Opinions

Erg goed drama.

Het verhaal is eigenlijk redelijk standaard. Het wordt al snel duidelijk welke richting de film opgaat. Dan gaat het er om hoe dat verpakt wordt. En het moet gezegd; mooi pakpapier.

Waarom dit voor mij geen topper is, heeft het te "danken" aan het feit dat ik iets miste. Een zekere band in de driehoek Irons - De Niro - de Guarani. Komt niet altijd even goed in beeld. Ook een wat actievere rol van bv Neeson was welkom geweest. M.a.w. qua karakterontwikkeling is het net iets te mager.

Het acteerwerk is om van te smullen. De Niro steelt de eerste helft de show, maar Irons is ook erg sterk in z'n rol als jezuïet. De "Eminentie", ik ken de acteur niet, is ook erg sterk. Zoals reeds gezegd had ik graag een grotere rol voor Liam Neeson gehad.

Ennio Morricone is weeral eens verantwoordelijk voor schitterende muziek. Prachtig, elk deuntje, elk melodietje,.. Briljante componist. Dat gecombineerd met de vele natuurbeelden (de watervallen waren prachtig gefilmd) zorgt voor een erg intrigerende sfeer.

Deze prent hoort altijd thuis in de top 250.

4

Weinig bijzonder.

Verrassend genoeg had ik deze nog nooit gezien. Toch zo'n beetje een must-see door o.m. het bekende deuntje en het begin van een bekende actieserie.

Al is dit natuurlijk meer dan een pure actiefilm. Deze probeert nog een beetje 'thriller' te zijn, door een wat noir-achtige vibe (bijvoorbeeld het begin) te creëren. Maar echt spannend wordt het niet. Daarvoor ligt het James Bondcopy-gehalte wat te hoog.

Tom Cruise is ook totaal geen goede acteur. Van de +- 20 films die ik van hem gezien heb, zijn goed geacteerde rollen op één hand te tellen. Jon Voight is dan weer een iets te voor de hand liggende optie in zijn rol.

Goed om eens gezien te hebben, maar hierna nooit meer.

2,5

Gaat wel.

Typisch Mission: Impossible-vervolg. Grote vijanden uit het verleden die plots opduiken, een nieuwe "femme fatale" en vooral weer een veel te lange rit volgepropt met actie. Het moet altijd maar meer zijn, maar pfoeh, dat is intussen toch al lang zeer vermoeiend geworden. Een speelduur die steeds langer wordt helpt evenmin. Een volgende deel zal er nog wel eens tien minuutjes bij kletsen en dan kijk je al richting de 3 uur aan. Daarvoor is de M:I-wereld mij toch niet interessant genoeg voor. Niet dat het allemaal door de ondergrens zakt, maar veel slechter hoeft het toch niet te zijn.

2,5

Bwa ja.

Dure blockbuster, maar echt goed vind ik deze reeks allerminst. Sowieso ook geen Tom Cruise-fan. Hij is een sterk merk, getuige zijn oeuvre en het geld dat z'n films binnen harken. Puur qua acteren is het m.i. een pak minder. Maar bon. Het is niet dat de M:I-serie het van acteerwerk moet hebben. Dat heeft het nooit gedaan. Het is een serie gestoeld op actie. En daar heeft Fallout genoeg van in huis.

Soms zelfs zo veel dat het na een tijd een beetje afgezaagd wordt. Dat de film 2,5u duurt is natuurlijk ook te lang. De zoveelste CGI-actie doet het 'm niet, en de twistjes zie je mijlenver aankomen en hebben voor mij dan ook totaal geen toegevoegde waarde. Integendeel, het rekt de film alleen maar.

In z'n geheel genomen vind ik het nog net oké. Ik ben de M:I-reeks ook totaal niet juist aan het kijken. Deel 3 en 5 heb ik niet gekeken voor dit 6e deel. Maar ach. Niet dat het veel uitmaakt. Ik vermoed dat elke film lijvig genoeg is om bepaalde zaken uit de vorige films nog rap even uit te leggen. Dat is hier althans het geval.

