Opinions

Matig.

Ondanks de fijne retrostijl en enkele vlotte (actie)scènes stelt de film toch wat teleur. Het verhaaltje is totaal ondergeschikt aan de zgn. cool van de personages, maar daar loopt het voor mij mis. Geen enkel personage is boeiend of heeft enige flair.

En daar ligt de schuld toch wat bij de casting. De tandem Armie Hammer - Henry Cavill is de meest zoutloze combinatie die men had kunnen bedenken. Vooral Cavill ontbeert elk greintje charisma en flair. De verdere rolletjes voor o.a. Alicia Vikander en Hugh Grant brengen evenmin schwung.

Guy Ritchie en zijn hippe dingetjes vermaken best - 't is ook al 4 jaar geleden, een film van hem, dat helpt ook wel - maar dat wordt al snel afgezaagd. Bepaalde zaken blijven wat vaag en veel meer dan een twee uur durend samenraapsel van leuke ideetjes en een hele hoop onzin is deze film dan ook niet voor mij.

2,5

Vrij pover.

Man Of Steel is zoals vrijwel elke andere superheldenfilm: behoorlijk zielloos, volgepropt met actie, voorzien van moraallesjes en ook zwakke oneliners ontbreken niet.

148 minuten gaan voorbij, maar een hoogtepunt heb ik niet kunnen ontdekken. De opening op Krypton is zoals in de versie uit 1978 wel de moeite, maar verder duren de actiescènes veel te lang en wat daartussen zit is een beetje doelloos geneuzel.

Henry Cavill is vergelijkbaar met Christopher Reeve, alleen iets minder naïef. Een groots acteur is hij niet, maar hij heeft genoeg charisma om zich staande te houden.

De rest van de cast is maar platjes: Michael Shannon als weinig imposante, schmierende slechterik; Amy Adams als leeg blok-aan-been (er valt ook geen greintje chemie te bespeuren tussen Cavill en haar); Russell Crowe en Kevin Costner als de vaderlijke figuren; ...

Tussen die automatische piloten valt enkel Antje Traue op met haar vreselijk accent.

Zack Snyder wisselt drukke actiescènes af met enkele flashbacks die het geheel wat diepgang moeten geven - diepgaand vind ik het niet, maar wel een welgekomen afwisseling tussen al het luidruchtige geweld. De actie is een kitscherig CGI-festijn (CG vuur blijft een heikel punt), en zeker als er meppen uitgedeeld worden lijkt het een videospelletje. Van Hans Zimmer's bombastische soundtrack blijft niks hangen.

Pluspuntje is Superman's pakje dat, mede door het ontbreken van de rode slip, werkt in een serieuze setting.

2,5

Matig.

Gary Cooper is oké, en het eerste shot is magnifiek. Jongensachtig, alsof het uit zo'n oude westernstrip komt. Zeer nostalgisch. De film opent ook sterk, maar na het eerste half uur gaat het mijns inziens bergafwaarts. De slechteriken van dienst zijn totaal niet dreigend en ik mis actie en urgentie. Het kabbelt maar wat verder en als de finale dan eindelijk wat actie voorschotelt, is het kalf misschien nog niet verzopen, maar toch al kopje onder aan het gaan.

2,5

Ik blijf het een standaardactie/wraakfilmpje vinden.

Veel schieten en knallen. Voorts een simpel verhaaltje, waar op zich niets mis mee is, maar echt boeien deed het mij (weeral) niet.

Acteerprestaties zijn wel goed, natuurlijk, Denzel Washington speelt een sterke rol, maar mijn favoriet zal die nooit worden. Het gegil van Dakota Fanning (al was het niet de hele film lang, zoals bv bij War of the Worlds) werkte eens te meer op mijn zenuwen.

Het filmen vond ik bijwijlen irritant. Vluchtig en overhaast. Inzoomen om ne halve seconde later alweer uit te zoomen.

Naar mijn mening overgewaardeerd hier op Moviemeter.

Ik twijfel tussen 1,5* en 2*, maar ik ga voor de 1,5* omdat het me na een derde keer zien nog altijd niet kon bekoren.

Lekker vlot.

Niks van verwacht, maar inderdaad een hele vlotte meevaller. Best veel schwung - op dat begin na, dan. Simon Pegg is leuk, Lake Bell ook en dan al zeker samen.

Speelduur is ook kort zodat het nergens invalt, ook niet tijdens de voor romcoms onvermijdelijke rock-bottom-momentjes.

