Opinions

Grijze middelmaat.

Het is vooral houten klaas Sam Claflin die het verhaal in de weg staat. Hij mist elk beetje charisma en acteert zo ontzettend houterig dat wellicht met een eender welke andere tegenspeelster dan Rachel Weisz evenmin van chemie sprake zou geweest zijn. Weisz zelf vind ik wel oké, ik kan haar altijd wel hebben.

Verder typisch kostuumdrama, die zien er qua aankleding altijd wel deftig uit. Dat is ook hier het geval, zonder meer. Voor de soundtrack heeft men eveneens op veilig gespeeld. Alles staat en valt in dit soort drama met de hoofdrolspelers en of men zich als kijker in dat psychologische spelletje kan verliezen. Ik verloor me vooral in ergernis om Claflin.

2,5

Amusant tussendoortje.

My Cousin Vinny kent een vlot begin met een geslaagde intro van Vinny de neef. Na een tijdje zakt het boeltje een beetje in met wat trage en zelfs lamlendige passages zoals de liefdesperikelen etc.
Gelukkig kan de film z'n niveau terug opkrikken vanaf Vinny de rechtzaal betreedt. Een vermakelijke finale volgt.

Joe Pesci is een acteur die mij niet altijd kan bekoren. Zijn opvliegende en vloekende rollen in Scorsese's films worden door velen subliem gevonden. Ik vind ze ook niet slecht, maar ik vind hem hier beter op dreef. Hij is menselijker, met een geweldig gevoel voor timing.
Over de bijrollen valt overigens ook niet te klagen. Een jonge Marisa Tomei is dan nog een zwakkere schakel (vooral dat rare accent doet haar een beetje de das om), maar is als eye candy met glans geslaagd.

De speelduur is misschien een tikkeltje te lang, waardoor het middenstuk niet genoeg kan boeien. De lange finale in de rechtzaal maakt dat echter goed, met dank aan een fantastische Joe Pesci.

3

Beetje tegenvallende western.

Ondanks een veelbelovend begin, valt de pudding in mekaar. Er zit geen vaart achter, iets wat eigenlijk niet zo erg is mits er interessante personages aanwezig zijn. Op hoofdpersonage Wyatt Earp is dat helaas niet echt het geval.

Voor een western is het middenstuk te praatziek. Er wordt wat romantiek etc bij in de pan gesmeten, maar interessant is dat niet.

Het einde was dan wel te doen, maar nog steeds niet hoogstaands.

Doorheen heel de film is er amper geweld, en hoewel ik geen actiefilm verwachtte en ook niet wilde, en hoewel ik andere anti-geweldwesterns a la Unforgiven wél goed vind, had dat hier gemogen.

Henry Fonda is redelijk als Wyatt Earp. Enkele anderen zoals Doc Holliday en de vrouwtjes doen het ook degelijk.

Bombastische muziek, typisch ingrediënt in een klassieke western. Enkele mooie plaatjes, maar ook enkele geknutselde taferelen.

Gulle 2,5

Vrij standaard drama.

Het verhaal is eigenlijk één en al ellende. Het gaat natuurlijk over Christy Brown en het is wel intriest om te zien hoe hij zijn leven beleeft. Toch is Christy Brown (en met uitbreiding zijn aandoening) niet echt toegankelijk. Ikzelf had het moeilijk een binding met hem te krijgen. Soms leefde ik mee met hem, maar soms werkte hij me als het ware op de zenuwen. Zoiets zou weleens de bedoeling van de film kunnen zijn; zo maak je als kijker mee wat de familie moest meemaken.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn. Ik heb moeite om te zeggen dat Daniel Day-Lewis één van de beste acteerprestaties ooit neerzet. En dat is omdat hij helemaal niet schijnt te acteren. Je zou zo denken dat de hoofdrolspeler écht dezelfde spastische aandoening heeft. Day-Lewis = Christy Brown.

Ook de rest van de cast doet het zeer naar behoren.

Het camerawerk van Jim Sheridan is wat te sober. De film is in 1989 uitgebracht, maar lijkt op eentje uit midden jaren '70. Doordat het er zo gedateerd uitziet, wordt wél het gevoel van het arme, grote Ierse gezin versterkt.

De muziek is redelijk goed te doen. Niets te bombastisch, maar gewoon rustig op de achtergrond.

3,5

Een drama met twee gezichten.

De eerste 45m zijn erg goed en dat komt omdat het voornamelijk over de relatie tussen Mona en Tamsin gaat. Die wordt mooi in beeld gebracht. Over dat gedeelte zou ik gemakkelijk een 4 kunnen geven.
Helaas wordt er dan plots aandacht besteed aan het religieuze broertje van Mona. Dat hele gedoe laat me volledig koud en voelt bij de haren erbij getrokken.
Ook het einde dreigt een ware anti-climax te worden met die zus die opeens wél blijkt te leven. Dat illustreert enerzijds wel de niet zo lieve kant van Tamsin, maar ik vind dat nogal een plotse en niet echt passende genrewisseling. Wat het einde nog een beetje redt is de laatste scène met Mona en Tamsin.

Grootste pluspunt aan deze film is zonder twijfel het acteerwerk. Natalie Press begint wat aarzelend, maar herpakt zich en doet het goed tot zeer goed. Dat anti-christ-stemmetje was dan weer wat minder, maar dat ligt ook aan het script. Emily Blunt is beregoed. Moet precies meer van haar zien.