Fallout is in mijn geval voor 'de' vermoeide vader op een avond zonder kroost zeker kijkbaar. Voor "de" vermoeide moeder komt daar nog Henry Cavill en z'n fameuze biceps reload bij. Mijn vrouw kon die bonus in ieder geval smaken.

2,5

Goh ja.

Best nog oké, al hou je maar beter in het achterhoofd dat het geenszins een meesterwerk betreft. M:I II is als sequel wel een serieuze afwisseling. Het is flitsender, actiegerichter, zelfbewuster ook. Met John Woo aan het roer haalt men het grof geschut boven. Niet alleen in pure actiescènes, ook in stunts.

Maar Woo is ook meligheid troef. Meer dan eens krijg je slomo's met het perfecte haar van Tom Cruise of de ondeugende oogjes van Thandie Newton in de hoofdrol. Het is allemaal belachelijk afgelikt en lijkt vaak een reclamespot voor cosmeticaproducten.

Trucjes zoals de gezichtsmakers werken voor maximaal twee keer, maar niet voor 5 of 6 keer. Komt daarbij nog eens een slordige montage - de pacing is soms ronduit bizar. Dan mag het wel duidelijk zijn dat deze film z'n gebreken heeft. Maar al bij al nog net amusant genoeg voor een keertje.

2,5

Redelijk.

Eén van de betere films uit de reeks. Na de wat tragere eerste film en de afgelikte, melige vervolgfilm gaat men voor dit derde deel het pad op van de flitsende actiefilm. Althans, dat is overduidelijk de bedoeling getuige de uitgesproken kleurtjes en het schokkerige camerawerk. J.J Abrams zorgt zo voor een snellere, hippere film dan z'n voorgangers.

De gekende minpunten blijven uiteraard ook gewoon staan. Tom Cruise is niet sterk; z'n team raakt ook totaal ondergesneeuwd door hem. Maggie Q en Jonathan Rhys Meyers lopen er écht voor spek en bonen bij. Hetzelfde geldt voor Philip Seymour Hoffman als slechterik. Goede acteur, maar hij krijgt amper scènes.

Doe daar de wansmakelijke meligheid met het persoonlijke verhaaltje bij en het moge duidelijk zijn dat ook deze derde poging geen meesterwerk oplevert. Het is me wel ietsje vermakelijker dan de eerste twee pogingen.

3

Redelijk.

Schrijnende omstandigheden, zo veel is zeker, maar als drama is het voor mij iets te veel een Oscarfilm. Ook de overbodige romance is dood gewicht. Dat levert niet speciaal veel extra compassie op voor Frances McDormands personage. Het zijn kleine manco's in verder wel een secure film. Hier en daar wat mooie of sfeervolle plaatjes en acteerwerk dat over het algemeen wel goed is. De hoeveelheid acteurs die nooit a-listers geworden zijn, maar eigenlijk wel gewoon goede acteurs zijn, is groot. Maar in z'n geheel is het allemaal te degelijk.

3

Pfoe.

Behoorlijk teleurstellend. 2 uur lang kijk je naar een rare, onlogische opeenvolging van nietszeggende scènes en dialogen. Jack Nicholson doet nog wel z'n best, maar Marlon Brando is echt tenenkrommend. Hoogstwaarschijnlijk zal die tijdens het filmen ook weer een ongeleid projectiel geweest zijn. Ik kan me niet voorstellen dat hij hier doet wat de regisseur hem opdroeg. Los van Brando zit de film sowieso vreemd in elkaar. Geen greintje spanning of een vlotte pacing. Snel vergeten, deze klucht.

1,5

Tja.

