Opinions

Goed.

Soms verbaas ik me er wel eens over hoe het westerngenre evolueert. De kwantiteit ligt niet hoog meer, maar over de kwaliteit ben ik vaak wel positief verrast. Er zijn de laatste 10, 15 jaar toch echt wel een hoop goede westerns gemaakt, vaak ook nog westerns met een verschillende invalshoek: de ene al wat meer geromantiseerd dan de andere.

Meek's Cutoff is zo eentje die het genre uitkleedt. We krijgen geen revolverhelden te zien, geen bezwete karakterkoppen in close-up, geen shoot-outs en geen bombastische soundtrack vol trompetgeluiden. Meek's Cutoff is nihilistisch. Dik anderhalf uur lang wordt getracht te tonen hoe het misschien echt was: desolaat, eentonig, misschien zelfs hopeloos. De film volgt immers een verloren gelopen groep pioniers. De keuze om in de reis in te vallen, en het nadien, zonder bereikte bestemming, daar ook bij te laten is geweldig. Het zorgt voor een ambigu einde dat niet stemmiger kan eindigen dan met dat fantastische laatste shot.

3,5

Niet goed.

Redelijk flauwe komedie met een saaie Eddie Murphy en dito Elizabeth Banks. De film mist elk greintje pit en is zelden of nooit grappig.

2

Oef.

Ooit had ik Meet Joe Black (voor het grootste deel) wel gezien, dacht ik. Blijkt dat ik er mij toch niet al te veel van herinnerde. Het geheugen is nu alleszins terug opgefrist, en dat moet dan zowat het meest positieve zijn van deze kijkbeurt.

Vooreerst is de speelduur veel te lang. Ik heb helemaal niets tegen trage films, mijn top 10 bestaat veelal uit films die de 2 uur (ruim) overschrijden. Maar er mag dan wel iets te zien zijn. Deze film heeft omzeggens niets dat dergelijke speelduur de moeite maakt.

Behalve een wat kitscherige aankleding van de sets valt er visueel niets te beleven. Dan maar hopen op een epische, ouderwetse romance (nu ja, in mijn herinnering was dit voornamelijk een romantisch drama), maar kom, Claire Forlani is echt een slechte actrice. Ze kijkt Boysband-Brad Pitt steeds aan met een blik die schommelt tussen sensueel en verlegen. Beiden hebben echter totaal geen chemie. Pitt is heel twijfelachtig in z'n dubbelrol. Als parodie had het misschien nog grappig geweest.

Rest nog Anthony Hopkins die z'n best doet, maar eveneens verloren loopt. De premisse heeft misschien iets, maar het komt er niet uit: noch de dialogen met de Dood (en al de belangrijke vragen daaromtrent), noch de romance. Het plotje met het bedrijf is al helemaal niet interessant.

Snel doorspoelen.

1,5

Gisteren na lange tijd eens herzien, en aangenaam verrast.

Er zitten meer lachmomenten in dan ik me herinnerde. De eerste kennismaking met de Byrnes'en was hilarisch.
Uiteraard zitten er ook een aantal voorspelbare dingen tussen zoals de urn die sneuvelt, maar zelfs toen kon er wel een lachje van af.

Robert De Niro en Ben Stiller doen het uitstekend, vooral De Niro blijf ik geweldig vinden in z'n rol van bemoeizieke schoonvader.
Voorts waren zowat alle rollen goed ingevuld, met een speciale vermelding voor Owen Wilson. Wat kan die toch zo onnozel grappig spelen.

3,5

Uiterst slechte parodie.

Weinig grappige momentjes. De paar minuten van Carmen Electra waren het hoogtepunt. En dat zegt veel.

1 omdat de 'this is sparta'-scène en een paar vechtscènes nog te doen waren.

Wel oké.

De Vlaamse film zal, vermoed ik, nooit mijn favoriete cinema worden. Ook Meeuwen Sterven in de Haven heeft last van hetgeen waar ik het meest op afknap: dat propere taalgebruik, 'jij' in plaats van 'gij'. Het voelt dermate gekunsteld aan en doet me vaak denken aan volwassen mensen die normaal dialect praten, behalve tegen baby's en kleine kinderen. Dan moet hun taalgebruik opeens mooi en liefst zo correct mogelijk zijn.

