het personage van Liev Schreiber) die getraind is in het penetreren van vijandelijk grondgebied en het doden van tegenstanders zonder met de ogen te knipperen, dus dan kan het wel eens gebeuren dat je je daar niet comfortabel bij voelt, dat is juist de essentie van Afflecks personage, net als Nicolas Cage als Stanley Goodspeed in The rock. Dus wat mij betreft is Affleck hier prima op zijn plaats, en net als martijn011 hierboven (24 juni 2013) begrijp ik de aversie tegen Affleck niet altijd (idem trouwens voor Tom Cruise en Keanu Reeves – het lijkt soms wel of mensen hun mening over die acteurs en hun prestaties al klaar hebben staan en bij geen enkele film nog bijstellen, maar dit terzijde).

Niet meer van deze tijd? Pech voor deze tijd dan – zolang mensen nog naar een bepaalde film kijken is hun kijkplezier het enige dat bepaalt of een film nog van deze tijd (of welke tijd dan ook) is. Leuke liedjes, aardige choreografieën waarbij ook Cliff goed meedoet, prachtige kleuren en fotografie, fraaie travelogue-landschappen, een mode waar ik een sucker voor ben (de jongens in mooie sixties-broeken, de dames in elegant getailleerde jurken), een aandoenlijke romance tussen Cliff en de mij totaal onbekende Lauri Peters, en Ron Moody die als The Great Orlando even uiterst theatraal de scène mag komen stelen, het is allemaal hartverwarmend onschuldig. De paar mindere momenten (de melige spraakverwarring in Joegoslavië, Cliffs visnetshirtje) neem ik wel op de koop toe. Ook voor wie geen fan van Cliff is (zoals ik) nog altijd behoorlijk vermakelijk, mits met "sympathitieke" blik bekeken.

Zoals wel vaker heeft The One Ring in een eerder (en uitstekend) bericht (18-2-2008) zóveel gras voor mijn voeten weggemaaid dat ik het hier kort kan houden. Een film van vele stemmingen : melodrama, romantiek, drama, humor en tragedie, alles bijeengehouden door Murnau's elegante camerawerk en de atmosferische onderstroom. De plotlijn past op de achterkant van een postzegel en de belangrijkste personages zijn bijna geen karakters maar types (The Man, The Wife en The Woman From The City), maar door de droomachtige sfeer krijgt alles een lading waardoor de simplificates opgaan in de emotionele impact van de film. Met de humor had ik absoluut geen probleem, ik vond die scènes juist goed passen bij het vrolijke en optimistische verblijf van het echtpaar in de stad, en om de gelaatsuitdrukkingen van de man die de steeds afzakkende jurkbandjes probeert te corrigeren kon ik zelfs gewoon lachen. Prachtige transfer met een zeer goed passende soundtrack op mijn Lumière-DVD, maar spijtig dat daarop geen commentaartrack staat. Leuk dat deze film (als enige zwijgende) in de MovieMeter-top-250 staat.

Een tragikomedie die ik graag beter zou willen vinden dan nu het geval is – op de een of andere manier komt hij nooit echt los. Veel goede dingen en kleine momentjes, maar de plotontwikkelingen zuigen mij niet voldoende de film in en naar de personages toe. Wat de pluspunten betreft vond ik het wel mooi om te zien hoe Alan Arkin in zijn eigen aparte film lijkt te acteren maar op het einde toch naadloos in het geheel blijkt te passen. En volgens de IMDb-trivia-pagina vond Amy Adams dat Steve Zahn de beste vertolking van de film gaf, maar ik was zelf vooral gecharmeerd van de onderkoelde maar aandoenlijke rol van Clifton Collins Jr als de éénarmige eigenaar van de zaak met schoonmaakspullen die misschien wel of misschien ook niet iets met Amy Adams zou kunnen krijgen. De uiteindelijke (min of meer) verzoening tussen de zusters is tamelijk voorspelbaar, maar toch ontroerend dankzij de twee geweldige actrices.

Sowieso al een behoorlijk grappige film, van de regisseur van (en met drie van de vier hoofdrolspelers uit) Slither (waarvan ik de tentakels in Franks hersenen terugzie!), en als dan Ellen Page met haar "infectious insanity" (zoals een internet-criticus het perfect beschrijft) de plot binnenvalt stijgt de film helemaal naar soms hilarische hoogte – alleen al de gymnastiekoefeningen waarmee Libby Frank probeert te overtuigen haar als sidekick aan te nemen zijn goud waard. Tja, als je dat niet grappig vindt, dan houdt het allemaal op. (Scriptschrijver-regisseur James Gunn is zelf trouwens ook nog even te zien als Demonswill in de promotiefilmpjes van het christelijke televisiekanaal.) Heerlijke flauwekul.