Zeer matig geregisseerd horrordrama. Er zat veel meer in dan er uitgehaald is. Latere genregenoten à la Birdbox en A Quiet Place tonen dat het beter kan. Frank Darabont verslikt zich en weet, zo lijkt het, niet te weten wat hij met de situatie moet doen. En zodus wordt kostbare tijd verspild aan rondjes draaien in de winkel. De mist is al snel bijkomstig, de meeste aandacht gaat onder meer naar bijbels gezever.

Het laatste kwartier lijkt Darabont plots wakker en wordt het zowaar sfeervol... tot het finale twistje, was echt beschamend uitgewerkt is. En dat zeg ik als liefhebber van unhappy ends. Gemiste kans.

2

Redelijk.

Moana is sowieso al een beetje anders omdat er nu geen plaats is voor een verplichte romance. Het is zo meer een buddy verhaal, ook al blijven andere verplichte elementen er bijzitten, soms totaal overbodig – de kip, om zo maar iets op te noemen.

Stemacteurs doen het over het algemeen wel goed, al vind ik Dwayne Johnson als bekende naam niet de ideale stem hebben.

Visueel wel kleurrijk, wat de film aangenaam kijken maakt. De liedjes zijn een beetje hit-or-miss, maar dat is in zowat iedere recente animatiefilm, lijkt me. Verder niet al te veel momenten dat het slabakt en zodus is Moana een vlot tussendoortje gebleken.

3

Druk.

De laatste weken heb ik een aantal stille films van en met Buster Keaton gezien en dus kon Charles Chaplin ook niet achterblijven. In tegenstelling tot Keaton had ik wel al fragmenten van Chaplin-films gezien, zo ook van deze. De hele beginsequence in de fabriek heb ik eens gezien tijdens een les geschiedenis of economie, maar dan spreken we over mijn middelbare schoolcarrière en dat is toch ook alweer meer dan een decennium geleden.

Chaplin is te druk. Zijn maniertjes zijn te vrouwelijk en clownesk. Waar Keaton met z'n eerder droge uitstraling de slapstick het werk laat doen, doet Chaplin er constant een schep bovenop. Dat maakt het redelijk vermoeiend maar ook voorspelbaar om naar te kijken.

Niettemin heeft Modern Times wel z'n charme. Ik kan heel goed begrijpen dat dit indertijd een belangrijke film moet geweest zijn. Ook nu is het werkvolk nog gemakkelijk met een kudde schapen te vergelijken. Maar het is niet die boodschap maar wel de sets en het (visuele) tijdsbeeld dat mij wel kan bekoren. Enig minpuntje nog is de veel te bombastische muziek, dat maakt, met de eerder genoemde ergernissen, de speelduur van nog geen anderhalf uur toch een aardig gevulde zit.

Gulle 2,5

Bwa..

Flitsend, doch tenenkrommend geacteerd begin, wat ergens een logische voorbode is voor wat komt: een simpel rechttoe, rechtaan actiethrillertje. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het eerste uur nadien wel vlot wegkijkt. De actie raast aardig door en die combi van een hoog tempo + beperkte speelduur maakt het toch beter dan aanvankelijk gedacht. Het is enkel naar het einde toe dat het toch nog een beetje uit de bocht gaat door te veel gebabbel en uitleggerige villains. Olga Kurylenko in een zoveelste actierolletje kan ik wel hebben.

2,5

Niet mijn ding.

En dat is wel spijtig, want Mon Oncle is best modern gemaakt. De felle kleuren en decors springen in het oog, met de futuristische villa als hoogtepunt. Op dat vlak is het alleen maar genieten. Men brengt het bovendien keurig in beeld.

Alleen stopt het daar. Inhoudelijk vind ik de film allesbehalve interessant en qua humor heb ik op mijn tanden moeten bijten. De maniertjes van Jacques Tati of het theatrale van al de rest: het deed me niets. Als apathische kijkervaring kan dit wel tellen. Ik had er betere hoop op, helaas.

2

Goed.