Met Julien Schoenaerts loopt een, voor zijn tijd, goede acteur rond - een stille karakterkop. Ook hij moet AN praten en dat komt de film niet ten goede. Spijtig, want voor de rest is dit wel een degelijke film. Geen typische Vlaamse film met boeren die sociale wantoestanden aankaarten, maar een poging tot een moderne film. En dat voor 1955 - het is ongetwijfeld ook de oudste Vlaamse film die ik tot op heden gezien heb.

Met een stille Antwerpse haven, keurig geschoten in indringend zwart-wit, als decor heeft men goud in handen. Aan sfeer ontbreekt het niet. De poging om er geen verfilmd amateurtoneel van te maken, maar filmisch iets af te leveren is niet vergeefs gebleken. Dat het me dan niet over de hele lijn kon bekoren, neem ik maar voor lief.

3

Slecht.

Overbodige en helaas ook slechte sequel. Op papier kan dit ongegeneerde fun opleveren, maar het eerste uur is bloedserieus en nadien volgt een visueel spuuglelijk actiespektakel waarin zelfs Jason Statham volledig ondergesneeuwd geraakt. Bloed heb ik tot mijn grote verbazing nauwelijks gezien. Bizar.

1,5

Nog net vermakelijk.

Alleszins vermakelijk genoeg voor hetgeen het wil zijn: hersenloos actievermaak, een soort Jaws maar dan compleet over-the-top. De witte haai is een 'megalodon', een superhaai van 20 meter.. Toch tot er nog een groter exemplaar tevoorschijn komt - hoe kan het ook anders?

Jason Statham blinkt uit als Jason Statham in een verder slecht acterende cast. Maar Statham kan zichzelf zijn in een film die nergens spannend wordt, maar wel vol zit met doldwaze scènes met de superhaai die het onzin-gehalte de lucht doen inschieten. En meer moet dat soms niet zijn.

2,5

Behoorlijk.

Niets nieuw onder de zon, maar Megamind is wel gewoon een vlotte wegkijker. Ideaal als tussendoor, met een verhaaltje dat snel ingeleid wordt en zich al even snel ontvouwt. Ook het verplicht dramanummertje kan de vaart er nauwelijks uithalen. Verder is het allemaal gewoon degelijk, niet hoogstand. Het enige echte manco is de stemrol van Jonah Hill, die doet het toch stukken minder dan bv. Will Ferrell of de onopvallende Tina Fey.

3

Behoorlijk.

Mooi begin. Beetje bombastisch wel, maar Lars von Trier heeft het talent om daar mee aan de slag te kunnen. De switch nadien naar dat feest is niet meteen een switch waar ik op aan het wachten was. Dat voegt ook niet erg veel toe, misschien omdat het redelijk wat tijd in beslag neemt.

Nadien kan de focus terug op het einde dat nadert én de depressie van Kirsten Dunst's personage. Dat is een stevig stuk dat behoorlijk goed werkt. Dunst is sterk in haar rol. Visueel zou men iets meer opsmuk kunnen gedaan hebben, maar de bijna nihilistische aanpak - met slechts een blauwe schijn - werkt voor mij ook wel goed. Past ook perfect in de apathische toon van de depressie.

3

Slap.

Van de Belgische versie ben ik niet zo'n fan. Het moet ook wel een jaar of 15 geleden zijn dat ik die zag. Uiteindelijk komen er toch wat scènes hier en daar bekend voor, en ook het slappe verhaaltje over die huurmoordenaar met geheugenverlies is natuurlijk gelijkaardig.

Maar uiteindelijk is dit de zoveelste actiethriller met Liam Neeson en dat betekent intussen vooral bandwerk. Neeson zelf is ook niet zo sterk, net als de rest van de cast. Met Martin Campbell - toch o.m. verantwoordelijk voor 2 van de beste James Bondfilms - aan het roer had ik nog gehoopt op een vlotte tussendoor, maar dat is helaas niet gegund.

2

Goed.

Horror, of toch iets wat er dicht tegen aan schurkt, zoals ik het graag zie. Visueel zeer tof, met onder meer de nadruk op dat gifgroene. Men creëert vrij gemakkelijk een onderhuidse spanning, al is het geen verrassing dat traumaverwerking een grote rol speelt.

Goed geacteerd ook, al weet ik niet of Rory Kinnear's vele gezichten nu écht zoveel toegevoegde waarde hebben. Maar zeker in het begin brengt dat wel wat curiositeit met zich mee. Het is pas tijdens de sentimentele finale dat dat trucje iets lachwekkend wordt, want ja, die bevalling drijft het allemaal toch iets te ver door. Daar laat men puntjes liggen, maar verder zit Men toch gewoon goed ineen.