Vooral het begin wordt zweverig en broeierig in beeld gebracht. Da's ook wanneer de relatie zich ontwikkelt en zorgt voor een goeie sfeer.
Naar het einde toe echter, werkt het vele inzoomen wat meer op de zenuwen. Misschien laat ik me hier ook wat beïnvloeden door het zwabberende religieuze subplotje.

Wat begon als een 4, eindigt op een 3.

Aangename cinema.

Echt geïnteresseerd in (de vrouw achter) Marilyn Monroe ben ik nooit geweest. Ik weet dat ze nogal een getormenteerde ziel was en als kermisattractie werd opgevoerd. Dat is allemaal heel erg spijtig uiteraard, maar vandaag de dag zie je niets anders.
Ook haar ongrijpbare schoonheid zie ik vooralsnog niet. Ze was een mooie vrouw, dat zeker, maar zo heb je er wel meer.
Toch was ik wel geïnteresseerd om 'ns een keertje wat meer over haar woelige leven te weten te komen, al was het maar omdat ze voor velen zo'n icoon is.

My Week With Marilyn belicht een vrij korte periode uit Monroe's leven, maar laat wel veel zien inzake haar demonen. Het is natuurlijk spijtig dat de wereld haar kende als iemand die ze niet is, maar echt binding krijgen is me niet gelukt.
Wat wél erg leuk is is haar relatie met Laurence Olivier, en hoe die relatie zich ontwikkelt gedurende de draaiperiode van een film. Dat levert aangenaam, tragikomisch kijkvoer op, maar dat is eerder te danken aan hoe Olivier hier neergezet wordt.
Na een vlot eerste deel ontluikt zich de romance tussen Olivier's hulpje Colin Clark (wat een zak, trouwens, om z'n liefje zo maar te laten vallen) en Marilyn. Bijster interessant wordt die nooit echt - daarvoor wordt Monroe's pillenverslaving(?) wat te zeurderig -, maar aandoenlijk is het zeker wel.
Nadien wordt nog even teruggegaan naar Olivier's set en krijgen we nog een gepaste slotscène voorgeschoteld.

De uitgebreide cast staat over de ganse lijn uitstekend te acteren. Hoofdrolspelers Michelle Williams en Eddie Redmayne zijn dan nog het minste. Niet dat zij slecht zijn - verre van zelfs -, maar zij hebben net iets meer moeite om hun rol neer te zetten dan de rest - wat in het geval van Williams uiteraard geen schande is. Ze zet een goeie rol neer, maar mist net dat beetje onbereikbare klasse dat Monroe naar het schijnt had (en wat ik in gedachten heb als ik aan Marilyn Monroe - niet aan Norma Jeane - denk).
In de bijrollen is Kenneth Branagh veruit de beste. Hij levert echt een schitterende vertolking af als Laurence Olivier. Ik heb van Olivier alleen nog maar Spartacus en Sleuth gezien, maar zelfs dan nog kan je niet om de accurate vertolking van Branagh heen (ik heb het dan om specifieke kenmerken zoals de manier waarop hij praat, en niet zijn persoonlijkheid).
Judi Dench en Emma Watson zijn eveneens goed op dreef, iets wat in het geval van Watson een verrassing is.

Ook regisseur Simon Curtis verdient pluimen. Marilyn Monroe is een begrip, maar hij heeft van My Week With Marilyn een verrassend intiem en bij momenten 'klein' portret gemaakt. De nadruk ligt op gevoel en Curtis slaagt erin dat oprecht over te brengen. Vooral tijdens "de week" passeren er enkele fraaie shots en warme doch fragiele momenten.

Mooi.
3,5

Redelijk.

Mystic River is een typische Clint Eastwood-film - erg degelijk, weinig opzienbarend. Qua verhaal misschien een tikje dramatisch, met een einde dat iets te lang doorgaat en daardoor nog bijna de bocht uitgaat. Ook de speelduur duurt daardoor toch iets te lang, terwijl er toch wel sprake is van een bescheiden spanningsboog. Pluspunten zijn gemakkelijk te vinden in onder meer de cast vol bekende gezichten die het er goed van afbrengen.

3

Goed.

Knap gemaakte docu. Toffe (amateur)beelden, tof in elkaar gezet en met behoorlijk wat tempo, zonder ooit te snel of te fragmentarisch over te komen. INXS vind ik verder niet echt een geweldige band - paar toffe popnummertjes, maar daar blijft het bij. En Michael Hutchence komt evenmin beter uit deze docu. Zijn palmares als het op schone fruitige dames aankomt is best knap, maar ik vind het maar een nichterig type. Erg zelfbewust, steeds maar weer met de camera bezig. Dat is mogelijk een vereiste om een wereldster te willen worden, maar ik kan me er wel aan ergeren.

Het laatste gedeelte focust logischerwijze op de grotere problemen uit z'n leven. Ik dacht eigenlijk altijd dat hij de zoveelste 'wereldster' was die 'per ongeluk' een overdosis had genomen, maar dat is dus even anders. Zijn ongeluk in 1992 zet een en ander in een ander daglicht, maar los daarvan is Hutchence toch ook gewoon één van de zovelen die het moeilijk had met de populariteit en alles daaromheen.

3,5