Bob Hoskins is uitstekend als kleine gangster in dit stemming drama. Zeer Brits - de cockney accenten zijn wennen zonder ondertiteling - maar ook zeer stijlvol geschoten. Het verhaal is niet helemaal zoals men zou verwachten, maar kan wel boeien. De sentimentaliteit neemt nooit de bovenhand ook al zijn er wel enkele scènes die dat hadden kunnen doen. Zeer sfeervol ook, ondanks de soms wat deprimerende situaties die getoond worden. De soundtrack is daar niet vreemd aan.

3,5

Lauw.

Actiekomedie, maar er is niet genoeg actie en niet genoeg komedie. De combo Wesley Snipes - Woody Harrelson had beter verdiend. De film is stuurloos in die optiek dat er een klein beetje aandacht gegeven wordt aan een psycho die er precies maar bij gesleurd is om er eentje te hebben enerzijds en de teloorgang van Harrelson's personage anderzijds. Het is niet duidelijk waar het nu eigenlijk écht om zou moeten draaien. De uitkomst is een te flauwe buddy film. Niet goed genoeg is de conclusie.

2,5

Goed.

Echt speciaal is Moneyball (op het eerste zicht) niet. Het verhaal is - hoewel waargebeurd - vrij voorspelbaar, maar weet minstens 1,5 uur te boeien. Het laatste gedeelte wordt het ietwat zwaar om te verteren.

Toch blijft het allemaal binnen te perken en is Moneyball niet meer (maar zeker ook niet minder) dan een oerdegelijke film.

Brad Pitt weet sinds een jaar of 6 keer op keer sterke rollen neer te zetten. Ook hier is hij outstanding. Acteren heeft alles met gevoel te maken en dat is nu net wat hij hier laat zien.

Jonah Hill is oké, maar omvergeblazen ben ik niet. Ook Philip Seymour Hoffman is vrij onopvallend, maar dat is ook te wijten aan zijn beperkte rol.

Het camerawerk is vrij standaard. De flashbacks hadden iets meer kunnen afsteken tegen het heden. De wedstrijden zijn eigenlijk bijzaak, en regisseur Bennett Miller heeft er dan ook goed aangedaan door ze op de achtergrond te laten.

Aangename zit.

3,5

Goed, niet super.

Het verhaal vertelt enkel en alleen het opgroeien van Genghis Khan. Er wordt veel tijd (te veel) aan z'n verleden gespendeert. Waarom te veel? Wel, er zit weinig variatie in. Veel gevlucht, dan effe bij z'n vrouwtje, kindje verwekken, en hupakee, weer weg.

Pas naar het einde toe krijgen we de beslissing van Temudgin, om de Mongolen bij mekaar te krijgen onder 1 khan.

Voorts is het soms nogal onduidelijk en van de hak op de tak.

Het acteerwerk mag er zeker wezen. Zowel van de kinderen als van de volwassenen.

Mooie beelden, bombastische maar mooie muziek en degelijke actiescènes.

3,5

Niet mijn ding.

Animatie voor volwassenen (of toch iets oudere kinderen, lijkt me). Er vliegt immers wel eens een hoofd of ledemaat in het rond. Helaas zijn dergelijke scènes te lomp gemaakt. De film mist finesse op cruciale momenten. Tel daarbij nog de veel te lange speelduur op, en het is maar dat er nog een gezond sprookjesgehalte en wat toffe en fantasierijke elementen inzitten, dat er nog een voldoende inzit. Maar wel een nipte.

2,5

Gaat nog net.

Verstand-op-nul-film. Meer valt hier niet van te maken. Aan een behoorlijk tempo gaat het verhaal vooruit en al snel wordt er tegen monsters gevochten. De CGI valt best goed mee, maar het levert geen onvergetelijke monsters op. Daarvoor zijn de designs iets te inwisselbaar. Met Milla Jovovich in de hoofdrol weet je ook wat verwachten. Voor mij betekent dat niet iets positief, maar uiteindelijk draait het toch maar gewoon om het knokken met de monsters, en dat is goed genoeg.

