Opinions

Tof.

Niet te lang en daardoor snel tussendoortje over een man die het allemaal niet zo goed meer aan kan. Het levert een aantal herkenbare maar ook minder herkenbare momenten op. Soms zorgt dat voor een komische scène, maar het had voor mij allemaal wat droger mogen zijn. Ook de keuze voor de voice-over vind ik niet altijd geslaagd.

3

Dubbel.

Het eerste uur is erg sterk: wat gebeurt is interessant en werkt. Het vele geswitch tussen de verschillende plotlijnen is dan nog niet erg.

Helaas gaat het langzamerhand steeds moeizamer. Het verhaal is mij net iets te veel goed - slecht - goed - slecht - ... Er wordt nogal veel rond de pot gedraaid en wat krampachtig naar een slot toegewerkt. Soit, het einde is wat ik ervan verwacht had, maar had m.i. een twintigtal minuutjes eerder gekund.

Twintig minuten meer of minder is geen drama, zeker niet gezien het niveau van de cast, waarvan Naomi Watts absoluut top is en met enig gemak andere krachtpatsers zoals Annette Bening en Samuel L. Jackson - in dergelijke gevoelsrollen tig keer beter dan als schreeuwaap - achter zich laat. Zelfs Kerry Washington slaagt er voor een keertje in te acteren.

Rodrigo García - mij onbekend - teert wat mij betreft wel een beetje te veel op de cast - uiteraard niet geheel ten onrechte. Lange tijd kan hij echter een eerlijk drama voorschotelen, maar naar het einde toe gaat de charme er wat vanaf en dreigt het nogal de kleffe kant op te gaan. Ik prefereer ook langere scènes/ meer tijd per verhaallijn vooraleer over te schakelen naar een andere scène/ verhaallijn.

3

Te gewichtig.

Wat begint als een strakke thriller, ontaardt volledig in een bijbels verhaal. Ik moet het Darren Aronofsky nageven: als het ontaardt, dan ontaardt het ook écht. Het gekke gedoe houdt dan niet op en wordt steeds vervelender en gekker.

Niettemin vind ik het spijtig dat de film die kant opgaat - ik was naar goede gewoonte de film blanco ingegaan. Van toon blijft het behoorlijk gewichtig, hoewel het al vrij snel duidelijk is dat dit Aronofsky's versie van Bijbelverhalen is. Jennifer Lawrence is op zich niet slecht, maar lijkt niet altijd in de juiste film terecht gekomen.

Aangezien het steeds absurder wordt en de rol van bijvoorbeeld een Javier Bardem steeds vervelender, had ik een wat sarcastische insteek hier en daar welkom gevonden om de boel een beetje lichter te houden. De moeilijke en verontruste blikken van Lawrence met al de absurditeit die zich rond haar afspeelt is voor mij niet de beste combo gebleken. Stellen dat al die absurditeit een spiegel voor 'ons' eigen menselijke gedrag is, is me toch een stuk te ongenuanceerd.

2

Uitstekende politiethriller.

De (intelligente) plot kende ik al van The Departed, dus het is een beetje sneu dat ik alle wendingen al kende. Want Scorsese heeft deze film gewoonweg gecopypasted. Dat hij het verhaal overneemt, oké, maar dat de vormgeving van alle sleutelscènes er gewoonweg hetzelfde uitzag, vind ik jammer. Jammer voor Scorsese, want een regisseur met zijn palmares had wel een eigen draai aan de film kunnen en moeten geven.
Nu goed, Infernal Affairs focust zich iets meer op het politiegehalte. De personages krijgen bijna geen introductie, en hun persoonlijke levens worden niet zo uitgebreid toegelicht.
Qua personage is Yan identiek aan DiCaprio's Billy Costigan, maar Andy Lau's Ming heeft wel wat meer karakterontwikkeling dan Damon's Collin Sullivan.
Het einde van The Departed vond ik beter, maar is heel anders, eigenlijk. Daar ben je opgelucht dat Collin neergeknald wordt, terwijl je hier wat meevoelt met Ming, die blijft leven.

Andy Lau is een heuse verbetering t.o.v. van Matt Damon. Tony Leung komt wat moeizaam op gang. De gangsterbaas Sam en de politiecommissaris Wong doen het goed, zonder meer.