3,5

Middelmatig.

Uitgebracht in 1990, maar duidelijk nog een product van de jaren 1980. Niks mis mee, want buddy films waren toen in de mode. In Men at Work gaat het eigenlijk amper over iets. Het verhaaltje is zo standaard en toegankelijk mogelijk gehouden als kon. Niet dat het erg veel hilarische taferelen oplevert, integendeel, maar het wordt ook nooit vervelend. Op sommige momenten is het allemaal wel vermakelijk genoeg en voor je het weet is de speelduur ook al weer om, dus het is niet dat het verhaaltje de kans krijgt te veel af te wijken of vervelend te worden. Gelukkig maar.

2,5

Mwah ja.

Na een jaar of twintig gisteravond terug bekeken, teneinde om ook eindelijk een stem te kunnen zetten. Veel bleek ik mij er achteraf niet meer van te herinneren - misschien maar goed ook, maar de gekende nostalgie bleef logischerwijze ook achterwege.

Echt veel stelt het in ieder geval niet voor. Will Smith in zijn typisch rolletje en Tommy Lee Jones als tegengewicht vormen een tandem in de strijd tegen een hoop nogal kinderlijk vormgegeven aliens. De special effects in MiB-films zijn doorgaans niet echt hoogstaand, al moet ik zeggen dat - de gedateerdheid in acht genomen, het nog best doenbaar is. Qua humor en actie is het verder niet echt hoogstaand, al valt het allemaal nog wel gewoon te behappen. De film kijkt, bijna 25 jaar na datum, nog steeds aardig weg en meer viel er wellicht ook nooit van te maken.

2,5

Meer van hetzelfde.

En laat ik deze serie nu niet echt sterk vinden. Dit derde deel is dan ook nog eens een dik kwartier langer dan z'n voorgangers en dat is echt nergens voor nodig. De opvulling is wat melig familiedrama waarvan ik me niet kan inbeelden dat iemand er op zat te wachten. Het is anderzijds niet de eerste keer dat men tijdreisscripts met dit soort onzin opvult. Een beetje makkelijk allemaal.

Verder weinig verrassingen. Tommy Lee Jones wordt half vervangen door Josh Brolin. Dat is niet meteen mijn favoriete acteur maar hij is een geweldige cast als de jongere versie van K. Qua stem en intonatie valt er haast geen verschil op te merken. Will Smith is verder gewoon Smith - daar zit doorgaans geen verrassing meer in. Dat laatste geldt ook voor de matige CGI en doorgaans lelijke monsterdesigns.

2

Tsja.

Eigenlijk zag ik deze film een tijdje geleden al. Ik vergat kennelijk een meninkje te typen. Dat is niet in mijn voordeel, want veel is er niet echt blijven hangen.Tegelijkertijd zegt dat wel iets over deze franchise, die hoogstens als snel tussendoortje gezien kan worden. Goed wordt ook dit tweede deel geenszins. De humor ligt me niet echt en de charme van lelijke special effects en dito vormgegeven aliens zie ik evenmin. Intussen heb ik de hele reeks gezien en daar ben ik toch vooral blij om doordat ik dat ook weer kon afvinken.

2

Gaat nog net.

Toegegeven, ik had erger verwacht. De eerste Men in Black heb ik jaren geleden wel eens gezien en hoewel dat ook geen hoogvlieger is, kan ik nog begrijpen dat er zijn die er de charme van in zien. De zwakke punten van International zijn de moderne touches die er aan gegeven zijn: een paar referenties naar Women in Black en dat soort politiek correcte dingen. Nu hadden er van mij desnoods 2 vrouwelijke 'Men in Black' mogen zijn, maar dan bij voorkeur ook wel iets betere actrices dan een onopvallende Tessa Thompson. Ze wordt al snel overstemd door Chris Hemsworth, m.i. best genietbaar in dit soort rolletjes.

Verder eigenlijk een typische MiB-film, inclusief twijfelachtige CGI (nog steeds) en een aantal lelijke aliens. Niettemin kijkt het wel vlot weg. Er zitten veel komische scènes in, waarvan een heel aantal hun doel missen maar heel af en toe ook raken. En zo is het uiteindelijk toch nipt voldoende geworden als tussendoortje. Met het verstand op een laag pitje gezet.