3

Matig.

De man die alles gezien wilde hebben. Dus vertrok hij in 1962 met de fiets en kwam hij pas dik 50 jaar later terug. In die tussentijd heeft hij misschien niet alles, maar toch veel gezien. Dat resulteert in een gigantisch persoonlijk archief, met een hoop lijstjes en memorabilia allerhande. Daarmee is het ook wel een beetje gezegd. De docu lijkt immers niet echt te weten waar het heen wil. Heinz heeft veel gezien, maar ook veel niet beleefd door zijn rare obsessie (ingegeven door OCD?) om toch maar zijn reis te voltooien. Belangrijke persoonlijke aangelegenheden heeft hij laten schieten, want "hij wilde niet naar huis komen". Tja. En dan ben je plots 80 jaar, heb je een rollator nodig en zit je daar alleen in je thuisdorp waar je een halve eeuw niet geweest bent.

2,5

Groots avonturendrama.

The Man Who Would Be King bevat allereerst een plot met meer dan genoeg stof voor een interessante uitwerking. Dat is dan nog gelukt ook. Het is luchtig in het begin, nadien volgt de ontnuchtering en krijgen we wat drama voorgeschoteld.
Hoewel ik volledig mee was, ontging me één punt, nl dat van het "contract". Wat was daar de bedoeling van? Ik snap de link tussen Kipling en de 2 'helden' niet helemaal.

Michael Caine en Sean Connery spelen beiden uitstekend. Er zit enorm veel enthousiasme en plezier in hun vertolkingen, dat je zo meeleeft. Connery heeft trouwens geen onaardige zangstem.

John Huston weet de film perfect vorm te geven. De beelden in de bergen zien er bijna 37 na datum nog steeds schitterend uit. Dat in combinatie met de schitterende muziek - heel de film lang, trouwens - zorgt voor een aangename sfeerbeleving.

4

Redelijke Bondfilm.

Na 10 minuten film vreesde ik voor het ergste. De openingsscène is wat raar, maar het zijn vooral de openingscredits met dat verschrikkelijke openingslied die me niet meteen konden bekoren.

Ook nadien blijft het allemaal wat lauw. Hier en daar zit er een tof momentje in, maar het is duidelijk dat de film het moet hebben van het einde - vooral ook omdat hier Scaramanga eindelijk eens wat dreigender wordt.

Roger Moore zit al iets beter in zijn vel als Bond dan in Live And Let Die. Toch zal hij mijn favoriete Bond niet worden. Sommige mensen noemen hem een grapjas, maar ik vind zijn oneliners bijlange niet zo gevat over komen als bij een Sean Connery.

Christopher Lee is goed gecast als schurk, Britt Ekland evenzeer als Bond girl. Ook dat hulpje van Scaramanga is goed gevonden. Hij is de beste henchman die ik totnogtoe heb zien verschijnen in een Bondfilm.

Het aantal actiescènes is wat aan de lage kant. De actiescènes die er dan inzitten zijn gedateerde achtervolgingsscènes die véél te lang duren en waarin een irritant bijrolletje met de show probeert te gaan lopen (iets wat in Live And Let Die ook gebeurt).

De humor moet het hebben van scheve decors en derde tepels. Qua dialoog had het beter gemoeten.

3

"(...) Sounds very tempting, miss .. ?"

"Chew Mee.'

'Really?"

Mwa.

Hier en daar zit er wel een leuk stukje in, maar uiteindelijk is The Man with the Iron Fists een rommelhoop. Geregisseerd door ene RZA, ik vermoed een rapper(?), die ook nog eens een prominente rol speelt, maar in geen van beide rollen uitblinkt. Dat gezegd zijnde is de mix tussen verschillende stijlen niet eens grandioos mislukt. Dat hiphopsfeertje kon er nog wel bij.

Enige is dat de film een aantal zéér matige tot ronduit slecht geregisseerde actiescènes heeft en er amper leuke typetjes rondlopen. De pruiken van Bronze Lion en co lijken zo uit de garderobe van Tokio Hotel te komen. Het is tot de finale wachten tot een deftige actiescène - die komt er dan uiteindelijk toch waardoor ik nog heel even twijfelde deze toch een voldoende te geven. Maar daarvoor is het eerste uur echt wel te mager en te rommelig.

2

Mooi.