Net als z'n Amerikaanse remake, ziet ook Infernal Affairs er behoorlijk hedendaags uit. De locaties zijn tip top in orde, de muziek valt helaas wat bombastisch uit bij momenten. De sleutelscènes zien er goed uit.
The Departed heeft wel meer spanningsopbouw. Het voelt groter aan. Waar dit veeleer een politiethriller is, is The Departed ook een misdaaddrama. Persoonlijk vind ik The Departed een tikkeltje beter (maar dat heeft mogelijk te maken met het feit dat ik die als eerste zag en dus telkens verrast werd bij een plotwending).

Sterke misdaadthriller.
4

Goed.

Moulin Rouge! gaat met een rotvaart van start. De eerste 20 à 30 minuten zijn druk. De kitsch spat ervan af en de kijker krijgt door de snelle montage geen seconde rust. Hoewel die snelle shots voor mij niet hoeven, is het wel veruit het beste deel van de film. De schwung zit er goed in. Het over-the-topgehalte is precies goed en zorgt ook wel voor luchtigheid en een komische noot - enkele designs en kostuums zijn fantastisch. Van de bekende nummers die passeren past het één al wat beter dan het andere, maar al bij al zijn de mash-ups geslaagd.

Naarmate de film vordert schakelt regisseur Baz Lurhmann enkele versnellingen terug. Daardoor krijgt het drama de bovenhand. Naar het einde toe is dat voor mij zelfs wat te veel van het goede. De finale is een slap aftreksel van het begin. De leuke en gekke bijrollen zijn tegen dan ook al echt bijrollen geworden, terwijl ze net een goed tegengewicht waren voor de tandem Nicole Kidman - Ewan McGregor. Die doen het overigens verdienstelijk.

3,5

Matig.

Kate Winslet noch Idris Elba kunnen veel indruk maken in dit melige drama, wat het eigenlijk volledig moet hebben van de setting. Verder valt er immers niet echt veel te beleven. Het verhaaltje ontvouwt zich exact volgens verwachting en daarmee is alles gezegd.

2,5

Behoorlijk.

Lhakpa Sherpa is een sterke vrouw, zoveel is zeker. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Haar verhaal is een dankbaar gegeven waar een bedrijf als Netflix ongetwijfeld heel blij om is. Het heeft alles om een sterke vrouwen-docu van te maken, hetgeen ook gedaan is, weliswaar op een soms sensatiegerichte manier, maar bon, het blijft Netflix.

3

Nogal mislukt.

Het recept van Movie 43 is simpel: d.m.v. een overbodige kapstok worden korte segmenten getoond waarin een resem Hollywoodsterren - zelfs zij die écht kunnen acteren - zichzelf voor schut zetten. De humor waarmee ze dat doen gaat over piemels, vagina's, kak en pis. Ik heb daar persoonlijk geen problemen mee, maar feit is dat er gewoon geen geslaagde grappen tussenzitten. De film wordt eerder geruggesteund door het schokeffect dat de grote namen trachten op te wekken.

Dat is bij mij evenwel niet bereikt, al moet ik zeggen dat enkele sterren in mijn achting gestegen zijn. Vooral van Naomi Watts en Liev Schreiber had ik niet verwacht dat ze zo uit de hoek zouden komen. Hun segment is veruit het grappigste.

Daarnaast zitten er nog degelijke stukjes in - de aanrijding waarbij de vent van Anna Faris zijn lading loost of het segment met Emma Stone -, maar de hoeveelheid rommel is wat aan de hoge kant. Zeker de kapstokvertelling had gewoon geknipt moeten worden.

Hersenloze bedoening, heel soms geslaagd, maar meestal niet.
2

Meh.

Bijzonder matig filmpje over Mowgli. Het voelt sowieso niet echt vlot aan, met zeker dat tweede gedeelte dat afgehaspeld aanvoelt. De toon is niet duister genoeg - kan het überhaupt duister zijn? - om het harde kantje tot zijn recht te laten komen, al worden er wel pogingen gedaan.

De climax voelt dan ook flauw aan. Shere Khan is met zijn manke poot nooit een intimiderende slechterik en de rol van Akela en Bagheera zijn best lamlendig.