Leuk als je er voor in de stemming bent, en als je er niet voor in de stemming ràmt de film je daar wel in. Ja, ik kon er regelmatig flink om lachen, vooral om Seth Rogen en Bill Hader als onorthodoxe politie-agenten, maar de genadeloze en onmatige verbale agressiviteit van Jonah Hill doet deze film voor mij uiteindelijk toch een beetje de das om. De band die Hill en Cera hier zouden moeten hebben en die volgens velen het hart van de film zou moeten vormen voel ik niet zo; er wordt veel over gepraat en er zit een gevoelig bedoelde "bonding"-scène op het einde, maar over het geheel genomen bevat de film zóveel slapstick en ligt de focus zó constant op het verliezen van je maagdelijkheid dat het voor mij eigenlijk aanvoelt alsof die emotionele subtext er met de haren bij gesleept is en in de loop van de film ondergesneeuwd raakt door de jolijt– autobiografisch of niet, die vriendschap is niet waar ik deze film om zal herinneren.

Tja, als de producers echt wilden voorkomen dat deze film "campy" zou worden (zoals ze beweren op de audiocommentaartrack van mjjn DVD: "We lachen mèt Superman, niet óm hem"), dan hadden ze Lex Luthor niet met een groene badmuts moeten laten zwemmen en van Otis niet zo'n stoethaspel moeten maken. Wanneer je de schurk niet serieus kan nemen levert de held automatisch toch ook wat van z'n statuur in, en dat kan dodelijk zijn in een film waarin je door de wiebelige FX ook al kunt twijfelen aan Suups bovenmenselijke kwaliteiten (i.c. zijn vermogen om te vliegen, hetgeen er soms wèl maar soms ook bepaald níét goed uitziet).

        Maar goed, als puur vermaak bekeken bevat deze film genoeg humor om de actie draaglijk te houden en genoeg actie om hier het begin van een flinke franchise van te maken, inclusief een eindeloze rij sterren van vroeger en nu, een hoofdrolspeelster die uitstekend kan gillen, en (het belangrijkste van alles) een toentertijd onbekende hoofdrolspeler die zich wat mij betreft zowel qua actie als qua humor meer dan uitstekend van zijn taak kwijt en bovendien een leuke chemie heeft met zijn leading-lady annex love-interest. De lelijke soft-focus van de scènes op Krypton en het spijkerharde getetter van John Williams neem ik dan maar voor lief – als ik me overgeef aan de fun (en mijn verwachtingen laag houd) is dit best een onderhoudende zit.

Een vervolg dat ongeveer dezelfde toon aanslaat als het origineel, dus aardig vermaak dat vooral niet serieus moet worden genomen. De FX lijken iets beter te zijn (hoewel de fraai door de lucht vliegende auto's bij nadere beschouwing gewoon miniaturen op een goed ontwerpen maquette blijken te zijn), Anthony Sher is ongelooflijk (en opzettelijk) irritant als de zelfgenoegzame kauwgum-kauwende piccolo, en ik had absoluut niet verwacht dat Lois hier achter Supermans ware identiteit komt (zij het dan ook tijdelijk). Terence Stamp doet hard z'n best om kwaadaardig te zijn (misschien wel iets té hard voor een film als deze), Superman heeft een paar mooie trucs in petto (de moleculenkamer en de kus op het einde), en de camp wordt ditmaal niet alleen door Gene Hackman verzorgd maar ook door Clifton James (wiens aanwezigheid de kijker nóg meer aan de James Bond-franchise doet denken). Maar de belangrijkste troef blijft toch de aanwezigheid van Christopher Reeve, die nu duidelijk lekker in zijn rol zit en wiens chemie met Margot Kidder de film soms bijna ontroerend maakt. Prima simpel vermaak.

Er schijnt een soort consensus te bestaan dat Superman III een behoorlijke achteruitgang ten opzichte van de eerste twee delen is, maar zelf heb ik hier eigenlijk met evenveel plezier naar gekeken. Misschien dat dit deel wat meer richting komedie gaat (althans meer richting bewúste komedie, want in beide voorgaande delen zaten toch ook al elementen die ik niet helemaal serieus kon nemen), maar Richard Pryor brengt ook echt veel extra energie (inclusief zijn hilarische nachtelijke bezoek aan de Wheat King), Robert Vaughn is een lekker vet aangezette schurk en Pamela Stephenson is bepaald geen straf om naar te moeten kijken, zelfs niet wanneer ze Kant leest. Sowieso redelijk veel memorabele momenten: de openingsscène met de ongelukken-domino heeft weinig met de rest van de film te maken maar is goed uitgevoerd en best geestig, de snelheid waarmee Clark Kent in Superman verandert komt zeer soepel over, het donkere pak en de "five o'clock shadow" wanneer Superman "slecht" wordt zijn een mooi effect, en het duel tussen de slechte Superman en Clark Kent ziet er prima uit. Gewoon een leuk vervolg wat mij betreft.