2,5

Best oké.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit anno 1975 baanbrekend was op verschillende vlakken. De absurditeit van talloze scènes is torenhoog. Dat laat niet geheel verrassend weinig ruimte tot een middenweg: je bent veelal voor of tegen.

In dat extreme denken ga ik niet mee, want ik vind dat de balans bij mij uiteindelijk wel in evenwicht blijft. Ja, de absurditeit is niet voor iedereen weggelegd en zeker ook niet altijd voor mij. Maar de film levert uiteindelijk wel een aantal scènes op die zeer de moeite zijn, hoewel ik eigenlijk nooit over de grond heb liggen rollen van het lachen.

De creativiteit van de heren van Monty Python is bewonderenswaardig, zelfs 45 jaar na dato. Ik zal The Life of Brian en The Meaning of Life niet te lang laten wachten, al kunnen die evengoed zwaar tegenvallen. We zullen zien.

3

Mja.

George Clooney's poging om een klassieke film te maken is best aardig. Het fluitriedeltje doet denken aan avontuurlijke oorlogsfilms uit de jaren 1950. Ondanks het decor van de oorlog is er wat luchtigheid hier en daar. Die combo is wat aan de gezapige kant, ik weet niet goed wat ervan te vinden.

De personages worden verdeeld in groepjes, handig om verschillende locaties aan te doen en verschillende trajecten naar kunstwerken te laten zien. Het is helaas ook fragmentarisch. Geen enkel personage kan zich onderscheiden en de eigenlijke zoektocht hangt met haken en ogen aan mekaar. De schattenjacht is vaag, waardoor het inhoudelijk nauwelijks boeit. Als resultaat krijg je dan een keurig gemaakte, gezapige film. Eentje die niet lang zal blijven hangen.

2,5

Middelmaat.

Moon begint redelijk goed, laat staan dat het de interesse opwekt. Dat de film nadien ook niet te lang aansleept, werkt enkel in het voordeel ervan… te meer mijn interesse steeds verder afneemt. De film is nooit spannend, de wendingen zijn oké maar ook niet geheel verrassend of meeslepend.

Sam Rockwell is evenwel overtuigend als enige – fysiek aanwezige – acteur.

Duncan Jones doet met de gegeven middelen wat hij kan. De decors zijn typisch sci-fi en hoewel ik het niet verwacht, weinig origineel. Maar vooral het gebrek aan een mooie of intrigerende manier om dit in beeld te brengen zorgt voor een wat grijze film, die blijft hangen in de middenmoot.

3

Ontzettend saai.

Moonraker duurt meer dan twee uur, maar eigenlijk valt er niets te beleven. Behalve het uitstapje in Venetië is het gewoon vreselijk laks. De Bondelementen zijn wel aanwezig - al is het ruimtegedoe een goedkope leentjebuur van Star Wars -, maar het ontbreekt Moonraker volledig aan pit.

De enige schwung die er te vinden is is het tempo waarin Bond de dames in bed krijgt. Ik geloof dat na een klein uurtje al drie vogeltjes gevangen zijn.

Roger Moore kan de boel nog af en toe staande houden door een droge oneliner zo nu en dan, maar dat Moonraker (en bij uitbreiding zowat al z'n films) zo futloos zijn is ook zijn schuld. Zijn James Bond is een gladde gentleman, een prater, zeg maar. Actiescènes met Moore zijn op voorhand vergeefse moeite: de man is allesbehalve atletisch en dynamisch. Nu ik al de Bondfilms gezien heb vind ik het bijna doodzonde dat Timothy Dalton niet eerder de fakkel mocht overnemen.

Michael Lonsdale doet een beetje denken aan Blofeld met z'n kostuum en is net zoals Moore: een prater. Enige dreiging straalt hij evenwel niet uit.