Andy Serkis bekoort mij evenmin als regisseur. Sowieso voelt het wat rommelig aan, komt zijn "duistere toon" er niet uit en bovenal ben ik teleurgesteld in het visuele. Van Serkis, toch een beetje bekend geworden door zijn mocap-werk e.d., had ik veel meer verwacht wat betreft de look en CGI van de dieren. De dieren zien er menselijk, zelfs wat kinderlijk uit, en zeker als ze praten vloekt het gewoon met de bedoelde toon.

2

Amusant.

Af en toe heeft men al eens nood aan komisch actievermaak en dan kan Mr. & Mrs. Smith wel soelaas bieden. Vooral de eerste helft vliegt voorbij; nadien wordt het allemaal wat minder. Er volgen nogal veel lege actiescènes, waarbij de shoot-out de kroon spant.

Brad Pitt en Angelina Jolie teren voornamelijk op hun chemie, al vind ik Pitt over een stevige dosis komisch talent beschikken. Jolie valt mij minder goed mee. Men tracht haar uit te spelen als stoere actieheldin, maar daar is ze gewoon een te slechte actrice voor.

De film is verder vlot genoeg (hoewel een speelduur van de volle twee uur ook niet had gehoeven). De actie ziet er meestal deftig uit, al wordt de boel meermaals ontsierd door spuuglelijke CG-probeersels.

Tussendoortje.

3

Bovengemiddeld.

Hoewel het allemaal niet bijster origineel is, kijkt Mr. Brooks lekker weg. Zijn 'eigen verhaal' is het sterktste, en het is dan ook spijtig dat er een overdaad aan nietszeggende subplotjes bijgesleurd wordt.
Het plotje met de dochter valt nog mee, maar de zijplotjes met de detective en die Mr. Smith slaan nergens op.
Het einde is een kleine anticlimax. Ik had het goed gevonden als Mr. Brooks ermee weg kwam, maar niet na zo'n droom, wat een krachtiger einde betekend zou hebben indien het geen droom was.

Kevin Costner zet een overtuigende psycho neer. Zijn gespleten persoonlijkheid ligt er bij momenten nogal dik op, maar de nachtelijke scènes met een sterk acterende William Hurt zijn de hoogtepunten van de film.
Spijtig genoeg zijn er ook nog Demi Moore en Dane Cook, die er werkelijk niets van bakken.

Visueel ziet Mr. Brooks er niet onaardig uit. Vooral de nachtelijke moordpartijen zijn strak in beeld gebracht. De spanning is niet adembenemend, maar wel doorheen de gehele film aanwezig - de muzikale bijdrage is daar niet vreemd aan.

3,5

Tegenvaller.

In de kern een verhaal dat aangrijpend zou kunnen en/of moeten zijn, maar de film is mij simpelweg te saai. Sowieso schrijf ik de paranoiathriller niet echt hoog aan. Anderzijds kan een grauwe sfeerschets, mits wat spanning, mij meestal wel bekoren. Helaas is Alain Delon een erg saaie vent en is Mr. Klein een erg saaie film. Door vage dialogen en rare personages die in halve raadseltjes spreken en vooral niet duidelijk willen zijn in hun communicatie probeert men een wat naargeestig sfeertje op te wekken, maar dergelijke trucjes irriteren mij mateloos. Het is dat de finale best oké is, of de buis was nog zwaarder geweest.

2

Aardig.

Michael Caine doet het goed in dit braaf niemendalletje. Tussen al z'n Nolan-samenwerkingen en andere blockbusters door is het wel eens aangenaam hem in dergelijke kleinere films te zien. Echt veel deed het me niet, maar de film doet evenmin iets fout. Het tempo ligt laag terwijl het verhaaltje zich kabbelend naar het einde werkt.

3

Degelijk.

Nog meer dan Judi Dench zorgt Billy Connolly voor de nodige schwung als 'vrije' bediende van de onsympathieke en depressieve Victoria. De film focust op de relatie die ontstaat en doet dat wat mij betreft best goed. De politieke spelletjes eromheen zijn misschien iets minder makkelijk tot uiting te laten komen, maar ze zijn wel ergens aanwezig. Het is visueel niet de meest afgelikte kostuumfilm, maar als geschiedenisles zonder meer boeiend. Dat enkele jaren na John Brown Victoria (min of meer) eenzelfde soort relatie krijgt met de Indiase bediende Abdul (en met een gelijkaardig parcours van jaloezie bij haar omgeving) is opvallend.

3

Goed genoeg.