2,5

Klef boeltje.

En dat dikke twee uur lang. Men Of Honor is een typisch opgeblazen Hollywoodproduct, aangesterkt door alle politieke incorrecties en een tragische wending.
Dat het waargebeurd is en wel degelijk tragisch is, mag geen excuus zijn om alles te overdrijven.
Vooral de finale in de rechtbank is om het schaamrood op de wangen te krijgen.

Cuba Gooding is een beperkt acteur, zo blijkt. Veel heb ik nog niet van hem gezien, maar als deze rol een ijkpunt mag zijn heb ik geen nood aan meer van hem.
Robert De Niro doet het trouwens ook niet al te best. Hij heeft dan wel een dom personage (van het ene uiterste naar het andere, hoe kan het ook anders?), maar gaat constant over-the-top. Soms is dat grappig maar of dat de bedoeling is, is een andere zaak.
Bijrollen zijn er voor o.m. Hal Holbrook, Powers Boothe en een sterke Charlize Theron (die helaas maar een klein rolletje heeft).

Visueel valt er niet veel te beleven. Men Of Honor is in alle opzichten Hollywood tot en met: gelikte look, bombastisch trompetgeschater en tragische strijkers, noem maar op.
Een blijvende indruk hou ik er uiteindelijk niet aan over, en dat is maar goed ook.

Kleine 2

Niet echt iets voor mij.

Anderhalf uur film wordt volledig opgevuld door excentrieke personages die allemaal iets te maken hebben met een hoop onzin over paranormale dingen en geiten.

Af en toe zit er best een geslaagd stukje in, maar aan het einde had ik toch niet het gevoel dat dit een must see is. Daarvoor is deze film net wat te loos.

Ewan McGregor en George Clooney - toch wel de echte hoofdrolspelers - zijn verre van mijn favoriete acteurs, maar komen toch wel best goed voor de dag.

Kevin Spacey en Jeff Bridges zijn niettemin van een ander niveau en vooral laatstgenoemde zorgt voor enige hilariteit.

Bij liefhebbers van de Coens zal dit waarschijnlijk in de smaak vallen, voor anderen wat minder.

2

Leuk voor 'n keertje.

Het begin is nogal twijfelachtig. De film bestaat dan nog maar enkel uit humor en die is dan nog erg naïef en enthousiast. Op dat moment is The Way Of The Dragon het tegenovergestelde van wat ik in gedachten had.
Maar na een tijdje volgt het geknok dan toch en dat is best wel redelijk. Het is natuurlijk allemaal wat dom, maar met het verstand op nul is dit zeker genietbaar.
De grand finale in het Colosseum is ronduit geweldig (borstharen uittrekken, hoe kom je erbij?).

Bruce Lee draagt deze film. Niet dat hij de meest verfijnde method acting voorschotelt, dan wel dat hij gewoon imponeert met z'n jeugdig charisma en magnifieke vechtstijl.
Alle andere bijrollen zijn erg matig, maar chimpansee Chuck Norris is toch ook een beetje cool.

Bruce Lee als regisseur is niet zo'n succes. Alles voelt nogal rommelig aan, de gedubde dialogen zijn vreselijk en geen enkele vechtscène is duidelijk in beeld gebracht. Het fluitdeuntje is trouwens ook te onnozel voor woorden.
Niettemin kijkt het allemaal vlotjes weg en is dit een film die je gewoon moet zien.

3

Amusant.

De eerste twintig minuten zijn fantastisch. De zonnige setting in combo met gortdroge humor en goed spel van de acteurs zorgt voor een voortvarend begin. De absurditeit spat ervan af, maar wordt gelukkig nooit slapstick. De toast deed de lachspieren het meeste werken.

Nadien wordt het wat minder. Er zit iets te veel geschreeuw en drukdoenerij in, wat weinig verrassend veel gebabbel oplevert. Dat is niet zo mijn ding. Dergelijke scènes geven de film al snel het gevoel een toneelstuk te zijn, toch niet iets wat ik zoek in film.

Maar al bij al valt hier niet mee te sukkelen. De film duurt amper 1u15 en is dus zo voorbij. Zeker de liefhebbers van wat drogere en soms zwarte humor kunnen dit maar beter een kans geven.

3

Leuk.