Moeilijk om hier wat goeds over te zeggen. De Nuclear Man is een zeldzaam lachwekkende bedreiging (scriptschrijver Mark Rosenthal beschrijft hem als "a character you'll find in an American disco at the time"), de FX van de vliegende superwezens lijken tien jaar na de eerste Reeve-Superman-film niets te zijn opgeschoten (hoewel dat ongetwijfeld alles te maken kan hebben met de extreme budgetknip), de "double date" in het hotel met Lois, Lacy, Clark en Superman is in feite niets anders dan een Theater van de Lach-klucht met overspelige paren die door verschillende deuren binnenwippen en weer wegglippen (hetgeen trouwens ook min of meer de bedoeling was volgens voornoemd audiocommentaar), de vuilniszak in de ruimte waarin Superman de Amerikaanse en Russische nuclaire wapens opspaart is werkelijk te koddig voor woorden, en het gevecht op de maan doet me denken aan Godzilla versus King Kong. Uiteindelijk zijn Christopher Reeve, Gene Hackman en de heerlijke Mariel Hemingway eigenlijk de enige redenen om deze film te bekijken. Van bijna alle DVD's in mijn collectie heb ik het audiocommentaar beluisterd, maar volgens mij is dit de eerste keer dat ik het meemaak dat een filmmaker zijn eigen produkt afkraakt. Wie kan hem dat in dit geval kwalijk nemen?

Negentien jaar na Christopher Reeve mag Brandon Routh een nieuwe Superman annex Clark Kent neerzetten, en dat doet hij helemaal niet verkeerd, hoewel ik zijn uitstraling iets te jongensachtig vind. Kevin Spacey is een goede kille Lex Luthor met een mooi megalomaan plan, de actiescènes en de FX zijn inmiddels prima in orde dankzij de komst van het digitale tijdperk, en het cinematografische machtsvertoon wordt gelukkig gereserveerd voor het uitbeelden van de rampen, niet voor enige macho vormgeving van de redding. Zo is dit een film die ondanks z'n lengte steeds blijft boeien, zodat hij ook zónder de roze bril van jeugdsentiment gewaardeerd kan worden, hoewel het wel een belangrijk minpunt is dat Routh en Bosworth aanzienlijk minder chemie hebben dan Reeve en Kidder. Je kan helaas niet álles hebben.

Niet slecht, maar gewoon ook niet goed, en vooral ontzettend voorspelbaar – helaas, want er zitten toch een paar aardige acteurs in, en de FX waren ook niet slecht. Wel doet de film een beetje gehaast aan, alsof er expositiescènes zijn gesneuveld; misschien had hij eerder het tempo van een vergelijkbare film als Alien moeten hebben, maar ja, dan was de gelijkenis daarmee nóg groter geweest, en vermoedelijk dacht de studio ook : kom op, tempo erin houden, hoe korter hij duurt en hoe sneller hij is afgelopen hoe minder de kijkers zullen beseffen dat er eigenlijk niets gebeurt dat ze niet al eerder hebben gezien.

Op de DVD staan naast een alternatief einde ook een paar (helaas) verwijderde scènes die de (overigens niet onaardige) schurk nog een aardig plotzijlijntje geven (en die ook in de trailer te zien zijn, wat zul je je bekocht hebben gevoeld als je naar de film bent gegaan op basis van die trailer en er dan in de bioscoop achter bent gekomen dat sommige stukjes uit de trailer gewoon niet in de film zitten…).
 

Prachtige film, klein in opzet, cast en lokaties, maar groot in reikwijdte, vertolkingen en emotionele impact. De schrijver/regisseur mag dan misschien in z'n handjes knijpen dat hij zulke zwaargewichten voor z'n tweede film heeft weten te strikken, maar hij geeft ze dan ook meer dan genoeg te doen, en als een soort studie van wat deze ziekte in een relatie kan betekenen laat de film mij tegelijkertijd hopen dat dit lot niet voor mij zal zijn weggelegd, want op zo'n manier je hele identiteit bij stukjes en beetjes zien verdwijnen wens je zelfs je ergste vijand niet toe. Ontroerend en met superbe spel.

Fascinerende verhalen en scènes: de man die in het begin helemaal los gaat op een nummer van Téléphone, de vrouw die een bidsprinkhaan tekent, de man die zeker weet dat hij de energie van Jim Morrison en diens Pam in hun laatste dagen in Parijs kan opvangen, de vrouw die haar kind mist, de man die het idee heeft dat Wim Wenders Paris Texas op hem heeft gebaseerd... Misschien zou ik graag wat meer informatie over de opzet van de boot en het uiteindelijke resultaat van deze behandeling of benadering willen hebben gehad, maar dat was dan een heel andere film geworden, en misschien waren deze mooie psychologische portretten dan wel gereduceerd tot "gevallen" en dossiers.