Gezapig familiedrama. Een mooi geschoten film, dat zeker, en ook eentje die gezelligheid en warmte uitstraalt - de benarde sociale situatie daargelaten. De film moet het niet hebben van veel ontwikkelingen. Het kabbelt een beetje verder, al vind ik dat trage tempo wel aangenaam kijken. Men doet niks verkeerd, al ontbreekt wel de emotionele punch die de makers misschien wel verhoopte. De cast is over de ganse lijn uitstekend, maar Sakura Ando steekt er desondanks toch bovenuit.

3,5

Onderhoudend.

Een rustig en behoorlijk sober drama - zowel in plotontwikkelingen als stijl. Behalve het kabbelende tempo en de realistische en menselijke benadering heeft het niet veel om het lijf. Casey Affleck is wel in goede doen - ik hou wel van dat soort uitgebluste karakters -, maar met een speelduur van 2 uur 15 had het toch net iets meer mogen zijn. Ofwel gewoon een half uur korter. Een drama als dit mag wel wat compacter, me dunkt.

3

Slecht.

Volstrekt oninteressant drama waarin acteerkanon Al Pacino niet verder komt dan wat monotoon gezever. Dat andere acteerkanon Holly Hunter lijkt dan weer gebonden te zijn aan een personage dat amper iets te doen heeft. De film is stuurloos en dobbert maar wat rond. Ik ben normaal de grootste liefhebber van uitgebluste personages, hetzij in een cynische dan wel warme tragikomische setting. Maar daar is hier niets van aan. Het duurt gelukkig niet te lang, want ik heb geen idee waar ik de positieve punten moest gaan zoeken.

1,5

Middelmatig.

Een hoog aangeschreven Woody Allen en hoewel ik hem ben beginnen waarderen met de jaren, is het niet altijd raak. Dat ondanks de ingrediënten in zowat elke film nagenoeg dezelfde zijn. Manhattan heeft daarenboven nog eens een leuke zwartwit-look die hier en daar toch dat extraatje aan sfeer toevoegt.

Maar ik ben niet echt gebeten door de film. Allen en zijn even neurotische tegenhangster Diane Keaton kunnen mij niet de ganse speelduur interesseren. Hun neurotisch kantje gaat mij na een tijdje tegensteken. Dat is een euvel dat soms wel eens terugkomt bij Allen. Kwestie van balanceren op een slappe koord, zeker?

In z'n geheel valt er wel nog genoeg te genieten van een paar toffe dialogen en een snedige quote. Qua humor ligt Allen mij wel behoorlijk. Ik ben nog lang niet door zijn rijkgevulde oeuvre heen, dus ik ga er mij nog mee kunnen amuseren.

2,5

Behoorlijk.

Manhunter draagt de Michael Mann-stempel, zoveel is zeker. Dat is naar mijn bescheiden mening iets positiefs. De film ziet er goed uit; erg herkenbaar, met in het oog springende kleuren tegen veelal klinische decors. Verhalend is dit inderdaad duidelijk een inspiratiebron geweest voor Silence of the Lambs, al hebben we hier met een andere slechterik te maken.

Mann brengt het aanvankelijk sfeervol. Het politiegedeelte is wat minder m'n ding, maar dat reken ik hem niet echt aan. Wat ik hem wél aanreken is dat hij de film op een gegeven moment écht op de rails krijgt, om dan een aantal onbegrijpelijke muziekkeuzes onder cruciale scènes te plaatsen. Dat is echt vreemd. Synthesizers in een jaren '80-film? Natuurlijk. Geen probleem, ik vind dat dat, mits juist gebruikt, sfeerbevorderend kan werken. Maar om er dan opeens van die kleffe popliedjes bij te flikkeren? Dat werkt toch nooit in serieus bedoelde politiethrillers?

Vreemd en spijtig. Want ik heb op zich best genoten van Manhunter. Visueel aantrekkelijk, sfeervol en met een cast die redelijk tot goed acteert is dit een aangename andere kijk dan de mij reeds bekende Anthony Hopkins-reeks.

3

Ai ai.

Wellicht de minste van David Fincher die ik gezien heb. Ik kende het figuur Mank niet, noch heb ik Citizen Kane ooit gezien. Maar men had toch ongetwijfeld beter kunnen doen deze rommelige en anekdotische vertelling? Het is geen minuut interessant, maar wel zagerig van toon.