Best geslaagde zwartgallige komedie. De satire werkt uitstekend, te meer dat het culinaire wereldje een dankbaar onderwerp is om door de mangel te halen. The Menu slaagt er toch grotendeels in om de verschillende typetjes aan bod te laten komen: de chefs, de recensenten, de "foodies" en bloggers, noem maar op.

Het begin van dergelijke films is dan vaak ook het beste - omdat je nog niet echt weet hoezeer men welke toer zal opgaan. Het eerste half uur heeft de leukste vibe. Nadien is het een kwestie van balans te houden. Dat lukt niet altijd even goed - de motieven zijn ook maar wat ze zijn en de slachtoffers zijn nogal gewillig.

Maar het is wel heel amusant, de ganse film lang. Ralph Fiennes zet een uitstekende rol neer, maar ook van zo'n Nicholas Hoult in een bijrol kon ik best genieten. De film speelt zich af op een gelikte locatie, hetgeen strak in beeld gebracht wordt. Men houdt een goed tempo aan en als de speelduur dan ook keurig onder de 2 uur blijft, staat de film als een huis.

3,5

Best oké.

Stukken beter dan À Bout de Souffle, dat mijn eerste kennismaking met Jean-Luc Godard was. Le Mépris is vooral filmisch veel beter. Het studentikoze is eraf, de film oogt veel volwassener - maar nog wel altijd met een leuke vondst hier en daar.

De leukste van die vondsten zijn eigenlijk direct de eerste 10 minuten - met de credits die voorgelezen worden. Geweldig gevonden, en past ook in het verhaal, dat voor een stukje gaat over het maken van een film. Nadien volgt dan nog zo'n geweldige, kleurrijke scène met de ravissante Brigitte Bardot in dat bed. Het zijn simpele dingetjes, maar ik raakte er alleszins direct door in de film gezogen.

Na die scènes is het beste er wel af. De film kan dat niet meer overtreffen, al is het audiovisueel wel de ganse speelduur lang écht de moeite. Hele mooie soundtrack en visueel uitermate sfeervol geschoten. Godard maakt daarbij ook handig gebruik van de setting.

Maar waar de film mij een beetje verliest, is dat het onderweg een praatbarak wordt. Die lange scènes zijn niet eens slecht gemaakt - Bardot en Michel Piccoli staan goed te acteren -, maar ze zijn gewoon niet interessant. Uiteindelijk is het maar relationeel gewauwel, of nog erger: vergezocht relationeel gewauwel.

Niettemin nodigt Le Mépris uit om het oeuvre van Godard verder te verkennen. Ik ben benieuwd of er nog rek (in de goede richting) inzit. Het potentieel is er alleszins.

3

Redelijk.

Sergio Corbucci is na Sergio Leone toch wel de regisseur van zijn generatie die het dichtst aanleunt bij mijn ideaalbeeld van de spaghettiwestern. The Mercenary heeft het potentieel om dicht tegen de betere spaghettiwesterns aan te leunen, maar het komt er niet helemaal uit.

Vooreerst is de film onevenwichtig. Er zitten nogal wat kronkeltjes in om de wat luchtige dynamiek tussen Kowalski en Paco levendig te houden. Te veel kronkeltjes, naar mijn goesting. Ook de vaak luchtige toon is m.i. een misser.

Franco Nero met z'n prominente baarddracht is niettemin een charismatisch hoofdrolspeler. Z'n zuiderse accent zou ik niet meteen associëren met een Poolse immigrant, maar er zijn wel meer dingen over-the-top in deze film, dan is dit nog het minste. De buddy-connectie met Tony Musante voelde ik spijtig genoeg niet echt. Er zijn wel al eens duo's gepasseerd die gemakkelijker blijven hangen. Ook hier weer had een wat serieuzere relatie beter en/of onvoorspelbaarder geweest.

Met de shoot-out in de arena bewijst Corbucci er wel spek van gegeten te hebben - zelfs met een clown - en het is zonde dat het niet vaker die kant opgaat. De Revolutie is nochtans een dankbare achtergrond om een iets meer coherent en serieuzer verhaal te brengen en het werk van Ennio Morricone is eens te meer om duimen en vingers van af te likken.

3

Redelijk.

De geboden materie - ik heb niks met Shakespeare - is best cru en tijdens de rechtbankscène wordt dat fijntjes uitgespeeld. Al het overige daarrond vind ik laks en weinig overtuigend. Het begin is daar een goed voorbeeld van - opgevuld met karikaturen en wat moraaltjes om de rijke dochter te winnen -, maar zeker ook het einde met die ringen vind ik simpelweg zwak.

