Opinions

Goh ja.

Mary Magdalene is niet per se een slechte film - het zal voor de geïnteresseerden wellicht een hele hoop te bieden hebben over Jezus en co. Mij kan het niet bekoren. Met Joaquin Phoenix en zijn eega Rooney Mara in de hoofdrollen was het een vrij gemakkelijke keuze dit een kans te bieden, maar het onttrekt zich niet aan wat cliché toestanden en dus zit de film vol met zweverige dialogen en semi-filosofische riedeltjes, over een hoop mannen (maar niet allemaal dus) in de woestijn. Misschien dat dit per definitie hoort bij een Jezusfilm, maar dan moet ik die toch maar aan de kant laten liggen, naar de toekomst toe.

2

Matig.

Een geschiedenislesje zo nu en dan kan er wel eens in, maar Mary Queen of Scots opent erg matig en eigenlijk zit je een dik half uur naar trezebezen te kijken die elkaar het leven wat zuur maken. Echt villein is het niet echt, het blijft nogal soapachtig. Dat komt naar mijn aanvoelen ook wat door de regie, die het allemaal veel te hak op de tak maakt. Wellicht was dat nodig om snel de tijdslijn te 'zetten'.

Het is pas na een tijdje dat het ook echt een verhaal kan worden dat zich logisch ontplooit. De levensloop van Mary was mij niet geheel onbekend, dus veel verrassingen heb ik niet gezien. Bepaalde scènes kunnen wel nog indruk maken. Denk dan aan de moord op de Italiaan. Voor vuurwerk is het evenwel wachten op de tête-à-tête tussen een weifelende Saoirse Ronan en Margot Robbie, die behalve die scène verrassend weinig om handen heeft. Het is allemaal too little, too late om er nog echt een goede film van te maken.

2,5

Best goed.

Vooral sterke eerste helft. Na de overval slabakt het af en toe. De finale is ook wat eigenaardig, maar als geheel eigenzinnig genoeg. Broeierig, spannend en een klein beetje zweverig.

Matthias Schoenaerts acteert ook weer sterk, al is het inderdaad een rol die hij al vaker gespeeld heeft. Af en toe iets luchtiger zou wel plezant zijn, maar sowieso leuk om te zien dat hij sinds Rundskop toch een aardig palmares bij elkaar geacteerd heeft.

Alice Winocour creëert een geslaagde, lichtjes surreële sfeer. Het paranoïde gedrag van Vincent is goed in beeld gebracht. Kleurenspel, gebruik van locatie is top, soundtrack ook.

3,5

Tof.

Druk, dat wel, maar het is dan ook Jim Carrey. Gelukkig wel Carrey in z'n topjaren en dan is het meestal wel goed (als die drukke physical comedy je ligt, tenminste). Ik kan het zo nu en dan wel eens hebben, al mag het dan ook weer niet té lang duren. Dat doet deze film eigenlijk perfect. Het is best goed gedoseerd, voor zover dat mogelijk is met Carrey in de hoofdrol. Behalve Carrey is er met o.m. Cameron Diaz in haar goede jaren en slechterik Peter Greene een prima ondersteunende cast aanwezig.

3

Middelmatig.

Groots opgezet spektakel op zee. In mijn jongere jaren had ik hem wel al eens gezien, maar het was dusdanig lang geleden dat ik 'm wel eens opnieuw moest kijken. Uiteindelijk bleek toch nog redelijk veel juist in het geheugen te zitten.

Maar mijn beoordeling is wel iets minder positief. Vooropgesteld dat ik best wel een zwak heb voor grootse spektakelfilms van begin jaren 2000, had de score gemakkelijk kunnen oplopen. Tenminste, als het allemaal net wat beter was gedaan. Als het verhaal vlotter liep - de oorlog is niet enerverend genoeg en zijplotjes over vriendschappen komen niet goed tot hun recht. Als Russell Crowe beter had geacteerd. Als het spektakel, waar overduidelijk budget aan besteed werd, ook écht spectaculair was. Het finale eindgevecht toont perfect waar het is misgegaan. Dat is echt niet goed geregisseerd.

2,5

Farce.

Bizarre film. Een soort satire op detox-goeroes (ofzo), maar bijzonder vreemd gebracht. Er is eigenlijk maar weinig te ontdekken, behalve dan dat ik dacht dat er nog wel meer zat aan te komen. Niet dus. Met een speelduur van 1u20 is het geen zonde van mijn tijd, maar toch. Ik kan wel eens genieten van kleinschaligere projecten, maar dan mag het in ieder geval wel een stuk meer zijn dan dit.