Gary Oldman is bovendien erg vermoeiend in de hoofdrol, maar eigenlijk is alles en iedereen aan deze film op één of andere manier wel vermoeiend. Ook visueel maakt Fincher er weinig van: zwart-wit leent zich toch perfect voor een surplus aan sfeer, maar de film oogt opvallend brak en levenloos.

1,5

Gemiddeld.

Ik had er iets meer van verwacht, maar al bij al is Marathon Man de moeite om eens te zien. Die jaren 70-thrillers - hoewel ik er nog een heleboel te gaan heb - hebben wel iets. Soms is dat iets potsierlijk zoals die auto-achtervolging in het begin, of bombastische muziek op momenten waarop het naar mijn aanvoelen niet past. Anderzijds vind ik het mistroostige, vrij kleurloze en grauwe sfeertje wel eens leuk.

Het vormt in ieder geval een prima setting voor een thriller als deze. De film wordt evenwel nooit interessant, een logisch gevolg na een langgerekte aanloop en een tegenvallende finale. Subplotjes zoals met die dame hebben geen toegevoegde waarde. De cast doet het trouwens best goed, al ben ik ook weer niet de grootste Dustin Hoffman-fan. Laurence Olivier mag wat mij betreft de meeste pluimen op z'n hoed steken.

3

Matig.

Een film die ik enkel een kans gegeven heb door de hoge score hier. Maar dat was toch geen goed idee. Het avontuurtje van 4 ietwat marginale venten, elk met hun eigen problemen, is weinig verrassend of boeiend. De film duurt de volle 2 uur, hetgeen minstens een half uur te lang is. Op wat scènes na - 020 - wordt het nooit echt komisch. Het dramasausje vloekt ook langs alle kanten. Het einde is daar het beste voorbeeld van.

2,5

Goed.

Mooie documentaire. Ik moet daarbij wel bekennen dat ik niet de meest kritische ziel ben als het op dit soort docu's aankomt. De natuur doet in al z'n schone wreedheid al een erg groot deel van het werk; de pinguïns doen de rest. Niet per se de meest tot de verbeelding sprekende dieren (alhoewel) en als je mij als kind had gevraagd naar pakweg een top 5 'lievelingsdieren' had ik pinguïns daar nooit bijgezet. Maar eerlijk is eerlijk. De docu is goed gemaakt, interessant en hoewel ik het, spijtig genoeg maar noodgedwongen, in het Nederlands gezien heb - geen sneer naar Urbanus, hoor, hij heeft gewoon niet echt een toegevoegde waarde - fijn verteld.

3,5

Onderhoudend.

Het eerste uurtje is zeer sterk. De spanning die de nakende crisis met zich meebrengt is duidelijk voelbaar en het is best interessant om te zien hoe dat behandeld wordt door de hoge pieten.
Nadien moet er een oplossing gezocht worden en vanaf dan bloedt de film beetje bij beetje dood, weliswaar zonder slecht te worden.

Margin Call is het soort film waarbij acteerwerk erg belangrijk is. Op dat vlak heeft de castingploeg zeer goed werk geleverd. Kevin Spacey en Jeremy Irons zijn erg goed. Paul Bettany en Stanley Tucci acteren ook goed. Zachary Quinto en Simon Baker zijn wat soberder. Demi Moore is zoals wel vaker gewoon slecht.

Voor een debuutfilm ziet Margin Call er redelijk goed uit. De sfeer had nog iets onbeleefder kunnen zijn, maar het werken van de top van een bank is toch wel een keertje leuk om te zien.
Voorts is het camerawerk in orde en is ook het muzikale niet onaardig.

3

Rekening houdend met het lage budget en het feit dat dit een debuut is, valt het best goed mee.

Het verhaal is weinig bijzonders. Rodriguez heeft niet veel fantasie maar weet het geheel boeiend te houden door er een hoog tempo in te steken met redelijk wat actie.

De acteerprestaties zijn niet geweldig, maar Carlos Gallardo doet het best goed. Zijn liefje is al wat minder en Moco ondermaats.

Fijne sfeer. Enkele goeie camerabeelden, enkele mindere.

Al bij al geslaagd debuut van Rodriguez.

3

Typische Liam Neeson-film.

En dat is tegenwoordig amper een garantie voor kwaliteit. Integendeel, het is een label voor matige, voorgekauwde actiefilms. Ook The Marksman is de zoveelste in dat rijtje. Een eindeloos rijtje, zo lijkt het wel. Neeson zelf sloft op automatische piloot door deze matigheid, alsof hij het zelf ook allemaal wat beu is. De ravissante Kathryn Winnick is visuele opsmuk, maar het is nu ook niet dat zij een film zo veel beter maakt, zeker niet als eigenlijk alles middelmatigheid uitstraalt.