Maar ik had toch op iets meer gehoopt. Over het algemeen heeft men het te gemakkelijk gehouden. Er zijn twee dingen die ik graag anders had gezien: Mud en zijn motief (had dat toch achterwege gelaten - hij zou zoveel interessanter geweest zijn) en de parallel met Ellis' parcours, dat op z'n zachts gezegd wat subtieler had gekund.

Die twee dingen hadden ook gemakkelijk gekund: Matthew McConaughey is de laatste tijd goed op dreef en bevestigt dat hier, terwijl Tye Sheridan stevig weerwerk biedt. Ook dat andere ventje is niet slecht - al doet zijn broske aan River Phoenix en Stand By Me denken.

Reese Witherspoon is een spijtige toevoeging - in tegenstelling tot McConaughey kan ik haar hier niet los zien van al de romcomrommel die zij gedaan heeft. Sam Shepard is zoals altijd uitstekend.

Jeff Nichols' regie is eveneens sterk: hij houdt strak de teugels in handen en weet perfect hoe en wat hij moet vertellen. Dat zorgt voor een heerlijk constant tempo. De muzikale ondersteuning is goed genoeg, al komt de sfeer vooral van de perfect "gecaste" locatie en de schitterende plaatjes die daarvan gemaakt worden.

3,5

Oscar bait.

Tenminste, ik vermoed toch dat deze film wel wat Oscars(nominaties) heeft binnengehaald..? Een zeer dankbaar verhaaltje over racisme, in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. De twee families en hun doen en laten contrasteren alleszins genoeg. Er wordt veel tijd genomen, o.a. met voice-overs, om een breed beeld te krijgen van wat er in ieders hoofd afspeelt.

Het is dan ook wat teleurstellend dat het nooit echt goed samenkomt. De mayonaise pakt om één of andere reden niet echt. Het blijft te vlak en het is niet duidelijk waar de film nu eigenlijk naar toe wil... tot we dan de scène met de Ku Klux Klan krijgen. Mijns inziens is dat er nogal met de haren bij getrokken. Het degelijke acteerwerk en de puike aankleding redden wat puntjes, maar niet de ganse film.

2,5

Oef.

Het is mijn eerste kennismaking met Takashi Miike, al bijna een prestatie gezien zijn productiviteit. Hoe hij het doet weet ik niet, maar 83 films op 30 jaar... Knap. Ik hoop dan wel dat er binnen dat omvangrijke oeuvre iets meer variatie zit dan hier in 2u30. Die speelduur is echt véél te lang.

Ondanks het feit dat de vele hakfestijnen wel strak in beeld gebracht zijn, wordt het na een uur toch echt wel saai. Takuya Kimura sleept zich als een boerenpummel van gevecht naar gevecht en dat is het dan ook. Z'n jonge kompaan is strontvervelend en het is maar dat Kimura nog droogkomisch uit de hoek komt dat het enigszins draaglijk blijft.

Verder vooral veel van hetzelfde. Qua choreografie is de bron der inspiratie of variatie niet onuitputtelijk. Dat laat deze film eens te meer zien. De film begint vrij snel te slepen, en het is maar dankzij de spaarzame komische accenten dat het niet helemaal een ramp is.

Miike's hele oeuvre kijken zal me wellicht nooit lukken, maar in de toekomst toch even nagaan of ik er de meer komische of cynische films kan uitpikken. Afgaande op deze kijkervaring, kunnen die misschien wel vermakelijk zijn.

1,5

Enerverend.

Dit soort soapachtig gewauwel is echt mijn ding niet. Zeer kleurrijk weergegeven, zowel in de decors als personages, maar het melodramatische, het over-the-top drama is niet aan mij besteed. Het is de stijl, want ik denk niet dat Pedro Almodóvar veel mis doet binnen zijn vooropgesteld doel. Voor de liefhebbers, ik zal het daar dan maar op houden. Alleen spijtig dat ik niet bij die groep behoor.

1,5

Erg leuk.

In mijn herinneringen is Mulan altijd één van de betere Disney's geweest en een herziening heeft dat bevestigd.
Mulan heeft alles wat de Disneyklassiekers hebben: een moralistisch verhaal dat niét stoort, leuke personages inclusief deftige slechterik, een razend tempo en veel humor.