1

Tegenvallertje.

Mijn verwachtingen lagen hoog, heel hoog. Ik had een meesterwerk verwacht, maar The Master mist iets wat essentieel is en blijft: overtuigingskracht.
Geen enkel moment heb ik ook maar iets gevoeld voor beide hoofdpersonages. Freddie is hoogstens komisch en Lancaster mist alles wat nodig is om 'een meester' te zijn.
Nu, het einde laat natuurlijk zien dat Lancaster zelf onder de sloef ligt, maar dat zou pas écht krachtig geweest zijn als hij in de voorafgaande twee uur zelf iedereen z'n wil kon opleggen.
En daar ontbreekt het mij toch aan: het einde is best goed, maar is geen stomp in de maag omdat het voorafgaande nooit beklemd.

Ik heb evenwel geen idee wie of wat dat had kunnen verhelpen. De cast alleszins niet, want die acteert over de ganse lijn vlekkeloos: Joaquin Phoenix blinkt uit als grijs en getekend mannetje en Philip Seymour Hoffman valt ook weinig te verwijten. Toch is het Amy Adams die er bovenuit steekt, misschien wel in de hand gewerkt doordat zij het dankbaarste personage heeft.

Daarnaast is The Master filmtechnisch wél een meesterwerk. Het ene briljante shot na het andere komt voorbij. Elk shot is wat anders dan het andere. Soms zijn de shots langer dan verwacht, zijn de camerastandpunten niet-alledaags, dan weer valt het kleurenspel op, ... Paul Thomas Anderson lijkt van elk shot een levenswerk op zich gemaakt te hebben. Cinematografisch is The Master één van de mooiste films die ik totnogtoe heb mogen zien.
Dezelfde lof gaat echter niet op voor de soundtrack, die nogal wisselt tussen aangenaam verrassend en slecht.

Ik had er veel van verwacht en The Master is ook wel erg vakkundig gemaakt, alleen moet een film indruk maken en dat ontbreekt hier voor mij.

3

Slecht.

Opgezet met het gedacht een simpele tussendoor te zien. Een kitscherige actieprent die zich geen seconde serieus neemt, maar helaas. Het is niet kitscherig genoeg. Je moet hier toch gewoon echt vol voor een foute actiekomedie gaan. Nu blijft vooral een pijnlijk amateurisch ogende flutfilm over. De vertolking van Dolph Lundgren als empathische superheld is opvallend maar allesbehalve solide.

1,5

Speciaal.

Erg stemmig gebracht. Gestript van opgeklopt sentiment, maar heel teder en klein. Met slechts een dik uur speelduur werkt dat wel. De film neemt in dat uur ook gewoon z'n tijd, met slechts weinig scènes. Doordat elk shot z'n tijd neemt krijg je de kans om de schilderachtige enscenering op te nemen. Dat is evenzeer origineel. Ik weet alleen niet of ik het visueel een echt mooie film vind. De keuze om met de lens te spelen en van alles uit te proberen geeft soms rare verhoudingen en een wazige look. Dat moet voor het dromerige zorgen, maar net de stemmige realiteit van de nakende dood en het rouwen achteraf maakt deze film voor mij de moeite.

3

Middelmatig.

Pierce Brosnan in z'n post-Bondperiode is al even voorspelbaar als die tijdens z'n Bondperiode. Als twijfelende, doch gladde huurmoordenaar gooit hij dat Bond-juk niet van zich af. De combo met Jan-met-de-pet Greg Kinnear is niet-alledaags en ik weet ook niet goed wat er van te vinden.

Dat geldt eigenlijk voor de hele film. Slecht vind ik het nooit. Enkele scènes zijn behoorlijk vermakelijk en al bij al is de film vlot genoeg geregisseerd waardoor het nooit begint te slepen. Toch mis ik humor of scherpte om dit echt goed te vinden. Uiteindelijk rest de vraag waar dit nu eigenlijk over gaat.

2,5

Niet slecht, maar nergens écht boeiend.