Al Pacino zet een sterke rol neer en ook de ravissante Lynn Collins weet te bekoren. Minder kapot ben ik van Joseph Fiennes - geef mij dan maar broer Ralph - en Jeremy Irons - die nogal een klein rolletje heeft.

De regisseur levert met deze film vooral een mooi tijdsdocument. De kostumering, decors, muziek, ... Alles is hier dik in orde. Een kortere speelduur en af en toe wat meer vaart had de hoogtepunten ten goede gekomen. Shylock's betoog over de gevoelens van joden is misschien wel de mooiste scène uit de film.

3

Redelijk.

Iets te veel een gemiddeld drama - de hele psychische toestand van Donald Crowhurst had een ander soort film kunnen opleveren. Het is me allemaal net te braaf - lieve flashbacks wisselen vaak het avontuur af. Anderzijds is het ook niet slecht. Het acteerwerk is best in orde - niet aleen Colin Firth maar ook bijrollen, hoe standaard die ook geschreven zijn.

Het figuur Crowhurst is anders ook wel een type. Ik weet niet echt of hij nu een 'antiheld' of iets dergelijks moet zijn. Los van al het liegen over zijn route, is de route die hij gedaan heeft ook totaal bezopen. Beetje liggen ronddobberen in het midden van de oceaan, zonder al te veel doel. Het is knap dat hij het uiteindelijk een behoorlijk lange tijd heeft uitgehouden, maar het waarom blijft toch een vraagteken. Ik kan maar hopen dat het in realiteit allemaal meer gelaagd was dan we in The Mercy te zien krijgen.

3

Redelijk tof.

In mijn tienerjaren heb ik metal leren waarderen, dus dit komisch tienerfilmpje is qua herkenning van songs alleen al de moeite. Een in het zwart gehulde schreeuwlelijk ben ik verder nooit geweest dus daar stopt de herkenning. Het verhaal van de buitenbeentjes is ook niet echt origineel, maar wel aandoenlijk genoeg voor een tof tussendoortje. Het acteerwerk kan er mee door en met goed anderhalf uur aan speelduur blijft ook dat binnen de perken. Af en toe valt er wel wat te lachen, al is dit geen comedy pur sang.

3

Redelijk.

Metro is een typische jaren 90 politiefilm, maar vooral ook veel serieuzer dan ik had gedacht. De komische noten zijn eerder schaars en men probeert met Michael Wincott toch een enge psychopaat neer te zetten. Eddie Murphy doet het verder oké. Enige spijtige is dat er wel wat getracht wordt een soort buddy-connectie te maken, maar de chemie met de immer saai ogende Michael Rapaport is onbestaande.

3

Meh.

The Mexican had wel wat potentieel en het had in het beste geval een vermakelijk komisch misdaadfilmpje opgeleverd. Helaas duurt het allemaal te lang en kan men nergens echt de goede punten benutten. Sowieso is de tandem James Gandolfini - Julia Roberts wellicht het leukste plotje, maar dat duurt dan ook weer te lang en verliest gaandeweg z'n charme.

Brad Pitt is wat te zenuwachtig in z'n rol. Na redelijk recent nog een aantal films met Pitt te zien uit de jaren '90 kan ik nu wel echt zeggen dat ik niet zo'n fan ben van zijn eerste pakweg 10 jaar aan de top. Sinds midden jaren 2000 is dat gevoel wel enorm gekeerd en vind ik hem stukken beter.

Blijven vooral nog die westernflashbacks over die qua sfeer wel leuk in elkaar gestoken zijn - toffe muziek ook. Het is uiteindelijk wel zonde dat het plotgewijs naar verdere rare kronkels leidt. Een film als dit had men beter kort, bondig en vlot gehouden.

2

Vervelend.

Uiterst nerveuze bedoening en veruit de minste van de enkele films die ik van Noah Baumbach gezien heb. Adam Sandler is aan het einde van de rit degene aan wie ik mij het minst geïrriteerd heb en dat zegt eigenlijk alles. Er wordt veel gebabbeld, veelal over tergend slepende thema's. Ik zie wel waar men probeert komisch uit de hoek te komen, maar dat type humor is vaak niet aan mij besteed. Mensen wat zenuwachtig naast elkaar zien praten is ronduit vermoeiend.

2