De humor komt deels van de stemmencast, die het uitstekend doet. Eddie Murphy steekt er uiteindelijk wel met kop en schouders bovenuit: ongelooflijk goede timing (zeker in combinatie met de andere bijrolletjes zoals die krekel) en inleving.

Maar het is ook allemaal voorzien van genoeg knipogen. Ook hier spant Mushu de kroon ("I LIVE!!"), maar ook de drie legercompagnons zorgen voor een paar aangename momenten.
De animatie is niet top, maar wel gewoon degelijk. Wél top is de (gezongen) muziek. Mulan is één van de weinige Disneys waarvan élk liedje goed is.

4

Flauw.

De "remakes" van animatiefilms in live action zal Disney vast geen windeieren leggen en met Mulan is het wellicht gemakkelijk(er) scoren in Azië of onder de Aziaten in Amerika. Ik ben als kind van de jaren 1990 opgegroeid met een karrenvracht aan Disneyfilms en de Mulan-versie uit 1998 hoort tot mijn favorieten van die periode.

Maar deze versie is geen 1-op-1 remake, al zijn er toch nog enkele scènes behoorlijk gelijkaardig. In ieder geval zijn de meest gelijkende scènes hier de slechtste scènes - denk maar aan de matchmaker. De komische charme van de animatiefilm kan hier nooit gevat worden. Men heeft een behoorlijk serieuze versie gemaakt, zelfs PG-13 gelabeld.

Die serieuze maar kindvriendelijke ondertoon levert een wat gezapige, saaie film op. Enkele grote namen lopen er voor spek en bonen bij - Jet Li met zijn opplaksnor spant de kroon. Liu Yifei doet haar best en is makkelijk verteerbaar, maar verdwijnt evenzeer in een niemendalletje, een niemendalletje dat nog opgesmukt wordt door het budget en, weinig verrassend, mooie fotografie.

2

Goed.

Clint Eastwood is verrassend aangenaam in mogelijk z'n laatste hoofdrol. In The Mule lijkt hij z'n eigen norse persona wat te relativeren, hetgeen aardig lukt. Op een rustig voortkabbelend tempo en met hier en daar een droogkomisch momentje vordert de film naar z'n finale, die ik ietwat anders had ingeschat. Het familiedrama - wat obligatoir aanvoelt - is niet echt hoogstaand, maar anderzijds heeft Eastwood met een film als Unforgiven al een explosief adieu gehad - een adieu aan één genre dan toch. The Mule lijkt dan al meer op een doorstart i.p.v. een adieu. Ik ben benieuwd of Eastwood ooit nog gaat acteren.

3,5

Euhm.

Er valt veel te zeggen over Mulholland Dr. (en David Lynch). Iedereen zal wel z'n eigen theorie hebben waarover de film nu eigenlijk gaat. Hoewel ik nog niet bijster veel van hem gezien heb, is duidelijk dat Lynch daar de regisseur naar is: een hoop vaagheid, metaforen en wat bizarre of absurde scènes (waar ik overigens goed heb om kunnen lachen) en hupsakee: de kijker heeft stof tot nadenken.

Ik vind dat nogal lui. Ook wat pretentieus. Een film hoeft van mij niet rechtlijnig te zijn, een beetje surrealisme is voor dit soort thrillers zelfs aan te raden. Het einde open laten (en de film spekken van een aantal clues die al dan niet ook echt waarde hebben voor het plot) is flauw. Een goedkoop trucje om nog lang over je film te laten doordenken. Nu, alle rariteiten daargelaten is dit simpelweg een film over de American Dream, weliswaar overgoten met een kritisch sausje. Meer hoef ik daar niet van te maken.

Waar ik wel ten volle van heb kunnen genieten is de verpakking waarin Lynch het brengt. Audiovisueel is dit een geweldige film, met voornamelijk het werk van Angelo Badalamenti dat er echt bovenuit springt. Zonder twijfel één van de beste scores in dit genre dat ik ooit gehoord heb. Alleen daarom al zou ik Mulholland Dr. misschien ooit opnieuw kijken.

Verder heb ik een behoorlijke cast gezien, waarin het aanvankelijk wat stroef, zelfs soapachtig, loopt - maar dat is ongetwijfeld ook weer een dingetje om een eigenaardig sfeertje te creëren. Na de twist valt dat stroeve weg, krijgen we opeens veel tempo en ook een heel anders acterende Naomi Watts. Dat dit (terecht) haar grote doorbraak betekende, moge duidelijk zijn.