Weinig verhaal; de "ideale" schoonzoon pist naast de pot. Dat spelletje duurt zowat 3/4 van de hele film. Om dan de meest onlogische twist te maken die met dit verhaal mogelijk was. Effe z'n minnares afknallen en daarbij ook die arme buurvrouw vermoorden. Chris Wilton moet zowat het domste personage zijn dat ik ooit gezien heb. Wat hij deed was gewoon heel onlogisch. Verrassend was het wel te noemen, maar ik had zoiets van: en waarom was dát nodig?
2e verrassing van de avond: die flikken op't eind zijn zowaar nóg dommer dan Chris Wilton. Hoe ongeloofwaardig. De ene flik droomt zo even de reconstructie, lost het op. De andere flik vindt het echter wat te vergezocht. Dan het 2e twistje met de heroïnedealer. Hupakee, zaakje opgelost.
Véél te vergezocht en totaal onrealistisch.

Pluspunten dan. Het acteerwerk. Jonathan Rhys Meyers acteert erg goed (deed me wat aan Joaquin Phoenix denken - wat een compliment is). Scarlett Johansson vond ik erg sterke momenten afwisselen met matige. Emily Mortimer was oké, maar had wat een lullig personage. Als alle vrouwen zo naïef waren ...

Overigens leuke operamuziek gebruikt door Allen. Het creëerde de nodige sfeer. Bij het plottwistje viel de spanning best wel te snijden.

Soit: met een beter (meer logischer) verhaal met realistischere personages had dit een aanrader geweest. Dat is het nu niet.
Ik twijfel tussen een 2,5 en een 3. Aangezien dit de eerste kijkbeurt was ga ik gul zijn. 3*.

In de lijn der verwachting.

Maar het eerste deel is mij een aantal maanden geleden ook al niet bevallen, dus dat is in deze geen positief iets. The Matrix Reloaded is wat meer van hetzelfde, met dan natuurlijk het 'frisse' dat eraf is. Het uitgangspunt evolueert nogal gemakkelijk en snel richting een rebellie, hetgeen dan vooral leidt naar een hoop actiescènes.

De actie uit The Matrix-trilogie is kenmerkend, maar het is absoluut niet mijn ideaalbeeld van actie. Enige bruutheid ontbreekt compleet en de CGI is van Scorpion King-niveau. Actiescènes duren bovendien nogal lang, maar als het alternatief wat zwaarwichtige dialogen tussen houten klazen Keanu Reeves en Laurence Fishburne zijn, dan kies ik toch voor de actie, denk ik. Beste staaltje dialoog komt trouwens van de immer ravissante Monica Bellucci die hunkert naar liefde. Het is dat foute sausje dat nog voor een cultfilm kan zorgen, maar het wordt te pas en te onpas gebracht en het lijkt vooral serieus bedoeld. Spijtig.

Het afsluitende derde deel zal er niettemin snel aan geloven, maar dan vooral om er vanaf te zijn.

1,5

Goh ja.

Het eerste deel is voor velen een meesterwerk en toen was reeds duidelijk dat deze trilogie (of intussen een vierluik) niet voor mij weggelegd is. Deel twee was een paar maanden geleden al een pittige kijkbeurt en meteen ook de reden waarom het een paar maanden heeft geduurd vooraleer ik aan het afsluitende derde deel toe was.

Hoewel de score me op deze site nog meevalt had ik de perceptie dat Revolutions door de fans als minste van de drie aanzien werd. Dat valt me nog behoorlijk mee. De vraagtekens uit het eerste gedeelte zijn natuurlijk al lang weggewerkt en de film focust zich veelal op actie, maar misschien vind ik het mede daardoor niet per se slechter (of beter).

Het blijft wel allemaal vrij apathisch en steriel. Het beetje Hollywoodsentiment is zo fake als het groot is en het is eigenlijk lang wachten tot Neo het eindelijk kan opnemen tegen Agent Smith, wat weinig verrassend resulteert in een fake CGI gevecht vol slomo's en dergelijke meer. Enige impact ontbreekt volledig, maar bij de fans die ik ken komt de impact veelal van de filosofische quatsch. Voor mij wordt dat net zo zwak gebracht als die belabberde gevechten.

Ik ben blij dat ik deze trilogie eindelijk achter de kiezen heb, deel 4 laat ik logischerwijze aan mij voorbij gaan.

2

Slecht.

Heel, heel lang geleden eens gezien toen ik een jaar of 12, 13 was. Nu dan eens een deftige kijkbeurt gegund, maar de film blijft voor mij even zwak. Het door velen als diepgaand beschouwd plot is m.i. een simpele kapstok voor een vrij doorsnee actiefilm. Het filosofische gezwets dat ik geregeld hoor van Matrix-fans ontgaat mij volledig. Niettemin kan ik wel begrijpen dat de film een soort cultstatus zou hebben, maar dan eerder door het eigen gothic/emo-achtige sfeertje dat voornamelijk in de eerste helft redelijk aanwezig is: de groene filter, de bleke hoofdpersonages met lange zwartleren jassen en zonnebril. Het heeft iets ontzettend fout, maar is anderzijds net hetgeen wat de film kijkbaar maakt.