2

Uiterst matige docu over een figuur waar toch één en ander uit te halen valt. Sowieso ook iets te kort. Zijn beginjaren worden nog behoorlijk gedetailleerd in beeld gebracht, nadien wordt met rasse schreden vooruit gesprongen in de tijd, met uitzondering van het jaar 1972. Nadien gaat het terug in rotvaart vooruit, om snel snel af te handelen.

2

Tweede Hitchcock en toch ook weer een goeie.

Hoewel dit niet echt beklemmend spannend is, weet Hitch het toch wel interessant te houden. Lange tijd weet men niet echt wat er precies aan de hand is met Marnie, maar naar het einde toe wordt dat natuurlijk duidelijk. En hoewel het allemaal logisch is, was het niet echt super. Nogal veel psychologisch geklets. Maar uiteraard in beperkte mate.

Sean Connery acteert ijzersterk. Hij past ook goed in dit soort stijlvolle rollen waarin z'n schermprésence tot z'n recht komt.

Tippi Hedren vond ik niet helemaal overtuigen. Af en toe slecht zelfs, maar het moet gezegd dat deze rol wel niet zo makkelijk was.

Zonder veel spanning, toch een leuke sfeer met die typische(?) violenmuziek. Zo nu en dan een beetje bombastisch.

De autoscènes zien er wel niet al te best uit.

Krappe 4

Goed.

Om met de deur in huis te vallen: het sterkste punt is sowieso de casting van Adam Driver. Die speelt Scarlett Johansson in elke gezamenlijke scène gewoon naar huis. Ik vind het spijtig dat zo'n beperkte actrice niet gewoon in haar Marvelpakje blijft rondhuppelen. Ze probeert wel, maar valt m.i. simpelweg door de mand. Niet alleen in tegenspel met Driver, maar ook Laura Dern - die met verve een trut van een wijf neerzet. Ook Ray Liotta is uitstekend gecast, zeker nu hij er wat fake uitziet met z'n rooie kop en haarstukje.

Marriage Story zoekt het echter wat te ver en lijkt daarom niet altijd logisch. Een scheiding (of een huwelijk, zo je wil) is ook niet altijd logisch en dat heeft Naoh Baumbach er redelijk dik opgelegd. Het geheel an sich voelt dus niet altijd vloeiend aan. De balans tussen typisch Hollywooddrama en een wat meer absurde tragikomedie is kennelijk niet gemakkelijk te vinden. Niettemin bevat deze film genoeg sterke elementen en scènes die het allemaal boven het gemiddelde uitduwen.

3,5

Goh ja.

Best oké filmpje, maar ook eentje dat niet echt zeer veel voorstelt. Michelle Pfeiffer in haar jonge jaren is de speelbal van de maffia versus de politie en daar worden dan wat verhaaltjes rond gebreid. Niets dat vervelend is en de speelduur schiet aardig op, maar het is ook niet meer dan dat. Familiekomedie, maar wel eentje waarin een bekende kop (namelijk Alec Baldwin in dit geval) snel het loodje legt.

2,5

Schlecht.

Na vijf minuten film is al duidelijk dat er veel en veel te veel personages zijn. Helaas is geen enkel geslaagd. Stuk voor stuk zijn het vreselijk irritante verschijningen, met al even irritante achtergronden. Dan is het nog hopen dat ze een degelijk einde krijgen, maar ook dat valt tegen. Bijna elk personage dat sterft wordt gedood door zo'n stom laserpistool.
Uiteindelijk is het slepen naar het einde, dat eens het daar is voor een hoop opluchting zorgt.

Mars Attacks! beschikt over een op het eerste zicht fenomenale cast, maar dat valt enorm tegen. Topper Jack Nicholson valt door de mand, maar hetzelfde kan gezegd worden van zowat alle anderen. Van Glenn Close en Annette Bening tot Pierce Brosnan en Michael J. Fox: geen enkel optreden laat een positief gevoel na.

Dit is de eerste film van Tim Burton die mij tegenvalt. Andere kleurrijke onzin à la Beetle Juice kan ik erg smaken, maar hier ontbreekt het aan scherpte. Zowat elke poging tot humor blijft een poging.
Ook de marsmannekes zien er ontzettend slecht uit. Dan doel ik zelfs niet op de belabberde CGI, dan wel op het ontwerp - een creatief iemand als Burton die zich beperkt tot een groot hoofd??
Muzikaal is met Mars Attacks! weinig mis, maar dat alleen kan de boel niet staande houden.