Dus al bij al wel een behoorlijke film. De verpakking is geweldig, maar voor een plotgedreven film toch iets te flauw en gemakkelijk. Hoewel ik met de jaren minder fan van dit genre geworden ben, ben ik toch blij dat ik deze film nu pas gezien heb, en geen 10 jaar geleden.

3

Gaat nog net.

Tikkeltje minder dan de eerste film. Vooral dat zoontje is een spijtige toevoeging. Hij komt te veel in het vaarwater van John Hannah - da's al een idioot als komische noot. Sowieso moeten sequels vaak opletten voor een teveel aan personages, want behalve de originele cast komen er doorgaans nog wat namen bij.

Verder vordert het even vlot. Als kind vond ik deze wellicht beter dan het origineel. Da's intussen niet meer het geval, maar enkele scènes zijn nog steeds de moeite waard. Dat een hoop scènes met special effects vandaag de dag grandioos ingehaald zijn door de tijd, moet men voor lief nemen. Het kan misschien ook een beetje de charme zijn van deze films.

2,5

Aardig.

Vroeger, dik 20 jaar geleden, kon ik als kind enorm genieten van de vele avonturenfilms die toen gemaakt werden. The Mummy was daar eentje van en hoewel intussen allang duidelijk is dat het nooit origineel is geweest, lukt het nog redelijk goed om in zekere zin te genieten van dit ongedwongen en ongegeneerd avonturenspektakel. Alle mogelijke punten van kritiek wegen uiteindelijk (nog altijd) niet op tegen het avontuur. Het tempo ligt vrij hoog, de film vordert vlot en er wordt nergens te lang bij stilgestaan. Brendan Fraser en co weten perfect in wat voor film ze terecht gekomen zijn en dat straalt af. Leuk product van z'n tijd en nog steeds een prima tussendoortje.

3

Flauw.

De Brendan Fraser-films van 20 jaar geleden, en dus uit mijn kinderjaren, zijn vandaag de dag nog steeds vermakelijke guilty pleasures. Een remake/ reboot had ik dus eigenlijk niet nodig en al zeker niet met Tom Cruise in de hoofdrol en Russell Crowe in een bijrol. Die namen zullen mij nooit warm kunnen doen krijgen.

En het moet gezegd: The Mummy is geüpdatet en dat valt wel op te merken aan o.m. de CGI. Maar verder is het toch vrij armoedig. Het zoveelste ongeïnspireerd plotje biedt weinig vernieuwing. Cruise is typisch Cruise en ook de rest van de cast kan er amper iets van maken.

Met 1u50 volgt men mooi de gemiddelde speelduur van dergelijke actiefilmpjes. Ik ben blij dat ze daar niet nog een kwartier bij deden, maar het doet niets af van het feit dat het allemaal wat magertjes is.

2,5

Taai.

Agatha Christie zou de performance van Albert Finney beschouwd hebben als 'dicht bij de Hercule Poirot die zij in haar hoofd had'. Ik heb nooit iets gelezen van Christie dus het zou best kunnen, maar ik vind Finney in ieder geval bloedirritant in deze film. Meer dan een Waal lijkt hij een bezopen Italiaan te zijn - dat accent trekt in de verste verte niet op iets Frans. Erg temperamentvol en dwaas in z'n maniertjes bovendien. Een intelligente detective heb ik niet gezien.

Behalve Finney zijn er nog tal van bekende koppen in de ondersteunende cast. Van sterren uit het klassieke Hollywood tot (toen, in 1974) jonge gezichten als Vanessa Redgrave. Dat is misschien even leuk, maar het is niet dat er echt goed geacteerd wordt of dat de personages erg tot de verbeelding spreken. Dat ik het verhaal reeds kende van de Kenneth Branagh-versie uit 2017 zal ook wel niet geholpen hebben, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat deze versie simpelweg kwaliteit ontbeert.

2.

Mwah.

Op zich ben ik wel te vinden voor een setting zoals deze. Met het plot an sich is er ook niet veel mis - ik heb het boek nooit gelezen. En met een cast met Johnny Depp, Judi Dench, Willem Dafoe, noem maar op... kan men toch ook niet veel mis doen, lijkt mij.

Helaas speelt Kenneth Branagh de hoofdrol en die is mij niet interessant genoeg. Hercule Poirot is eigenlijk het vervelendste personage uit de film, zeker naarmate het einde, dat onvermijdelijk wat stroperiger wordt.