Want voor de cast hoef je het niet te doen. Keanu Reeves, Hugo Weaving, Laurence Fishburne: ik vind ze allemaal ontstellend zwak of miscast, tenzij natuurlijk er met houterige klaas Reeves of de overacting van Weaving voor het cultgehalte gekozen is.

Mij doet het alleszins niets. Hier en daar nog wat decorstukken en designs die enigszins de moeite zijn, maar verder weinig soeps, deze sci-fiklassieker(?).

2

Middelmatig.

Nogal stug drama. Het is vrij snel duidelijk hoe de film zich zal ontvouwen. Homofilie in die tijd: het zou maar verrassen mocht het Maurice gemakkelijk vergaan zijn. Gesitueerd aan de vooravond van Wereldoorlog I, blijkt dat slechts een detail - de focus ligt enkel op Maurice en de mogelijke impact van zijn geaardheid.

Best ok geacteerd, maar ietwat langdradig verfilmd. De pedante upper class-stijfheid is zoals altijd wel keurig gedaan, maar het is niet per se aangenaam om naar te kijken. Naar mijn mening is het ook iets te theatraal. Interessanter was dan het inlezen over de schrijver van het bronmateriaal en het feit dat dit boek uit 1914 pas in 1971, postuum, uitgegeven is, simpelweg door de homoseksualiteit.

2,5

Slechte actiefilm

Dun verhaaltje over wraak, corruptie, ...

Mark Wahlberg vind ik geen speciaal acteur (ook niet na het zien van The Departed) en ook hier bewijst hij mijn mening. Jammer genoeg was hij niet de enige. Zowat alle bijrollen, zelfs die van Mila Kunis, waren amper voldoende. Komt waarschijnlijk mede door het script dat weinig (en al zeker geen karakterontwikkeling) om het lijf had.

Paar actiescènes met slomo's die irriteerden, slechte details zoals sneeuw die horizontaal naar beneden(?) tracht te dwarrelen..

Neen, goed voor 1 keer,.

1,5

Bwa ja.

Zoveelste film waarin Jean-Claude Van Damme een broer moet wreken. Behoorlijk fout werkje wel. Of hoe snel JCVD aanpapt met z'n schoonzus. Allez, het zegt één en ander over het niveau. Mits aangepaste verwachtingen, en die had ik, kijkt dit nog goed genoeg weg. Omdat het wel gewoon biedt wat je van een jaren 1990 product met JCVD in de hoofdrol kan verwachten.

2,5

]Vrij goed.

Zeker het eerste uur is gewoon goed. De achtergrond van alles wordt niet in sneltempo afgerafeld, maar de film begint gelijk. Dat zorgt voor meer spanning dan verwacht - al had ik van tevoren geen flauw benul van het hoe of wat van deze film.
Na verloop van tijd neemt de film wat slechtere beslissingen: de doolhof is reeds in kaart gebracht(?!), het hele concept is slechts een test etc.. Dit had allemaal beter, spannender, uitdagender gekund.

De cast is ook niet bijster sterk, vooral die hoofdrolspeler is een watje. Ik kijk er al naar uit, naar die verplichte romance in film 2, 3(?), .., want ook dat vrouwtje is zoutloos.

Het sci-figehalte zit gezien de doelgroep best oké. Die "spin" is van een behoorlijk leuk design voorzien - benieuwd wat de volgende films in petto hebben. Ook de doolhof ziet er wel knap uit - niet te veel opzichtige CGI, trouwens -, maar een echt benauwd gevoel had ik spijtig genoeg niet. Ik ben wel benieuwd naar dat doolhofgegeven in de volgende delen. Laat maar komen.

3,5

Best oké.

Maar dit deel is bij momenten wel best slopend. Elke 20 minuten lijken op de 20 voorgaande minuten: veel mysterie, veel geren en geschreeuw en dan vrij abrupt over naar een volgend rustmoment. De manier waarop het mysterie opgewekt en in stand gehouden wordt is ook vrij ergerlijk, zeker tijdens de eerste helft van de film. In plaats van zaken te benoemen, spreekt zowat ieder personage in metaforen.

De cast is dezelfde als in deel 1: wat tienerjongelen zonder al te veel présence. Met zo'n ongewassen Barry Pepper als verrassinkje op het einde sprokkelt de film ook op dit vlak nog wel wat puntjes.