Ook Richard Kiel is verre van dreigend en zelfs vervelend met dat eindeloze gapen en bekkentrekken.

Pluspuntje is wel de knappe Lois Chiles en de vertrouwde cast met Bernard Lee en de immer sympathieke Desmond Llewelyn.

Shirley Bassey gaat na Goldfinger en Diamonds Are Forever een beetje de mist in met deze Moonraker. Dat is niet zo zeer haar fout, want ze zingt goed, maar het nummer komt nooit echt los.

Voorts ziet de actie er belabberd uit - Dr. No is van '62 en heeft de tijd beter doorstaan dan dit '79-product dat een veelvoud gekost heeft. Vooral de scènes in de ruimte met die lasers zijn om van te schreien.

Stevige concurrent van Die Another Day voor "Slechte Bondfilm".

1,5

Redelijk.

De eerste 5 minuten zijn erg twijfelachtig, maar nadien is Moonrise Kingdom een uur lang onbezorgde, koddige en onschuldige cinema. Er gebeurt niet bijster veel, maar de toon is lekker luchtig en de coming of age van beide hoofdrolspelers is leuk om te zien.
De film kan dat niveau evenwel niet volhouden, want vanaf het moment dat de 'ontsnapping' van de tortelduifjes abrupt tot een einde komt verliest het allemaal een stevige dosis charme.
Sommige personages zijn nog wel leuk, maar het niveau schommelt en ik heb dan ook nooit een wauw-gevoel gehad.

Er passeren best veel acteurs de revue, de ene al wat bekender dan de andere. Van de bekende gezichten heb ik vooral genoten van Bruce Willis, iemand zoals Edward Norton of Frances McDormand laat dan weer weinig indruk na.
Maar het zijn vooral de hoofdrolspelers wiens namen ik niet ken die moeten overtuigen en dat is half geslaagd. Het meisje doet het goed, maar het jongetje heeft een nogal irritante manier van praten.

Het leukste aan Moonrise Kingdom is dan ook dat het anders is. Het is allemaal klein, kleurrijk en onschuldig. De lichte toon zorgt dan ook voor een aparte balans: soms is het leuk, soms is het flauw.
Ik heb me niet verveeld, maar of deze film blijft hangen is maar de vraag.

3

Redelijk.

Ik had wellicht iets te hoge verwachtingen, want Moonstruck komt niet boven de grijze middenmoot uit. Het is me allemaal wat te flauw. Dingetjes zoals de perikelen van 'Mom' en 'Pop' zijn simpelweg niet boeiend, maar ook hoofdpersonages Loretta en Ronny vormen geen onvergetelijk filmkoppel.

Cher heb ik na het zien van deze film toch liever als zangeres van foute popliedjes. Normaal gezien vind ik een New Yorks accent héérlijk om naar te luisteren, maar uit haar mond klinkt het langs geen kanten, waardoor overtuigingskracht al snel ontbreekt.

Nicolas Cage daarentegen vind ik wél goed. Hij acteert nogal raar - zo een beetje tussen flamboyant en getormenteerd in - maar dat dik aangezette werkt wonderwel.

Daarnaast is Moonstruck meestal gezellig. Niet over de ganse lijn - het Italo-Amerikaanse gezinsleven had beter gekund -, maar enkele sfeerplaatjes (met bijhorende sfeermuziek) zijn de moeite.

3

Goh ja.

Op voorhand hoge verwachtingen hebben lijkt me niet aangewezen voor de zoveelste Marvelfilm. Ook nog eens met Jared Leto die een (soort van) vampier zal spelen. Dat klinkt al niet echt geweldig, dus kan je er maar best met verstand op 0 ingaan. Dat was in mijn geval niet moeilijk, want ik keek deze tijdens een lange vlucht. Gezeten naast een obese en bezwete Turk voor een uur of 8 was al veel goed om even uit die nachtmerrie te ontsnappen.