Bovendien oogt de film mij niet stoffig genoeg. De setting waarin het verhaal zich afspeelt biedt daar nochtans de perfecte gelegenheid voor, om én gezellig én spannend te zijn. De look komt mij te plastic over, iets te veel CGI om goed te zijn. Het komt de sfeerbeleving niet ten goede, nochtans een must voor dit soort film.

2,5

Goed.

The Mustang is een behoorlijk rauw ogende film. Een gevangenis in een schitterend doch desolaat landschap, in combo met de wilde paarden die onder de duim gehouden willen worden: het is een niet-alledaagse combo maar kennelijk op een bestaand programma gebaseerd.

Het levert hoe dan ook een mooie film op. Matthias Schoenaerts is een castingcliché als het op broeierige, getormenteerde en explosieve personages aankomt, maar het heeft wel een reden waarom hij dat cliché is. Hij doet het gewoon goed, zonder meer. Maar eigenlijk zijn de personages (en de plotjes daarrond) best overbodig. Als portret over het paardenprogramma is dit een geslaagde film: zeer stemmig en sfeervol. Dat het einde nogal klef ging zijn, had ik wel verwacht. De Free Willy-twist niet.

3,5

Niet helemaal gelukt.

Duncan Jones doet anders wel z'n best om een eigen, futuristisch wereldje te creëren. Berlijn is dan niet de meest originele keuze, maar evenwel een begrijpelijke. De Netflix-info heeft het over een invloeden van Blade Runner, maar die film is in aankleding toch een stukje beter. Het onderwereldje in Mute blijft net te vlak.

Wat ook teleurstelt is dat met het 'mute'-gegeven absoluut niets gedaan wordt. Alexander Skarsgård is ook totaal niet charismatisch genoeg om dit soort stille rollen te dragen. Da's echt gewoon een fletse vent om naar te kijken. Onvergeeflijk voor een film met noir-allures. Andere belangrijke rollen zoals die van Paul Rudd en Justin Theroux zijn misschien ook wat onorthodox gecast, maar brengen toch al iets van leven in de brouwerij.

Dus best goed geprobeerd. Niet alles is slecht, integendeel, maar als geheel toch net niet overtuigend genoeg. Jones heeft het m.i. wel in zich, maar als dit een passieproject was, eentje waar hij lang aan gewerkt heeft, dan ontgoochelt hij. De lat mag hoger.

2,5

Zeer sfeervolle film.

Het verhaal gaat over 2 dingen: de bedrogen Elizabeth en de cafébaas Jeremy enerzijds; en de zoektocht naar zichzelf van Elizabeth anderzijds.
De eerste hoofdlijn, namelijk de ontwikkelingen tussen Elizabeth en Jeremy zijn fantastisch om te zien, niet in het minst omdat er een ongelooflijke chemie aanwezig is.
Daarnaast zijn er nog 2 zijplotjes. Die met Weisz is nog redelijk leuk om te volgen; die met Portman weet echter niet te boeien. Haar personage Leslie voelt leeg aan en haar miserie weet daardoor geen medelijden op te wekken.
Het einde van de film, met Jeremy en de "nieuwe" Elizabeth die elkaar dan eindelijk gevonden hebben is schitterend.

Norah Jones weet haar gebrek aan acteerervaring redelijk goed op te vangen door niet te hard haar best te willen doen, maar door integer te blijven. Jude Law steelt echter de show. Hij komt heel geloofwaardig over en de chemie die hij met Norah Jones heeft is prachtig.
Van de bijrollen zijn Rachel Weisz en David Strathairn de besten. Natalie Portman irriteert veelal. Haar accent klinkt vreselijk en daardoor komt ze gevaarlijk dicht tegen de grens van overacting aan.

Dé ster van de film is de regisseur, Kar Wai Wong. Wat een sfeer dat die hier neer weet te zetten, ongelooflijk. De film steekt vol met interessant geschoten scènes en dat komt niet in het minst door het fantastisch kleurenspel.
De muziek ondersteunt daar waar nodig. Norah Jones is allesbehalve mijn lievelingszangeres (haar liederen kunnen nogal slaapverwekkend zijn), maar hier past haar stem wel bij het relaxte tempo.

Aanrader.
4