Rekening houdend met dit einde hoop ik op een enkel slotstuk en geen 'part 1' en 'part 2'-gelul. Wes Ball mag stilletjes aan ook iets meer op ander spektakel inzetten dan enkel rennen voor iets onbekends. Anderzijds vind ik deze verfilming op één of andere manier steevast beter dan een genregenoot à la The Hunger Games.

3

Matig.

Absurde komedie waar ik iets meer van verwacht had. De banaliteit en doldwaze zaken vliegen je om de oren, de cast doet het ook naar behoren, maar toch blijft het iets te vrijblijvend. Het levert geen echt goede film op, hoe dwaas men het ook gaat zoeken. Integendeel, misschien had men de absurditeit wat minder nadrukkelijk moeten gaan opzoeken, misschien had men dan wél het beoogde doel bereikt.

2,5

Goeie .. western (?).

Alleszins toch western als het op het verhaal aan komt. Dat is niet zo geweldig speciaal of innovatief (alhoewel misschien voor die tijd..), maar is zoals alle westerns slechts bijzaak.

Toch weet regisseur Robert Altman de belangstelling te wekken door de karakterschetsen die hij in de film weet te verwerken.

Sterkste punt aan het verhaal is het einde. Met die close-ups van Beatty en Christie. Helemaal geweldig.

Warren Beatty (wat deed die mij denken aan die zanger van Kings of Leon..) doet het uitstekend, net als Julie Christie. Van beiden had ik nog niets gezien (denk ik), maar dat moet ik toch snel eens doen..

Als iemand mij zou vragen waarom deze film een must see is, is het antwoord snel geleverd: de sfeer. Die is uniek te noemen. De setting, de muziek (al heb ik persoonlijk liever geen vocale muziek in een western), de kostuums, .. Schitterend. Na The Great Silence is dit mijn tweede "western-met-sneeuw" en ik moet zeggen dat dat uitstekend werkt en het gevoel voor realiteit (wat in deze film al sterk aanwezig was) doet toenemen.

4

Kleffe boel.

Het was weer de beurt van vrouwlief om de film van de avond te kiezen en dan ontsnap ik niet altijd aan dit soort tranentrekkers. De score hier op MovieMeter is nog vrij hoog, dus op zich kon ik er wel mee leven.

Maar na de eerste scènes vol overacting van Emilia Clarke was dat toch al een pak minder. Dat haar eigenaardige wenkbrauwen wel eens hun eigen leven leiden wist ik al, maar om nu constant van die gekke bekken te trekken met op-en-neer dansende wenkbrauwen... Enige subtiliteit mag wel.

Niet dat de rest van de film zo subtiel is. Dat rolletje van die kerel uit Harry Potter (toen kloek, nu afgetraind) is wreed irritant. Ook de rest is me wat te klef en te plastic. Meegaan in dat zeemzoete heeft er nooit ingezeten.

2

Pfft.

Formulematige komedie. Typisch Netflix-product en typisch Kevin Hart-product. Het is wat. Schreeuwerig, druk, helaas ook niet grappig. Dat is het enige wat deze film moest zijn, maar het lukt geen moment. Mark Wahlberg is, in navolging van o.m. Dwayne Johnson en Woody Harrelson, de volgende die gekoppeld wordt aan Hart, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat hij lijkt te weten wat hij eigenlijk in deze film doet.

1,5

Amusant.

Maar wel maar voor één keer. Het duurt allemaal nogal lang en zeker na het eerste uur dreigt het soms een uitgerokken herhalingsoefening te worden. Het snedige is er tegen dan wat af en dan wordt het onvermijdelijke crisismomentje en wat nog allemaal voorgeschoteld.

Jim Carrey draagt zoals verwacht de film. In een rol als deze kan hij zich ongeremd uitleven, al vind ik Charlie beduidend minder leuk dan Hank.

Renée Zellweger vormt trouwens een meer dan degelijke aanvulling op Carrey en verbaast mij in positieve zin.

Aan te raden komedie, al zijn de gebruikelijke gebreken ook hier aanwezig.

3

Tja.