Slechtste film die ik in tijden heb gezien.
1

Boeiend.

Thriller als genre-aanduiding lijkt me wat overdreven. Martha Marcy May Marlene gaat uitsluitend over de psychologische last die het hoofdpersonage met de vier namen met zich meesleurt na een periode bij een sekte te hebben doorgebracht.

De flashbacks waarin we de sekte te zien krijgen vormen een geslaagd contrast met de echte wereld met zus en schoonbroer.

Soms blijft het allemaal wat op de vlakte, maar dat is net de charme van het verhaal. Het einde vind ik dan ook het enige passende.

Elizabeth Olsen is een fijne ontdekking. Naast het feit dat ze heel erg mooi is, zet ze ook een noemenswaardige rol neer. Na een kijk op haar IMDB-pagina is de verrassing des te groter, aangezien dit zowat haar eerste rol ooit is.

Maar ook de bijrollen worden meer dan degelijk neergezet. John Hawkes is wederom genietbaar als onguur figuur, Hugh Dancy en Sarah Paulson zijn ook niet slecht.

Ik had visueel e.e.a. verwacht - na het zien van de prachtige poster - en dat is niet tegengevallen. Het oogt erg down-to-earth: donkere, grauwe scènes worden afgewisseld met dromerige taferelen. Regisseur Sean Durkin - mij onbekend - lijkt er niet de minste moeite met te hebben: naast mooi camerawerk is ook de 'samensmelting' van heden en verleden vaak de moeite waard.

3,5

Mwah.

Best leuk bij momenten, maar er heerst nauwelijks spanning en voor een film van dik de twee uur voorbij is dat toch een gemis. NASA dat nauwelijks geloofwaardig is en de gehele finale zijn twee van de grootste manco's. Het beetje humor redt nog wel wat.

En Matt Damon zet zowaar een uitstekende rol neer. In de bijrollen lopen er ook wat acteerkanonnen rond maar die schieten voornamelijk losse flodders, met dank aan hun platte personages.

Ridley Scott laat Mars in volle glorie zien - de plaatjes van de planeet zijn vaak erg mooi. Ook de details in designs zijn de moeite. De soundtrack is dan weer weinig soeps, maar dat is dan nog een kantnoot.

2,5

Simpel, doelgericht drama.

Veel verhaal bevat deze film niet en zodoende zijn vooral de personages belangrijk. Daar werd dan ook - gelukkig - veel werk in gestoken.

Het einde is niet wat ik verwacht had, en daardoor een stuk minder sentimenteel.

Diane Keaton krijgt de meeste screentijd en doet het behoorlijk goed, maar Meryl Streep is gewoon perfect en ook Leonardo DiCaprio zet zijn personage goed neer. De kleine bijrol van Robert De Niro zorgt voor wat humor.

Weinig franjes in het camerawerk, geen uitzonderlijk goede soundtrack. De film blinkt gewoon uit in degelijkheid op alle vlak, zonder top te zijn in z'n geheel.

3

Niet zo goed als gehoopt.

En dat ligt puur aan de inhoud. De jonge versie van Mary is absoluut geslaagd, maar haar oudere versie is al een stuk minder. Het grootste probleem had ik echter met Max, zo een beetje de kleiversie van Forrest Gump (inclusief de typische gebeurtenissen die hier jobs zijn).

Het drama is maar zo zo gezien het potentieel en ook op komisch vlak had ik op meer gehoopt.

De stem van jonge Mary is erg goed en ook de andere stemacteurs zijn degelijk, maar Barry Humphries maakt van een al matige voice-over een taaie klomp.

En daar gaan de makers ook de mist in: de vertelstructuur nekt het geheel. Visueel is Mary And Max fantastisch gemaakt: de animatie is uiterst gedetailleerd, het kleurenspel is magnifiek en stopmotion vind ik altijd wel leuk. Je zou denken dat Mary And Max het dan allemaal heeft, en dat is ook zo: het beeld vertelt alles, maar daar wordt dan nog een voice-over bijgeflikkerd die er niet bijgeflikkerd had mogen worden. De makers zijn iets te gulzig geweest, helaas. En als je dan toch gulzig wil zijn, doe het dan goed.

2,5