In ieder geval maakt Morbius mijn eigen verwachtingen wel waar. Het is niet goed, maar soms wel vermakelijk in al z'n gemak. Leto is typisch Leto. Daar kan ik weinig over zeggen. Op zich geen slecht acteur, maar hij acteert geregeld bizar of in bizar slechte films. Zijn tegenspelers zijn ook zo wat met de haren erbij getrokken. Matt Smith springt als antagonist het meest in het oog. Hij is vrij irritant en schmiert er wat op los.

Niet dat een verfijndere aanpak veel had geholpen. De grauwe look ten spijt is de film clownesk. De CGI is matig en de monsterdesigns zijn vaak lachwekkend. Of dit allemaal de bedoeling was, is maar de vraag. Dat dit bij momenten nog wel kijkbaar is (al dan niet tijdens een lange vlucht) is mooi meegenomen. Ooit nog eens kijken? Absoluut niet.

2,5

Gemiste kans.

Ik ken het bronmateriaal niet, maar mij lijkt dat er wel meer uit gehaald had kunnen worden. Het budget zal er wel geweest zijn, dat is gezien de grootse CGI wel duidelijk. Toch had ik het idee dat er verkeerde keuzes zijn gemaakt. Het is mij veel te gelikt. Ik had gans de speelduur het idee dat het beter wat duisterder en vuiler was geweest. Nu lijkt het een doorslagje van andere soort-van-futuristische/ post-apocalyptische tienerfilms als The Hunger Games en The Maze Runner. En dat is spijtig. Bovendien kan de cast, met de bekendste naam Hugo Weaving als dieptepunt, geen indruk maken.

2

Tja.

Klungelig actiefilmpje. Paul W.S. Anderson is sowieso al niet 's werelds beste regisseur en dat was reeds bij zijn tweede langspeelfilm duidelijk. Mortal Kombat is zeer slecht geschreven en zeer slecht geacteerd. Het is wel duidelijk een gameverfilming, want men gaat bijna letterlijk van level naar level. Enige tussenscènes zijn er nauwelijks of niet. De actie is helaas al even slecht geregisseerd als dat de acteurs hun dwaze dialogen uitkramen. De decors doen denken aan Flash Gordon en The Goonies. Niettemin zal deze film nog wel z'n fans hebben: zij die er een guilty pleasure in zien, of wie weet, liefhebbers van de game die het een geslaagde verfilming vinden.

2

Niemendalletje.

Mortdecai is een cliché wegkijkertje zonder al te veel franjes en ook zonder al te veel inhoud. Het plotje maakt gelukkig geen rare en/of overbodige bochten en daardoor voelt de speelduur ook vrij kort aan.

Johnny Depp speelt een raar mannetje. Deel 53. Het is altijd wel net een tikje anders dan de vorige keer, maar hij is een getalenteerd acteur en die moeten hun talent niet wegsmijten aan snel vergeten prullaria.

In de bijrollen passeren heel wat bekende koppen de revue. Paul Bettany is wat mij betreft die enige die er wat schwung in brengt.

Regisseur David Koepp houdt Mortdecai fris en vlot. Het tempo is vrij hoog - gelukkig wordt het nooit te druk. Telkens de reis van locatie naar locatie is wat lelijk gedaan, maar echt storen doet dit niet.

Kleine 3.

Onderhoudend.

Zeer mooi en sfeervol geschoten misdaaddrama. Best klassiek qua opzet, al is de keuze m het geweld te downsizen een goede. Het is ook niet meteen wat je verwacht na het lezen van de titel, maar het moet een onderhuidse spanning helpen opwekken. Dat lukt mondjesmaat, maar niet genoeg. Oscar Isaac is oké, maar z'n personage iets te kleurloos. Dat kan niet gezegd worden van het New York van 1981. Dat vormt een schitterend decor. Zeker qua belichting in buitenopnames, met de laaghangende winterzon, is het allemaal zeer de moeite.

3