De reputatie (en de beoordeling hier op MovieMeter) van Mean Girls verbaast mij zeer. Dit zou 'de' slimmere, scherpere high school comedy moeten zijn, maar dat zie ik er in de verste verte niet in. Het moraaltje is overduidelijk, maar wordt niet echt volwassen of cynisch gebracht. Uiteindelijk zit je toch naar een braaf lesje te kijken. De giechelende huppeltrutjes mogen dan wel een karikatuur zijn, het blijven giechelende huppeltrutjes. Grappig zijn die geenszins. Dat wil gelukkig niet zeggen dat er nooit een komisch momentje in zit. Zo nu en dan lukt het wel om even grappig te zijn. Lindsay Lohan, voor wie Mean Girls haar grootste wapenfeit is als actrice, kan mij absoluut niet bekoren. De rest van de scholierencast is een jaar of 5 à 10 te oud voor z'n rol, ook zo'n Hollywoodcliché.

2

Matig.

Minder grappig dan verwacht. Mean Machine begint zelfs als een typisch gevangenisdrama'tje, met alle clichés vandoen. Zeldzame pogingen tot komedie slagen niet echt aan. Vinnie Jones is behoorlijk ingetogen, daar waar ik een typische grofgebekte Britse achterbuurtvoetbalhooligan had verwacht.

Het is eigenlijk wachten tot de match, die behoorlijk wat speelduur in beslag neemt, om wat schwung in de film te ontdekken. Dat lukt nog wel. Zo nu en dan is het eens grappig, als bijvoorbeeld Jason Statham als opgefokt keepertje alles en iedereen onderuit tracht te moffelen. Aan het einde van de rit krijg je dan de feel good die de film beoogt, maar het was alleszins niet de film die ik verwacht had te zien.

2,5

Matig misdaaddrama.

Het is vooral het verhaal - of beter; het ontbreken van verhaal - dat Mean Streets een beetje tekortdoet. Een dik uur lang is het een onsamenhangend boeltje met rommelige en onduidelijke gebeurtenissen waarvan het waarom een vraagteken blijft. Langs de andere kant is dat natuurlijk ook weer een beetje de sterkte van Mean Streets; het laat het lege van het misdaadmilieu in Little Italy zien.

Het laatste half uurtje is qua niveau een pak hoger. Er wordt een interessante climax ingezet met een bevredigend einde tot gevolg.

Harvey Keitel is me net iets te onopvallend om de film te dragen. Zijn personage is ook niet zo geweldig interessant. Robert De Niro daarentegen krijgt wél een interessant personage en weet dat ook sterk te brengen.

Qua regie weet Scorsese voor de volle pond te overtuigen. De donkere kant van New York wordt erg sfeervol gebracht, het kleurengebruik in louche kroegen is mooi gedaan en enkele scènes worden de moeite gemaakt door de 'volgende' camera.

Ook de muziek is wel leuk gekozen.

2,5

Doorsnee.

Na een vrij inventieve moord blijft The Mechanic lang van actie gespeend. De kennismaking tussen beide hoofdpersonages duurt te lang en ook het opleidingsgedeelte duurt lang: het zou tof moeten zijn, maar uiteindelijk krijg je koude pap.

Als de actie dan eindelijk begint stijgt het niveau: het tempo ligt hoog, de actie is leuk genoeg en het einde is leuk omdat het is zoals je verwacht had.

Jason Statham blijf ik maar een wisselvallige actieheld vinden (monotoom, weinig zelfspot,...), maar met Ben Foster loopt er toch nog wat levendigheid rond.

Simon West levert trouwens ook geen al te beste regie af. Naast een bij momenten mak tempo zijn ook de actiescènes vaak matig in beeld gebracht. De slordige editing maakt het allemaal nog wat hak-op-de-takkeriger.

Nipte 3

Mja.

Zoals elk ander Stathamtussendoortje. Simpel en vlot verhaaltje, minus de eerste 20 minuten. Die worden opgevuld met wat "inhoud" om alles nadien wat gewicht mee te geven. Natuurlijk gaat het nergens over en komt Statham nadien voldoende aan knokken toe.

Ander minpunt is die lelijke digitale look. Greenscreen scènes staan bepaalde originele vondsten in de weg. Maar bon, goed genoeg voor wat het is.

2,5

Matig.

Niet echt slecht, maar uiteindelijk is Medieval toch te slecht geregisseerd. Een hakfestijn, zeer zeker wel, maar ook het verhaal springt van de hak op de tak. Er moeten te veel verschillende agenda's en politieke spelletjes in 2 uur film gepropt worden. Daarnaast is er nog het weinig verrassende parcours van Jan Zizka, wat resulteert in een aantal flauwe, melodramatische scènes. Ben Foster en co doen hun ding en hen kan je weinig verwijten, maar ik had toch op net wat meer gehoopt.

2,5